VII SA/Wa 2160/24

VII SA/Wa 2160/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak
Renata Nawrot /przewodniczący/
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 742
art 221 ust 12
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.) sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z dnia 20 maja 2024 r. znak: DRKN.Z7.410.2.2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Rada Doskonałości Naukowej (dalej "organ", "Rada", "[...]") postanowieniem z dnia 20 maja 2024 r. znak: DRKN.Z7.410.2.2022, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 178 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ( Dz.U. z 2024 r., poz. 1571, dalej: "p.s.w.n."), po rozpoznaniu odwołania ks. dr A. K. (dalej "Skarżący", "Strona") z dnia [...] listopada 2022 r. od uchwały nr [...] [...} w W. (dalej "[...] [...]", "podmiot habilitujący") z [...] czerwca 2022 r. o powstrzymaniu się od nadania Skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne, stwierdziła niedopuszczalność odwołania ks. dr A. K. z [...] listopada 2022 r. od ww. uchwały nr [...] [...] w W. z [...] czerwca 2022 r. o powstrzymaniu się od nadania ks. dr A. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z [...] listopada 2020 r., Skarżący wystąpił do podmiotu habilitującego za pośrednictwem Rady o nadanie mu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne. [...] w W. w postępowaniu habilitacyjnym wydał uchwały: nr [...], w której powstrzymał się od nadania Skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz nr [...] z [...] czerwca 2022 r. w której powstrzymał się od odmowy nadania Skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne.
Pismem z [...] listopada 2022 r. Skarżący wniósł do Rady Doskonałości Naukowej odwołanie od uchwały nr [...] z [...] czerwca 2022 r.
Po rozpoznaniu odwołania, Rada wspomnianym na wstępie skarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2024 r., stwierdziła niedopuszczalność odwołania.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wskazał, że uznał, że intencją Skarżącego było wniesienie odwołania od uchwały [...] w sprawie powstrzymania się od odmowy nadania mu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne i decyzją z [...] czerwca 2023 r. znak: [...] Rada uchyliła uchwałę nr [...] Senatu z [...] czerwca 2022 r. w sprawie powstrzymania się od odmowy nadania Skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne.
Strona złożyła od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wyrokiem z 31 stycznia 2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2525/23, WSA w Warszawie uchylił decyzję Rady z [...] czerwca 2023 r. uchylającą uchwałę nr [...] Senatu z [...] czerwca 2022 r. Sąd stwierdził w uzasadnieniu ww. wyroku, że jego zdaniem intencją Strony było wniesienie odwołania od uchwały nr [...], a nie od uchwały [...]. Potwierdzeniem, że zamiarem Strony było odwołanie się od uchwały nr [...], a nie od uchwały nr [...], której dotyczyła zaskarżona decyzja Rady Doskonałości Naukowej, było załączenie do skargi kopii uchwały nr [...].
Organ wskazał, mając na uwadze, że przedmiotem rozstrzygnięcia uchwały [...] było wstrzymanie się od nadania Skarżącemu stopnia naukowego, zaś przedmiotem rozstrzygnięcia uchwały [...] - odmowa nadania skarżącemu stopnia naukowego, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rada wyraźnie nawiązała do rozstrzygnięcia przyjętego uchwałą [...], a nie uchwałą [...], nie ma podstaw do uznania, że odwołanie się w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji do uchwały nr [...] było wyłącznie omyłką pisarską.
Rada przypomniała, że w wytycznych dla organu Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę, Rada zobowiązana będzie podjąć stosowne rozstrzygnięcie w sprawie zainicjowanej odwołaniem skarżącego z [...] listopada 2022 r., uwzględniając przedmiot postępowania odwoławczego wiążąco określony przez Stronę żądaniem zawartym w tym podaniu. Rada zobowiązana będzie zarazem ocenić dopuszczalność tego odwołania przez pryzmat art. 193 ust. 1 p.s.w.n., zgodnie z którym odwołanie do Rady przysługuje od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora. Uwzględniając treść tego przepisu, Rada powinna rozważyć w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w uchwale, której dotyczy odwołanie, ale także w kontekście rozstrzygnięć obu uchwał Senatu podjętych w dniu [...] czerwca 2022 r., czy przedmiotem wniesionego odwołania istotnie jest akt Senatu, od którego stronie przysługuje środek odwoławczy z art. 193 ust. 1 p.s.w.n.
