VII SA/Wa 239/05

VII SA/Wa 239/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /sprawozdawca/
Bożena Walentynowicz /przewodniczący/
Mirosława Kowalska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Sygn. powiązane
II OZ 449/06 - Postanowienie NSA z 2006-04-28
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka ( spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi G. i S. P na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. znak [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości. Skargę oddala.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał według właściwości Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Warszawie wniosek G. i S. P z dnia [...] sierpnia 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1998 r. o pozwoleniu na budowę – remont rurociągu solanki z kopalni w miejscowości [...] do [...] Zakładów Chemicznych [...] S.A.
W uzasadnieniu podał, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1998 r. po rozpatrzeniu odwołania skarżących została utrzymana przez organ II instancji decyzją z dnia [...] lutego 2004 r.
Ponieważ została wydana decyzja ostateczna organu II instancji, strona winna ją zaskarżyć do organu wyższej instancji. Organ administracyjny właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w instancji odwoławczej jest właściwy również do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji w tej samej sprawie, gdy dotknięta jest ciężkimi wadami. Dlatego Wojewoda [...] nie jest właściwym organem do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia G. i S. P utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu stwierdził, że postanowienie Wojewody [...] jest prawidłowe. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym do stwierdzenia nieważności w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia.
Ostatecznym rozstrzygnięciem w badanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1998 r.
Z tych względów właściwym organem do rozpoznania wniosku G. i S. P i stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej utrzymującej w mocy decyzję organu stopnia podstawowego jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. i S. P.
Skarżący podali, że postanowienie pomija wadę opisaną we wniosku o stwierdzenie nieważności, a do tej wady należy ustalenie, że na decyzji i pozwoleniu na budowę znajduje się adnotacja, że decyzja ta jest prawomocna od dnia [...] czerwca 1998 r.
Zdaniem skarżących jest to oszustwo procesowe. W konkluzji wnoszą o unieważnienie decyzji z dnia [...] maja 1998 r. zgodnie ze złożonym przez nich wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2004 r.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu.
Na wstępie trzeba zaznaczyć, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Jako, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 k.p.a. dopuszczalne jest jedynie w pewnych ściśle określonych przypadkach.
Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek wymienionych w w/w artykule k.p.a.
Jeśli natomiast chodzi o organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji, to w treści art. 157 § 1 k.p.a. wskazano, iż właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji jest jednocześnie uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, jeżeli decyzja ta jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2001 r. sygn. akt I SA 1790/99, ONSA 2002/1 poz. 39).
Zgodnie z brzmieniem art. 65 § 1 k.p.a. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Należy więc zauważyć, że prawidłową formą uznania się przez organ administracji państwowej za niewłaściwy do załatwiania sprawy przez wydanie decyzji jest przekazanie wniosku organowi właściwemu. (por. postanowienie Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 11 stycznia 1995 r. sygn. akt III PO 9/94, OSNAPiUS 1995/12 poz. 152).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż zupełnie chybione są zarzuty skarżących dotyczące niewłaściwości Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1998 r. Należy stwierdzić, iż nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego byłby właściwy do ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r na podstawie 157 § 1 k.p.a., jak również byłby uprawniony do ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, jeżeli decyzja ta zawierałaby choć jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie w trybie zwykłym, w II instancji decyzję wydał Wojewoda [...]. Utrzymał on w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nie stwierdzając w niej wad. Trudno więc aby Wojewoda [...] badał ponownie decyzję organu I instancji w trybie nadzwyczajnym.
W tej sytuacji, Wojewoda [...] nie będąc uprawniony do rozpatrzenia wniosku skarżących dotyczącego decyzji z dnia [...] maja 1998 r. zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. przekazał go postanowieniem do rozpatrzenia Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego jako organowi właściwemu w tej sprawie. Prawidłowo więc organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.