VII SA/Wa 2230/24

VII SA/Wa 2230/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /przewodniczący/
Iwona Ścieszka
Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art.30 ust. 6 pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skargi "D." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2024 r. nr 942/OPO/2024 w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia umieszczenia tymczasowego pawilonu gastronomiczno-kulturalnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r. Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), zwanej dalej "Kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725), po rozpatrzeniu odwołania D. Sp. z o.o. , od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 17/PPD/Z/2024/S z dnia 18 kwietnia 2024 r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia umieszczenia tymczasowego pawilonu gastronomiczno-kulturalnego (namiot cyrkowy) wraz z tymczasowym zagospodarowaniem terenu na dz. ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił ustalony stan faktyczny wskazując, że w dniu 19 marca 2024 r. do Prezydenta m. st. Warszawy wpłynęło zgłoszenie D. Sp. z o.o. , dotyczące budowy tymczasowego pawilonu gastronomiczno- kulturalnego (namiot cyrkowy) wraz z tymczasowym zagospodarowaniem terenu na dz. ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...].
Postanowieniem Nr 108/PPD/PA/2024 z 4 kwietnia 2024 r. Prezydent m. st. Warszawy nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia.
Przed upływem terminu na udzielenie odpowiedzi przez Inwestora, organ I instancji powziął informację, iż na terenie nieruchomości istnieje obiekt tymczasowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7. W związku z powyższą informacją, Prezydent m. st. Warszawy decyzją Nr 17/PPD/Z/2024/S z 18 kwietnia 2024 r. wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia.
Odwołanie od powyższej decyzji pełnomocnik Inwestora wniósł z zachowaniem ustawowego terminu.
Rozpoznając to odwołanie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę stosownie do art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.
Ustawodawca w art. 29 Prawa budowlanego przewidział wyjątki od ww. zasady. Są one określone enumeratywnie tj. mają formę listy zamkniętej i. niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Budowa niektórych obiektów oraz wykonywanie pewnych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw.
Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej.
Organ odwoławczy wskazał, że przepisy prawa przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu jest zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno- budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych.
Organ odwoławczy przypomniał, że jako przyczynę wniesienia sprzeciwu organ I instancji wskazał, iż zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Z oględzin przeprowadzonych przez pracownika organu I instancji na terenie nieruchomości w dniu 16 kwietnia 2024 r. wynika bowiem, że tymczasowy pawilon gastronomiczno-kulturalny (namiot cyrkowy), objęty zgłoszeniem z dnia 24 kwietnia 2023 r., mimo upływu terminu rozbiórki określonego w tym zgłoszeniu (przypadającego na 22 października 2023 r.), w dalszym ciągu nie został rozebrany. W związku z powyższym zachodzi przesłanka do wniesienia sprzeciwu, określona w art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego.
Po przeanalizowaniu dokumentacji sprawy, organ II instancji podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarówno z materiału dowodowego zawartego w aktach organu I instancji, jak i z treści samego odwołania wynika bowiem, iż przedmiotowy obiekt tymczasowy, istniejący już na terenie nieruchomości w dniu złożenia zgłoszenia z 19 marca 2024 r., wciąż nie został rozebrany. W takiej sytuacji konieczność wniesienia sprzeciwu wynika wprost z art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy.
Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu należy wyjaśniono, iż okoliczności niezależne od Inwestora, z uwagi na które nie dokonał on rozbiórki obiektu tymczasowego objętego innym zgłoszeniem w wyznaczonym terminie (a jak wynika z dokumentacji sprawy, również na dzień wystąpienia z nowym zgłoszeniem), nie mają wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Niezależnie bowiem od przyczyny takiego stanu taktycznego, Inwestor nie jest uprawniony do wystąpienia ze zgłoszeniem nowego obiektu tymczasowego do czasu wykonania rozbiórki tego, który już w tym miejscu istnieje. Argumenty dotyczące prowadzenia postępowania przez Prokuraturę Rejonową, w związku z którym obiekt ten w dalszym ciągu nie został rozebrany, mogłyby ewentualnie być skutecznie podnoszone w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki, jednakże w sprawie niniejszego zgłoszenia dla konieczności wniesienia sprzeciwu wystarczy sam fakt, iż obiekt ten istnieje, niezależnie czy jest to winą Inwestora czy też nie.
