VII SA/Wa 243/14

VII SA/Wa 243/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Zielińska-Śpiewak
Krystyna Tomaszewska /przewodniczący/
Paweł Groński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO w [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U.2013, poz. 267, dalej: kpa) oraz na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001r. z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013r. Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z dnia [...] września 2012 r. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2012r. nr [...] na lokalizację zjazdu z ul. [...] w [...] (droga krajowa) do działki [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] października 2012r.
Po złożeniu kolejnego wniosku [...] sp. z o.o. z dnia [...] listopada 2012 r. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] umorzył w całości postępowanie w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ul. [...] w [...] do działki nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] SKO w [...], decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] uchyliło w całości ww. zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Następnie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] ponownie umorzył w całości postępowanie w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ul. [...] w [...] do działki nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] SKO w [...], decyzją z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] uchyliło w całości ww. zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] ponownie umorzył w całości postępowanie w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ul. [...] w [...] do działki nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] SKO w [...], decyzją z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] uchyliło w całości ww. zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] ponownie umorzył w całości postępowanie w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ul. [...] w [...] do działki nr [...].
W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta [...] wskazał, że kolejny wniosek strony z dnia [...] listopada 2012r. zawiera załącznik mapowy który jest tożsamy z tym załączonym do wniosku, który był przedmiotem rozstrzygnięcia ostateczną decyzją. W obu przedstawionych wariantach miejsce dostępu nieruchomości przy drodze do drogi publicznej jest tożsame. Zmianie uległa geometria zjazdu poprzez dodanie dodatkowego prawo skrętu w pasie drogowym ul. [...]. Zdaniem organu przy rozpatrywaniu spraw związanych z lokalizacją zjazdów organ nie może brać pod uwagę parametrów technicznych zjazdu i konieczności wykonania dodatkowych pasów ruchu i innych przyszłych zmian urządzeń zlokalizowanych w pasie drogowym, które powinny być określone później na etapie projektu budowlanego. Na etapie wydawania decyzji na lokalizację zjazdu organ I instancji rozpatrzył miejsce proponowanej lokalizacji zjazdu, a nie koncepcję m. in. przesunięcia zatoki autobusowej. W związku z definitywnym załatwieniem sprawy lokalizacji zjazdu z ul. [...] do działki [...] nie jest możliwe ponowne jej rozstrzygnięcie.
Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] SKO w [...] wydało powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że podziela pogląd organu I instancji, iż w sprawie występuje tożsamość spraw. Zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2012r. Nr [...] nie zezwalająca [...] z o.o. na lokalizację zjazdu z ul. [...] (droga krajowa) w [...] do działki nr [...]. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r, Nr 43, poz. 430 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, oraz wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu drogowego i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Decyzja ta wydana została w ramach uznania administracyjnego i organ uznał, że wnioskowana lokalizacja zjazdu nie jest możliwa z uwagi na względy bezpieczeństwa ruchu drogowego w obrębie oddziaływania skrzyżowania.
SKO w [...] podkreśliło, że to zarządcy dróg publicznych są odpowiedzialni za ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego i od nich zależy ocena, czy występują w konkretnym przypadku oznaczone zagrożenia. W tej sytuacji opinia techniczna rzeczoznawcy w sprawie koncepcji zlokalizowania zjazdu publicznego proponująca koncepcję z jednoczesnym przesunięciem istniejącej zatoki autobusowej od skrzyżowania ulic [...] i [...] 65m, co wpłynie na poprawę bezpieczeństwa ruchu pojazdów i pieszych w strefie skrzyżowania ma charakter polemiki z uzasadnieniem decyzji z dnia [...] października 2012r. Nr [...].
