VII SA/Wa 246/25

VII SA/Wa 246/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/
Lucyna Staniszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Sygn. powiązane
III OSK 1299/25 - Wyrok NSA z 2025-11-18
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 25 kwietnia 2022 r. znak: BCK-I-O/RDNH-21/12 w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego oddala skargę
Uzasadnienie
I. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej (dalej: ,,RDN’’, ,,Organ II instancji’’) z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr BCK-l-O/RDNH-21/21 utrzymującą w mocy uchwałę Rady Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] (dalej: ,,Rada Dyscypliny’’, ,,Organ I instancji’’) z dnia 26 marca 2021 r. nr 10/03/RDNH/2021 o stwierdzeniu nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z 18 kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora J.W. (dalej: ,,Skarżący’’).
II. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
1. W dniu 5 lipca 2019 r. Rada Wydziału Historycznego Uniwersytetu [...] podjęła decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z dnia 18 kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora Skarżącemu. Na tym samym posiedzeniu Rada Wydziału Historycznego powołała Komisję Wydziałową w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą o nadaniu stopnia doktora Skarżącemu. Dnia 28 sierpnia 2019 r. Komisja Wydziałowa zakończyła prace nad protokołem swoich czynności. Wynik prac Komisji Wydziałowej ujawnił, że w doktoracie Skarżącego przejęto zarówno w formie dosłownej, jak i po niewielkich tylko zabiegach modyfikacyjnych obszerne fragmenty (około 53 strony maszynopisu) obronionej w 1979 r. pracy doktorskiej J. M. B.pt. "Dzieje Warmii w okresie wielkiej wojny północnej". Szczegółowy wykaz zabronionych zapożyczeń zamieszczono w ujętym w formie tabel załączniku (w sumie 112 stron wydruku komputerowego). W konkluzji protokołu z czynności Komisji Wydziałowej znalazło się następujące stwierdzenie: ,,Udowodniony tak obszerny zakres zapożyczeń w formie jawnego i ukrytego plagiatu, jak również świadome zacieranie śladów kopiowania cudzych sformułowań muszą prowadzić do wniosku o daleko posuniętej niesamodzielności przedstawionego jako dysertacja doktorska w/w dzieła.’’. Komisja stwierdził zatem, że istnieją uzasadnione podstawy do uznania nieważności postępowania doktorskiego z 1986 r. o nadaniu stopnia doktora Skarżącemu i rekomendowała Radzie Wydziału Historycznego poddanie pracy doktorskiej dalszym analizom w ramach wznowionego postępowania doktorskiego.
Na skutek wejście w życie w dniu 1 października 2019 r. nowego statut Uniwersytetu [...] w dniu 10 października 2019 r. Dziekan Wydziału Historycznego przekazała materiały dotyczące sprawy stwierdzenia nieważności postępowania zakończonego uchwałą o nadaniu stopnia doktora Skarżącemu do organu właściwego, tj. Rady Dyscypliny Naukowej Historia (RDNH) po jej ukonstytuowaniu się i powołaniu przez Rektora U[...] jej przewodniczącego.
Dnia 24 kwietnia 2020 r. RDNH powierzyła Komisji Wydziałowej powołanej w dniu 5 lipca 2019 r. przez Radę Wydziału Historycznego U[...] zadanie, aby w tym samym składzie personalnym zbadała i ustaliła, czy w pracy Skarżącego doszło do przypisania sobie istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. W dniu 25 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącego wystąpiła z wnioskiem o zmianę składu osobowego wspomnianej Komisji z uwagi na istnienie okoliczności, które wywołują uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności i braku obiektywizmu je członków.
W dniu 7 grudnia 2020 r. Komisja doraźna powołana przez RDNH U[...] sporządziła protokół czynności, w którym ustalono, że Skarżący przejął dosłownie lub też jedynie z niewielkimi modyfikacjami 53 strony z doktoratu J. M. B., co stanowi blisko 11% całej dysertacji doktorskiej. Ponadto, w rozprawie doktorskiej Skarżącego znalazły się bezpośrednie zapożyczenia z tekstów innych badaczy: K. G., B. C., L. D., S. H., J. W., J. M., J. T., J. .G., A. G., A. S. i J. P. (w sumie 17 stron znormalizowanego maszynopisu). Szczegółowy zakres zapożyczeń Komisja przedstawiła w 14 załącznikach do swojego Protokołu Czynności (135 stron wydruku komputerowego). Ogółem zapożyczenia z tekstów innych badaczy stanowią 57% wstępu, 22% rozdziału I, 5% rozdziału II i 9% rozdziału III, Komisja zawarła również konstatację, że "przejmowane przez J. W. zwarte formy narracyjne obejmujące całe grupy zdań, pełne akapity lub nawet ciągi następujących po sobie akapitów noszą wszelkie cechy plagiatu, bowiem zapożyczane były bezpośrednio lub poddawane przezeń najwyżej nieznacznym modyfikacjom, najczęściej o charakterze stylistycznym bądź redakcyjnym, polegającym niejednokrotnie także na zmianach dostosowujących kopiowany passus do problematyki i ram chronologicznych własnej pracy".
W dniu 26 marca 2021 r. Rada Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] podjęła decyzję o stwierdzeniu nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z dnia 18 kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora Skarżącemu. Spośród uprawnionych do głosowania 24 członków Rady, obecne były 23 osoby. Dwie osoby zostały wyłączone z głosowania na własną prośbę, a 2 następne nie wzięły udziału w głosowaniu. Ogółem głosowało 19 osób. Oddano 10 głosów na "tak", 1 głos na "nie" i 8 głosów "wstrzymuję się".
2. W dniu 13 maja 2021 r. do Uniwersytetu [...] (na podstawie dostarczonej dokumentacji można ustalić, że nastąpiło to w terminie wskazanym w pouczeniu uchwały, jak i w terminie ustawowym) wpłynęło odwołanie Skarżącego od uchwały nr 10/03/RNDH/2021 z dnia 26 marca 2021 r. W odwołaniu liczne zarzuty, przede wszystkim natury procesowej, opartych na odwoływaniu się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej określanego jako "k.p.a."), które, zdaniem Skarżącej, powinny być zastosowane, a nie zostały zastosowane (zarzuty 1 oraz 3-6).
