VII SA/Wa 2197/06

VII SA/Wa 2197/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska
Leszek Kamiński /sprawozdawca/
Mirosława Kowalska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, działając na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, art. 104 ust. 1 i 2 k.p.a., zgodnie z § 8 ust. 6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, odmówiła A. H. nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych, bez przeprowadzenia egzaminu.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż A.H. złożył w dniu 16 lutego 2006 r. do Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych.
W dniu [...] marca 2006 r., po sprawdzeniu wniosku o nadanie uprawnień budowlanych, Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wydała postanowienie nakładające na A. H. obowiązek uzupełnienia przedmiotowego wniosku o:
1. wyjaśnienie miejsca zamieszkania;
2. wyszczególnienie obiektów budowlanych, przy których budowie A.H. brał udział, określając: rodzaj, przeznaczenie, lokalizację i konstrukcję obiektu oraz, odpowiednio do specjalności uzyskiwanych uprawnień budowlanych, inne charakterystyczne parametry techniczne z podaniem osoby, pod której kierunkiem odbywana była praktyka;
3. potwierdzenie czasu trwania praktyki zawodowej z podaniem dat rozpoczęcia i ukończenia praktyki przy budowie obiektów budowlanych, przy których A. H. brał udział, z określeniem charakteru wykonywanych czynności;
4. ogólną ocenę teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu specjalności, dokonaną przez osobę, pod której kierunkiem odbywana była praktyka.
Organ I instancji podniósł, iż A. H. wykonał obowiązek nałożony w powyższym postanowieniu dotyczący kwestii wyjaśnienia miejsca zamieszkania.
Natomiast zdaniem Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa przedstawione zaświadczenie, dotyczące praktyki zawodowej, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie spełnia wymogów określonych w § 28 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
Odwołanie od powyższej decyzji Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r. złożył A. H., zarzucając jej naruszenie § 28 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie poprzez uznanie, iż zaświadczenie potwierdzające odbycie praktyk zawodowych z dnia [...] czerwca 2006 r. wydane przez Rejonowy Związek Spółek Wodnych w [...] z/s [...] nie spełnia wymogów określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury.
W ocenie skarżącego organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie wskazał przyczyn odmowy mocy dowodowej złożonym dokumentom, a ogólnikowe uzasadnienie decyzji nie pozwala na merytoryczne ustosunkowanie się do niej.
Po rozpatrzeniu odwołania Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] września 2006 r., znak: [...], utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ zauważył, iż w trakcie postępowania odwoławczego zmianie uległ stan prawny. W dniu 31 maja 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, które uchyliło rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Tym samym organ miał obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego, przy uwzględnieniu przepisów przejściowych.
Organ II instancji wskazał, iż do niniejszego postępowania, zgodnie z regułą określoną w § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, będą miały zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
Organ odwoławczy, podzielając argumentację przedstawioną w decyzji organu I instancji podniósł ponadto, iż przedstawione przez A. H. zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2006 r. wydane przez Rejonowy Związek Spółek Wodnych w [...] z/s [...] zawiera wyłącznie informacje dotyczące okresów zatrudnienia i zajmowanych stanowisk w trakcie zatrudnienia w Rejonowym Związku Spółek Wodnych w [...] z/s [...]. W wyżej wymienionym zaświadczeniu wskazano, że zakres robót na rzecz członków spółek wodnych obejmował między innymi konserwacje, odtwarzanie sieci rowów i budowli melioracyjnych, wykopy nowych rowów i wykonywanie nowej sieci drenarskiej, udrażnianie starej sieci drenarskiej oraz sporządzanie uproszczonej dokumentacji technicznej na roboty konserwacyjne. Wymieniony zakres robót wykonywał również A. H. Organ wskazał również, że informacje dotyczące prac wykonywanych na rzecz innych zleceniodawców zawierają mało precyzyjne określenie czasu trwania praktyki przy poszczególnych obiektach oraz zbyt ogólne informacje dotyczące parametrów technicznych i zakresu wykonywanych robót budowlanych przy wymienionych obiektach.
