VII SA/Wa 2186/19

VII SA/Wa 2186/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Antas /sprawozdawca/
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1672/20 - Wyrok NSA z 2023-05-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 162 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant starszy sekr. sąd. Sylwia Rosińska - Czaykowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "D." w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1474), dalej: specustawa drogowa, w wyniku rozpatrzenia odwołania Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej D. w W. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z [...] października 2018 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji tego organy z [...] maja 2014 r. nr [...] w części dotyczącej działki ew. nr [...] położonej przy ul. [...] w W.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z [...] lipca 2015 r. Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa D. (dalej: spółdzielnia) wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] W. z [...] maja 2014 r. nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa, przebudowa oraz rozbudowa dróg powiatowych: ulicy [...] na odcinku od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] - ulicą [...] do ulicy [...] oraz ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] wraz z budową trasy tramwajowej" w części dotyczącej działki nr ew.[...] (podzielonej ww. decyzją na działki nr ew. [...] i [...]) w obrębie [...] przy ul. [...] w W.
Prezydent [...] W. decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji Prezydenta [...] W. w części dotyczącej wskazanej działki, którą to decyzję utrzymał w mocy Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 3 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 844/16, uwzględniając skargę spółdzielni, uchylił decyzje organów obu instancji, przyjmując, że organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że odmawiając wygaszenia decyzji, organy obu instancji nie wyjaśniły kluczowej w kwestii, a mianowicie tego, czy na wywłaszczonej działce nr ew. [...] została zrealizowana inwestycja drogowa, czy też nie. Fakt, że decyzja Prezydenta [...] W. z [...] maja 2014 r. zezwalająca na realizację inwestycji drogowej dotyczyła całej działki skarżącej spółdzielni nr ew. [...], a działka nr ew. [...], która powstała z podziału działki nr ew. [...] stała się z mocy prawa własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego, jak również zatwierdzenie wskazaną decyzją linii rozgraniczających ulicy [...], które objęły działkę nr ew. [...], nie stanowi przeszkody do stwierdzenia wygaśnięcia wskazanej decyzji. Jeżeli bowiem nie było potrzeby dokonania na terenie działki nr ew. [...] przebudowy drogi innej kategorii (ul. [...]), to tym bardziej nie było podstaw do wywłaszczenia skarżącej spółdzielni w zakresie tej działki. W ocenie Sądu, bezprzedmiotowość może tym samym zaistnieć z tego powodu, że działka nr ew. [...] nie była konieczna do przebudowy drogi innej kategorii. Argumentacja taka znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z 24 lipca 2014 r. sygn. II OSK 365/13; wyrok NSA z 9 listopada 2016 r. sygn. II OSK 1913/16). Bezprzedmiotowość decyzji oznacza bowiem jej nierealność z punktu widzenia możliwości osiągnięcia celu i wiąże się ze zmianą stanu faktycznego, gdyż każda decyzja wiąże tak długo, jak długo istnieją stosunki faktyczne stanowiące podstawę jej wydania. Sąd zauważył, że za trafny należy tym samym uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż przesłankę bezprzedmiotowości należy odnosić do faktu istnienia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która jako zamierzenie inwestycyjne jest zrealizowana i wywołała już daleko idące skutki. Przedmiotem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest przede wszystkim wykreowanie uprawnienia inwestora do realizacji inwestycji na określonym terenie. Jeżeli inwestor rezygnuje ze swojego uprawnienia i jest oczywiste, że decyzja w tym zakresie nie zostanie wykonana (inwestycja została zrealizowana z pominięciem działki skarżącej), to nie ulega wątpliwości, że decyzja ta w tym zakresie utraciła swój przedmiot. Zasadny wobec tego, w ocenie Sądu, okazał się zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegający na braku ustalenia, czy na działce nr ew. [...] powstałej z podziału działki nr ew. [...], została zrealizowana inwestycja drogowa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, jak wskazał Sąd, organ dokona oceny bezprzedmiotowości postępowania w aspekcie wskazywanej przez skarżącą rezygnacji przez inwestora z realizacji inwestycji, przy uwzględnieniu jej charakteru.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent [...] W. decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta [...] W. z [...] maja 2014 r. w części dotyczącej działki nr ew. [...]. Zgodnie z zebranym materiałem dowodowym i dokonaniu oceny zebranych dowodów organ stwierdził, że inwestycja została zrealizowana na działce nr ew. [...] powstałej w wyniku podziału działki nr ew. [...]. Przedmiotowy podział nieruchomości związany był z wybranym rozwiązaniem technicznym i przebiegiem ulicy, mającym na celu polepszenie warunków komunikacyjnych. Do wykonanych robót budowlanych na ww. działce zaliczyć należy m.in. wymianę nawierzchni jezdni, budowę chodnika, przebudowę linii elektroenergetycznej, co oznacza, że na ww. działce została zrealizowana inwestycja drogowa. Organ w tym kontekście zauważył, że w toku postępowania pismem z [...] lipca 2018 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] W. (dalej: PINB) oraz do inwestora (Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych) z zapytaniem, czy na działce nr ew. [...] została w całości zrealizowana inwestycja drogowa zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją nr [...]. W dniu [...] sierpnia 2018 r. T. sp. z o.o. w odpowiedzi na ww. pismo poinformowała, że wszelkie roboty objęte projektem budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją nr [...] zostały wykonane w całości do [...] maja 2015 r. Następnie w dniu [...] września 2018 r. wpłynęło pismo PINB informujące, że dla przedmiotowej inwestycji zostały wydane decyzje PINB z [...] stycznia 2015 r. nr [...] oraz z [...] czerwca 2015 r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie. Organ poinformował również, że przed wydaniem ww. decyzji zostały dokonane obowiązkowe kontrole, w wyniku których nie stwierdzono niezgodności przeprowadzonych robót budowlanych z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją nr [...]. Powyższe, zdaniem Prezydenta [...] W., oznacza, że decyzja ta wywołała przewidziane specustawą drogową skutki prawne i nie można zatem mówić o jej bezprzedmiotowości.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółdzielnia, zarzucając Prezydentowi [...] W. naruszenie:
1) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie, jakoby na działce nr [...] zrealizowano inwestycję drogową, co wyrażać się miało w wymianie nawierzchni jezdni, budowie chodnika i modernizacji linii elektroenergetycznej, podczas gdy decyzja nr [...] nie planowała w ogóle tego typu robót na działce (w tym zwłaszcza nie przewidywała modernizacji linii elektroenergetycznej), przez teren spornej działki nie przebiega w ogóle jezdnia ani chodnik, a przy tym na terenie działki w okresie realizacji inwestycji nie dokonano żadnych robót budowlanych;
2) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, co skutkowało niemożnością wypowiedzenia się co do tego materiału przed wydaniem orzeczenia i błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie polegającym na przyjęciu, że na terenie działki nr ew. [...] wykonane zostały roboty budowlane w postaci wymiany nawierzchni jezdni, budowy chodnika i przebudowy linii elektroenergetycznej;
3) art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie przy orzekaniu oceny prawnej i wskazania Sądu zawartego w wyroku z 3 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 844/16;
4) art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że organ w ramach wygaszania decyzji nie ma prawa dokonać oceny zasadności wygaszanej decyzji, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że podział działki nr ew. [...] i wywłaszczenie działki nr ew. [...] było konieczne z punktu widzenia inwestycji drogowej, a więc decyzja nie była bezprzedmiotowa.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółdzielni Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z [...] października 2018 r. Organ odwoławczy w jej uzasadnieniu wyjaśnił, że wykonując wskazania Sądu zamieszczone w wyroku z 3 marca 2017 r., Prezydent [...] W. wystąpił do PINB z zapytaniem, czy inwestycja drogowa na działce nr ew. [...] została w całości zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym przez tenże organ projektem budowlanym. Pismem z [...] sierpnia 2018 r. PINB wskazał że w sprawie realizacji inwestycji drogowej w części dotyczącej m.in. działki nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w W., po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli w sprawie wniosków o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej inwestycji PINB wydał: 1) decyzję z [...] stycznia 2015 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego w zakresie trasy tramwajowej w ciągu ulicy [...] od ulicy [...] do ulicy [...] zrealizowanej w ramach inwestycji pn.: "Budowa, przebudowa oraz rozbudowa dróg powiatowych: ulicy [...] na odcinku od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] - ulicą [...] do ulicy [...] oraz ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] wraz z budową trasy tramwajowej" na działkach ewidencyjnych ujętych w decyzji nr [...]; 2) decyzję z [...] czerwca 2015 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie jezdni wschodniej i zachodniej ulicy [...] obejmującej układ drogowy wraz z chodnikami i ścieżkami rowerowymi oraz parkingami w ciągu ulicy [...] od ulicy [...] do ulicy [...], zrealizowanej w ramach inwestycji pn.: "Budowa, przebudowa oraz rozbudowa dróg powiatowych: ulicy [...] na odcinku od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] - ulicą [...] do ulicy [...] oraz ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] wraz z budową trasy tramwajowej" na działkach ewidencyjnych ujętych w decyzji nr [...]. W ww. piśmie PINB zauważył, że powyższe decyzje obejmowały również działkę nr ew. [...]. Przed wydaniem ww. decyzji uprawniony przedstawiciel organu nadzoru dokonał kontroli obowiązkowej. W protokołach nie stwierdzono niezgodności z projektem zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...]. Wojewoda [...] wskazał na treść art. 59a Prawa budowlanego określającego zakres obowiązkowej kontroli, jakiej podlega budowa w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Jednocześnie zauważył, że w treści uzasadnienia decyzji PINB z [...] czerwca 2015 r. nr [...] wyraźnie wskazano, że: "Jest to ostatni etap inwestycji zrealizowanej na podstawie ww. decyzji, żadna część nie pozostała do wykonania, roboty budowlane zostały wykonane w pełnym zakresie", co koresponduje z treścią pisma z [...] sierpnia 2018 r. Biura Infrastruktury T. sp. z o.o., w którym Dział Nadzoru Robót udzielił informacji, że wszystkie roboty objęte projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją nr [...] zostały wykonane w całości. Zatem za bezsporny należy uznać fakt, że inwestor zrealizował inwestycje na działce nr ew. [...] powstałej z podziału działki nr ew. nr [...] na podstawie projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji Prezydenta [...] W. nr [...] i w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania w aspekcie wskazanej przez spółdzielnię rezygnacji przez inwestora z realizacji inwestycji. Inwestycja została bowiem zrealizowana w całości, co zostało potwierdzone przez uprawnionego pracownika nadzoru budowlanego. Według legendy zamieszczonej na rysunku projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją nr [...] na działce nr ew. [...] z obrębu [...] zaprojektowano obiekty budowlane tj. jezdnię, chodnik, sieć
elektroenergetyczną. Organ odwoławczy podkreślił, że wywłaszczanie działki nr ew. [...] pod projektowaną drogę było zasadne z uwagi na zastosowanie warunków
techniczno-budowlanych rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U z 2016 r. poz. 124), w tym w szczególności ze względu na potrzebę zaprojektowania narożnych ścięć linii rozgraniczających na skrzyżowaniu dróg, w celu zapewnienia pola widoczności dla pojazdów skręcających.
