VII SA/Wa 247/10

VII SA/Wa 247/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Krystyna Tomaszewska /sprawozdawca/
Mirosława Kowalska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Sygn. powiązane
I OSK 1796/10 - Wyrok NSA z 2011-10-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 282 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
art. 46
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi L. S. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1716/09 oddala skargę o wznowienie postępowania
Uzasadnienie
L. S. działając za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego W. S. w dniu [...] stycznia 2010 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r., w sprawie sygn. akt
VII S.A./Wa 1716/09, żądając wznowienia postępowania w sprawie objętej skargą o wznowienie postępowania oraz zmiany wyroku z dnia 7 grudnia 2009 r. poprzez uchylenie zaskarżonej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. [...].
Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania podniósł, że nie został powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 7 grudnia 2009 r. pomimo złożonego i opłaconego pełnomocnictwa.
Okoliczność ta świadczy o pozbawieniu skarżącego możliwości działania i obrony swych praw oraz należytej reprezentacji w toku prowadzonego postępowania.
Nie zawiadomienie pełnomocnika skarżącego o terminie rozprawy przesądza o tym, że postępowanie dotknięte jest wadą nieważności, która to wada stanowi przesłankę jego wznowienia.
Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik skarżącego podniósł, iż o wydanym wyroku dowiedział się od skarżącego, który w dniu 14 stycznia 2010 r. zwrócił się z pytaniem o przebieg rozprawy.
W tym samym dniu pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy i dowiedział się, że nie został powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 7 grudnia 2009 r oraz, że w tym dniu zapadł wyrok oddalający skargę.
Skarżący podtrzymał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca, sygn. [...] podnosząc, że decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami jest sprzeczna z prawem albowiem na skutek zatarcia skazania nie było podstaw do jej wydania oraz brak jest podstaw do jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Wstępne badanie skargi przeprowadzone w trybie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) dowiodło, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania przewidzianej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a polegającej na pozbawieniu strony należytej reprezentacji oraz możliwości działania w toczącym się postępowaniu.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego nie został powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 7 grudnia 2009 r pomimo, że w dniu 9 listopada 2009 r złożył pismo procesowe w którym zgłosił swoje przystąpienie do sprawy załączając pełnomocnictwo wraz z dowodem opłaty.
Skarżący wniósł o wznowienie postępowania z zachowaniem wynikającego z art. 277 p.p.s.a. trzymiesięcznego terminu, który rozpoczął bieg w dniu w którym pełnomocnik skarżącego dowiedział się o wydanym wyroku co nastąpiło w dniu
14 stycznia 2010 r.
Konsekwencją wstępnego badania skargi w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania było zatem merytoryczne rozpoznanie sprawy w granicach, jakie zostały zakreślone podstawą wznowienia wynikającą z art. 282 § 1 p.p.s.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca, sygn. [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym
( Dz. U. z 2005 r, Nr 108, poz. 908 ze zm) i orzekającą o skierowaniu L. S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, B + E w zakreślonym terminie.
Kolegium stwierdziło, iż odwołanie nie jest zasadne, albowiem nie jest trafne założenie, iż punkty karne, przyznawane na podstawie Prawa o ruchu drogowym są rodzajem środka karnego z kodeksu wykroczeń, jak i nietrafne są zasady zacierania skazania, którymi posługuje się skarżący.
Niewątpliwym jest natomiast to, iż usunięcie wpisu ostatecznego z rejestru punktów karnych następuje z chwilą zatarcia skazania (ukarania) (vide Komentarz do Prawa o ruchu drogowym - W Kotowski oraz Komentarz - R. Stefański).
Organ powołał się na art. 46 kodeksu wykroczeń, który stanowi:
§ 1. Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary.
§ 2. Jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § I popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie.
Organ wskazał, iż z wniosku Komendanta [...] Policji wynika, iż L. S. przypisano popełnienie wykroczeń w dniach:
[...] października 2006 r., [...] grudnia 2006 r., [...] marca 2007 r., [...] marca 2007 r. i
[...] września 2007 r.