Ponadto organ podkreślił, iż zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych albo na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, a w przypadku odbywania praktyki za granicą pod kierunkiem osoby posiadającej uprawnienia odpowiednie w danym kraju.
W ocenie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa prowadzenie prac polegających w szczególności na konserwacji sieci rowów i budowli melioracyjnych, udrażnianie starej sieci drenarskiej czy też sporządzanie uproszczonej dokumentacji technicznej na roboty konserwacyjne nie może być uznane za równoznaczne z wykonywaniem funkcji technicznej na budowie.
Skargę na powyższą decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A H., zarzucając jej naruszenie podstawowych zasad prawa materialnego i procesowego, a w szczególności art. 7 i 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 35 § 1 i § 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. oraz § 28 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
W ocenie skarżącego, organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu nie odniósł się do całości dostarczonych dokumentów i faktów z nich wynikających, a mianowicie nie uwzględnił w ogóle danych wynikających z zaświadczenia Nr [...] wydanego przez SGGW Wydział Inżynierii i Kształtowania Środowiska, jak również nie wskazał podstaw, dla których nie uwzględnia i nie uznaje za dowód danych zawartych w zaświadczeniu Nr [...] wydanym przez Rejonowy Związek Spółek Wodnych w [...] z/s [...].
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna. gdyż postępowanie administracyjne i zaskarżona decyzja są dotknięte istotnymi wadami procesowymi.
Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż jest on "w szczególności (...) obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a." (zob. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Należy zauważyć, iż na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. "Rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy" (zob. wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604). Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych.
Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA948/00 LEX nr 50114).
Natomiast zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu, uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organ odwoławczy naruszył wskazane powyżej przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nie odniosła się w ogóle do zaświadczenia przedstawionego przez A. H. z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], wydanego przez Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego Wydział Inżynierii i Kształtowania Środowiska, z którego wynika, iż kierunek studiów Melioracje Wodne, które ukończył skarżący w roku 1983, jest adekwatny do kierunku studiów Inżynieria Środowiska realizowanego na Wydziale Inżynierii i Kształtowania Środowiska Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, a zatem w myśl Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. jest kierunkiem odpowiednim dla uprawnień budowlanych w zakresie instalacje i sieci sanitarne oraz kierunkiem pokrewnym dla uprawnień w zakresie konstrukcyjno-budowlanym oraz w zakresie technologii i organizacja budowy, w kontekście stwierdzenia, iż praktyka nie polegała na "pełnieniu funkcji technicznej" na budowie.
W myśl § 28 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, odbycie praktyki zawodowej, powinno być potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez kierownika jednostki, w której odbywała się praktyka zawodowa. Organ zaś nie wskazał których z wymienionych przepisie elementów zabrakło w zaświadczeniu przedstawionym przez skarżącego, tym bardziej, że w ocenie Sądu zawiera ono wyszczególnienie niektórych obiektów budowlanych, przy których budowie brała udział osoba odbywająca praktykę zawodową, określając też rodzaj, przeznaczenie, lokalizację i konstrukcję obiektu (np. wodociąg z podanymi parametrami) jak również wymieniono tam osobę, pod której kierunkiem odbywana była praktyka. Wprawdzie w zaświadczeniu tym zabrakło podania dat rozpoczęcia i ukończenia praktyki przy budowie obiektów budowlanych, z określeniem charakteru wykonywanych czynności to jednak z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jakich konkretnie elementów dyspozycji powołanego § 28 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, nie spełniało zaświadczenie wydane przez Rejonowy Związek Spółek Wodnych w [...] z/s [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...].
Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracji zobowiązany będzie, w przeprowadzonym ponownie i ewentualnie uzupełnionym dowodowo postępowaniu, dokonać w sposób wyczerpujący analizy stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem powyższych rozważań Sądu, jak również dać temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.