W petitum odwołania w pierwszej kolejności sformułowany został wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały - jako mającej być podjętą bez podstawy prawnej (zdaniem Skarżącej, podstawą taką nie może być art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku 2 art. 186 ust. 6 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, s. 4-5 odwołania), przy zaznaczeniu, że z art. 156 § 2 k.p.a. powinna wynikać niedopuszczalność stwierdzenia decyzji (uchwały o nadaniu stopnia doktora), ponieważ uchwała ta wywołała nieodwracalne skutki prawne (s.4-6).
3. Rada Doskonałości Naukowej na skutek wniesionego odwołania stwierdziła, że Rada Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] miała wszelkie kompetencje do podjęcia wspomnianej wyżej uchwały. W jej skład wchodzi bowiem 24 samodzielnych pracowników legitymujących się tytułem profesora lub stopniem doktora habilitowanego. Rada posiada uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii. W skład Rady wchodzi też czworo pracowników specjalizujących się w historii nowożytnej: prof. dr hab. E.K., dr hab. G. M., prof. U[...], dr hab. D. K., prof. U[...]i dr hab. S. K., prof. U[...].
RDNH U[...] podjęła swoją decyzję na podstawie ustaleń powołanej przez siebie Komisji doraźnej, której powierzono zadanie zbadania, czy w rozprawie doktorskiej J. W. doszło do przypisania sobie autorstwa istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. W dniu 18 grudnia 2020 r. Rada zatwierdziła opracowany przez tę Komisję Protokół Czynności, w którym przedstawiono ogromną skalę nieuprawnionych zapożyczeń w rozprawie doktorskiej dr. hab. J. W. W poddanym badaniu doktoracie wykazano łącznie 1985 wersów, czyli w przeliczeniu 66 stron znormalizowanego maszynopisu, zapożyczeń z tekstów innych badaczy (głównie z doktoratu J.M. B.), co stanowi 14,5% całości dysertacji Skarżącego. Komisja zwróciła również uwagę na fakt, że przejęte i nieoznaczone cudzysłowem fragmenty opracowań innych autorów znalazły się we wszystkich częściach rozprawy, a zwłaszcza we wstępie (ponad połowa jego treści, w tym tezy dysertacji) oraz rozdziale pierwszym (ponad 20% objętości tej części pracy). Komisja podkreśliła także, że wszystkie części rozprawy (w tym wstęp i rozdział wprowadzający) należy uznać za jej niezbędne, o równorzędnej wadze elementy składowe, a zatem "istotne" dla klarowności wywodu autora. W ustaleniach Komisji znalazły się również liczne przykłady przejęcia przez J. W. dorobku także innych, nie tylko J.M. B., autorów. Zdaniem członków Komisji doraźnej: "świadomy i bezpośredni zamiar przypisania sobie cudzego utworu można zwłaszcza w odniesieniu do doktoratu J.M. B." Członkowie RDNH U[...] przed podjęciem decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z dnia 18 kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora J. W. zapoznali się również z przywołanym wyżej pismem radcy prawnego M. G. z dnia 11 stycznia 2021 r. oraz załączonymi do niego uwagami merytorycznymi do wykazu zapożyczeń zawartych w poszczególnych załącznikach do protokołu Komisji doraźnej z dnia 7 grudnia 2020 r. sporządzonymi przez dr. hab. J. W.
Rada Doskonałości Naukowej wskazał, iż zgodnie z art. 187 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.). Postępowania w sprawach, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 2, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. W okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, do dnia 30 września 2019 r. postępowania w sprawach, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 2, wszczyna się i prowadzi na podstawie przepisów dotychczasowych. Od dnia 1 października 2019 r. postępowania, o których mowa w ust. 5 i 6, są prowadzone przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów lub podmiot wskazany w art. 178 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, a od dnia 1 stycznia 2021r. kompetencje Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przejmuje Rada Doskonałości Naukowej. Zatem, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania o awans naukowy mogły być wszczęte najpóźniej do dnia 30 września 2019 r.
W sprawie zastosowano właściwe przepisy tj. art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych. W ocenie RDN, nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że skoro w ustawie z dnia 31 marca 1965 r. o stopniach naukowych i tytułach naukowych (obowiązującej w dniu nadania dr. hab. J. W. stopnia doktora), nie posługiwano się pojęciem "przypisania sobie istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu naukowego" i wynikających z tego konsekwencji prawnych w postaci pozbawienia stopnia naukowego, to ustawodawca milcząco godził się na takie postępowanie.
Ustawodawca w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm. dalej jako usntn) wprowadził dodatkową możliwość wzruszenia w nadzwyczajnym trybie uchwały o nadaniu stopnia lub tytułu. Zgodnie z tym przepisem rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Jak wskazuje się w literaturze instytucja ta jest nieznana k.p.a., który odnosi się do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji (H. Izdebski, J. Zieliński, Ustawa o stopniach...., s. 127). Nie należy jej przy tym utożsamiać ze stwierdzeniem nieważności postępowania, które występuje na gruncie postępowania cywilnego, jak i sądowoadministracyjnego. W ocenie RDN nie sposób jest zatem wyprowadzić bezpośredniej analogii z instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodzić się natomiast trzeba, że decyzja administracyjna wydana w wyniku przeprowadzenia omawianego postępowania nadzwyczajnego, jest decyzją nową, w stosunku do danego postępowania o awans naukowy, co niesie ze sobą uznanie, iż jest to rozstrzygnięcie podjęte w pierwszej instancji ze wszystkimi tego konsekwencjami .
W ocenie RDN na gruncie przytoczonego przepisu można wyodrębnić dwie przesłanki, których zaistnienie warunkują możliwość orzeczenia sankcji, o której w nim mowa.
Mianowicie są to:
1) osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora przypisała sobie autorstwo fragmentu cudzego utworu lub ustalenia naukowego;
2) fragment ten jest istotny.