Rada stwierdziła, że zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, żadna z obydwu uchwał, zarówno uchwała nr [...] oraz uchwała nr [...], nie stanowią decyzji organu habilitującego od którego przysługuje odwołanie do Rady. Zgodnie z art. 193 ust. 1 p.s.w.n. od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora przysługuje odwołanie do Rady Doskonałości Naukowej. Zarówno uchwała [...] [...], w której Senat wstrzymał się od nadania Skarżącemu stopnia naukowego oraz uchwała [...], w której [...] wstrzymał się z kolei od odmowy nadania Skarżącemu stopnia naukowego - nie stanowią decyzji o której mowa w 193 ust. 1 p.s.w.n., a co za tym idzie nie przysługuje od nich odwołanie, a złożone odwołanie należy uznać za niedopuszczalne.
W związku z powyższym organ uznał, że odwołanie Skarżącego od uchwały [...] jest niedopuszczalne, gdyż nie jest to decyzja, o której mowa w art. 193 ust. 1 p.s.w.n., a tylko od takiej Strona może się odwołać.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady z 20 maja 2024 r. złożył ks. dr A. K. wnosząc o jej uchylenie.
Zdaniem Skarżącego obydwie uchwały przyjęte przez [...] są niegodne z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z lipca 2018 r. Skarżący przypomniał, że w dniu 11 października 2022 r., skierował pismo do Rady z zapytaniem, co według prawa należy uczynić w zaistniałej sytuacji. Pismem z 21 października.2022 r. Rada poinformowała Skarżącego, że przysługuje mu prawo odwołania się od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. W dokumencie tym Rada nie stwierdziła, że Skarżącemu nie przysługuje prawo odwołania się od uchwały [...]. Nie uczyniła tego także w uchylonej przez WSA decyzji z [...] czerwca 2023 r. Dopiero WSA w Warszawie wyrokiem z 31 stycznia 2024 zobowiązał Radę do oceny dopuszczalności odwołania od uchwały [...] r.
Skarżący wskazał, że do zadań Rady należy sprawowanie nadzoru nad podmiotami doktoryzującymi i podmiotami habilitującymi w zakresie zgodności z prawem uchwał w sprawach, o których mowa w art. 192 - postępowanie nadania stopnia doktora oraz art. 221 - postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego.
Rada powinna niezgodne z prawem uchwały nr [...] r. i nr [...] . odesłać do Senatu z zobowiązaniem do ich zmiany oraz poinformowania Skarżącego, że uchwały są niezgodne z prawem. Brakiem decyzji w omawianej sprawie Rada nie wypełniła obowiązku, jaki nałożył na nią Sejm RP ustawą Prawo o szkolnictwie.
Skarżący zauważył, że ponieważ uchwały zostały przyjęte niegodnie z prawem, proces habilitacyjny nie został zakończony. Uchwała niezgodna z prawem nie może wywołać żadnych skutków prawnych, w rzeczywistości nie istnieje. Rada powinna więc zwrócić się do [...], aby podjął zgodną z prawem uchwałę o nadaniu Skarżącemu stopnia doktora habilitowanego albo odmowie jego nadania.
Skarżący dodał, że Prezydium Rady [...] stycznia 2023 r. przyjęło uchwałę o powołaniu recenzentów, którzy mieli ocenić zasadność odwołania Skarżącego. Uchwała [...] od której Skarżący się odwoływał, została w tym dokumencie przedstawiona jako odmawiająca nadania stopnia doktora habilitowanego. Może z tego wynikać, że Prezydium RDN uznało odwołanie Skarżącego od ww. uchwały za skuteczne, a sformułowanie "powstrzymanie się od nadania stopnia doktora habilitowanego" uznało za synonim sformułowania "odmowa nadania". W takiej sytuacji postanowienie Rady z 20 maja 2024 r. o niedopuszczalności odwołania się od uchwały nr [...] r. jest bezpodstawne.
Przedstawienie uchwały nr [...] r. jako odmawiającej odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego można też uznać za błąd prawny, co wzbudza wątpliwość co do ważności uchwały Prezydium Rady z [...] stycznia 2023 r. W sensie ścisłym Prezydium Rady odniosło się w tej uchwale do nieistniejącej uchwały [...].
Bez względu na to jak oceni się przywołanie uchwały [...] [...] jako odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego, to należy uznać, że Rada wprowadziła Skarżącego w błąd. Dała podstawy do przekonania, że odwołanie Skarżącego jest złożone właściwie.
Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Co do zasady, według artykułu pt. "Rada Doskonałości Naukowej, Postępowanie dotyczące nadawania stopnia doktora naukowego, 2021", s. 53-54, Rada może to uczynić w następujących przypadkach: odwołanie zostało wniesione przez inną osobę, niż osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego; odwołanie zostało wniesione zanim rozpoczął się bieg do jego odwołania, tj. w sytuacji, w której decyzja nie została w sposób skuteczny i w przepisanej formie doręczona osobie ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego; odwołanie zostało wniesione w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego uprzednio skutecznie zrzekła się prawa do jego wniesienia na podstawie art. 127a k.p.a.; osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie ma zdolności do czynności prawnych.
W związku z tym, zdaniem Skarżącego, zachodzi wątpliwość, czy stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z [...] listopada od uchwały nr [...] [...] jest zgodne z prawem. Ww. dokumenty nie wskazują wady uchwały, jako podstawy uznania niedopuszczalności odwołania od niej.
Skarżący dodał, że w skład Komisji habilitacyjnej weszło sześciu teologów i jeden historyk. Zgodnie z Kodeksem Etyki Pracownika Naukowego, wyd. III, który stanowi załącznik do uchwały nr [...] Zgromadzenia Ogólnego Polskiej Akademii Nauk z 25 czerwca 2020 r., s. 9: "Recenzenci i opiniujący nie mogą podejmować się zadania związanego z oceną prac naukowych, dorobku naukowego lub koncepcji badawczych innych naukowców, gdy wykracza one poza zakres ich naukowego doświadczenia i kompetencji". Skarżący zaznaczył, że Kodeks Etyki Pracownika Naukowego został opracowany przez PAN na polecenie Sejmu Rzeczypospolitej - art. 39 ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 2019 r. poz. 1183, 1655 i 2227 oraz z 2020 r. poz. 695).
Zdaniem Skarżącego, historyk nie może oceniać dorobku naukowego teologa. Prof. I. H. nie powinien więc wchodzić w skład Komisji habilitacyjnej, a tym bardziej nie powinien oceniać dorobku naukowego Skarżącego. W tej sytuacji zdaniem Skarżącego proces habilitacyjny nie został właściwie przeprowadzony i należy rozpocząć go od nowa.
Skarżący podniósł również, że w zaskarżonej przez Skarżącego decyzji Rada twierdzi, że zdaniem WSA w Warszawie, "żadna z obydwu uchwał, zarówno uchwała nr [...] oraz uchwała [...] PWT nie stanowią decyzji organu habilitującego od którego przysługuje odwołanie do Rady Doskonałości Naukowej". W rzeczywistości WSA zobowiązał Radę do oceny dopuszczalności odwołania przez pryzmat art. 193 ust. 1 p.s.w.n. Rada interpretuje więc decyzję Sądu według swoich oczekiwań, a nie zgodnie ze stanem faktycznym.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza prawo.
Zdaniem Sądu, Rada naruszyła bowiem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 178 ust. 3 i art. 193 ust. 1 p.s.w.n.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Rady Doskonałości Naukowej wydane w sprawie DRKN.Z7.410.2.2022 z dnia 20 maja 2024 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania ks. dr A. K. z dnia [...] listopada 2022 r. od uchwały nr [...] [...] w W. z dnia [...] czerwca 2022 r. o powstrzymaniu się od nadania ks. dr A. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne.
Podstawę podjętych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
W niniejszej sprawie, skarżący wnioskiem z dnia [...] listopada 2020 r. wystąpił do podmiotu habilitującego ([...] w W.) za pośrednictwem Rady Doskonałości Naukowej o nadanie mu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne. [...] w W. w postępowaniu habilitacyjnym wydał w dniu [...] czerwca 2022 r. dwie uchwały:
1. Uchwałę nr [...] w której powstrzymał się od nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne.
2. Uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. w której powstrzymał się od odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne.
W ocenie Sądu, obie wskazane wyżej uchwały były wadliwe, ponieważ zawierają rozstrzygnięcia nieznane ustawie i nieprzewidziane w przepisach p.s.w.n.
Wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie nadanie stopnia doktora habilitowanego, uregulowane jest w rozdziałach 3 oraz 3a ustawy.
W myśl art. 221 ust. 10 p.s.w.n., uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, podejmuje komisja habilitacyjna w głosowaniu jawnym. Na wniosek osoby ubiegającej się o stopień, komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym. Opinia nie może być pozytywna, jeżeli co najmniej 2 recenzje są negatywne.
