VII SA/WA 2406/20

VII SA/Wa 2406/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2468/21 - Wyrok NSA z 2024-06-25
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z [...] października 2020 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.- dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. S. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. nr [...] omawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2019 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego na działce o nr ew. [...], obr. S., gm. I.
Po wyjaśnieniu specyfiki postępowania nieważnościowego i pojęcia rażącego naruszenia prawa organ przytoczył art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2019 r., poz. 1186 – w brzemieniu na dzień wydania decyzji), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ww. ustawy dokumenty te inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.
Organ wskazał, że inwestor dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania działką o nr ew. [...], na cele budowlane i decyzję Wójta Gminy I. z [...] maja 2018 r. o warunkach zabudowy, co spełnia wymogi określone w ww. przepisach.
Dalej stwierdził, że inwestycja spełnia też warunki określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w tym określonymi w decyzji środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Zaznaczył, że SKO w P. decyzją z [...] czerwca 2020 r. stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy I. z [...] lutego 2019 r. wobec rażącego naruszenia 155 k.p.a. wobec braku zgód stron na zmianę decyzji z [...] maja 2018 r., nr [...] o warunkach zabudowy. Niemniej, skoro decyzja o stwierdzeniu nieważności działa z mocą wsteczną (ex tunc), a więc nie było w obrocie prawnym decyzji z [...] lutego 2019 r., to analizę projektu budowlanego należało przeprowadzić w oparciu o decyzję z [...] maja 2018 r.
Zdaniem organu, analiza ta nie wykazała, aby rażąco naruszono warunki w niej określone co do: rodzaju inwestycji (dopuszczalna i projektowana - budynek mieszkalny jednorodzinny); linii nowej obowiązującej zabudowy (nieprzekraczalna 7 m od linii rozgraniczającej pas drogi gminnej i działkę inwestora projektowana 7 m; szerokości elewacji frontowej (dopuszczalna maks. szerokości frontu działki; projektowana - mniejsza niż ww. szerokość 4 m; geometrii dachu (dopuszczalny kąt do 45° o połaciach dachowych w układzie jedno, dwu, trzy lub czterospadowych; projektowany - wysokości głównej kalenicy (dopuszczalna do 8,9 m, projektowana: 6,91 m - proj. bud. Przekroje A-A); kierunku głównej kalenicy dachu (dopuszczalny - prostopadle lub równolegle do terenu frontu działki ozn. lit. AB lub do linii rozgraniczającej teren lit. BC albo AD – projektowany prostopadle do terenu frontu działki - projekt zagospodarowania działki); obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji (dopuszczalna energia elektryczna z projektowanego przyłącza do sieci energetycznej, woda z projektowanego przyłącza do gminnej sieci wodociągowej, kanalizacja do projektowanego bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, wody opadowe na nieutwardzoną własną działkę, odpady stałe gromadzone w szczelnych pojemnikach, wywożone na składowisko; projektowana - "Działka posiada dostęp do sieci energetycznej niskiego napięcia oraz gminnej sieci wodociągowej w terenie przyległym do drogi gminnej, planuje wykonanie przyłącza energetycznego oraz wodociągowego z sieci wg odrębnego opracowania. Z uwagi na brak sieci kanalizacji sanitarnej, deszczowej i gazowej odprowadzanie: ścieków do szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, wód opadowych na własny teren nieutwardzony a ogrzewanie z pieca na paliwo stałe; dostępu (dopuszczalny zjazd z drogi gminnej dz. nr ew. [...] projektowany z tej samej drogi.
Organ podkreślił, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W decyzji o warunkach wskazano, że złożono wymagane uzgodnienia i opinie do projektu decyzji w zakresie przewidzianym w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach (...) ochrony środowiska od Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Ł.".
Ponadto, zgodnie z decyzją o warunkach wielkość powierzchni nowej zabudowy do 31% powierzchni działki, a projektowana 34%, a więc do naruszenia decyzji o warunkach zabudowy, niemniej - w ocenie GINB - nie ma ono charakteru rażącego, skoro jest ono nieznaczne (3%). Nie wywołuje zatem skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie.
