VII SA/WA 2103/22

VII SA/Wa 2103/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Granatowska
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 58 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1314
art. 54 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 lipca 2022 r. znak: DLI-II.766.4.2022.ML.3 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lipca 2022 r., znak: DLI-II.766.4.2022.ML.3, Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "MRiT", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej: "k.p.a."), oraz w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. z 2022 r. poz. 479, z późn. zm., dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia A P na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 9 lutego 2022 r., znak: BOXI.3151 6.2020, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i oddaleniu skargi - utrzymał mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postanowieniem z 5 lipca 2021 r. nr BOXI.3151.6.2020 oddalono skargę A P (dalej: "skarżąca") z 18 czerwca 2021 r. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie. Następnie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2021 r., znak: DLI-II.766.42.2021 .EL.3, Minister Rozwoju i Technologii uchylił w całości zaskarżone postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 5 lipca 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu, Wojewoda Śląski zastosował się do wytycznych zawartych w ww. postanowieniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 grudnia 2021 r. i w piśmie z dnia 16 grudnia 2021 r., znak: BOXI.3151 6.2020, poinformował A P o uchybieniu terminu do wniesienia skargi z dnia 18 czerwca 2021 r. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego oraz o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W piśmie z dnia 19 stycznia 2022 r. A P wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. We wniosku z dnia 19 stycznia 2022 r. skarżąca podniosła, że niedotrzymanie terminu wynikało z okoliczności i przyczyn od niej niezależnych. Skarżąca stwierdziła, że nie mogła złożyć skargi w terminie, w związku ze złym samopoczuciem oraz złym stanem zdrowia jej i męża. W okresie tym była we wczesnej ciąży, na dowód czego przedłożyła kartę informacyjną ze szpitala z dnia 12 czerwca 2021 r.
Po rozpatrzeniu ww. wniosku A P z dnia 19 stycznia 2022 r., Wojewoda Śląski wydał postanowienie z dnia 9 lutego 2022 r., znak: BOXI.3151.6.2020 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi i oddalające skargę A P z dnia 18 czerwca 2021 r. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na postanowienie Wojewody Śląskiego wniosła Pani A P. W wyniku jego rozpatrzenia Minister Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Natomiast zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
a) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu,
b) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,
c) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 58 § 2 kpa w zw. z art. 15zzzzzn2 ust. 3 specustawy COVID-19).
MRiT wskazał na fakt, że niespełnienie chociażby jednej ze wskazanych powyżej przesłanek skutkować musi odmową przywrócenia terminu. A P, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosła również skargę z dnia 18 czerwca 2021 r. na czynności egzekucyjne, co oznacza, iż spełniona została pierwsza ze wskazanych powyżej przesłanek.
Odnosząc się natomiast do kolejnej z przesłanek warunkujących przywrócenie przedmiotowego terminu, wymaganej dyspozycją art. 58 § 1 k.p.a., organ zauważył, że aby można było mówić o braku winy zainteresowanego, konieczne jest uprawdopodobnienie przez niego, że nie ponosi winy w niezachowaniu terminu, co wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do złożenia zażalenia można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Powołując się na orzecznictwo Minister Rozwoju i Technologii wskazał, że brak winy strony, zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W konsekwencji więc pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej. Mając na uwadze powyższe, przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego, należy zaliczyć m.in. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp.
W ocenie Ministra, A P nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Skarżąca nie wskazała bowiem na żadne obiektywne przesłanki (okoliczności nagłe, nieprzewidywalne, takie, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec), które w terminie przewidzianym do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, uniemożliwiły jej dokonanie tej czynności. Nie jest przekonujący argument o stanie zdrowia skarżącej dotyczący wczesnego etapu ciąży i związanym z tym złym samopoczuciem i dolegliwościami. Tak samo okoliczność dotycząca stanu zdrowia jej męża w związku przebytą operacją kręgosłupa i przyjmowanymi przez niego lekami, nie uprawdopodobnia braku winy w uchybieniu terminu.