SKO w [...] stwierdziło dodatkowo, że w decyzji powyższej sprawa likwidacji istniejącej zatoki autobusowej nie była zasadniczą podstawą odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu (organ użył tu sformułowania "ponadto", co oznacza, że w zasadniczym zakresie wniosek nie zmienił się, stan faktyczny nie uległ zmianie w zakresie usytuowania zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania, co pozwala na uznanie że wystąpiła tożsamość sprawy i umorzenie postępowania jest uzasadnione
Powyższa decyzja SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 77, 107 § 3 kpa, a także naruszenie art. 105 § 1 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 kpa lub art. 138 § 2 kpa polegające na:
1. błędnym ustaleniu stanu faktycznego i nieuwzględnieniu istotnych okoliczności świadczących o odmiennej koncepcji zjazdu według projektu dołączonego do wniosku z dnia [...].11.2012 roku, w szczególności dotyczących odległości od skrzyżowania, długości zjazdu, pasu wyłączenia i lokalizacji przystanku autobusowego i skupieniu się wyłącznie na miejscu usytuowania zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania, w wyniku czego organ I i II instancji nie rozpoznał sprawy merytorycznie i błędnie uznał, że zachodzi tożsamość sprawy ze sprawą uprzednio rozstrzygniętą decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 roku;
2. niezrozumiałej, nagłej i całkowitej zmianie stanowiska w decyzji dotyczącej tego samego skarżącego, w takim samym stanie faktycznym, w zakresie tej samej podstawy prawnej;
3. bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji o umorzeniu postępowania pomimo wadliwości decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skarżąca Spółka przytoczyła stan faktyczny i podniosła, że po szczegółowej analizie uzasadnienia decyzji nr [...] zleciła dodatkowe analizy i ekspertyzy techniczne dotyczące koncepcji zlokalizowania zjazdu publicznego z ul. [...], mając na względzie zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego. W efekcie, sporządzona została nowa koncepcja zjazdu z przedmiotowej drogi wraz z opinią rzeczoznawcy z zakresu programowania, organizacji i mechanizacji dróg. Zgodnie z opinią eksperta Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji inż. I. K., obecne rozwiązanie zjazdu do stacji paliw [...]l z ul. [...] kumuluje spowalniające samochody zjeżdżające do stacji, hamując potok ruchu. Umożliwienie wjazdu części tych pojazdów bezpośrednio z ul. [...] zgodnie z ekspertyzą powinno usprawnić ruch i wpłynąć na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Inż. K. wskazał w swojej ekspertyzie, iż II wariant zjazdu z ul. [...], powodując przeniesienie o dalsze 65 m. zatoki od skrzyżowania z ul. [...] poprawiłby bezpieczeństwo poprzez zmniejszenie prawdopodobieństwa "wtargnięcia" nieuważnych pieszych w obszar skrzyżowania. Ponadto, projektowany w II wariancie zjazd z pasem wyłączenia nie będzie kolidował z ruchem kanalizowanym przez inne pasy ruchu, przez co nie wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo uczestników ruchu. W ocenie eksperta, II wariant zjazdu wskazuje na wyraźną poprawę bezpieczeństwa ruchu pojazdów i pieszych w strefie skrzyżowania.
Spółka podkreśliła, że przedstawiła projekt zmiany lokalizacji przystanku komunikacji miejskiej, według II wariantu, pełnomocnikowi Prezydenta Miasta [...] ds. Transportu Publicznego i Inżynierii Ruchu Drogowego. Pismem z dnia [...] listopada 2012 roku, znak. [...] w/w pełnomocnik Prezydenta Miasta [...] nie wniósł sprzeciwu co do planowanej zmiany lokalizacji przystanku komunikacji miejskiej.
Mając powyższe na względzie, z uwagi na opinię eksperta z zakresu programowania, organizacji i mechanizacji dróg, wskazującą na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego w rejonie skrzyżowania w razie realizacji zjazdu w wariancie II, [...] sp. z o.o. w dniu [...] listopada 2012 roku ponownie złożył wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej z ul. [...] w [...] do działki nr [...], zgodnie z przedstawionym II wariantem, pozytywnie zaopiniowanym przez eksperta. Do wniosku dołączono ww. ekspertyzę techniczną inż. I. K. oraz pisma pełnomocnikowi Prezydenta Miasta [...] ds. Transportu Publicznego i Inżynierii Ruchu Drogowego o braku sprzeciwu co do zmiany lokalizacji przystanku komunikacji miejskiej.
