VII SA/Wa 216/23

VII SA/Wa 216/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś
Justyna Wtulich-Gruszczyńska /sprawozdawca/
Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 156 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1121
art. 88n ust. 3
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 2625
art. 176 ust. 4
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Artur Kuś, Asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), , Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E W na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia 14 grudnia 2022 r. nr 211/KPO/2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 grudnia 2022 r. nr 211/KPO/2022 Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził na wniosek właściciela lewego wału przeciwpowodziowego rzeki D. w km rzeki 0+900 - 62+000 tj. Skarbu Państwa (reprezentowanego przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie) nieważność decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r., znak: PEK-53-1-314/16 (zmieniającej decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z 28 grudnia 2016 r. znak: PEK-53-1-314/16).
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Marszałek Województwa Małopolskiego wydał na rzecz E. W. decyzję z 28 grudnia 2016 r., znak: PEK-53-1-314/16 zwalniającą od zakazów wynikających z art. 88n ust. 1 pkt 1,3,4,5 ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1121, z późn. zm.) powoływanej dalej jako: "Prawo wodne",
w celu realizacji inwestycji pn. "Wykonanie przejazdu przez wał rzeki D.
w miejscowości S. z działki nr [...] na działkę nr [...], [...] oraz nr [...] m. S., gm. W.". W pkt II sentencji decyzji wskazano, że zgodnie z art. 88n ust. 6 ustawy Prawo wodne decyzja wygasa, jeżeli w terminie 2 lat od dnia, w którym stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub nie rozpoczęto wykonywania robót wskazanych w decyzji. Ww. decyzja stała się ostateczna z dniem 12 stycznia 2017 r.
Decyzja ta została następnie zmieniona decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r., znak: PEK-53-1-314/16. Zmiana obejmowała wydłużenie czasu obowiązywania decyzji (z 2 lat na 6 lat) oraz zmieniała teren objęty zamierzeniem (w miejsce działek nr [...] i [...] wskazano działkę nr [...], a działki nr [...] i [...] wykreślono).
Pismem z 27 czerwca 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody (powoływane dalej jako : "PGW Wody Polskie") wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., powoływane dalej jako: "SKO w K." decyzją z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...] stwierdziło nieważność decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z
16 listopada 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem
z 13 listopada 2020 r., sygn. akt: II SA/Kr 720/20 stwierdził nieważność decyzji SKO w K. z [...] kwietnia 2020 r., oraz zasądził od organu II instancji zwrot kosztów postępowania.
Pismem z 22 stycznia 2021 r., PGW Wody Polskie ponownie wniosło
o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego
z 16 listopada 2018 r.
Przy piśmie z 7 lutego 2021 r. B. C. zwrócił się o wydanie decyzji umarzającej postępowanie administracyjne toczące się przed SKO w K.
SKO w K. decyzją z [...] marca 2021 r., znak: [...] umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r., a następnie postanowieniem z
29 marca 2021 r., odmówiło uzupełnienia tej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z
14 września 2021 r., sygn. akt: II SA/Kr 675/21 uchylił decyzję SKO w K. z
[...] marca 2021 r., oraz zasądził od organu II instancji zwrot kosztów postępowania.
Po dokonanej ponownie analizie akt przedmiotowej sprawy Prezes PGW Wody Polskie przytoczył treść art. 156 § 1 Kpa., który określa przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że zgodnie z art. 157 Kpa. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 Kpa. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Dodał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznej decyzji wyrażonej w art. 16 Kpa. i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 Kpa.
Prezes PGW Wody Polskie wyjaśnił, że podstawą prawa materialnego decyzji wydawanych przez Marszałka Województwa Małopolskiego jest przepis art. 88n ust. 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nie wpłynie to na szczelność i stabilność wałów przeciwpowodziowych, marszałek województwa może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1 ustawy.
Odpowiednikiem przepisu art. 88n ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, który utracił moc na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2022 r., poz. 2625 t.j.) jest art. 176, który obejmuje zagadnienia związane z zakazami wykonywania robót lub czynności wpływających na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych, w tym wydawania decyzji zwalniających od obowiązujących zakazów (art. 176 ust. 4).