W myśl § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia, rozmiary terenu potrzebnego na węzeł,
skrzyżowanie ulicy klasy Z lub ulic wyższych klas z ulicą klasy [...], [...] lub [...] oraz na plac i parking powinny być określone indywidualnie. Na skrzyżowaniu ulicy klasy [...] lub [...] z ulicą klasy [...] lub [...], a także na skrzyżowaniu ulicy klasy [...] z ulicą klasy [...] lub [...] powinny być stosowane narożne ścięcia linii rozgraniczających nie mniejsze niż 5 m x 5 m. Nie doszło w sprawie do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Organ I instancji, mając na uwadze wskazania Sądu, zbadał bowiem zasadność wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji nr [...] poprzez dokonanie oceny, czy na działce nr ew. [...] w całości została zrealizowana inwestycja drogowa zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Mając na uwadze charakter specustawy drogowej oraz rodzaj przedmiotowej inwestycji, zdaniem organu odwoławczego postępowanie dowodowe zostało w sprawie przeprowadzone poprawnie i w wystarczającym zakresie, organ I instancji zgromadził bowiem niezbędne dowody w celu wydania decyzji i dokonał ich prawidłowej oceny, przy czym przedstawione działanie organu należy ocenić jako dążenie do wyważenia słusznego interesu obywatela i ochrony interesów osób trzecich. Spostrzeżenie to przemawia w konsekwencji za wykonaniem obowiązku wynikającego z ww. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ zauważył, że organ administracji architektoniczno-budowlanej I stopnia zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu pismem z [...] lipca 2018 r., jednocześnie pouczając strony o treści art. 10 § 1 k.p.a. i wskazując m.in., że "strony niniejszego postępowania mogą zapoznać się z aktami sprawy w trakcie prowadzonego postępowania w Biurze Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] W. ( ... ) w godzinach pracy urzędu". W toku prowadzonego postępowania, strony nie korzystały z prawa zapoznania się z aktami sprawy i nie wnosiły uwag.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] lipca 2019 r. złożyła Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazanie sposobu załatwienia sprawy poprzez przeprowadzenie dowodów odnośnie do przebiegania przez działkę nr ew. [...] chodnika, jezdni i sieci energetycznej oraz ustalenia przebiegu i stanu wykonania robót budowlanych w tym zakresie na moment wydania zezwolenia na użytkowanie inwestycji.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. polegające na pominięciu przy orzekaniu oceny prawnej i wskazania Sądu zawartego w wyroku z 3 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 844/16, w którym to wyroku: (1) wskazano że bezprzedmiotowość decyzji o realizacji inwestycji drogowej znajdować może wyraz w faktycznym niezrealizowaniu decyzji z uwagi na niezaplanowanie na części nieruchomości wykonania jakichkolwiek robót oraz (2) nakazano organom przeprowadzenie postępowania w zakresie zbadania realizacji inwestycji, przy czym konsekwencją tegoż pominięcia była błędna wykładnia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i przyjęcie przez organ, że do stwierdzenia nieziszczenia się przesłanki bezprzedmiotowości decyzji wystarczy stwierdzenie, że inwestycja uzyskała zezwolenie na użytkowanie i w toku wydania zezwolenia nie stwierdzono istotnych odstępstw w realizacji decyzji;
2) przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z map i planów, korespondencji oraz oświadczenia skarżącej na okoliczność nieprzebiegania przez działkę jezdni i chodnika, nieplanowania na działce nr ew. [...] żadnych robót budowlanych i niewykonania ich, a także przez wadliwą analizę decyzji Prezydenta [...] W. nr [...], pism PINB i T. sp. z o.o., co skutkowało błędnym ustaleniem, że na działce nr ew. [...] zaplanowana i przeprowadzona została modernizacja nawierzchni jezdni, chodnika i linii energetycznej, czego konsekwencją było uznanie, że decyzja nie była bezprzedmiotowa w spornej części;
- naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącej o zgromadzeniu materiału dowodowego, co skutkowało niemożnością wypowiedzenia się co do tego materiału przed wydaniem orzeczenia, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie polegającym na przyjęciu, że na terenie działki nr ew. [...] doszło do faktycznej realizacji inwestycji drogowej.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] zignorował wskazania Sądu zawarte w wyroku z 3 marca 2017 r. Organ odwoławczy w warstwie deklaracji wprawdzie odwołuje się do wykładni dokonanej w przywołanym wyroku, ale przeprowadzone przez niego postępowanie dowodowe, dokonana subsumpcja oraz przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia i akty prawne wskazują jednoznacznie, że w dalszym ciągu stosuje własną, wadliwą wykładnię przepisu. Organ bez szczególnego uzasadnienia również stwierdził, że dowody przeprowadzone przez organ I instancji są "wystarczające" do załatwienia sprawy, odmawiając przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Tymczasem skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniosła kluczowe okoliczności faktyczne: 1) decyzja nr [...] w ogóle nie przewidywała, aby na nowopowstałej działce nr ew. [...] miało dojść do modernizacji linii średniego lub niskiego napięcia (działka ta nie jest wymieniona w katalogu na s. 9-10 decyzji, gdzie wskazano działki na których miała zajść modernizacja), a zatem niemożliwym jest, aby w ramach realizacji decyzji nr [...] mogło dojść do modernizacji linii na spornej działce; 2) decyzja nr [...] planowała jedynie dowiązanie ul. [...] do ul. [...] (s. 4 i 11 decyzji), podczas gdy przez wydzieloną działkę nr ew. [...] nie przebiegała w ogóle droga, a dowiązanie mogło nastąpić raczej w ramach działek nr ew. [...], [...] i [...] (przez które w istocie przebiega ul. [...]); 3) przez teren działki nr ew. [...] nie przebiegała i nie przebiega jezdnia (jezdni przebiega jedynie przez sąsiadującą działkę nr [...]), a zatem fizycznie nie mogło dojść na niej do wymiany jezdni; 4) przez teren działki nr ew. [...] nie przebiegał i nie przebiega chodnik, a z pewnością nie
przebiega chodnik zbudowany w ramach spornej inwestycji (wzdłuż granicy dawnej
działki nr ew. [...], a obecnie działek nr ew. [...] i [...] przebiega ogrodzenie
nieruchomości strony; chodnik przebiega natomiast przez sąsiadującą działkę
nr ew. [...], [...] i [...]), a zatem niemożliwym jest by na spornej działce dojść
mogło do budowy chodnika; 5) linia elektrotechniczna na działce nr ew. [...] nie była w żaden sposób modernizowana, albowiem w granicach dawnej działki nr ew. [...] nie przeprowadzono żadnych robót budowlanych. Skarżąca wskazała, że wszystkie te okoliczności wynikają z akt sprawy (w tym z decyzji nr [...], korespondencji z organami oraz z map i planów). Zdaniem skarżącej, dokonanie ustaleń w oparciu o dokumenty zebrane przez organy było w sprawie niemożliwe. Z pisma i decyzji PINB wynika jedynie, że wydano decyzje odnoszące się do całości inwestycji zezwalające na użytkowanie trasy tramwajowej i jezdni, nie wynika zaś z nich explicite, że na działce nr ew. [...] dokonano faktycznie jakichkolwiek robót budowlanych. Tak samo z pisma T. sp. z o.o. wynika jedynie, że "wszelkie roboty objęte projektem budowlanym ( ... ) zostały wykonane w całości", a nie że na działce nr ew. [...] wykonano faktycznie jakiekolwiek roboty budowlane. Żaden z organów - autorów pism nie dokonał nawet oględzin nieruchomości albo choćby wskazania konkretnych robót, które zostały wykonane na spornej działce. Co więcej, ze zgromadzonej w aktach korespondencji z T. sp. z o.o. (pisma z [...] i [...] października 2014 r.) wynika jednoznacznie, że inwestycja drogowa nie kolidowała z budowlami znajdującymi się na działce nr ew. [...], tj. ogrodzeniem i altaną i że w związku z tym na działce nie wykonano żadnych prac. Mimo tego, organ odwoławczy uznał powyższe dokumenty za wystarczające do stwierdzenia, że na działce nr ew. [...] wykonano inwestycję drogową.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2019 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był w kontrolowanej sprawie uwzględnić stanowisko, jakie na wcześniejszym etapie (w toku kontroli legalności decyzji z [...] lutego 2016 r.) przedstawił Sąd w wyroku z 3 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 844/16. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem interpretacyjnym, a także uznawać, że sposób zrealizowania wskazań, które zostały zamieszczone w wyroku, nie stanowi kryterium oceny prawidłowości zaskarżonego aktualnie aktu. W rozstrzyganej sprawie nie ma podstaw, by zastrzeżenie wyłączające związanie łączące się ze zmianą przepisów prawa oddziaływało na treść art. 153 p.p.s.a., wobec czego Sąd zobowiązany był uwzględnić w pełnym zakresie konsekwencje wynikające z powołanego przepisu art. 153 p.p.s.a. Odnosząc dalsze uwagi do wskazanej kwestii, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia ww. normy, albowiem, wbrew odmiennej ocenie strony skarżącej, organy, po pierwsze, uzupełniły ustalenia dowodowe w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia wniosku spółdzielni o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nr [...] w części dotyczącej działki nr ew. [...], co stanowiło istotę wskazań zamieszczonych w wyroku z 3 marca 2017 r., po drugie, nadały tymże ustaleniom właściwy przedmiot, a po trzecie, kierując się oceną prawną zawartą w ww. wyroku – bezprzedmiotowości decyzji w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nadały prawidłową treść normatywną.