Organ podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy określa wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (okapy dachu) jej gzymsu lub attyki mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do 5 m – a w projekcie wynosi ona 5,43 m, przy całkowitej wysokości 6,91 m (zob. projekt budowlany, przekroje A-A). Doszło zatem do naruszenia decyzji o warunkach zabudowy jednak nie rażąco, skoro przekroczenie jest niewielkie, bo o 0,43 m, zważywszy, że w decyzji o warunkach zabudowy wysokość głównej kalenicy ma mieć maks. 8,9 m. Przekroczenie to, przy jednoczesnym zachowaniu wysokości głównej kalenicy nie jest zatem nie do zaakceptowania w praworządnym państwie.
GINB dodał, że z "analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z wynikami" wynika, że "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (istniejące okapy dachów) zabudowy na działkach sąsiednich dla budynków mieszkalnych nr 1 - 4 mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku wynosi odpowiedni ok. 4m, 3,5m, 4, m, 5m - średnia wysokość jw. dla budynków w terenie wynosi ok. 4,1 m (...) wysokość głównej kalenicy dachu wynosi odpowiednio ok 9 m, 7,5 m, 9 m, 10m - średnia wysokość jw. dla budynków w terenie wynosi ok. 8,9m. Przy wysokości elewacji frontowej 5,43 m i całkowitej wysokości 6,91 m budynek nie zaburza miejscowych stosunków przestrzennych.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 – dalej rozporządzenie ) jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60, 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Stosownie zaś do § 12 ust. 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej.
Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr ew. [...] ma szerokość 8 m. Budynek zaprojektowano w granicy z działką o nr ew. [...] (ściana pełna, zob. rzut parteru, rzut poddasza); 7 m od granicy działki nr ew. [...] i 7 m od granicy działki o nr ew. [...]. Ponadto, 3 m od granicy działki nr ew. [...] zaprojektowano luksfery, które uważane są za element konstrukcyjny budynku, a nie otwór okienny. Pozostałą część ściany z otworami usytuowano 4 m od granicy działki o nr ew. [...].
Dalej organ przytoczył § 36 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej: 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej; 2 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje, że zbiornik szczelny, bezodpływowy na ścieki 2 m od granicy działki o nr ew. [...], 2 m od granicy działki drogowej o nr ew. [...], ponad 5 m od granicy działki o nr ew. [...] i 5 m od projektowanego budynku.
Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Stosownie do § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, w tym zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Zgodnie z § 19 ust. 5 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Natomiast z § 19 ust. 7 wynika, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową.
W projekcie budowlanym przewidziano natomiast 2 miejsca postojowe w granicy z działką drogową o nr ew. [...] i działką o nr ew. [...] oraz 2 m od granicy działki nr ew. [...]. Niemniej inwestor uzyskał postanowienie Starosty [...] z [...] lipca 2019 r., który na mocy art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego, udzielił zgody na odstępstwo od ww. § 19 ust. 2 pkt 1 lit a i § 271 ust 8 rozporządzenia polegające na usytuowaniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego min 7 m od granicy lasu (dz. nr ew. [...]) i parkingu dwustanowiskowego przy granicy tej działki (od działki o nr ew. [...]) pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw ppoż oraz zastosowania rozwiązań zamiennych z niej wynikających w zakresie naruszenia § 271 ust. 8 rozporządzenia.
Projektu budowlany zatwierdził bez uwag rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. B. G.
Organ zgodził się z zarzutem odwołania, że ww. postanowienie z [...] lipca 2019 r. nie zawiera uzasadnienia jego wydania, jak i w decyzji z [...] grudnia 2019 r., nie wskazano przesłanek, dla których wydano odstępstwo. Podkreślił, powołując się na orzecznictwo, że skoro na postanowienie z art. 9 ust. 2 cyt. ustawy nie przysługuje zażalenie, to w myśl art. 124 § 2 k.p.a. a contrario - nie wymaga ono uzasadnienia. Konieczne jest natomiast, aby w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ przedstawił ww. przesłanki. Doszło zatem do naruszenia art. 9 Prawa budowlanego, jednak nie ma ono charakteru rażącego, bowiem nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Ponadto, z projektu wynika wprost z jakiego powodu wydano odstępstwo. Kształt oraz wymiary działki, w szczególności jej szerokość - 8 m wskazują bowiem, że nie było możliwe jej zabudowanie bez udzielenia zgody na odstępstwo w zakresie miejsc postojowych i odległości budynku od lasu. Powyższe potwierdza wniosek o zgodę na odstępstwo, z którego wynika, że "prośba o odstępstwo uzasadniona jest niewielkimi wymiarami (szerokość - 8 m, powierzchnia 308 m2) i kształtem działki na której planuje się zlokalizować budynek mieszkalny".