Jednocześnie wskazane wyżej przesłanki muszą być spełnione koniunkcyjnie. Jeśli brak jest którejkolwiek z przesłanek wymaganych przez art. 29a ust. 1 usntn, brak jest podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności decyzji nadającej stopień doktora. W ocenie RDN wykładnia art. 29a ust. 1 usntn prowadzi do wniosku, że zarówno plagiat jak i przypisanie sobie ustalenia naukowego, stanowią równorzędne przesłanki wynikające z tego przepisu. Aby zastosować art. 29a ust. 1 usntn konieczne jest wyraźne ustalenie, że w danej pracy doszło do przypisania autorstwa cudzego utworu lub ustalenia naukowego.
W ocenie RDN przepis art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, należy uznać za bezzasadny. Przepis ten odnosi się do enumeratywnego katalogu przesłanek dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, nie zaś stwierdzenia nieważności postępowania, o którym mowa w art. 29a ust. 1 usntn. Z tej przyczyny przepis ten nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zaistnienie przesłanek, o których mowa w tym przepisie nie ulega przedawnieniu. Organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował przepisy prawa.
Rada Doskonałości Naukowej wskazuje, że uzasadnienie uchwały nr 10/03/RDNH/2021 Rady Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] z dnia 26 marca 2021 r. w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z 18 kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora em. dr. hab. J. W. emerytowanemu profesorowi nadzwyczajnemu Uniwersytetu [...] jednoznacznie wskazuje, iż organ orzekający w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i ustalił, iż doszło do przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego w ocenianej rozprawie doktorskiej. Organ ten w sposób prawidłowy dokonał ustalenia zaistnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności postępowania. Nie naruszono także przepisów dotyczących ustalenia stanu faktycznego, czy zebrania materiału dowodowego, a na pewno nie w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
III. 1. Skarżący J. W. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 25 kwietnia 2022 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego.
Skarżący pod adresem zaskarżonej decyzji zarzucał:
a) Naruszenie przepisu art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z §7 ust. 1 pkt 2 Statutu RDN, stanowiącego załącznik do uchwały nr 1/2020 Rady Doskonałości Naukowej z dnia 9 października 2020 r., poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji przez osobę nieupoważnioną.
b) Naruszenie 107 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. poprzez brak podpisania osnowy zaskarżonych uchwały i decyzji, co oznacza, iż nie zawierają one rozstrzygnięcia.
c) Naruszenie art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym poprzez zastosowanie oraz art. 156 § 2 k.p.a. zdanie II poprzez niezastosowanie.
d) Naruszenie § 28 ust. 2 w związku z § 21 Statutu RDN poprzez błędne zastosowanie polegające na powołaniu na recenzenta prof. H. I., który nie reprezentuje dyscypliny historia oraz naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i zaniechanie zebrania oraz rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
e) Naruszenie art. 7, w związku z art. 75§1, w związku z art. 77§1, w związku z art. 80 oraz w związku z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i zaniechanie zebrania oraz rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym pominięcie oceny opinii recenzentów oraz brak wezwania prof. H. I. do uzupełnienia wydanej w sprawie opinii. Także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie zawiera z powyższych przyczyn wskazania faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
f) Naruszenie art. 29a ust. 1 Ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki naruszonego przepisu, czyli że w pracy doktorskiej doszło do przypisania przez Skarżącego autorstwa istotnego fragmentu cudzego utworu lub ustalenia naukowego w związku z art. 7 oraz z art. 77§1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego w tym zakresie oraz sprzeczność istotnych ustaleń Organu odwoławczego z treścią zebranego materiału dowodowego.
g) Naruszenie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., w związku z art. 29a ust. 1 Ustawy poprzez brak podpisów na zaskarżonej decyzji wszystkich członków Prezydium RDN oraz braku zaparafowania każdej ze stron tejże decyzji.
h) Naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów rzetelności przygotowania dokumentów postępowania administracyjnego.
i) Naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów rzetelności przygotowania dokumentów postępowania administracyjnego.
j) Naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie nieprawidłowej struktury wymaganej dla uzasadnienia decyzji.
k) Naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutu błędu w podanym wyniku głosowania.
l) Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie w związku z art. 77§1 i art. 7 k.p.a.
Biorąc pod uwagę podniesione zarzuty, wniósł na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Doskonałości Naukowej z dnia 25 kwietnia 2022r. (Nr BCK-l-O/RDNH-21/21) oraz poprzedzającej jej uchwały Rady Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] z dnia 26 marca 2021 r. (nr 10/03/RDNHZ2021) w całości jako wydanych bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Ewentualnie Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji i uchwały wymienionych w pkt 1 powyżej, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji i uchwały wymienionych w pkt 1 powyżej oraz o umorzenie postępowania w obu instancjach ze względu na jego bezprzedmiotowość w przypadku uznania, iż w stosunku do zarzucanego czynu, zastosowano sankcję nieobowiązującą w dniu uzyskania przez Pana J.W. stopnia doktora.
Pełnomocnik skarżącego w obszernym uzasadnieniu przedstawił argumentację do ww. zarzutów.
2. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
3. Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1577/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawy w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] z dnia 26 marca 2021 r. nr 10/03/RDNH/2021 oraz w pkt 2. umarzył postępowanie administracyjne a w pkt 3. zasądził od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz J. W. kwotę 1177 zł (słownie: tysiąc sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że najdalej idący zarzut skargi polegającego na podpisaniu decyzji w obu instancjach przez nieupoważnioną do tego osobę, a mianowicie przez Sekretarza RDN jest nietrafny. Na podstawie art. 232 ust. 2 p.s.w.n. RDN w zakresie prowadzonych postępowań pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. W myśl art. 235 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 p.s.w.n. RDN działa przez swoje organy, którymi są: przewodniczący i prezydium, zaś w skład prezydium wchodzą: przewodniczący; sekretarz RDN oraz przewodniczący zespołów, o których mowa w ust. 5. Zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie statutu Rady Doskonałości Naukowej określono pierwszy statut RDN, stanowiący załącznik do ww. zarządzenia (Dziennik Urzędowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 4 stycznia 2019 r., poz. 2 ze zm.; dalej: "Statut"). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 Statutu przewiduje, iż Przewodniczący RDN podpisuje rozstrzygnięcia RDN lub prezydium RDN, a - jak stanowi § 7 ust. 3 Statutu - w przypadku nieobecności Przewodniczącego RDN zastępuje wyznaczony przez niego członek RDN. Nadto, zgodnie z § 7 ust. 4 Statutu, Przewodniczący RDN może upoważnić innego członka prezydium RDN do wykonywania, w zakresie określonym w upoważnieniu, czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 12–14 oraz w ust. 2 pkt 4 i 5. Powyższe zarządzenie zostało zmienione zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 lutego 2020 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie nadania statutu RDN (Dziennik Urzędowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 5 lutego 2020 r., poz. 6), jednakże w zakresie przedstawionych wyżej zapisów utrzymano dotychczasowe rozwiązania.