Organ wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo, że nie każda choroba uzasadnia uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu. Wskazuje się, że nawet przebywanie strony czy jej pełnomocnika na zwolnieniu lekarskim nie jest wystarczającą przesłanką do tego, aby przywrócić termin do dokonania czynności procesowej. Sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Zainteresowany podmiot musi uprawdopodobnić, że dla zachowania terminu korzystanie ze zwolnienia lekarskiego było okolicznością nie do przezwyciężenia, mimo dopełnienia regułom należytej staranności. To z kolei wymaga wskazania konkretnych faktów, które mogłyby przemawiać za tym, że rodzaj choroby, jej przebieg czy też zalecenia medyczne dotyczące leczenia uniemożliwiły dokonania wskazanej czynności procesowej, oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu.
Powoływane przez skarżącą dolegliwości związane z ciążą nie były takiego rodzaju, że uniemożliwiało to skarżącej dokonanie czynności procesowej. W ocenie Ministra, mechaniczne przyjmowanie, że każda ciąża wywołuje obiektywną niemożliwość dokonania czynności procesowej i uzasadnia przywrócenie terminu, byłoby sprzeczne z doświadczeniem życiowym.
W zasadzie skarżąca nie wskazała i przedstawiła żadnych dowodów, iż w terminie przewidzianym na wniesienie skargi na czynności egzekucyjne, tj. od dnia 14 do 21 maja 2021 r., jej stan zdrowia był tak ciężki, iż uniemożliwiał jej złożenie skargi w terminie. Skarżąca nie wskazała, aby podjęła jakikolwiek wysiłek w celu terminowego złożenia skargi. Co więcej, jak wskazano w postanowieniu Wojewody Śląskiego, w okresie przewidzianym na wniesienie skargi na czynności egzekucyjne, tj. od dnia 14 do 21 i maja 2021 r" skarżąca sporządzała i kierowała do Wojewody Śląskiego szereg pism i wniosła w tym okresie do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii, za pośrednictwem Wojewody Śląskiego, zażalenie । na ww. postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 11 maja 2021 r., znak: 60X1.3151.6.2020, w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wydania nieruchomości. Opisanych powyżej okoliczności związanych z prowadzoną, we wskazanym okresie, korespondencją z Wojewodą Śląskim, skarżąca nie neguje. Skoro w powyższym przedziale czasowym skarżąca kierowała do Wojewody Śląskiego korespondencję dotyczą jej sprawy egzekucyjnej, nic nie stało na przeszkodzie do wniesienia, z zachowaniem ustawowego terminu, skargi na czynności egzekucyjne. W kontekście tego w ogóle nie jest przekonująca argumentacja skarżącej, iż stres związany z prowadzonym postępowanie egzekucyjnym uniemożliwiał jej wniesienie skargi w terminie. Zdaniem organu stan zdrowia skarżącej pozwalał jej samodzielnie sporządzić rzeczoną skargę i wnieść ją w przewidzianym terminie, bez konieczności posłużenia się pomocą męża lub innej osoby. Nie jest przekonująca również argumentacja skarżącej o stanie zdrowia jej męża, który uniemożliwiał wniesienie rzeczonej skargi za jego pośrednictwem. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów, iż w okresie przewidzianym na wniesienie skargi na czynności egzekucyjne, tj. od dnia 14 do 21 maja 2021 r., stan zdrowia jej męża niespodziewanie uległ pogorszeniu i uniemożliwiał wniesienie skargi za jego pośrednictwem. W oparciu o przedłożone dokumenty można ustalić, że określony stan zdrowotny jej męża utrzymuje się co najmniej od dnia 16 lutego 2021 r. (data wydania orzeczenia lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy) i trwał co najmniej do dnia 19 lipca 2021 r. (kserokopie dokumentów przedłożonych przez skarżącą z zażaleniem).