W ocenie Spółki zakres wniosku z dnia [...] listopada 2012 roku nie był tożsamy z wnioskiem z dnia [...] września 2012 roku. Wnioski te dotyczyły wprawdzie zjazdu z tej samej drogi publicznej do tej samej nieruchomości, jednak według zupełnie odmiennych koncepcji. Ponadto, przy wniosku z dnia [...] listopada 2012 roku [...] sp. z o.o. dołączył dokumenty wskazujące na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego przy wykonaniu zjazdu według nowego projektu.
Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja wskazuje na naruszenie przez organ zasady zaufania obywateli do władzy publicznej, określonej w art. 8 kpa, albowiem SKO w [...] w poprzednich trzech decyzjach przedstawiło zupełnie inne stanowisko, przychylając się do zarzutów Spółki i wyraźnie stwierdziło, że nie zachodzi tożsamość spraw, tym samym wskazując organowi I instancji konieczność merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Tymczasem uzasadnienie zmiany stanowiska orgaqnu odwołąwczego jest niezwykle lakoniczne, a ogan nie ustosunkował się w żaden sposób, dlaczego przyjął odmienny pogląd od dotychczasowych decyzji wydawanych przez ten organ w niniejszej sprawie.
Spółka podkreśliła, że wprawdzie faktem jest, że planowany zjazd jest położony w tym samym miejscu, jeśli chodzi o granicę nieruchomości, niemniej przez lokalizację zjazdu nie należy rozumieć tylko i ! wyłącznie miejsca wjazdu do nieruchomości na wąskim odcinku granicy działki. Miejsce lokalizacji zjazdu to cała koncepcja zjazdu z drogi publicznej, uwzględniająca geometrię zjazdu i inne parametry techniczne, w tym parametry warunkujące bezpieczeństwo ruchu drogowego. Z uwagi na uwarunkowania zabudowy działki, często nie jest możliwe odmienne zaprojektowanie miejsca połączenia nieruchomości z drogą publiczną na granicy działki, jednak możliwe jest zaprojektowanie koncepcji zjazdu mające zupełnie odmienne parametry techniczne i skutkujące różnymi wnioskami w zakresie zmiany parametrów bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Skarżąca Spółka podkreśliła, iż cała koncepcja zjazdu uległa diametralnej zmianie. Przede wszystkim, w nowym wniosku, zatoka autobusowa przeniesiona jest o 65 m. od zatoki skrzyżowania, co istotnie poprawia warunki bezpieczeństwa i powoduje, że projekt zjazdu nie jest tożsamy. Ponadto, pomimo tego samego punktu wjazdowego w granicy działki, początek i przebieg zjazdu w obu koncepcjach wyraźnie się różni, tym samym całkowitej zmianie uległa geometria zjazdu. Organ w ogóle nie odniósł się merytorycznie do proponowanych zmian.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał również, że organ I instancji trzykrotnie ignorował stanowisko Kolegium, gdyż nie jest związany wykładnią dokonaną przez organ odwoławczy i tylko wytyczne i wykładnia Sądu są wiążące dla organu administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 1270, zw. dalej p.ps.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując skargę przy zastosowaniu ww. kryterium Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim Sąd całkowicie podzielił zarzut skarżącej spółki, iż zaskarżona decyzja SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...], jak też poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 kpa w stoponiu istotnie wpływającym na wynik sprawy, albowiem w sprawie nie wystąpiła tożsamość spraw, która uzasadniałaby bezprzedmiotowość postępowania.