Sąd za nieuprawnione uznaje twierdzenie skargi, które zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na błędnej wykładni art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. łączy z przyjęciem przez organ odwoławczy, że do stwierdzenia nieziszczenia się przesłanki bezprzedmiotowości decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej wystarczające jest ustalenie, że inwestycja ta uzyskała pozwolenie na użytkowanie i inwestor nie odstąpił od warunków udzielonego mu zezwolenia. Takiego poglądu interpretacyjnego organ w treści zaskarżonej decyzji nie wyraził, albowiem jednoznacznie stwierdził, odwołując się do stanowiska Sądu zamieszczonego w wyroku z 3 marca 2017 r., które przywołał na stronie 3. uzasadnienia, że bezprzedmiotowość postępowania poddał badaniu w aspekcie "rezygnacji przez inwestora z realizacji inwestycji" (s. 5 uzasadnienia). Ustalił, że odmiennego zakresu rozważań nie przyjął w sprawie również organ I instancji, albowiem tenże zasadność podjęcia decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy powiązał z dokonaniem oceny, czy na działce nr ew. [...] "w całości zrealizowana została inwestycja drogowa" (s. 7 uzasadnienia decyzji). Odnośnie do tego ostatniego twierdzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny może zgłosić jedynie taką uwagę, że w wyroku z 3 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 844/16 Sąd nie wyraził poglądu, jakoby kryterium sprzeciwiającym się stwierdzeniu bezprzedmiotowości decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej było ustalenie, że inwestor zrealizował "całą" inwestycję drogową. Kluczowe znaczenie należy przypisać wyłącznie temu, czy inwestor, przystępując do robót budowlanych objętych zatwierdzonym projektem, rozpoczął korzystanie z przyznanych mu przez organ na drodze administracyjnoprawnej uprawnień dających się konkretnie określić. Oznacza to, że wystarczającą przeszkodą do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w części dotyczącej określonej działki jest zrealizowanie na niej przewidzianych w decyzji robót budowlanych niezależnie od tego, czy stanowiły one całość czy też jedynie część planowanego na tej nieruchomości zamierzenia inwestycyjnego. Organ odwoławczy trafnie zatem uznał, że bezprzedmiotowość decyzji nr [...] w części dotyczącej działki nr ew. [...] mogła wynikać jedynie z ustalenia, iż na przejętej pod inwestycję drogową działce nr ew. [...], wydzielonej z ww. działki nr ew. [...], inwestor nie przeprowadził żadnych robót budowlanych, których projekt zatwierdzała ww. decyzja. Skorzystanie z uprawnienia do wykonania nawet części prac przebudowujących skrzyżowanie ul. [...] z ul. [...], jeżeli nastąpiły one na działce nr ew. [...], czyniło bowiem żądanie spółdzielni nieskutecznym z punktu widzenia treści nadawanej art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Z części opisowej projektu zagospodarowania terenu ([...], s. [...]) zatwierdzonego sporną decyzją nr [...] wynika, że połączenie ul. [...] z ulicami poprzecznymi w ramach skrzyżowań w zakresie dotyczącym ul. [...] wymaga wykonania przebudowy obejmującej "korektę geometrii tarczy skrzyżowania". W wyniku zatwierdzenia ww. decyzją podziału należąca do skarżącej działka nr ew. [...] o pow. 0,1377 ha została podzielona na działki nr ew. [...] i [...], z których ta ostatnia (o pow. 0,0640ha) przeszła na własność Miasta [...] wobec uznania jej za potrzebną do realizacji inwestycji drogowej – zaprojektowania na niej części robót budowlanych obejmujących, co wynika z treści rozstrzygnięcia i części rysunkowej planu zagospodarowania terenu (nr rys. [...], nr ark. [...], rew. [...], s. [...]) wymianę nawierzchni jezdni (na nawierzchnię [...]) i budowę chodnika z wykonaniem zaprojektowanych krawężników oddzielających go od jezdni. Ten fragment robót na skrzyżowaniu ul. [...] z ul. [...] został zaprojektowany na działkach nr ew. [...], [...] i [...].
Istota sporu koncentruje się w sprawie na ustaleniu, czy wskazane roboty zostały wykonane na działce nr ew. [...], jak przyjął Wojewoda [...] czy też nie, jak uznaje strona skarżąca, co miałoby ją uprawniać do żądania stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nr [...] w części wywłaszczonej działki z powodu niezmaterializowania się na niej "przedmiotu" uprawnienia przyznanego inwestorowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że spór ten dotyczy kwestii dowodowej, która się ujawniła w postępowaniu, wobec czego przy jego rozważeniu powinny znajdować zastosowanie odpowiednie przepisy rozdziału 4 działu II k.p.a. normujące postępowanie wyjaśniające prowadzone przed organem administracji publicznej. Jakkolwiek strona skarżąca uznaje, że konieczne było w sprawie dokonanie odpowiednich sprawdzeń (oględzin) na terenie nieruchomości, to wymaga zauważenia, że taka kontrola terenowa została przeprowadzona. Jej potwierdzeniem jest udzielenie przez PINB decyzją z [...] czerwca 2015 r. pozwolenia na użytkowanie jezdni wschodniej i zachodniej ulicy [...] obejmującej cały zaprojektowany układ drogowy od ulicy [...] do ulicy [...], a zatem obejmujący również połączenie ul. [...] z ulicą poprzeczną - ul. [...]