VII SA/Wa 2297/25

VII SA/Wa 2297/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Lucyna Staniszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Zarząd Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA – Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ż. i B. Ż. na ,,niewykonanie decyzji organów wyższego stopnia’’ postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Skargą z dnia 11 sierpnia 2025 r. M. Ż. i B. Ż. zaskarżyli niewykonanie decyzji organu wyższego stopnia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 sierpnia 2024 r. nr KOC/6064/Ar/23 uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy W. m. W. z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla skarżących i zobowiązało go do ponownego rozpatrzenia sprawy. W dniu 6 lutego 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zwróciło akta sprawy wraz z prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucającym sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego.
Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego, która została określona przez artykuł 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."):
Zgodnie z artykułem 3 § 2. p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Wobec powyższego należy stwierdzić po pierwsze, że w katalogu objętym zakresem orzekania przez sądy administracyjne z art. 3 p.p.s.a. nie ma mowy o "niewykonaniu decyzji", a to właśnie stanowi główny przedmiot skargi. Tym bardziej zatem, skarga nie może zostać uznana za sformułowaną poprawnie w kontekście aktów i czynności objętych kognicją sądów administracyjnych. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. bezczynność organu administracji może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu.
Skarga na bezczynność może więc dotyczyć niepodjęcia przez organ administracyjny tylko takich czynności, które same w sobie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Niewykonanie decyzji nie ma bowiem cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W konsekwencji niewykonanie decyzji, nawet gdyby rzeczywiście była to decyzja, nie może być przedmiotem skargi na bezczynność. Bezczynność wiąże się bowiem z konkretnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym w indywidualnej sprawie, które nie zostało w terminach prawem określonych zakończone stosownym aktem administracyjnym art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Poza zakresem niniejszego postępowania pozostaje zaś dopuszczalność odrębnej skargi na bezczynność organu w toczącym się konkretnym postępowaniu administracyjnym.
Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie wobec czego skargę jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia.