VII SA/Wa 2213/23

VII SA/Wa 2213/23 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Ścieszka
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OSK 900/24 - Postanowienie NSA z 2024-06-13
II OZ 247/24 - Postanowienie NSA z 2024-06-13
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1984
art. 57 ust. 2
Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Asesor WSA Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2024 r. sprawy ze skargi C Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 lipca 2023 r. nr 784/SAAB/2023 w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Spółka C Sp. z o. o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 6 lipca 2023 r. Nr 784/SAAB/2023 odmawiające udzielenia zgody na odstępstwo w sprawie legalizacji nośnika reklamowego wolnostojącego zlokalizowanego w W., przy al.[...], dz. nr ew. [...], , obr. [...],w dzielnicy [...],.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), art. 57 ust. 2 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 602 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 pkt 3a i pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.).
Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Podsumowując tę część rozważań należy wskazać, że aby w ogóle mogła być mowa o kontroli sądowoadministracyjnej, to przedmiotem skargi musi być działalność w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 lub w przepisach szczególnych lub bezczynność, a działalność ta lub bezczynność musi być wykonywana przez organy administracji publicznej. Tak ukształtowana regulacja ogranicza zatem kognicję sądów administracyjnych jedynie do spraw w niej określonych, z uwzględnieniem przepisów szczególnych.
Rozpoznając sprawę, Sąd uznał, że skargę należało odrzucić, gdyż zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sąd administracyjny.
Przedmiotem skargi skarżący uczynił postanowienie Wojewody Mazowieckiego o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo w sprawie legalizacji nośnika reklamowego wolnostojącego zlokalizowanego na terenie kolejowym.
Materialną podstawę wydania ww. postanowienia stanowił art. 57 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. Zgodnie z pkt 1 ww. artykułu w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 oraz wykonywania robót ziemnych określonych na podstawie art. 54. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu. Natomiast pkt 2 ww. artykułu stanowi, że właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy.
Wskazać należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym nie jest zaskarżalne w trybie zażalenia, gdyż nie wynika to wprost z ustawy o transporcie kolejowym, ani z kodeksu postępowania administracyjnego, jak bowiem wynika z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że katalog postanowień, na które może być wniesione zażalenie, jest zamknięty i organ orzekający w sprawie nie może go rozszerzać. W art. 142 k.p.a. ustawodawca przewidział, że postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
W związku z powyższym nie przysługuje do sądu administracyjnego skarga na postanowienie, na które w administracyjnym toku instancji nie przysługuje zażalenie.
Zaznaczyć też należy, że zdaniem składu orzekającego, postanowienia wydanego na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym nie można zaliczyć do katalogu postanowień kończących postępowanie, a także do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienie wydane na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym jest postanowieniem wpadkowym, na mocy którego właściwy organ wydaje zgodę na odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli, zatem nie kończy ono postępowania głównego, jest to postanowienie wydawane w toku procesu budowlanego i może ono zostać zaskarżone łącznie z decyzją kończącą postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Z tych względów Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 grudnia 2010 r. sygn. akt II OW 74/10, na które to orzeczenie powołuje się skarżąca spółka, w którym to Sąd ten wskazał, że uznaje, że orzeczenie w sprawie odstępstwa podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego jako postanowienie kończące sprawę w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Wpis został zwrócony w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.