Zgodnie natomiast z art. 221 ust. 12 p.s.w.n., na podstawie uchwały, o której mowa w ust. 10, podmiot habilitujący, w terminie miesiąca od dnia jej otrzymania, nadaje stopień doktora habilitowanego albo odmawia jego nadania. Podmiot habilitujący odmawia nadania stopnia, w przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 10, jest negatywna.
Z treści powyższych przepisów jasno zatem wynika, że podmiot habilitujący ( w niniejszej sprawie [...] w W. ), miał dwie możliwości, a mianowicie albo nadać Skarżącemu stopień doktora habilitowanego albo odmówić jego wydania, a w sytuacji negatywnej opinii komisji habilitacyjnej wydanej z powodu przynajmniej dwóch negatywnych recenzji, był zobowiązany odmówić nadania stopnia doktora habilitowanego.
Podmiot habilitujący nie mógł więc w sposób sprzeczny z brzmieniem ustawy, uchylać się do wydania jednego z wyżej wymienionych rozstrzygnięć, wydając dwie nieprzewidziane prawem uchwały o "powstrzymaniu się", co może sugerować, że zostały one podjęte z powodu przeszkód proceduralnych uniemożliwiających wydanie merytorycznych rozstrzygnięć. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że jak wynika z treści obu tych uchwał, oddana liczba głosów umożliwiała podjęcie rozstrzygnięcia ponieważ o jego treści przesądzał jeden głos.
Zgodnie z treścią art. 193 ust. 1 p.s.w.n., od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora przysługuje odwołanie do Rady. Przepis ten zatem w sposób jednoznaczny przesądza, że uchwała podmiotu habilitującego jest decyzją i powinna spełniać formalne wymogi decyzji administracyjnej, tym bardziej, że zgodnie z treścią art. 178 ust. 3 p.s.w.n., w postępowaniach w sprawie nadania stopnia doktora oraz w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kpa.
Uchwała taka powinna zatem przede wszystkim zawierać uzasadnienie, bowiem braki w tym zakresie naruszają art. 6, 8, 11 i 107 § 1 i 3 k.p.a.
Nie ma wątpliwości zarówno w świetle wiążącego w niniejszej sprawie wyroku tut. Sądu z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2525/23, że Skarżący wniósł odwołanie od uchwały nr [...], uchwały [...] w W. z dnia [...] czerwca 2022 r. o powstrzymaniu się od nadania mu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk teologicznych w dyscyplinie nauki teologiczne. Wskazuje na to zresztą ewidentnie treść odwołania, zatem niezrozumiałe jest z jakich powodów Rada decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r., znak: [...] rozpoznała odwołanie skarżącego jako odwołanie od uchwały [...]. Sąd we wspomnianym wyroku stwierdził, że Rada podjęła rozstrzygnięcie w sprawie uchwały co do której nie zostało wniesione odwołanie. Dlatego słusznie, nie była ona przedmiotem kontroli Rady.
Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia, Sąd wskazuje, że nie podziela poglądu Rady, jakoby z uzasadnienia wspomnianego wyroku WSA w Warszawie, wynikało, że zdaniem Sądu, żadna ze wspomnianych uchwała w tym także zaskarżona odwołaniem uchwała [...], nie stanowiła decyzji organu habilitującego, od którego przysługuje odwołanie. Taka ocena nie została przez Sąd wyrażona. Przyjęcie takiej oceny, w istocie kończyłoby postępowanie przez organem habilitującym w sposób dla skarżącego niekorzystny, a jednocześnie bez możliwości zaskarżenia i kontroli tego niekorzystnego rozstrzygnięcia, tylko dlatego, że przybrało ono wadliwą i niezgodną z ustawą formę.
Co istotne sam organ pominął swoją własną argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r. [...]. Co prawda decyzja ta dotyczyła uchwały nr [...], jednak argumentacja ta ( którą Sąd podziela) dotyczyła błędów jakimi dotknięte są obie uchwały.
Zaskarżona uchwała stanowi decyzję, z tym że dotkniętą wspomnianą już wadliwością, co jednak nie znaczy, że wadliwość ta zamyka skarżącemu drogę do możliwości jej weryfikacji.
Dlatego też postanowienie RDN zostało uchylone, zaś przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nada właściwy bieg odwołaniu skarżącego z dnia 7 listopada 2022 r. i dokona oceny zaskarżonej uchwały mając na uwadze wspomniane wyżej i wskazane w niniejszym uzasadnieniu wadliwości.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.