Pomiędzy żadnym z kolejnych wykroczeń nie upłynął okres 2 lat, toteż żadne z wykroczeń nie uległo zatarciu na podstawie art. 46 § 1 kw.
W tej sytuacji zatarcie wszystkich wykroczeń nastąpi wg zasady określonej w art. 46 § 2 kw - a więc w ciągu 2 lat od daty wykroczenia popełnionego najpóźniej.
Wykroczenie to miało miejsce w dniu [...] września 2007 r., toteż zatarcie skazania wszystkich wykroczeń nastąpi dopiero w dniu [...] września 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt VII S.A./Wa 1716/09 oddalił skargę L. Ł.
Odnosząc się do zarzutów skargi, która była przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. stwierdzić należy, iż wyrok zawiera prawidłową ocenę stanu prawnego i faktycznego sprawy.
Wbrew zarzutowi skargi punkty karne stosowane wobec kierowców pojazdów ( art. 130 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ) nie należą do środków karnych w rozumieniu przepisu art. 28 § 1 Kodeksu wykroczeń.
Punkty karne są środkiem represji stosowanym wobec kierowcy pojazdu za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a ich usunięcie z ewidencji zgodnie z art. 130 pkt 2 Prawo o ruchu drogowym następuje " po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (...)".
Z wniosku Komendanta Stołecznego Policji wynika, iż L. S. przypisano popełnienie wykroczeń w dniach: 5 października 2006 r., [...] grudnia
2006 r., [...] marca 2007 r., [...] marca 2007 r. i [...] września 2007 r. polegających na niezastosowaniu się do znaku P-4 " linia podwójna ciągła", przekroczenie prędkości, naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem, niezastosowanie się do sygnałów świetlnych.
Za każde z popełnionych wykroczeń skarżący został ukarany mandatem karnym oraz otrzymał odpowiednią liczbę punktów karnych, których łączna wysokość wyniosła 25 punktów.
Punkty karne wymierzone skarżącemu nie podlegały usunięciu z ewidencji z uwagi na treść art. 130 pkt 2 Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. 05.108.908 ze zm ).
Natomiast popełnione przez skarżącego wykroczenia za które został ukarany mandatem karnym nie uległy zatarciu na podstawie art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń gdyż pomiędzy żadnym z kolejnych wykroczeń nie upłynął okres 2 lat.
Skarżący ostatnie wykroczenie popełnił w dniu [...] września 2007 r., dlatego zatarcie skazania wszystkich wykroczeń nastąpi dopiero w dniu [...] września 2009 r. według zasady określonej w art. 46 § 2 kw.
Sąd oddalił skargę o wznowienie postępowania uznając, iż stwierdzona podstawa wznowienia ( zarzut nieważności postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. ) nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego rozstrzygnięcia.
Stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a. ponowne rozpoznanie sprawy sąd może zakończyć orzeczeniem oddalającym skargę o wznowienie postępowania, zmieniającym zaskarżone orzeczenie, uchylającym zaskarżone orzeczenie i odrzucającym skargę bądź uchylającym zaskarżone orzeczenie i umarzającym postępowanie.
Katalog rozstrzygnięć przewidziany art. 282 § 2 p.p.s.a. nie pozwala na uchylenie wyroku z dnia 7 grudnia 2009 r dotkniętego wadą nieważności z jednoczesnym oddaleniem skargi jako nieuzasadnionej.
W przypadku uchylenia wyroku z dnia 7 grudnia 2009 r. wydanego w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności sąd musiałby stosownie do dyspozycji art. 282 § 2 p.p.s.a. odrzucić skargę bądź uchylając zaskarżone orzeczenie umorzyć postępowanie.
W rozpoznawanej sprawie pomimo, że wyrok z dnia 7 grudnia 2009 r. wydany został w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności nie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi bądź umorzenia postępowania.
Skarga jest nieuzasadniona, a zarzut nieważności postępowania pozostaje bez wpływu na treść uprzednio wydanego wyroku.
Z tych przyczyn na podstawie art. 282 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm ) orzeczono jak w sentencji wyroku.