Zgodnie z art. 14 ust. 6 pkt 1 obowiązującej ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne organem właściwym do wydania decyzji, o której mowa w art. 176 ust. 4 ww. ustawy czyli w zakresie zwolnienia od zakazów obowiązujących w stosunku do wałów przeciwpowodziowych jest dyrektor PGW Wody Polskie RZGW. Kontynuując kwestie właściwości organów wskazał na art. 14 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym Prezes PGW Wody Polskie pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kpa. w stosunku do dyrektorów PGW Wody Polskie RZGW w sprawach określonych ustawą.
Organ przytoczył treść uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z 13 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 720/20 dotyczącego przedmiotowej sprawy w którym Sąd wskazał, że " skoro zatem w aktualnym stanie prawnym organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie zwolnień od zakazów określonych w art. 176 ust. 1 pkt 1-5 Prawa wodnego z 2017 r., jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich, a organem wyższego stopnia uprawnionym do rozpoznania odwołania jest Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Warszawie, to ten organ jest właściwy do rozstrzygania spraw o stwierdzenie nieważności, a nie SKO w K.".
Prezes PGW Wody Polskie wskazał na związanie wyrokiem WSA w Krakowie z 14 września 2021 r., sygn. akt 675/21, w którym Sąd wskazał, że
"w niniejszej sprawie nie zaistniała okoliczność przesądzająca o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, ponieważ sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r. powinna być rozstrzygnięta merytorycznie, z tym zastrzeżeniem, że powinien to zrobić organ właściwy".
Prezes PGW Wody Polskie stwierdził, że Marszałek Województwa Małopolskiego wydając decyzję z 16 listopada 2018 r. nie posiadał kompetencji do orzekania w sprawie prowadzonej w związku z art. 88n ustawy z 18 Iipca 2001 r. - Prawo wodne, ponieważ z dniem 1 stycznia 2018 r. utracił kompetencje w ww. zakresie. W przedmiotowej sprawie wystąpiła zatem sytuacja wskazana w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. tj. decyzja wydana przez Marszałka Województwa Małopolskiego z
16 listopada 2018 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.
Prezes PGW Wody Polskie stwierdził, że bezspornie organem właściwym do wydania decyzji w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r. (zmieniającą decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z 28 grudnia 2016 r.) jest od 1 stycznia 2018 r. Prezes PGW Wody Polskie.
Ustosunkowując się do wniosków E. W. z 15 listopada 2022 r. oraz 9 grudnia 2022 r. o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków, przesłuchania E. W., dokonania oględzin czy wystąpienia o dokumentację dot. realizacji inwestycji, jak również wniosku z 15 stycznia 2020 r. o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron, organ wskazał, że w świetle dokonanych ustaleń powyższe nie ma wpływu na orzeczenie w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na przedmiot decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 28 grudnia 2016 r., która obejmuje wykonanie przejazdu przez wał przeciwpowodziowy niemożliwym jest aby działania te nosiły znamiona nieodwracalnych.
Organ wyjaśnił, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r., zostało skutecznie wszczęte przez SKO w K. W toku postępowania były wydawane decyzje z których żadna nie stała się prawomocna, ale postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji nie zostało zakończone. Z tego względu zawiadomieniem
z 18 października 2022 r. poinformował strony o prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 16 listopada 2018 r., które zostało wszczęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zgodnie z zawiadomieniem z [...] grudnia 2019 r. znak: [...]).
Skargę na decyzję Prezesa PGW Wody Polskie z 14 grudnia 2022 r., nr 211/KPO/2022 wniósł E. W.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa procesowego, t.j.art.156 § 1 pkt 1 Kpa. polegające na przyjęciu, że w niniejszym postępowaniu najważniejszym i niepodważalnym dowodem w sprawie jest wydanie decyzji przez organ nieuprawniony,
2) naruszenie art. 77 Kpa. polegające na odstąpieniu od prowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych w sprawie, w szczególności w kwestii nieodwracalnych skutków prawnych wydanego rozstrzygnięcia,
3) naruszenie art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 11 Kpa. polegające na nie odniesieniu się przez organ prowadzący postępowanie do wszystkich kwestii dotyczących postępowania dowodowego.