. Została ona wydana po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli budowy na miejscu przez PINB, której wyniki podlegały zaprotokołowaniu w formie urzędowego protokołu (art. 59d Prawa budowlanego). Jeżeli z dokumentacji stanowiącej podstawę udzielenia pozwolenia na użytkowanie nie wynika, że inwestor odstąpił od wykonania przewidzianych w decyzji nr [...] robót na działce nr ew. [...], które podlegały sprawdzeniu, a taki wniosek należy wyprowadzić z decyzji nr [...], to nie można skutecznie twierdzić, że okoliczność ta pozostaje nieudowodniona. Sąd zauważa, że w treści decyzji nr [...] PINB jednoznacznie wskazał, iż "żadna część [inwestycji] nie pozostała do wykonania, roboty budowlane zostały wykonane w pełnym zakresie" (s. 2 decyzji). Trafnie organ zwrócił uwagę na ten fragment decyzji, albowiem twierdzeniu PINB wynikającemu z przeprowadzonej urzędowej kontroli budowy przysługuje domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, mając na uwadze, że ocenę tę formułuje dokument urzędowy (decyzja administracyjna). W myśl art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, co do którego istnieje wymóg uzyskania takiej decyzji, wymaga zarówno przeprowadzenia kontroli obiektu w zakresie oznaczonym w art. 59a Prawa budowlanego, jak i zbadania prowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w wydanym pozwoleniu. Nie jest w sprawie jednocześnie tak, że okoliczność faktycznego wykonania projektowanych robót na działce nr ew. [...] organy orzekające w sprawie powiązały bez koniecznej refleksji z faktem zakończenia inwestycji znajdującej swój formalny wyraz wyłącznie w udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Organy poddały bowiem tę kwestię weryfikacji poprzez zwrócenie się do PINB o wypowiedzenie się nie tyle odnośnie do zrealizowania inwestycji drogowej "jako takiej", ile o stwierdzenie, czy na działce nr ew. [...] została zrealizowana w całości inwestycja przewidziana w tym zakresie w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Taka forma zapytania, zdaniem Sądu, w należyty sposób indywidualizowała i konkretyzowała problem zakresu robót wykonanych przez inwestora. Została ona uzupełniona o stanowisko inwestora (Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych [...] W.), wobec czego nie może budzić wątpliwości, że dokonywane ustalenia dotyczyły działki nr ew. [...] ([...]) i udzieloną Prezydentowi [...] W. przez PINB odpowiedź w piśmie z [...] sierpnia 2018 r. należy traktować jako wyjaśniającą stan realizacyjny spornej nieruchomości w rozważanym aspekcie, tj. możliwości zastosowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych (art. 76 § 3 k.p.a.), niemniej w sytuacji oparcia się przez organ na dokumencie urzędowym, który został wydany w szczególnej formie i po przeprowadzeniu określonej procedury weryfikującej ustalenia w nim ujawnione, przeciwdowodem nie mogą być własne przekonania strony, sprowadzające się do zaprzeczenia stanowi wynikającemu z przeprowadzonych dowodów. Tę ocenę Sąd zobowiązany jest wyrazić, dodatkowo zauważając, że zasadnicze wątpliwości budzić muszą te twierdzenia strony skarżącej formułowane zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w toku postępowania sądowego, które opierają się nie tylko na wskazywaniu, iż na działce nr ew. [...] nie wykonano żadnych robót budowlanych, ale również akcentowaniu, że przez sporną działkę w ogóle nie przebiegał i nie przebiega chodnik ani jezdnia (s. 4 i 8 skargi). Sąd tę konstatację mógłby zaaprobować pod warunkiem, że jej prawdziwość skarżąca wyprowadza z przyjmowania dodatkowego założenia, iż podział działki nr ew. [...] będący skutkiem wydania decyzji nr [...] nie został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, wobec czego roboty budowlane dotyczące przebudowy skrzyżowania ul. [...] - ul. [...] były wykonywane faktycznie na działce nr ew. [...] wydzielonej z działki nr ew. [...] na mocy odrębnej (późniejszej) decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nr [...]. Tę myśl potwierdza zresztą formułowany we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nr [...] pogląd, zgodnie z którym pierwszeństwo ujawnienia podziału działki nr ew. [...] na działki nr ew. [...] i [...] (podział wynikający z decyzji nr [...]) skutkowało tym, że przesłanka bezprzedmiotowości decyzji nr [...] w części dotyczącej wydzielenia działki nr ew. [...] została spełniona z dniem przyznania decyzji nr [...] statusu decyzji ostatecznej (pismo z [...] czerwca 2015 r., s. [...]). Opieranie się na tego rodzaju założeniu, w ocenie Sądu, jest jednakże całkowicie nieadekwatne z punktu widzenia zagadnienia, które w kontrolowanym postępowaniu podlegało rozważeniu. Dla prawidłowego zastosowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie ma bowiem jakiegokolwiek znaczenia to, że roboty mające związek z dowiązaniem ul. [...] do ul. [...] w zakresie m.in. wymiany nawierzchni jezdni – dla ich poprawnego umiejscowienia w przestrzeni - powinny zostać określone jako zrealizowane na działce nr ew. [...] zgodnie z aktualnie przyjętym w analizowanym obszarze podziałem działek i ich oznaczeniem. Ustalenie to nie przeczy uznaniu przedmiotowej tożsamości zrealizowanych w tym miejscu robót budowlanych jako robót określonych treścią decyzji nr [...]. Akt ten stanowił prawną podstawę zgodnego z prawem wykonania ich przez inwestora, wobec czego zrealizowanie tychże robót, niezależnie, czy tę okoliczność obszarowo odnosić do działki nr ew. [...] jako wskazanej w decyzji nr [...], czy też do działki nr ew. [...] jako odpowiadającej umiejscowieniu robót wynikającemu z obecnych danych ewidencyjnych, stanowi samoistną przesłankę sprzeciwiającą się stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej w spornej części. Fakt ten potwierdza bowiem tę okoliczność, którą, jak wynika z wyroku z 3 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 844/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał w sprawie za kluczową – niezrezygnowanie przez adresata decyzji o charakterze uprawniającym z woli ukształtowania stosunków faktycznych zgodnie z przyznanym mu uprawnieniem.