Przewodniczący RDN na podstawie § 7 ust. 3 Statutu, udzielił upoważnienia prof. dr hab. B.S. m.in. do podpisywania rozstrzygnięć podejmowanych przez organy RDN oraz podpisywania innych pism, których wydanie należy do właściwości Przewodniczącego RDN (przedmiotowe upoważnienie znajduje się w aktach administracyjnych). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wydane w niniejszej sprawie decyzje RDN zostały podpisane przez właściwą osobę, tj. prof. dr hab. B. S., reprezentującą organ na podstawie udzielonego upoważnienia przez Przewodniczącego RDN.
Sąd za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Organy art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.). Sąd I instancji zwrócił uwagę, że przepis art. 29a ustawy z 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki ustanawia szczególny sposób wzruszenia prawomocnej uchwały o nadaniu stopnia naukowego, polegający na stwierdzeniu nieważności postępowania, w którym została ona wydana. W ocenie Sądu przesłanka stwierdzenia nieważności postępowania administracyjnego z art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytułach jest przesłanką szczególną (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), a zatem termin przedawnienia w tym zakresie wynosi, zgodnie z przepisem art. 156 § 2 k.p.a. 10 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przychylił się do stanowiska zgodnie, z którym decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego powinna być podejmowana w trybie nadzwyczajnym, właściwym dla stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (art. 156-159 k.p.a.). W ocenie Sądu I instancji uznać należało, że doszło do naruszenia art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych oraz o stopniu i tytule w zakresie sztuki w zw. z art. 156 § 2 k.p.a.
4. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosł RDN, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżył wyrok w całości i - na podstawie art. 176 w zw. z art. 188 p.p.s.a. - wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie skargi na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z 25 kwietnia 2022 r. nr BCK-l-O/RDNH-21/12.
Zaskarżonemu wyrokowi RDN zarzucił naruszenie prawa materialnego a tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w związku z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że instytucja określona w tym przepisie, tj. stwierdzenie nieważności postępowania zawiera się w przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wskazuje, że nie można utożsamiać tej regulacji z instytucją stwierdzenia nieważności uregulowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego w art. 156 i nast., jak i naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w związku z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z "art. 156 1 pkt 7" Kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że do instytucji z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki ma zastosowanie art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy przepis ten odnosi się do enumeratywnego katalogu przesłanek dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, nie zaś stwierdzenia nieważności postępowania, o którym mowa w art. 29a ust. 1 ww. ustawy.
Skarżący skargą zwykłą wniósł o oddalenie w całości skargi kasacyjnej, ewentualnie o jej odrzucenie po sprawdzeniu przez NSA (art. 180 p.p.s.a.).
5. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt III OSK 3127/23 wyrokiem z dnia 16 stycznia 2025 r. w punkcie 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie a w punkcie 2 zasądził od J. W. na rzecz Rady Doskonałości Naukowej kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na zasadność zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 29a ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (dalej u.s.n.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. i art. 156 § 2 k.p.a. NSA wskazał, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 29a ust. 1 u.s.n. uznając, że instytucja określona w tym przepisie, tj. stwierdzenie nieważności postępowania zawiera się w przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 29a ust. 1 u.s.n. wskazuje, że nie można utożsamiać tej regulacji z instytucją stwierdzenia nieważności uregulowaną w art. 156 k.p.a. Ponadto Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że do instytucji z art. 29a ust. 1 u.s.n. ma zastosowanie art. 156 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy przepis ten odnosi się do enumeratywnego katalogu przesłanek dotyczących stwierdzenia nieważności postępowania, o którym mowa w art. 29a ust. 1 u.s.n. Zdaniem NSA, regułę wyrażoną w art. 29 ust. 1 u.s.n. należy rozumieć w ten sposób, że w omawianych sprawach przepisy k.p.a. mają zastosowanie tylko w kwestiach nieuregulowanych w ustawie i jest to tylko zastosowanie odpowiednie. Odpowiedniość stosowania k.p.a. oznacza, że jedne przepisy Kodeksu będą stosowane wprost, bez żadnych modyfikacji, inne – z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy, a niektóre w ogóle nie będą miały zastosowania" (J.P. Tarno, "Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych (wybrane zagadnienia)", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6/2011, s. 19; zob. też wyrok NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08).
Ustawa o stopniach naukowych nie reguluje w sposób kompleksowy trybów nadzwyczajnych, służących weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych – zawiera w tej mierze jedynie kilka przepisów szczególnych, a mianowicie: w art. 29 ust. 2 ustanawia dodatkową przesłankę wznowienia postępowania; w art. 29 ust. 3 modyfikuje właściwość organu w odniesieniu do postanowienia o wznowieniu postępowania; w art. 29a ust. 1 ustanawia nieznaną wcześniej prawu administracyjnemu instytucję "stwierdzenia nieważności postępowania" w sprawie nadania tytułu lub stopnia naukowego i zarazem określa przesłankę jej zastosowania.