Ponadto z projektu budowlanego wynika klasa odporności ogniowej głównej konstrukcji nośnej R60. W związku ze zgodą na odstępstwo od § 271 ust. 8 zastosowano zabezpieczenia ppoż: pokrycie dachu niepalne z blachy ocynkowanej trapezowej, izolacja cieplna dachu niepalna z wełny mineralnej, więźba drewniana zabezpieczona do stopnia niezapalności impregnacją certyfikowanym środkiem ognioochronnym, poddasze użytkowe oddzielone od konstrukcji dachu ognioodporną płytą gipsowo - kartonową GKF - PN-B-79405, izolacja cieplna ściany od działki leśnej jako niepalna z płyt wełny mineralnej.
Zdaniem organu, skoro z projektu budowlanego wynika konieczność udzielenia odstępstwa, to nie ma podstaw do stwierdzenia, że naruszenie to ma charakter rażący. Weryfikowana decyzja nie wypełnia zatem przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję złożył K. S. i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 9 ust. 1 Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., 1202 ze zm.) wniósł o zasądzenie kosztów postepowania.
Skarżący zakwestionował ocenę GINB w zakresie stwierdzonych wyżej różnic w parametrach inwestycji określonych w projekcie budowlanym i wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy, dowodząc – w oparciu o obszerne orzecznictwo - że mają one charakter rażący, jak i doszło do naruszenia art. 9 Prawa budowlanego, wobec braku uzasadnienia przyczyn, dla których zostało ono udzielone.
W opinii skarżącego, doszło zatem do wielokrotnego naruszenia przepisów prawa, a więc zachodziła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podkreślić na wstępie należy, że w tej sprawie organy prowadziły postępowanie w trybie nadzwyczajnym, w którym obowiązują odmienne zasady niż w postepowaniu zwykłym. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej odnosi się bowiem do wad tkwiących w samej decyzji i godzących w elementy stosunku prawnego: podmiotowe, przedmiotowe lub podstawę prawną. Nie są to – co do zasady – wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest w trybie wznowienia postępowania. Z tej racji, że wady tkwią w samej decyzji, postępowanie, w którym została ona wydana może być prawidłowe pod względem prawnym, może być ono jednak źródłem wadliwości decyzji ze względu na merytoryczne treści ustalone w stadium wstępnym lub rozpoznawczym postępowania. Z punktu widzenia bytu prawnego decyzji wadliwej nie ma to jednak znaczenia, ponieważ ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające je postępowanie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996 s. 699).
W orzecznictwie sadów administracyjnych wprawdzie dopuszcza się również wyjątkowe sytuacje, w których można stwierdzić nieważność decyzji ze względu na rażące naruszenie przepisów proceduralnych, jednak ogranicza się je wyłącznie do przypadków oczywistego niezastosowania lub nieprawidłowego zastosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 6-11 k.p.a. i tylko w stopniu powodującym istotne ograniczenia uprawnień strony w postępowaniu oraz mających wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Uznaje się, że oczywisty charakter naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym do uznania naruszenia prawa za rażące, ponieważ rażące naruszenie prawa od zwykłego naruszenia przepisu prawa różni się takimi cechami, jak gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których istnienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy państwowe w praworządnym państwie (por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego pod red. prof. M. Wierzbowskiego i prof. A. Wiktorowskiej, s. 897-900 i powołane tam orzecznictwo, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, R. Kędziora, Wyd. C.H. Beck s. 830-832 i powołane tam orzecznictwo).