W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego Prezydent m. st. Warszawy prawidłowo wydał decyzję w oparciu o wspomniany art. 30 ust. 6 pkt 3. Nie stanowiło natomiast naruszenia prawa wydanie rozstrzygnięcia bez oczekiwania na odpowiedź Inwestora na postanowienie z 4 kwietnia 2024 r. Powzięcie informacji o przesłance z art. 30 ust. 6 pkt 3 obligowało bowiem organ do wniesienia sprzeciwu niezależnie od wyjaśnień, jakie mógłby na tym etapie przedłożyć Inwestor. Z treści samego odwołania nie wynikało zresztą, aby nawet na tym etapie postępowania istniejący w dniu wystąpienia ze zgłoszeniem z 19 marca 2024 r. tymczasowy pawilon gastronomiczno-kulturalny został rozebrany. Skoro zatem okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę sprzeciwu, nie uległy zmianie na etapie odwołania, nie było również zasadnym przeprowadzanie przez Wojewodę Mazowieckiego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie zgłoszenia, poprzez usunięcie w dalszym ciągu istniejących braków, wskazanych w postanowieniu Prezydenta m. st. Warszawy Nr 108/PPD/PA/2024 z 4 kwietnia 2024 r.
Skargę na tę decyzję złożyła D. Sp. z o. o. z siedzibą w [...].
Skarżonej decyzji zarzuciła:
a. naruszenie art. 7, art. 11, art. 15, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu i ustosunkowania się do nich, tj. odnośnie:
i. naruszenia art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez sprzeczność skarżonej decyzji z postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2024 r. nr 108/PPD/PA/2024 nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o wskazane w postanowieniu dokumenty i informacje pod rygorem wniesienia sprzeciwu oraz wniesienie sprzeciwu mimo nieupłynięcia terminu do uzupełnienia zgłoszenia, albowiem decyzja została wydana w dniu 18 kwietnia 2024 r., zaś termin na uzupełnienie zgłoszenia upływał w dniu 23 kwietnia 2024 r.;
ii. naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 3 p.b., art. 7b i art. 7a § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady komunikowania pomiędzy organami publicznymi w zakresie oględzin tymczasowego pawilonu gastronomiczno-kulturalnego z zapleczem sanitarnym wykonanego z kontenerów modułowych znajdującego się na tożsamym obiekcie, na którym znajduje się przedmiotowy namiot cyrkowy i pominięcie w całościowej ocenie stanu faktycznego, mimo dysponowania należytą wiedzą w tym zakresie, iż na ww. terenie zostało zlecone przez Prokuraturę Rejonową W. w W. w sprawie [...] przeprowadzenie oględzin, przez co strona nie mogła dokonać rozbiórki namiotu cyrkowego, albowiem z racji iż nie miała możliwości pozyskania wiedzy w zakresie stanu postępowania przed Prokuraturą z uwagi na konsekwentną odmowę wglądu w akta sprawy nie chciała narazić się na zarzut utrudniania postępowania przygotowawczego, a co zostało rozstrzygnięte na niekorzyść strony;
iii. naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na obciążeniu strony konsekwencjami uchybień po stronie organu, który to organ posiadał wiedzę o zleconych przez Prokuraturę Rejonową W. w W. oględzinach obiektu znajdującego się na terenie Lunaparku, a nadto w dniu 05.04.2024 r. wydał tożsamą decyzję dotyczącą zgłoszenia z dnia 19.03.2024 r. przez D. Sp. z o.o. reprezentowanej przez M. S. dotyczącego umieszczenia tymczasowego pawilonu gastronomiczno-kulturalnego (kontener) wraz z tymczasowym zagospodarowaniem terenu, przy ul. [...] w [...] w Dzielnicy [...](dz. ew. nr [...] z obrębu [...]);
iv. naruszenia art. art. 8 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady proporcjonalności poprzez nałożenie zbyt rygorystycznych wymogów (inne niż w zeszłych latach) w zakresie zgłoszenia umieszczenia obiektów tymczasowych, nieadekwatnych do zamierzenia inwestycyjnego strony;
v. naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do władzy publicznej poprzez odstąpienie od utrwalonej i dotychczasowej praktyki dotyczących analogicznych zgłoszeń dokonywanych przez ten sam podmiot i w tym samym zakresie postępowania;
vi. naruszenia art. 9 i 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania strony i przekazywanie stronie rozstrzygnięć wewnętrznie sprzecznych, stawiających stronę w niewiedzy co do oczekiwanego przez organ działania i stanu faktycznego i prawnego złożonego zgłoszenia;
vii. naruszenia art. art. 7, 8,9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie w sposób wystarczający i dokładny stanu faktycznego w niniejszej sprawie i nieuwzględnienie w sprawie wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na jej wynik, a w szczególności braku winy po stronie skarżącej, co skutkowało wniesieniem sprzeciwu przez organ, w sytuacji gdy do ustalenia czy faktycznie zachodzi przesłanka wskazana w art. 30 ust. 6 pkt 3 p.b. niezbędne było uprzednie ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego, co byłoby możliwe gdyby organ zebrał materiał dowodowy w sprawie z należytą starannością i wnikliwością postępowania wyjaśniającego i dowodowego, czego zaniechał, a tym samym wydana decyzja była przedwczesna, a przede wszystkim zbyt pochopna,
