VII SA/Wa 217/04

VII SA/Wa 217/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Mariola Kowalska. /sprawozdawca/
Tadeusz Nowak /przewodniczący/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OZ 157/05 - Postanowienie NSA z 2005-03-01
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005 r. sprawy ze skarg Wyższej Szkoły [...] oraz J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...]na rzecz skarżących Wyższej Szkoły [...] kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych oraz J. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...]decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...], działając na podstawie art. 35, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ulicy [...]w [...]. W uzasadnieniu organ powołał się na naruszenie § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.).
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...]. w [...]- pełnomocnik inwestora w procesie inwestycyjnym. Odwołujący się podniósł, iż projekt budowlany uwzględnia wymagania ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w zakresie określonym w § 13 pkt 2 ust. 1.
Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...], i działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działki nr ewid. [...]w obrębie [...] przy ulicy [...]w [...]. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż nie podziela stanowiska organu I instancji w zakresie naruszenia § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Z przedłożonej przez inwestora opinii z dnia [...] listopada 2003r. sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego ds. architektury, dotyczącej analizy nasłonecznienia budynków nr [...]i [...], wynika bowiem, że projektowany budynek nie pogorszy warunków oświetlenia ww. budynków.
W związku z powyższym projektowana inwestycja nie narusza § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a tym samym również art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza warunków decyzji nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor przedłożył wszelkie wymagane uzgodnienia , a zatem brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: Wyższa Szkoła [...]oraz J. C.
Wyższa Szkoła [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zezwalającej na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie dysponował nieruchomością na cele budowlane, co naruszyło w ocenie skarżącego art. 4, 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) oraz naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. w związku z tym, iż przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zawierał zmiany w porównaniu z projektem uzgodnionym z Komendą Wojewódzką Straży Pożarnej , co narusza art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2002r., Nr 147, poz. 1229 ze zm.).
Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
J. C. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów postępowania administracyjnego , polegające na :
-naruszeniu art. 33 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie do działania w charakterze pełnomocnika inwestora spółki z ograniczoną odpowiedzialnością niezgodnie z art. 33 k.p.a. stanowiącym, iż pełnomocnikiem strony w postępowaniu może być jedynie osoba fizyczna,
-naruszeniu art. 7 i 77 k.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania zarzutów złożonych przez skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji, co oznacza, iż organ nie wyjaśnił stanu faktycznego i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego,
-pominięcie przez organ odwoławczy przedłożonej przez skarżącego ekspertyzy wykonanej przez rzeczoznawcę budowlanego M. P. z dnia [...]października 2003r., z której wynika, iż usytuowanie projektowanego budynku jest nieprawidłowe i w konsekwencji narusza prawa osób trzecich. Organ odwoławczy miał obowiązek zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. ustosunkować się do ekspertyzy, czego nie zrobił, oparł się natomiast na ekspertyzach przedłożonych przez inwestora.
-braku prawa inwestora do dysponowania gruntem na cele budowlane, którego to zarzutu organ nie rozpoznał,
-różnicy pomiędzy trasą drogi pożarowej uzgodnioną przez Komendę Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] sierpnia 2003r. różniącą się od przebiegu tej samej drogi w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym. Tak istotna zmiana wymagała w ocenie skarżącego ponownego uzgodnienia, czego inwestor nie uczynił.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...]podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniósł o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargi są zasadnie.
Na wstępie należy podkreślić, iż Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ma prawo jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny nie rozpatruje sprawy administracyjnej i nie może w tym zakresie czynić własnych ustaleń. Przedmiotem kontroli są wyłącznie decyzje, badane w aspekcie ich zgodności z prawem oraz prawidłowość przebiegu postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Sąd stosownie do art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) uchyla lub stwierdza nieważność decyzji wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu w tym postępowaniu była decyzja Wojewody [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy w niniejszym postępowaniu, zgodnie ze swoimi uprawnieniami wynikającymi z art. 138 k.p.a., w odmienny sposób ocenił materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, i uchylając decyzję Prezydenta [...], orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu wnioskodawcy pozwolenia na budowę.
Na organie odwoławczy ciążył w związku z tym obowiązek rozpatrzenia sprawy administracyjnej w całości oraz wykazanie, iż materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, oraz uzyskany przez organ odwoławczy w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 136 k.p.a., pozwala na inną ocenę stanu faktycznego i odmienne rozstrzygnięcie w sprawie. Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania przed organem I instancji zgłaszanych było szereg zarzutów dotyczących wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Organ I instancji uwzględnił jeden z tych zarzutów i wniosek inwestora o pozwolenie na budowę rozpoznał negatywnie. W sytuacji zatem, gdy organ II instancji rozpoznając sprawę dochodzi do przekonania, iż przesłanka, którą kierował się organ I instancji nie mogła być podstawą do decyzji odmownej, winien był rozpoznać również pozostałe zarzuty zgłaszane przez strony w toku całego postępowania oraz wykazać ich bezzasadność. Nierozpoznanie tych zarzutów oznacza bowiem naruszenie obowiązków zgromadzenia całego materiału dowodowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy określonych w art. 7 i 77 k.p.a. oraz w konsekwencji naruszenie art. 80 k.p.a., w stopniu, który ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Stanowi również naruszenie zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 8 i 11 k.p.a. Strona uczestnicząc w postępowaniu ma prawo wiedzieć jakimi przesłankami kieruje się organ wydając decyzję odmienną od jej oczekiwań.
Decyzja organu odwoławczego narusza również art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie wyjaśnił bowiem dlaczego dał wiarę dokumentom przedłożonym przez inwestora, a nie wziął pod uwagę dokumentów dostarczonych przez skarżących. Ma to znaczenie zwłaszcza w sytuacji, gdy wnioski wypływające z obu dokumentów były ze sobą sprzeczne, a opinie w nich zawarte pochodziły od osób mających stosowne uprawnienia budowlane. Do zarzutów skarżących organ nie ustosunkował się nawet w odpowiedzi na skargę. Na tym etapie postępowania organ miał jeszcze możliwość wykazania, iż zarzuty nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, zaś jego decyzja odpowiada prawu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.