Skoro zakres, w jakim weryfikowana jest zasadność ustalonego przez organ braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na kwalifikowane naruszenie prawa jest zależny od trybu, w jakim weryfikacja ta jest dokonywana, to postępowanie to nie może służyć ponownemu badaniu prawidłowości załatwienia sprawy co do istoty, ale wyłącznie kontroli, czy decyzję obciążają tak ciężkie wady, że należy wyeliminować ją z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Charakter sprawy wszczętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nie pozwala zatem na podnoszenie w tym postępowaniu zarzutów takich jak w postępowaniu zwyczajnym, które polegają na wykazywaniu istotnych wad obciążających decyzję. W orzecznictwie podkreśla się, że postępowanie nieważnościowe nie jest "trzecią instancją" pozwalającą na merytoryczną ocenę sprawy administracyjnej załatwionej decyzją ostateczną, gdyż zakres stosownych rozważań organu nadzoru powinien zostać zawężony jedynie do oceny zaistnienia przesłanek nieważnościowych (zob. wyrok NSA z 16 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1598/16 CBOSA)
Należy mieć ponadto na uwadze, że naruszenie prawa ma charakter rażący tylko wtedy, gdy akt administracyjny wydano wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. O rażącym naruszeniu prawa świadczy to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Niewystarczające jest i to, bowiem istotne są również skutki, które to naruszenie wywołuje. Jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, LEX nr 824448). Tym samym tylko wówczas, gdy naruszenie ma znacznie większą wagę niż stabilność decyzji, może być ono zakwalifikowane jako rażące (por. też wyrok NSA z 9 września 1998 r. sygn. akt II SA 1249/97, LEX nr 41819). W konsekwencji, z rażącym naruszeniem prawa nie może być zatem mylone każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa, jeżeli nie dyskwalifikuje ono decyzji w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana.
W świetle przedstawionej argumentacji, należało podzielić stanowisko organów, że pomimo stwierdzonych wad nie można było ich uznać za rażąco – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - naruszające prawo. Weryfikowana w tej sprawie decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2019 r. udzielająca pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego na działce o nr ew. [...], obr. S., gm. I., nie mogła być zatem usunięta z obrotu prawnego, jak tego domagał się skarżący.
Według ustaleń organów - znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy - różnice określone w badanej decyzji w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy polegają bowiem na: przy dopuszczalnej wielkości powierzchni nowej zabudowy do 31% powierzchni działki, projektowana wynosi 34%, a więc tylko 3% oraz przy dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (okapu dachu) jej gzymsu lub attyki mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do 5 m, a projektowana wynosi 5,43 m, a więc 0,43 m. Przy czym z analizy funkcji wynika, że średnia wysokość budynków na analizowanym terenie wynosi ok. 8,9m, to podwyższenie to przy całkowitej wysokości budynku wynoszącej 6,91 m nie narusza stosunków przestrzennych.
Rację ma organ również co do tego, że brak uzasadnienia przez Starostę [...] postanowienia udzielającego zgody na odstępstwo od warunków technicznych - § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 271 ust 8 cyt. rozporządzenia - jak i w weryfikowanej decyzji z 17 grudnia 2019 r. o pozwoleniu na budowę nie może być oceniony jako rażąco naruszający art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 cyt. ustawy. Z akt sprawy - projektu zagospodarowania terenu - wynika bowiem wprost, że zarówno kształt działki inwestycyjnej, jak i jej parametry - 8 m szerokości przy powierzchni 308 m2 - stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Odstępstwo to nie powoduje przy tym zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, skoro w projekcie budowlanym przewidziano nie tylko klasę odporności ogniowej głównej konstrukcji nośnej - R60, ale i dodatkowe zabezpieczenia przeciwpożarowe w postaci: niepalnego pokrycia dachu blachą ocynkowaną trapezową, izolacji cieplnej dachu wełną mineralną, impregnacji więźby drewnianej certyfikowanym środkiem ognioochronnym, oddzielenia poddasza użytkowego od konstrukcji dachu ognioodporną płytą gipsowo - kartonową GKF - PN-B-79405, a także niepalną izolację cieplną z płyt wełny mineralnej ściany od strony działki leśnej. Ponadto, zabezpieczenia powyższe uzyskały akceptację rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że bez udzielenia zgody na opisane odstępstwo, inwestor nie mógłby zrealizować przysługującego mu prawa do zabudowy swojej nieruchomości (zob. wyrok NSA z 23.02.2007 r., sygn. akt II OSK 381/06, ONSA i WSA 2007/6, poz. 134).
Niezależnie wskazać trzeba, że skoro udzielenie zgody na odstępstwo w trybie art. 9 Prawa budowlanego należy do sfery ocennej organu architektoniczno budowlanego, to tylko w przypadku oczywistego braku podstaw do zastosowania tego przepisu w danej sprawie można byłoby ewentualnie rozważać, czy nie doszło do jego kwalifikowanego naruszenia.
Z podanych wyżej przyczyn zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.