Mając na uwadze powyższe, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że: "Do weryfikacji wadliwych, a zarazem ostatecznych decyzji w sprawach stopni naukowych i tytułu naukowego mogą mieć zastosowanie 3 nadzwyczajne tryby postępowania, uregulowane w odrębnych przepisach: a) wznowienie postępowania (art. 145-152 k.p.a. i art. 29 ust. 2 i 3 u.s.n.), b) stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 k.p.a.); i c) stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia (art. 29a u.s.n.) Każdy z tych trybów jest odrębnym postępowaniem, toczonym w sprawie wzruszenia decyzji ostatecznej i kończy się decyzją, wywierającą odmienne skutki prawne" (wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., I OSK 1774/14). NSA zwrócił uwagę, że podobne stanowisko prezentuje doktryna. W pierwszym i trzecim z tych trybów przepisy k.p.a. mają jedynie odpowiednie zastosowanie, co m.in. oznacza, że nie mają one zastosowania w szczególności w kwestiach, które zostały inaczej uregulowane w art. 29 ust. 2 i 3 lub art. 29a u.s.n., albo gdyby ich zastosowanie prowadziło do wypaczenia istoty danego trybu weryfikacji ostatecznych decyzji w sprawach stopni naukowych i tytułu naukowego. Ustawodawca w art. 29a ust. 1 u.s.n. wprowadził dodatkową możliwość wzruszenia w nadzwyczajnym trybie uchwały o nadaniu stopnia lub tytułu. Jak wskazuje się w literaturze instytucja ta jest nieznana k.p.a., który odnosi się do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że odmiennie niż w przypadku innych trybów nadzwyczajnych, stwierdzenie nieważności postępowania odnosi się do całego postępowania, a nie jedynie do danej decyzji administracyjnej, co w konsekwencji skutkuje pozbawieniem mocy prawnej wszystkich uchwał i czynności podjętych w postępowaniu o awans naukowy. Nie sposób jest zatem wyprowadzić bezpośredniej analogii z instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodzić się natomiast trzeba, ze decyzja administracyjna wydana w wyniku przeprowadzenia omawianego postępowania nadzwyczajnego jest decyzją nową, w stosunku do danego postępowania o awans naukowy, co niesie za sobą uznanie, iż jest to rozstrzygniecie w pierwszej instancji ze wszystkimi tego konsekwencjami. Stwierdzenie nieważności postępowania skutkuje zniesieniem całego postępowania o nadanie stopnia doktora, zatem wszystkich czynności dokonanych w tym postępowaniu oraz powrót do stanu prawnego sprzed wniosku o wszczęcie postępowania doktorskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że nie ma powodu, aby wątpić w zasadność posłużenia się przez ustawodawcę konstrukcją stwierdzenia nieważności postępowania. Wręcz przeciwnie, rozwiązanie to ma swój głęboki sens. Takie bowiem postępowanie składa się wiele czynności, z których zasadnicza część, kończąc poszczególne jego fazy, przybiera postać uchwał o statusie decyzji administracyjnych. Po wtóre, ze względu na to, że nieuprawnione zawłaszczenie cudzego utworu lub ustalenia naukowego w pracy będącej podstawą ubiegania się o stopień naukowy obarcza nie tylko uchwałę, mocą której miałby on zostać nadany, ale także wszystkie ją poprzedzające, z uchwałą o wszczęciu postępowania włącznie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepisy k.p.a. w zakresie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. nie mają odpowiedniego zastosowanie do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania prowadzonego w trybie art. 29a ust. 1 u.s.n., z uwagi na fakt, że oba tryby weryfikacji decyzji na gruncie stopni naukowych i tytułu naukowego stanowią odrębne instytucje i nie występują podstawy do uznania, że instytucja z art. 29a ust. 1 u.s.n. zawiera się w przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Ponieważ nieważność postępowania o nadanie stopnia naukowego nie ma charakteru bezwzględnego, zatem nie następuje z mocy prawa. W konsekwencji do instytucji z art. 29a ust. 1 u.s.n. nie ma także zastosowania art. 156 § 2 k.p.a. Przepis art. 156 § 2 k.p.a. stanowi, że "[n]ie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne." Przepis ten odnosi się do enumeratywnego katalogu przesłanek dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, nie zaś do stwierdzenia nieważności postępowania, o którym mowa w art. 29a ust. 1 u.s.n. Z tej przyczyny przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Zaistnienie przesłanek, o których mowa w tym przepisie, nie ulega przedawnieniu.
IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę ponownie, będąc związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że skarga nie jest zasadna.
2. Zaskarżona decyzja Rady Doskonałości Naukowej z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr BCK-l-O/RDNH-21/21 jak również uchwała Rady Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] z dnia 26 marca 2021 r. nr 10/03/RDNH/2021 o stwierdzeniu nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z 18 kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora Skarżącemu odpowiadają prawu. W sprawie tej nie zaszła podstawa ani do uchylenia zaskarżonej decyzji i uchwały Rady Dyscypliny oraz umorzenia postępowania administracyjnego ani do stwierdzenia nieważności tych aktów. Zarówno uchwała jak i zaskarżona decyzja wydane zostały przez właściwe, uprawnione organy.
3. Sąd podziela niezakwestionowane przez NSA stanowisko, że zarzut podpisania decyzji przez nieupoważnioną do tego osobę, a mianowicie przez Sekretarza RDN jest nietrafny. Przepis § 7 ust. 1 pkt 2 Statutu RDN przewiduje, iż Przewodniczący RDN podpisuje rozstrzygnięcia RDN lub prezydium RDN, a - jak stanowi § 7 ust. 3 Statutu - w przypadku nieobecności Przewodniczącego RDN zastępuje wyznaczony przez niego członek RDN. Nadto, zgodnie z § 7 ust. 4 Statutu, Przewodniczący RDN może upoważnić innego członka prezydium RDN do wykonywania, w zakresie określonym w upoważnieniu, czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 12–14 oraz w ust. 2 pkt 4 i 5. Przewodniczący RDN na podstawie § 7 ust. 3 Statutu, udzielił upoważnienia prof. dr hab. B. S. m.in. do podpisywania rozstrzygnięć podejmowanych przez organy RDN. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wydane w niniejszej sprawie decyzje RDN zostały podpisane przez właściwą osobę, tj. prof. dr hab. B. S., reprezentującą organ na podstawie udzielonego upoważnienia przez Przewodniczącego RDN. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z §7 ust. 1 pkt 2) Statutu RDN. Ponadto, Sąd wskazuje, że zgodnie z § 21 ust. 1 Załącznik do zarządzenia Rektora U[...] nr 95/R/19 Regulamin Rady Dyscypliny Naukowej w Uniwersytecie [...] uchwały rady dyscypliny naukowej podpisuje przewodniczący rady. Takim podpisem została opatrzona uchwała nr 10/03/RDNH/2021 Rady Naukowej Dyscypliny Nauki Historyczne na Uniwersytecie [...].