co świadczy o nierozpoznaniu przez ten organ sprawy w jej całokształcie, a tym samym o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania, a ponadto:
b. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez powielenie w całości w niniejszej sprawie treści uzasadnienia zawartego w decyzji nr 855/OPO/2024 z dnia 10 czerwca 2024 r., co świadczy jedynie o zaniechaniu rozważenia w sposób indywidualny danej sprawy, a także braku faktycznego, rzetelnego rozpoznania sprawy,
c. naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego i wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego, które doprowadziło do utrzymania decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 18 kwietnia 2024 r. Nr 17/PPD/Z/2024.S znak: UD-VI-WAB-A.6743.113.2024.AWR (3.AWR) poprzez:
i) podzielenie stanowiska Prezydenta m. st. Warszawy zawartego w decyzji z dnia 18 kwietnia 2024 r. przy jednoczesnym pominięciu wszelkich uchybień po stronie organu I instancji, który wydał ww. decyzję, a w szczególności brak dostrzeżenia naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez wydanie tożsamej decyzji w zakresie kontenera, a mimo to wydanie decyzji z dnia 18.04.2024 r. w sytuacji gdy organ posiadał należytą wiedzę o przeprowadzonych oględzinach już w dniu 05.04.2024 r., naruszenia przez organy administracji publicznej zasady komunikowania się w zakresie oględzin dokonanych na terenie Lunaparku, naruszenia przez organ I instancji zasady zaufania obywateli do władzy publicznej, naruszenia zasady proporcjonalności, naruszenia zasady informowania strony poprzez przekazywanie stronie rozstrzygnięć wewnętrznie sprzecznych, stawiających stronę w niewiedzy co do oczekiwanego przez organ działania i stanu faktycznego i prawnego złożonego zgłoszenia, a przy tym odstąpienia od utrwalonej i dotychczasowej praktyki dotyczących analogicznych zgłoszeń dokonywanych przez ten sam podmiot i w tym samym zakresie postępowania, a nadto braku ustalenia w sposób niewątpliwy stanu faktycznego sprawy, który był niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy;
ii) dokonanie jedynie pobieżnej analizy sprawy i zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mimo spoczywającego na organie obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności braku rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, braku powzięcia wyjaśnień od skarżącej, nieuwzględnienia zaistnienia wyjątkowych okoliczności po stronie skarżącej uniemożliwiających dokonanie rozbiórki obiektu w terminie, a w konsekwencji nieuwzględnienie słusznego interesu strony,
d. naruszenie art. art. 7 , 8, 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ponowne zaniechanie ustalenia w sposób wystarczający i dokładny stanu faktycznego w niniejszej sprawie, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 18 kwietnia 2024 r., w sytuacji gdy do ustalenia czy faktycznie zachodzi przesłanka wskazana w art. 30 ust. 6 pkt 3 p.b. niezbędne jest uprzednie ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego, co byłoby możliwe gdyby organ zebrał materiał dowodowy w sprawie z należytą starannością i wnikliwością postępowania wyjaśniającego i dowodowego, czego zaniechał.
II. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wnosiła o:
- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy,
- zwrot od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego, który został poddany przez organy wszechstronnej analizie. Wbrew zarzutom skargi postępowanie przed organem II instancji zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Również uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zostało sporządzone w sposób nienaruszający art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Przy czym skarżąca spółka w żaden sposób nie wykazała, by ustalenia organów w tym zakresie były wadliwe.
Organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję, która nie jest sprzeczna z prawem.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów procesowych wskazać należy, że wymienienie szeregu przepisów k.p.a., których to obrazy miał się dopuścić organ odwoławczy, aby było skuteczne musi być powiązane wykazanie wpływu tego naruszenia na treść decyzji. Skarga takiej realnej argumentacji nie zawiera.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Stosownie do art. 30 ust. 5 ww. ustawy zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.
W myśl natomiast art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego jest aktem związanym, niezależnym od woli organu. Przesłanka do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 3 tej ustawy jest samodzielną podstawą prawną do wydania decyzji w tym zakresie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 5 października 2011 r., II SA/Gd 566/11 - publ. Cbosa).
Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 19 marca 2024 r. skarżąca spółka dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. umieszczenia tymczasowego pawilonu gastronomiczno-kulturalnego (namiot cyrkowy) wraz z tymczasowym zagospodarowaniem terenu na dz. ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...].
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na wnioskodawcę obowiązek doprowadzenia do zgodności oraz uzupełnienia zgłoszenia w następujący sposób:
1. Doprowadzić do zgodności tytuł załączonego projektu ze zgłoszeniem.
2. W pkt 4 zgłoszenia wskazać planowany termin rozbiórki obiektu.
3. Dostarczyć zgodę właściciela terenu na planowane roboty budowlane.
4. Wykazać, że tymczasowy pawilon gastronomiczno-kulturalny objęty zgłoszeniem z dn. 24.04.2023 r. został rozebrany.
5. Dostarczyć dokumenty dotyczące zakończonego postępowania znak PINB.IVOT.5141.228.2O23.wzAS.
6. Doprowadzić załączoną dokumentację do zgodności z treścią pisma Wydziału Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego, w którym wskazano na konieczność:
a. opracowania programu funkcjonalno-przestrzennego, zawierającego informacje o lokalizacji i formie elementów wyposażenia sportowego,
b. realizacji podstawowej funkcji terenu, określonej w planie jako usługi sportu i rekreacji (wymagany jest zasadniczy udział w programie inwestycji celów rekreacyjno-sportowych, w południowej części terenu należy wprowadzić elementy wyposażenia sportowego).
7. Załączyć rzut projektowanego obiektu, ilustrujący układ funkcjonalno-przestrzenny.
8. Załączyć rysunek wskazujący wysokość obiektu określoną zgodnie z § 71 ust. 2 pkt 1 MPZP [...].
Zasadność tego postanowienia nie była kwestionowana przez stronę skarżącą pod względem merytorycznym. Wskazano jedynie w skardze, że w poprzednich latach takich obowiązków na stronę nie nakładano.
Niemniej analiza tego postanowienia potwierdza, w ocenie Sądu zasadność nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia dokumentacji.
Przy czym, zgodnie z art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, jeżeli organ uznaje, że istnieje konieczność uzupełnienia zgłoszenia, nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Co istotne, nałożenie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5, jak stanowi przepis ust. 5d ww. ustawy. Po uzupełnieniu zgłoszenia bieg terminu do wniesienia sprzeciwu zaczyna się od początku.
Niemniej organ I instancji bez oczekiwania na złożenie powyższej dokumentacji w ramach czynności wyjaśniających organ ustalił, że na terenie działki nr 6 istnieje tymczasowey pawilon gastronomiczno-kulturalnego (namiot cyrkowy) wraz z tymczasowym zagospodarowaniem terenu odpowiadający parametrom zgłaszanego aktualnie obiektu, a jego lokalizacja pokrywa się z lokalizacją obiektu objętego przedmiotowym zgłoszeniem, przy czym termin rozbiórki wynikający ze zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu na okres 180 dni objętego zgłoszeniem z dnia 24.04.2023 r. już upłynął.
Okoliczność powyższa jest bezsporna i strona skarżąca jej nie kwestionowała.
Nie budzi w związku z tym wątpliwości Sądu zasadność zgłoszonego sprzeciwu, a zarazem brak możliwości uwzględnienia argumentacji skarżącej spółki. Rozbiórka tymczasowego obiektu budowlanego lub jego przeniesienie w określonych terminach, wynikających z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, stanowią obowiązek inwestora, wznoszącego tymczasowy obiekt budowlany, jak stanowi ten przepis.
Podkreślić przy tym należy, że nie jest istotną okolicznością to z jakich powodów tymczasowy obiekt budowlany nie został rozebrany bądź przeniesiony w inne miejsce po okresie wynikającym ze zgłoszenia. Kluczowy jest fakt, że obiekt objęty zgłoszeniem już w identycznej lokalizacji istnieje.
Przepis art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane ma na celu przede wszystkim uniemożliwienie inwestorowi obejście prawa polegającego na tym, że zgłoszony raz na 180 dni w określonym miejscu obiekt tymczasowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, mógłby po upływie tego terminu, na podstawie kolejnych zgłoszeń, trwale funkcjonować w tym samym miejscu bez potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę (A. Kosicki (w:) Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 30).
W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że organ zasadnie wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy spornego obiektu tymczasowego, gdyż obiekt ten już w dacie zgłoszenia istniał w miejscu wskazanym w zgłoszeniu (art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego).
Zarzuty skargi nie zasługiwały zatem na uwzględnienie, co oznacza, że skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).