VII SA/WA 2171/06

VII SA/Wa 2171/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska
Elżbieta Zielińska-Śpiewak /sprawozdawca/
Mariola Kowalska. /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia
24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) nakazał J. K. rozbiórkę budynku mieszkalnego wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę na działkach nr [...],[...] i [...] położonych na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż ponownie rozpatrując sprawę
w związku z uchyleniem przez organ odwoławczy jego decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. opierając się na oświadczeniu inwestora uznał, iż przedmiotowy budynek został samowolnie wybudowany w 1994 r., w związku z czym mają do niego zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
W czasie przeprowadzonej w dniu 16 września 2003 r. wizji stwierdzono, iż budynek
o wymiarach 12,2m x 16,3m został wybudowany na terenie pracowniczych ogrodów działkowych, na którym obowiązywał zakaz zabudowy typu campingowego
i mieszkaniowego wynikający z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z twierdzeniem J. K., iż budynek ten stanowi współwłasność jego oraz S. K. i M. W., wezwano go do wskazania adresów wymienionych osób. Organ wystąpił także do zarządu ogrodów działkowych o wskazanie właścicieli działek nr [...],[...] i [...].
Z pisma Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" z dnia 20 lutego 2006 r. wynika, iż wskazane działki nigdy nie zostały przydzielone S. K. i M. W..
Wybudowanie budynku mieszkalnego na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe obliguje organ do nakazania jego rozbiórki.
Odwołanie od tej decyzji wniósł J. K. ponownie podnosząc, iż budynek należy do trzech właścicieli, tj. J. K. – dz. [...], M. W. – dz. [...]
i S. K. – dz. [...] i położony jest na terenie stanowiącym trzy działki.
Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Podzielając ustalenia i ocenę dokonaną przez organ I instancji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dodatkowo podał, iż teren na którym skarżący wybudował budynek mieszkalny stanowi własność Miasta i Gminy [...]
i został przekazany Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu "[...]" w dzierżawę.
J. K. nie wykazał, iż budynek stanowi współwłasność podanych przez niego osób mimo, iż był wzywany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego
do przekazania ich danych osobowych i adresów.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. K. ponownie podając, iż sporny budynek stoi na trzech działkach, których właścicielami oprócz niego są S.K. i M. W.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie jest zasadna, bowiem w niniejszej sprawie tego rodzaju wady
i uchybienia nie wystąpiły.
Budynek mieszkalny, murowany o wym. 12,2m x 16,3m z dachem dwuspadowym, którego rozbiórkę orzeczono został wybudowany w 1994 r., a więc przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).
Zgodnie z art. 103 ust. 2 powyższej ustawy w takich sytuacjach zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, a więc ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Termin budowy obiektu ustalony został na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia. Bezsporne jest także,
że budynek ten został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce [...] należącej do J. K. oraz działkach [...] i [...].
Stosownie do przepisu art. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obiekty budowlane mogły być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Takimi przepisami w odniesieniu do konkretnych terenów są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie
z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, jeżeli znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę.
Z akt postępowania wynika, że budynek mieszkalny został wybudowany na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]", który zgodnie z obowiązującym w dacie budowy obiektu Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej
w [...] z dnia [...] stycznia 1898 r. przeznaczony był pod ogródki działkowe
i obowiązywał na nim zakaz zabudowy typu campingowego i mieszkalnego.
Nadto z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika, iż teren na którym położony jest Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" stanowi własność Miasta-Gminy [...] i przekazany został Polskiemu Związkowi Działkowców w dzierżawę, a działki nr [...],[...], na których usytuowany jest budynek mieszkalny, stanowią teren leśny, który nie mógł być podzielony na działki, choć takie próby podejmowane były przez poprzedni Zarząd, gdyż nie było na to zgody Zarządu Polskiego Związku Działkowców ani właściciela. Teren ten ma charakter rekreacyjny przeznaczony zarówno dla działkowców jak i mieszkańców [...].
Z pisma Zarządu Ogrodu Działkowego wynika nadto, iż wymienione przez skarżącego osoby nie figurują w rejestrze Ogrodu jako użytkownicy działek, nie wnoszą żadnych opłat i brak jest jakichkolwiek dokumentów z których wynikałoby, iż działki te były im przydzielone. Także skarżący wezwany przez organ nadzoru do przekazania danych personalnych wskazanych przez siebie osób, celem ich przesłuchania, uchylił się do tego obowiązku.
Zgodnie z art. 38 ustawy Prawo budowlane orzeczony obowiązek przymusowej rozbiórki spoczywa na inwestorze, właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. Skarżący w toku całego postępowania nie kwestionował, iż jest inwestorem samowolnie wzniesionego budynku mieszkalnego, dlatego też organ prawidłowo nakazał mu wykonanie rozbiórki.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.