Jak wynika z akt sprawy [...] sp. z o.o., po otrzymaniu negatywnej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] zleciła dodatkowe analizy i ekspertyzy techniczne dotyczące koncepcji zlokalizowania zjazdu publicznego z ul. [...], czego następstwem było opracowanie wariantu II zjazdu z ul. [...] zakładającego przeniesienie o dalsze 65 m. zatoki od skrzyżowania z ul. [...], co w założeniu miało poprawić bezpieczeństwo poprzez zmniejszenie prawdopodobieństwa wtargnięcia nieuważnych pieszych w obszar skrzyżowania. Ponadto, projektowany w II wariancie zjazd z pasem wyłączenia nie powinien kolidować z ruchem kanalizowanym przez inne pasy ruchu, przez co nie wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo uczestników ruchu. Do wariantu II zjazdu Spółka dołączyła opinię eksperta, w której wskazano na wyraźną poprawę bezpieczeństwa ruchu pojazdów i pieszych w strefie skrzyżowania. Ponadto pismem z dnia [...] listopada 2012 roku, znak. [...] pełnomocnik Prezydenta Miasta [...] ds. Transportu Publicznego i Inżynierii Ruchu Drogowego nie wniósł sprzeciwu co do planowanej zmiany lokalizacji przystanku komunikacji miejskiej.
W związku z powyższym [...] sp. z o.o. w dniu [...] listopada 2012 roku ponownie złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej z ul. [...] w [...] do działki nr [...], zgodnie z przedstawionym II wariantem, dołączając ww. ekspertyzę techniczną inż. I. K. oraz pismo pełnomocnikowi Prezydenta Miasta [...] ds. Transportu Publicznego i Inżynierii Ruchu Drogowego o braku sprzeciwu co do zmiany lokalizacji przystanku komunikacji miejskiej.
Zgodzić się należy ze skarżącą Spółką, iż w niniejszej sprawie zmianie uległa koncepcja zjazdu, przede wszystkim poprzez przeniesienie zatoki autobusowej o 65 m. od zatoki skrzyżowania a dodatkowo zmianie uległa geometria zjazdu. Jak słusznie wskazywało SKO w [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2013 r. (uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji) organ rozstrzygający wniosek o zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej kieruje się zarówno względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również zobowiązany jest do oceny wniosku pod kątem spełnienia wymogów wynikających z warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.).
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że jakkolwiek oba wnioski Spółki (tj. z dnia z dnia [...] września 2012 r. oraz z dnia [...] listopada 2012 r. dotyczyły zezwolenia na lokalizację zjazdu z ulicy [...] w [...] do działki nr [...], jednakże obydwie koncepcje zjazdu różnią się od siebie co może wpłynąć zarówno na odmienną ocenę w zakresie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak i w zakresie spełnienia odpowiednich warunków technicznych zjazdu. Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku nie może zatem uchylać się od jego merytorycznego rozpoznania wyłącznie dlatego, że dotyczy tej samej działki. Wręcz przeciwnie - skoro o zgodzie na lokalizację zjazdu lub jej odmowie decydują czynniki bezpieczeństwa oraz spełnienie warunków technicznych, to organ zobowiązany jest każdorazowo ocenić merytorycznie te przesłanki w przypadku złożenia nowego wniosku przedstawiającego nową koncepcję zjazdu.
Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą skargę całkowicie podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2011 roku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 184/11, że w sytuacji, w której inwestor ubiega się ponownie o zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, przedstawiając inną koncepcję niż będącą przedmiotem uprzedniego rozstrzygnięcia nie można mówić o tożsamości sprawy, a obowiązkiem organu jest w takim przypadku merytoryczna ocena możliwości zlokalizowania zjazdu w wersji zaproponowanej aktualnie, a nie będącej przedmiotem analizy w sprawie zakończonej decyzją wydaną uprzednio.
Prowadząc na nowo postępowanie Prezydent Miasta [...] zobowiązany będzie do merytorycznego rozpoznania wniosku Spółki z dnia [...] listopada 2012 r. i wydania nowej decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu lub odmawiającej zezwolenia na taką lokalizację, ustosunkowując się do nowej propozycji Spółki. Dalsze uchylanie się tego organu od merytorycznego rozpoznania sprawy może być podstawą do złożenia skargi na niewykonanie wyroku przez zainteresowaną Spółkę w trybie art.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.