Sąd przyjął, że także zarzut związany z brakiem podpisu pod uzasadnieniem uchwały nie stanowi naruszenia, na tyle istotnego, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to nie uniemożliwia kontroli instancyjnej zaskarżonych rozstrzygnięć.
4. Nadto, nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że w sprawie winna zostać zastosowana ustawa względniejsza a zatem ustawa z dnia 31 marca 1965 r. o stopniach i tytułach naukowych pod rządami, której skarżący uzyskał stopień naukowy doktora. Skarżący powołuje się w skardze na to, że ustawa ta nie znała takiego pojęcia jak: ,,przypisanie sobie istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu naukowego’’ i wynikających z tego konsekwencji prawnych w postaci pozbawienia stopnia naukowego, co oznacza, że ustawodawca godził się na takie postępowanie.
Reguła stosowania prawa względniejszego nie jest zasadą w prawie administracyjnym. Zasada stosowanie przepisów bardziej korzystnych dla jednostki nie jest stosowana w takim samym sensie, jak w niektórych innych dziedzinach prawa zwłaszcza w prawie karnym, w którym obowiązuje zasada lex mitor (stosowania prawa łagodniejszego w przypadku zmian przepisów). W prawie administracyjnym jedynie w pewnych sytuacjach reguła stosowania prawa względniejszego może mieć miejsce, jeśli stanowi tak przepis prawa. A zatem można przyjmować taką regułę wyłącznie w sytuacji, gdy przepisy wprost ją wyrażają, tymczasem w prawie administracyjnym taka zasada została uregulowana na gruncie procesowym w stosunku do kar pieniężnych za delikt administracyjny z art. 189c k.p.a.. Reguła stosowania ustawy względniejszej odnosi się do sankcji wymierzanych za delikty administracyjne, tymczasem instytucja stwierdzenia nieważności postępowania administracyjnego nie jest tożsama z deliktem administracyjnym. Chociaż nieważność w prawie administracyjnym jest rodzajem sankcji prawnej, jednak nie jest to sankcja represyjną jako odpowiedź na delikt administracyjny. Stwierdzenie nieważności decyzji jest konsekwencją stwierdzenia, że akt indywidualny został wydany z naruszeniem przepisów prawa, a nie w wyniku ukarania strony.
Brak także odwołania do zastosowania reguły stosowania prawa względniejszego w przepisach ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882). Skoro zatem w prawie administracyjnym reguła stosowania prawa względniejszego nie jest wyraźnie uregulowana w sposób ogólny, jak ma to miejsce w prawie karnym to w konsekwencji, o ile nie stanowią odmienne przepisy proceduralne czy materialnoprawne, organ stosuje ustawę właściwą w dacie orzekania. Przepisy przejściowe ustawy z 2003 r., (art. 29a ust. 1 Ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki) na podstawie której procedował RDN nie wyłączają przy tym zastosowania tej ustawy także do przewodów lub postępowań doktorskich zakończonych przed dniem jej wejścia w życie.
5. Na uwzględnienie nie zasługują nadto zarzuty odnoszące się do stosowania w sprawie art. 156 § 2 k.p.a. wraz ze wszelkimi konsekwencjami, w tym kwestii związanych z upływem 35 lat od dnia podjęcia uchwały i tyluż lat jej stosowania a zatem wywołania przez uchwałę nadającą skarżącemu stopień doktora nieodwracalnych skutków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził w sposób wiążący, że stwierdzenie nieważności postępowania w oparciu o art. 29a ust. 1 u.s.n. nie jest dopełnieniem katalogu przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., lecz ustanawia odrębny tryb, który nie jest ograniczony terminem przedawnienia określonym w art. 156 § 2 k.p.a. Przesłanki wymienione w art. 29a ust. 1 u.s.n. uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego są niezależne od wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Regulacja zawarta w art. 156 § 2 k.p.a., ze względu na fakt, iż odnosi się do enumeratywnie wskazanych w niej przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie znajdzie zastosowania na gruncie stwierdzenia nieważności postępowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego na podstawie przesłanek wskazanych w art. 29a ust. 1 u.s.n. To oznacza, że możliwość stwierdzenia nieważności tego postępowania nie jest ograniczona w czasie. Z tej przyczyny Skarżacy nie może skutecznie powoływać się także na przesłankę negatywną w postaci ,,wywołania przez uchwałę nieodwracalnych skutków prawnych’’. Skoro przepis art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne uznać należy za niemający zastosowania w sprawie zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
6. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia §28 ust. 2 w zw. z §21 Statutu RDN polegającego na powołaniu na recenzenta Prof. H. I., który nie reprezentuje dyscypliny historia. W skład zespołu I Nauk Humanistycznych powołani zostali Prof. dr hab. Z.A. i Prof. dr hab. H. I.. Wskazać należy, że rzeczywiście Pan Prof. dr hab. H.I. jest reprezentantem nauk prawnych, jednakże istotne w sprawie jest to, że wystarczającym było powołanie przez RDN jednego recenzenta. W niniejszej sprawie recenzentem o kompetencjach tożsamych był prof. Z. A..
