VII SA/Wa 215/12

Sprawa dotyczyła skargi B. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która utrzymała w mocy decyzję odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego muru oporowego. Decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Strona skarżąca podnosiła, że art. 155 K.p.a. powinien mieć zastosowanie, ponieważ art. 48 Prawa budowlanego nie jest przepisem szczególnym, który expressis verbis sprzeciwiałby się uchyleniu lub zmianie decyzji. Powoływano się również na orzecznictwo dopuszczające uchylenie decyzji rozbiórkowej na podstawie art. 154 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd uznał, że art. 48 Prawa budowlanego należy traktować jako przepis szczególny, który sprzeciwia się uchyleniu lub zmianie decyzji nakazującej rozbiórkę w trybie art. 155 K.p.a. Podkreślono, że decyzja ta jest sankcją za samowolę budowlaną i ma na celu likwidację stanu niezgodności z prawem, a jej uchylenie w trybie art. 155 K.p.a. prowadziłoby do powrotu do stanu niezgodności z prawem. Sąd powołał się na utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym art. 155 K.p.a. nie może być stosowany do decyzji nakładających karę administracyjną ani do decyzji usuwających stany niezgodności z prawem. W związku z tym, argumenty dotyczące interesu społecznego i słusznego interesu strony nie mogły doprowadzić do uchylenia decyzji, gdyż byłoby to usankcjonowanie stanu niezgodnego z prawem. Sąd zaznaczył również, że legalność pierwotnej decyzji nakazującej rozbiórkę została już przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający