VII SA/Wa 2276/06

VII SA/Wa 2276/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /sprawozdawca/
Bożena Więch-Baranowska
Ewa Machlejd /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Towarzystwa Budownictwa Społecznego [...] Sp. z o.o. w P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynków mieszkalnych. skargę oddala
Uzasadnienie
VIISA/Wa 2276/06
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nałożył na Towarzystwo Budownictwa Społecznego [...] sp. z o.o. karę w wysokości 80.000 złotych, z tytułu nielegalnego użytkowania dwóch wielorodzinnych budynków mieszkalnych, na terenie działek nr ew. [...] i [...] przy ulicy [...] w P..
W uzasadnieniu podał, iż podczas oględzin obiektów przeprowadzonych w dniu [...] marca 2006 roku stwierdzono, że są one użytkowane bez wymaganego pozwolenia. Faktyczna zaś potrzeba udostępnienia lokali najemcom nie zwalniały inwestora od realizacji inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Postanowieniem z dnia [...] września 2006 roku nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138§1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia Towarzystwa Budownictwa Społecznego [...] sp. z o.o. w P. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wyjaśnił, iż decyzja Starosty P. nr [...], zezwalająca na budowę dwóch wielorodzinnych budynków mieszkalnych, usytuowanych na terenie działek o nr ew. [...] i [...], położonych przy ulicy [...] w P., nakłada na inwestora wyżej wymienionych obiektów obowiązek uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Nie ulega wątpliwości, że inwestor samodzielnie przystąpił do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego.
W tej sytuacji zgodnie z art. 57 ust 7 Prawa budowlanego właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.
Podstawą wymierzenia kary jest art. 59f Prawa budowlanego i nie zależy ona od swobodnego uznania organu, ale jest ściśle określona tym przepisem.
Odnosząc się zaś do zarzutów odwołującej się spółki, organ II instancji podał, iż fakt nie przystąpienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. we wskazanym w art. 59c Prawa budowlanego terminie do kontroli przedmiotowej inwestycji, pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takie zachowanie inspektoratu jest zwłoką, do której zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyło Towarzystwo Budownictwa Społecznego [...] sp. z o.o. w P.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 59c, 59d ustawy Prawo budowlane, poprzez nie zastosowanie obligatoryjnego terminu 21 dni wynikającego z ustawy, oraz poprzez nie oznaczenie stron postępowania na zaskarżonym postanowieniu, co narusza art. 124§1 kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucono również organowi uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się w toku postępowania administracyjnego, co stanowi naruszenie art. 10§1 kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i po zapoznaniu się z zarzutami skargi nie znalazł podstaw do odmiennej oceny podjętego wcześniej rozstrzygnięcia, w związku z czym wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje,
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może taką decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).
Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie dwóch budynków mieszkalnych wynikał bezpośrednio z decyzji Starosty P. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2004 roku ([...]).
Bezspornym jest fakt, iż inwestor nie posiadając wymaganej decyzji samowolnie przystąpił do użytkowania obiektów budowlanych. Wynika to z protokołu obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2006 roku, w którym zanotowano, iż wszystkie lokale mieszkalne w obydwu budynkach są użytkowane. Nie jest jedynie użytkowany jeden lokal usługowy. Lokatorzy oświadczyli, iż mieszkania są przez nich zamieszkane od początku stycznia.
Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania. Do tego rodzaju rozstrzygnięcia organ administracji publicznej jest zobligowany ustawowo.
W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy i dokonały właściwej interpretacji obowiązującego w tym zakresie prawa.
Towarzystwo Budownictwa Społecznego [...] sp. z o.o. w P. chcąc przystąpić do użytkowania obiektów budowlanych winno wystąpić o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie i takie pozwolenie uzyskać. Pozwolenia takiego spółka nie uzyskała, czego skutkiem było nałożenie kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie.
Do kary takiej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, zawarte w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, z tym, że stawka opłaty ulega dziesięciokrotnemu podwyższeniu (art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego).
Organ prawidłowo obliczył kwotę kary.
Stosownie do brzmienia art. 59f Prawa budowlanego kara taka stanowi iloczyn stawki opłaty, współczynnika kategorii obiektu budowlanego i współczynnika wielkości obiektu budowlanego, przy czym stawka opłaty wynosi 500 zł, kategoria obiektu 4, współczynnik wielkości budynku pierwszego wynosi 1,5 a obiektu drugiego 2,5. Daje to kwotę 8.000 zł [(4 x 1,5 x 500) + (4 x 2,5 x 500)], a po podwyższeniu dziesięciokrotnym 80.000 zł.
Podnoszony w skardze zarzut, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził w wyznaczonym terminie określonej kontroli nie ma znaczenia dla wymiaru kary. Skarżącej spółce służyły bowiem odpowiednie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego związane z bezczynnością organu, włącznie ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Chybiony jest również zarzut skarżącej spółki o naruszeniu przez organ art. 124§1 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż jest ono kierowane bezpośrednio do Towarzystwa Budownictwa Społecznego [...] sp. z o.o. w P. W związku z powyższym nie jest celowe dociekanie, kto jest stroną a tym samym adresatem postanowienia. W omawianym przypadku wydaje się to jasne.
Sąd nie stwierdził również, aby doszło do naruszenia art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego wyrażającego zasadę wysłuchania stron. Zdaniem Sądu w omawianym przypadku organ prawidłowo umożliwił stronom postępowania podjęcie odpowiednich czynności procesowych umożliwiających obronę swoich interesów. Niezaprzeczalnym bowiem faktem jest, udział skarżącej spółki przy kontroli obiektu. Już wówczas skarżąca miała możliwość ustosunkowania się do toczącego się postępowania.
Warto nadmienić, w aspekcie równości wobec prawa, że przepis art. 57 ust 7 Prawa budowlanego traktuje wszystkich, którzy przystąpili do użytkowania bez spełnienia ustawowych wymagań jednakowo, wykluczając uwzględnienie nieprzewidzianych w przepisach kryteriów przemawiających za odmiennym podejściem do poszczególnych przypadków.
W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną, oddalił.