W tych warunkach trudno zarzucić organowi odwoławczemu, że wskutek pominięcia twierdzeń strony odwołującej określone okoliczności mające znaczenie dla sprawy pozostały niewyjaśnione, jeżeli strona skarżąca odnosiła je do błędnego wskazywania, że przez teren działki nr ew. [...] nie przebiegała droga i chodnik zbudowany w ramach spornej inwestycji, ponieważ oba te obiekty przebiegają przez "sąsiednią" działkę, tj. działkę nr [...], a zatem "fizycznie nie mogło dojść" do ich zrealizowania na działce nr ew. [...]. Podobnie, pozbawiona mocy dowodowej była korespondencja spółdzielni z T. sp. z o.o., z której wynikać ma, że prowadzone roboty w ramach inwestycji drogowej nie kolidują z budowlami znajdującymi się na działce nr ew. [...], tj. ogrodzeniem terenu spółdzielni i altaną śmietnikową (pismo z [...]października 2014 r.). Na bazie tego faktu strona skarżąca sformułowała bowiem wniosek, że brak kolizji świadczył o tym, iż żadnych robót na działce nr ew. [...] inwestor nie wykonywał, gdy tymczasem stanowiska T. sp. z o.o. tak postrzegać w oczywisty sposób nie można było, jeżeli się uwzględni, że roboty budowlane dowiązujące ul. [...] do ul. [...], jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (nr rys. [...], nr ark. [...], rew. [...], s. [...]), zostały zaplanowane na innej części działki nr ew. [...], wobec czego nierozebranie wskazywanych obiektów znajdujących się w północnej części działki wynikało z innych powodów aniżeli ich rzekoma kolizja z miejscem przeprowadzanych prac. Jakkolwiek rozstrzygnięcie zamieszczone w decyzji Prezydenta [...] W. nr [...] nie przewidywało przebudowy linii elektroenergetycznej, to nawet przychylenie się w tym zakresie do stanowiska skarżącej podważającej fakt wykonania tejże linii w granicach działki nr ew. [...] nie ma wpływu na prawidłowość pozostałych ustaleń przyjętych w sprawie, które z przyczyn wyżej ujawnionych nie uchybiają art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Podkreślić należy, że formułowane w treści odwołania stanowisko, zgodnie z którym w ramach badania bezprzedmiotowości decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej organ nie powinien sprowadzać swojej oceny wyłącznie do zweryfikowania tego, czy inwestycja została "fizycznie" zrealizowana, ale również powinien rozważyć samą "zasadność inwestycji", a zatem niejako potrzebę nadania rozstrzygnięciu treści zamieszczonej w decyzji, pozostaje całkowicie nieuprawnione. W żaden sposób wniosek taki nie może być przede wszystkim wyprowadzony z oceny prawnej zamieszczonej w wyroku z 3 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 844/16. Wbrew odmiennemu poglądowi strony skarżącej, Sąd kwestię zasadności zajęcia określonej działki pod inwestycję drogową ograniczył bowiem tylko do tego aspektu, który ma związek z potrzebą ustalenia, czy zostały na niej faktycznie wykonane zaprojektowane roboty budowlane. Twierdzenie, że organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji powinien dokonać merytorycznej weryfikacji przydatności działki z punktu widzenia przedmiotu inwestycji pozostaje w sprzeczności z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., albowiem Sąd w swoich wnioskach odrzucił możliwość następczej oceny zasadności wydania decyzji z punktu widzenia innego kryterium aniżeli zasadność wyznaczana zakresem działań podjętych przez inwestora. Powołanie się przez Sąd na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2010 r. sygn. II OSK 485/09 akcentującą potrzebę wyeliminowania z obrotu prawnego "tej części decyzji, która nie została wykonana" (s. 6 uzasadnienia) jest tego czytelnym potwierdzeniem. W żaden sposób nie wspierają stanowiska strony skarżącej dwa inne powołane przez Sąd w treści wyroku z 3 marca 2017 r. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 24 lipca 2014 r. sygn. II OSK 365/13; wyrok z 9 listopada 2016 r. sygn. II OSK 1913/16), albowiem z ich treści, inaczej niż widzi to skarżąca spółdzielnia, nie da się wywieść jakiegokolwiek argumentu prawnego odpowiadającego poglądowi prezentowanemu przez nią. We wskazanym wyroku z 9 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się również do stanowiska doktryny (T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.), PiP 1992 r., z. 7, s. 51), wyjaśnił, że powstanie po wydaniu decyzji sytuacji, czy układu stosunków społecznych odbiegających od czynników indywidualizujących dany stosunek prawny, ukształtowany lub ustalony w decyzji, kładzie kres istnieniu tego stosunku i musi oddziaływać na obowiązywanie decyzji, która jest wyrazem tych stosunków. Przedmiot stosunku prawnego przestanie istnieć w przypadku niebudzącego wątpliwości zrezygnowania przez podmiot z realizacji uzyskanych decyzją uprawnień. Jeżeli zatem inwestor rezygnuje ze swojego uprawnienia i jest oczywiste, że decyzja w tym zakresie nie zostanie wykonana (inwestycja zostaje zrealizowana z pominięciem określonych działek), to nie ulega wątpliwości, że decyzja ta w tym zakresie utraciła swój przedmiot i może zostać stwierdzona w tej części jej bezprzedmiotowość. Powyższym wnioskom interpretacyjnym, na co należy zwrócić uwagę, nie towarzyszyło uznanie, że ukształtowany decyzją stosunek prawny może zostać wzruszony z uwagi na wykazanie, iż została mu nadana wadliwa treść ingerująca w sposób niedozwolony w prawa określonego podmiotu, albowiem zagadnienie to lokować należy w takim przypadku w sferze zgodności decyzji z prawem. Sfera wyznaczona przesłankami bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej zawęża pole rozważań, które powinien mieć na uwadze organ tylko do tych okoliczności podlegających zmianie, na których uregulowanie była skierowana decyzja.