Skarżący wzniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie z udziałem stron postępowania.
W uzasadnieniu skarżący rozwinął zarzuty skargi. Dodał, że jedyną rzeczą jaką mogło zrobić SKO w K. to przesłać akta do Prezesa PGW Wody Polskie, który powinien wszcząć właściwe postępowanie, czego jednak nie zrobił powołując się na wcześniej wszczęte postępowanie przed niewłaściwym organem, którego czynności zostały zniesione. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tym przywołanych przepisów rozdziału 2 Kpa, gdyż organ zignorował wnioski o przeprowadzenie czynności, które w świetle prawa powinien wykonać zważywszy na inicjatywę dowodową strony.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie podkreślić należy, że zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy posiada okoliczność, iż przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wydał w sprawie wyrok z 14 września 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 675/21 oraz wyrok
z 13 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 720/20.
Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 t.j.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.".
Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 P.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z 15 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 21 marca 2014r., sygn. akt I GSK 534/12 ), że: "Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."
Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu jest weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 września 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 675/21 poprzednio wydanego w tej sprawie. W przywołanym wyroku sąd uchylając decyzję SKO w K. z [...] marca 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zmianie decyzji zwalniającej z zakazów dotyczących szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych, zakwestionował właściwość organu do wydania decyzji, jak również brak okoliczności przesądzającej o bezprzedmiotowości postępowania. W ocenie Sądu, "sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r. powinna być rozstrzygnięta merytorycznie, z tym zastrzeżeniem, że powinien to zrobić organ właściwy". W wyroku tym Sąd wskazał raz jeszcze, że "w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 720/20 Sąd jednoznacznie stwierdził, że "SKO w K. jest organem niewłaściwym w sprawie. Zatem organ ten nie posiada kompetencji do wydania jakiegokolwiek orzeczenia w omawianej sprawie". Sąd dodał, że "Jedynym obowiązkiem SKO w K. po zwrocie akt sprawy z prawomocnym wyrokiem było przekazanie akt sprawy właściwemu organowi w trybie art. 65 § 1 K.p.a."
Zdaniem Sądu oceniając zastosowanie się przez organy do zaleceń WSA w Krakowie wynikających z poprzednio wydanego wyroku kontrolującego zaskarżoną obecnie w trybie nieważnościowym decyzję, organy zalecenia te zrealizowały. Przede wszystkim sprawa została przekazana przez SKO w K. w trybie art. 65 § 1 K.p.a. właściwemu organowi do jej rozpoznania, tj. Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie.
Podstawą prawa materialnego decyzji wydanych przez Marszałka Województwa Małopolskiego jest przepis art. 88n ust. 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121, ze zm.), zgodnie z którym "Jeżeli nie wpłynie to na szczelność i stabilność wałów przeciwpowodziowych marszałek województwa może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1.
Obecnie odpowiednikiem przepisu art. 88n ustawy z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r., poz. 2625 t.j.),który utracił moc na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z 20 lipca 2017 – Prawo wodne jest art. 176, który obejmuje zagadnienia związane z zakazami wykonywania robót lub czynności wpływających na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych, w tym wydawania decyzji zwalniających od obowiązku zakazów (art. 176 ust. 4).
Wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 6 pkt 1 Prawa wodnego z 20 lipca 2017 r. organem właściwym do wydania decyzji, o której mowa w art. 176 ust. 4, czyli w zakresie zwolnienia od zakazów obowiązujących w stosunku do wałów przeciwpowodziowych jest dyrektor PGW Wody Polskie RZGW. Stosownie do treści art. 14 ust. 3 ww. ustawy, Prezes PGW Wody Polskie pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy Kpa. w stosunku do dyrektorów PGW Wody Polskie RZGW w sprawach określonych ustawą.
Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 13 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 720/20 dotyczącym przedmiotowej sprawy "W sytuacji zmiany przepisów dotyczących właściwości organów administracji publicznej właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji powinien być organ, który jest uprawniony do rozstrzygania danego rodzaju spraw według obowiązujących aktualnie przepisów".
Skoro w aktualnym stanie prawnym organem właściwym do wydania decyzji
w przedmiocie zwolnień od zakazów określonych w art. 176 ust. 1 pkt 1-5 Prawa wodnego z 2017 r., jest Dyrektor RZGW Wód Polskich, a organem wyższego stopnia uprawnionym do rozpoznania odwołania jest Prezes PGW WP, to ten organ jest właściwy do rozstrzygania spraw o stwierdzenie nieważności, a nie SKO w K.
W ocenie Sądu, prawidłowo zatem sprawa została przekazana w trybie
art. 65 § 1 K.p.a. do rozpoznania właściwemu organowi tj. PGW Wody Polskie.
Pismem z 18 października 2022 r. oraz z 3 listopada 2022 r. Prezes PGW WP zawiadomił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r., zmieniającej decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z 28 grudnia 2016 r. wszczęte przez SKO w K. (zgodnie z zawiadomieniem z [...] grudnia 2019 r., znak : [...]) jest prowadzone, na podstawie art. 19 K.p.a., przez Prezesa PGW WP. Jednocześnie poinformowano, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. strony mają możliwość zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia co do zebranych dowodów i zgłaszania ewentualnie uwag w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia.
Podkreślić należy, że w kwestii samego rozstrzygnięcia Prezes PGW WP był związany także wyrokiem WSA w Krakowie z 14 września 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 675/21. W wyroku tym Sąd wskazał, że "w niniejszej sprawie nie zaistniała okoliczność przesądzająca o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, ponieważ sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r. powinna być rozstrzygnięta merytorycznie, z tym zastrzeżeniem, że powinien to zrobić organ właściwy".
W niniejszej sprawie organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z
16 listopada 2018 r. jest od 1 stycznia 2018 r. Prezes PGW Wody Polskie, jako organ wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kpa.
W związku z tym, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa- Prawo wodne z 20 lipca 2017 r., za wyjątkiem przepisów wskazanych w art. 574, a utraciła moc ustawa z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, Marszałek Województwa Małopolskiego wydając decyzję w dniu 16 listopada 2018 r. nie posiadał kompetencji do orzekania w sprawie prowadzonej w związku z art. 88n ustawy z 18 Iipca 2001 r. - Prawo wodne. Zaznaczyć należy, że z dniem 1 stycznia 2018 r. Marszałek Województwa Małopolskiego utracił kompetencje w ww. zakresie.
Wystąpiła zatem sytuacja wskazana w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. tj. decyzja wydana przez Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Stosownie do treści art. 156 § 2 Kpa. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
W niniejszej sprawie bezspornym jest że od wydania przez Marszałka Województwa Małopolskiego decyzji z 16 listopada 2018 r. nie upłynęło 10 lat. Ze względu na przedmiot decyzji, która obejmuje wykonanie przejazdu przez wał przeciwpowodziowy niemożliwym jest aby działania te nosiły znamiona nieodwracalnych.
W ocenie Sądu, prawidłowo Prezes PGW WP stwierdził nieważność decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r. jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że postępowanie
o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r. zostało skutecznie wszczęte przez SKO w K. W toku prowadzonego postępowania były wydawane przez SKO w K. decyzje, które jednak zostały uchylone przez WSA w Krakowie. Z tego względu, wszczęte przez SKO w K. postępowanie w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r. nie zostało prawomocnie zakończone i dlatego prawidłowo było kontynuowane przez Prezesa PGW WP.
Zdaniem Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu, prawidłowo organy wykonały zalecenia Sądu
z poprzednio wydanego w sprawie wyroku zarówno w zakresie przekazania sprawy w trybie art. 65 § 1 Kpa. do właściwego organu, jak i w zakresie jej merytorycznego rozpoznania. Zasadnie także Prezes PGW Wody Polskie stwierdził nieważność decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 16 listopada 2018 r., która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.