Przywołane brzmienie § 28 Statutu RDN obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji brzmiał: § 28 1. Uchwały zespołu w sprawach, o których mowa w § 26 pkt 1-2 i 4 zapadają po zasięgnięciu opinii recenzenta, albo recenzentów. Przepis ust. 2 wskazuje, że Recenzentów, o których mowa w ust. 1, wyznacza Przewodniczący zespołu na podstawie kandydatury przedstawionej przez członków zespołu będących przedstawicielami dyscypliny, których kompetencje są najbliższe danej sprawie. Wskazać zatem należy, że nawet gdyby uznać, że sformułowanie ,,kompetencje najbliższe’’ wyklucza powołanie na recenzenta przedstawiciela nauk humanistycznych lecz w dziedzinie ,,prawo’’ to w postępowaniu odwoławczym została wydana recenzja przez rzeczoznawcę RDN Prof. dr hab. Z. A., który reprezentował dyscyplinę ,,historia’’. W opinii z dnia 29 lipca 2021 r. przygotowanej na potrzeby postępowania Prof. Z. A. wskazał na bezzasadność rzekomych naruszeń proceduralnych wskazując, że ,,RDNH U[...] w ramach podjętego przez siebie rozstrzygnięcia odniosła się w sposób prawidłowy do całości skrupulatnie zgromadzonego materiału dowodowego w omawianej sprawie. W sposób niepodlegający dyskusji prawidłowo oceniła również ustalenia powołanej przez siebie Komisji doraźnej. Uzasadnienie uchwały o stwierdzeniu nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z dnia 18 kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora J. W.(obecnie dr. hab., emerytowanemu profesorowi zwyczajnemu Uniwersytetu [...]) jest dobrze skonstruowane, poprawne merytorycznie i zawiera wyczerpującą argumentację dowodzącą zasadności podjętej decyzji.’’.
Niezasadny jest nadto zarzut strony skarżącej, która kwestionuje udział Prof. H. I. w postępowaniu odwoławczym o niepodjęciu niezbędnych czynności procesowych przez organ polegający na braku wezwania Prof. H. I. do uzupełnienia wydanej w sprawie opinii. Stanowisko skarżącego o tym, że opinia ww. Profesora miała charakter warunkowy jest jedynie polemiką z jej treścią. Nie sposób doszukać się warunkowości opinii w stwierdzeniu, że uwidocznione naruszenia procedury, miały taki charakter, że nie wpłynęły na wynik sprawy. Zwrócić należy uwagę, że przygotowane opinie nie mają charakteru wiążącego, a RDN jako organ orzekający nie jest nimi związany, mają zatem one charakter pomocniczy, zatem nie sposób doszukiwać się naruszenia art. 7, art. 75 §1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w braku podejmowania kolejnych czynności przez Organ w celu doprecyzowania czy ponawiania, uzupełniania przedstawionych opinii, które wbrew twierdzeniom skarżącego, mają charakter stanowczy.
Organy prawidłowo zastosowały w tej sprawie zarówno przepisy prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 w zw. z art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882), jak również przepisy prawa procesowego, w tym m.in. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 14 ust. 2 pkt 5, art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...).
W sprawie tej organ nie naruszył również innych przepisów postępowania, w tym m.in. art. 6, art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 76 art. 77 § 1, art. 80, art. 84 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji i uchwały Rady Dyscypliny są wyczerpujące, nie naruszają art. 107 § 3 k.p.a. i nie pozostawiają jakiejkolwiek wątpliwości co do przyczyn podjętych przez organy rozstrzygnięć.
W ocenie Sądu postępowanie nadzwyczajne (wznowieniowe) zostało należycie przeprowadzone. Organ dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych oraz pełnej i należytej oceny materiału dowodowego, który został zebrany w sposób prawidłowy. Organ sprawę niniejszą wyjaśnił wszechstronnie, a potwierdza to w pełni uzasadnienie zarówno uchwały Rady Dyscypliny jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu Rada Dyscypliny w sposób prawidłowy rozpatrzyła liczne wnioski dowodowe składane przez stronę w toku postępowania, w tym wnioski o wyłączenia. W ocenie Sądu nie doszło w tym zakresie do naruszenia prawa procesowego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Samo uzasadnienie uchwały Rady Dyscypliny jest wyczerpujące, potwierdza właściwe procedowanie przez organ, z poszanowaniem wszystkich praw skarżącego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że strona postępowania brała czynny udział w tym postępowaniu i miała możliwość wypowiadania się w sprawie, przedstawiania swojego stanowiska.
W ocenie Sądu organ bezspornie wykazał, że spełniona została przesłanka stwierdzenia nieważności postępowania o nadanie stopnia naukowego doktora, Skarżącemu.
Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...), przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce.
7. Jako niezasługującą na uwzględnienie polemikę z treścią zaskarżonej decyzji, należało uznać, sformułowanie zarzutów naruszenia art. 29 a ust. 1 usn jak i art. 7 k.p.a. oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organy przesłanek do przypisania przez Skarżącego autorstwa istotnego fragmentu cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Tezie tej przeczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym RDN w sposób jasny i klarowny wskazuje na ustalenia, że J. W. przejął dosłownie lub też jedynie z niewielkimi modyfikacjami 53 strony z doktoratu J. M. B., co stanowi blisko 11% całej dysertacji doktorskiej dr. hab. J. W., em. prof. U[...]. Ponadto, w tekście doktoratu J. W. znalazły się bezpośrednie zapożyczenia z tekstów innych badaczy: K. G., B. C., L. D., S. H., J. W., J. A., J. T., J. G., A. G., A. S. i J. P. (w sumie 17 stron znormalizowanego maszynopisu). RDN posiadała w tym zakresie materiał zgromadzony przez Komisję doraźną, bowiem szczegółowy zakres zapożyczeń Komisja przedstawiła w 14 bardzo obszernych załącznikach do swojego Protokołu Czynności (135 stron wydruku komputerowego). Ogółem zapożyczenia z tekstów innych badaczy stanowią 57% wstępu, 22% rozdziału I, 5% rozdziału II i 9% rozdziału III. Ponadto, zgodnie z ustaleniami Komisji "przejmowane przez J. W. zwarte formy narracyjne obejmujące całe grupy zdań, pełne akapity lub nawet ciągi następujących po sobie akapitów noszą wszelkie cechy plagiatu, bowiem zapożyczane były bezpośrednio lub poddawane przezeń najwyżej nieznacznym modyfikacjom, najczęściej o charakterze stylistycznym bądź redakcyjnym, polegającym niejednokrotnie także na zmianach dostosowujących kopiowany passus do problematyki i ram chronologicznych własnej pracy". RDN podzielił zatem konkluzję zawartą w sprawozdaniu Komisji, że doszło do wyczerpania znamion z artykułu 29a ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, tj. przypisania sobie autorstwa