W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjny za jednolite uznaje się stanowisko, które Sąd podziela, zgodnie z którym skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. uzależniona jest od wykazania, że uchybienie, którego dopuścił się organ, miało wpływ na wynik sprawy, albowiem pozbawiło skarżącego możliwości dokonania konkretnej czynności procesowej (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r. sygn. II OSK 1022/17; wyrok NSA z 16 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 326/17; wyrok NSA z 29 sierpnia 2019 r. sygn. II OSK 2124/16; wyrok NSA z 27 lipca 2018 r. sygn. II OSK 2178/16; wyrok NSA z 21 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1125/17). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, skarżąca spółdzielnia nie wykazała bowiem istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem ww. przepisu postępowania a wynikiem sprawy. Jakkolwiek każda strona powinna zostać zawiadomiona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym po zakończeniu fazy postępowania wyjaśniającego, to skarżąca nie wykazała, aby pozbawienie jej prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, mogło mieć wpływ na wynik sprawy i tym samym mogło prowadzić do wydania decyzji odmiennej treści. Sąd zauważa, że skarżąca nie została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, gdyż została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się w jego toku z aktami sprawy (pismo z [...] lipca 2018 r., k. 29), z czego nie skorzystała. Dodatkowo pismem z [...] sierpnia 2018 r. (k. 37) została zawiadomiona o wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia sprawy (do [...] października 2018 r.) wraz z informacją, że działanie takie jest spowodowane potrzebą przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających. Zestawienie treści obu informacji przekazanych stronie daje podstawę, by przyjąć, iż skarżąca spółdzielnia w zakresie niezbędnym do obrony swoich praw została zarówno pouczona o uprawnieniach procesowych, jakie jej przysługują, jak i możliwym sposobie czynienia z nich użytku ze względu na zaistniałą w postępowaniu sytuację procesową mającą związek z potrzebą uzupełnienia materiału dowodowego. Nie jest zatem tak, że spółdzielnia jako strona postępowania zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta [...] W. nr [...] została zaskoczona wydanym przez organ rozstrzygnięciem i ustaleniami faktycznymi stanowiącymi jego podstawę, skoro została zawiadomiona o terminie rozpatrzenia sprawy i powodach stojących za przedłużeniem postępowania. W opisanych okolicznościach strona postanowiła skorzystać ze swojego uprawnienia do zapoznania się z aktami sprawy dopiero na etapie bezpośrednio poprzedzającym złożenie odwołania (oświadczenie pełnomocnika spółdzielni z [...] października 2018 r., k. 41). W tym kontekście zauważenia wymaga, że prawo do czynnego udziału strony w postępowaniu jest jej uprawnieniem, a nie obowiązkiem i jest ono kształtowane poprzez jej aktywność procesową, która wyraża się zasadniczo w zapoznawaniu się przez stronę z aktami sprawy i formułowaniu stosownych wniosków dowodowych i składaniu wyjaśnień na tym etapie postępowania, na którym strona uznaje to za odpowiadające jej interesom.
Rekapitulując powyższe wnioski, Sąd przyjął, że poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia odmawiającego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta [...] W. z [...] maja 2014 r. nr [...] w części dotyczącej działki nr ew. [...]. Wydaniu zapadłego rozstrzygnięcia, wbrew zarzutom skargi, towarzyszyła analiza wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, organ odniósł się również do zgłoszonych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, co nie pozwala twierdzić, że zaskarżona decyzja z [...] lipca 2019 r. zapadła bez wyjaśnienia stronie skarżącej zasadności przesłanek, którymi Wojewoda [...] postanowił się kierować, utrzymując w mocy decyzję nr [...]. Fakt, że na skutek tej analizy organ odwoławczy wyciągnął wnioski niezgodne z oczekiwaniami skarżącej dążącej do uznania spornej decyzji z [...] maja 2014 r. w części za bezprzedmiotową, nie może świadczyć o naruszeniu zasad ogólnych postępowania administracyjnego, czy też o sporządzenia decyzji o strukturze uzasadnienia nieodpowiadającej prawu (art. 107 § 3 k.p.a.).
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.