w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. RDN nadto dokonał wykładni przepisu art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wskazując, że ustawodawca ni posługuje się pojęciem plagiatu, lecz ,,przypisania autorstwa’’. Organ wskazał, że także przetworzenie cudzego tekstu, czy nawet jeśli ustalenie naukowe przejęte od innego twórcy nie zostało sformułowane w taki sposób, by powstał utwór to przypisanie sobie takiego ustalenia, jest wystarczające do wydania decyzji z art. 29a ust. 1 ustawy. Organ II instancji wytłumaczył nadto, jak rozumieć przypisanie sobie autorstwa fragmentu cudzego utworu. Wyróżniając kilka rodzajów plagiatu takich jak: plagiat jawny oraz plagiat ukryty. Konkludując, przyjął, że art. 29a ust. 1 usntn obejmuje szeroki zakres zachowań, których wspólną cechą jest przejęcie, lub jego próba cudzej twórczości. Nie ma znaczenia zaś to, czy zachowanie osoby dokonującej przejęcia jest bardziej lub mniej skomplikowane, tj. czy jest jawne i dostrzegalne, czy też wymaga od osoby dokonującej analizy, zwiększonego nakładu pracy lub wiedzy. RDN po dokonaniu wykładni przepisów stwierdził, że uzasadnienie uchwały nr 10/03/RDNH/2021 Rady Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] z dnia 26 marca 2021 r. w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z 18 kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora em. dr. hab. J. W. jednoznacznie wskazuje, iż organ orzekający w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i ustalił, iż doszło do przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego w ocenianej rozprawie doktorskiej. Organ ten w sposób prawidłowy dokonał ustalenia zaistnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności postępowania. Nie naruszono także przepisów dotyczących ustalenia stanu faktycznego, czy zebrania materiału dowodowego, a na pewno nie w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym, wskazać należy, że RDN dokonał oceny materiału dowodowego i ustaleń Organu I instancji, czyniąc zgodne z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. uzasadnienie. Sąd oczywiście zauważa pewne niedociągnięcia w samym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednak fakt nieponumerowania stron decyzji, czy brak wyraźnego oddzielenia części opisowej od rozważań prawnych nie stanowią wady mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. rozwiniętego w pkt 8 uzasadnienia skargi.
8. Nie zasługuje na uwzględnienie nadto zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 8) k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy poprzez brak zaparafowania każdej ze stron decyzji. Nie ma wymogu prawnego, który nakładałby na Organ obowiązek zaparafowania każdej strony decyzji administracyjnej. Elementy decyzji wskazane zostały w art. 107 § 1 k.p.a., które zaskarżona decyzja zrealizowała. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut pod adresem uchwały nr 10/03/RDNH/2021, wskazujący na to, że nie spełnia wymagania z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. bowiem nie umieszczono podpisu pod zdaniem: ,,Uchwała wchodzi w życie z dniem podpisania.’’. Zauważyć należy, że uchwała została opatrzona podpisem Przewodniczącego Organu I instancji na końcu. WW. uchwała stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, zgodnie z przepisami odnoszącymi się do aktów indywidualnych tj. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. akt taki zawiera podpis organu, który go wydał . Miejsce podpisu nie zostało określono wprost jednak przyjmuje się, że jest to dolna część aktu, na jego końcu, po treści decyzji. Brak opatrzenia podpisem klauzuli: ,,Uchwała wchodzi w życie (...)’’ nie stanowi naruszenia prawa wpływającego na treść rozstrzygnięcia.
9. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. polegającego na tym, że zaistniała sprzeczność w tytule uchwały nr 1/07/WHH/2019, poprzez wskazanie, że podjęta jest w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwalą z 18 kwietnia 1986r. o nadaniu stopnia doktora dr. hab. J. W., emerytowanemu profesorowi nadzwyczajnemu Uniwersytetu [...], wobec brzmienia osnowy, iż ,,wszczyna się postępowanie’’ w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z 18 kwietnia 1986r. o nadaniu stopnia doktora dr. hab. J.W., emerytowanemu profesorowi nadzwyczajnemu Uniwersytetu [...], w przekonaniu Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie.
Skarżący w skardze podniósł, że tytuł uchwały ,,w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania’’ mógł wprowadzić błąd głosujących, gdyż określenie "w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego" może sugerować, iż pod głosowanie została poddana już kwestia samego stwierdzenia nieważności, a nie dopiero wszczęcia postępowania w tym zakresie.
W tym miejscu wskazać należy, że przedmiot postępowania nie jest ustalany i określany dowolnie, ale poprzez wskazanie jakiej sprawy dotyczy postępowanie. Nieuzasadniony jest zarzut nie wskazania w uchwale, iż dotyczy ona ,,wszczęcia postępowania’’ albowiem przedmiotem sprawy było stwierdzenie nieważności postępowania doktorskiego.
9. Zgodnie z § 18 ust. 1 Regulaminu RDN UG Rada dyscypliny naukowej podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby członków rady. W skład Rady w dacie podjęcia uchwały wchodziło 27 osób, uprawnionych do głosowania a obecnych było 23 osoby, 10 osób głosowało na tak, 8 osób wstrzymało się od głosu. Nawet jeśli doszło do błędnego wskazania 2 głosów to uchwała uzyskała większość bezwzględną polegająca na tym, że liczba głosów za wnioskiem jest większa od sumy głosów przeciw i wstrzymujących się.
Wymogi w zakresie podjęcia uchwały w organie I instancji zostały zrealizowane, tym samym nie odniesienie się przez Organ II instancji do zarzutu odwołania stanowi naruszenie przepisów proceduralnych, niemające jednak wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.
Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., który może być skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane naruszenie lub uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w konsekwencji, miało wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła, Skarżący wszelkie dodatkowe okoliczności i dowody mógł powołać w odwołaniu.
10. Sąd po zapoznaniu się z całością nadesłanego przez organ materiału dowodowego nie znalazł podstaw do podważenia stanowiska zarówno RDN, jak i Rady Naukowej Dyscypliny. Materiał dowodowy zgromadzony przez organy pozwalał na dokonanie pełnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz uchwały Rady Naukowej Dyscypliny a także postępowania, w ramach którego zostały one wydane.
11. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.