Z przedstawionych okoliczności wynika, że uchybienie terminu do wniesienia skargi przez A P na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, nastąpiło z winy skarżącej. Ustalone przez MRiT okoliczności przemawiają za przyjęciem, że zachowanie strony nosi znamiona winy, a co najmniej niedbalstwa. Ustalenie winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, powoduje, że organ nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu, zaś czynność procesowa podjęta przez stronę po jego upływie pozostaje bezskuteczna.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A P.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 lipca 2022r., utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 9 lutego 2022r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i oddaleniu skargi A P z dnia 18 czerwca 2021 r. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Stosownie do art. 54 § 3 u.p.e.a. skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie
7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej.
Na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie, o czym stanowi § 5. Zgodnie z § 7 ww. artykułu, wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje dalszej realizacji środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny może wstrzymać dalszą realizację tego środka egzekucyjnego do dnia, w którym postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną stanie się ostateczne.
Rozpoczęcie biegu terminu na wniesienie skargi stanowi dzień doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania czynności egzekucyjnej. W sprawie niniejszej doręczenie skarżącej A P postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia 11 maja 2021r., w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wydania nieruchomości , nastąpiło w dniu 14 maja 2021r. W konsekwencji termin na złożenie skargi na czynność egzekucyjną upłynął w dniu 21 maja 2021r. Skarga A P została nadana w polskiej placówce pocztowej w dniu 21 czerwca 2021r.
Wojewoda Śląski postanowieniem z dnia 5 lipca 2021r. oddalił skargę A P jako złożoną z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 54 § 3 u.p.e.a.. Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem z dnia 2 grudnia 2021r. uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi konieczność zastosowania w sprawie ustawy z 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U z 2020r., poz. 2255).
Pismem z 16 grudnia 2021 r., organ I instancji na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw , wyznaczył skarżącej 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Pismo to zostało doręczone skarżącej w dniu 27 grudnia 2021r. ( zwrotne potwierdzenie odbioru).
W dniu 21 stycznia 2022r, skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne wraz ze skargą. Stosownie do zawartego w tym zawiadomieniu pouczenia wskazała na okoliczności, które w jego przekonaniu uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu, tj. wskazała na złe samopoczucie wynikające z wczesnej fazy ciąży oraz zły stan zdrowia jej i męża, na dowód czego przedłożyła kartę informacyjną ze szpitala z dnia 12 czerwca 2021 r., kartę leczenia szpitalnego męża M P potwierdzającego jego pobyt Szpitalu Beskidzkie Centrum Medyczne w [...] w dniach od 15 marca 2021r do 18 marca 2021r. oraz orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 16 lutego 2021r. potwierdzającego niezdolność do pracy M P.
W tym miejscu należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. A zatem organ administracji publicznej obowiązany jest przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
1. uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,
2. zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi,
3. zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.
Podkreślenia wymaga, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawczyni powinna stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. Organ powinien jedynie przedstawione okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Trudno jest bowiem wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające przyczyny uchybienia terminu przez stronę (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2007 r. II OSK 1806/06; z 17 maja 2011 r., II OSK 933/10; z 31 maja 2012 r., II OSK 2531/11; z 29 maja 2018 r., I GSK 396/18; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 7 wydanie, C. H. Beck, s. 337).
Mając powyższe na uwadze należy podzielić ocenę organu, że przywołane przez skarżącą okoliczności nie potwierdzają jej braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi na czynności egzekucyjne.
Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne nastąpiło bez jej winy. Wprawdzie uprawdopodobnienie oznacza złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie, nie mniej jednak, z uwagi na fakt, iż art. 58 § 1 k.p.a. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Po pierwsze skarżąca nie uprawdopodobniła, że w okresie od 14 maja do 21 maja 2021r. jej stan zdrowia ( jak również stan zdrowia jej męża) nie pozwalał na dokonanie czynności prawnej jaką jest złożenie skargi na czynności egzekucyjne w celu ochrony swoich praw. Żadne dokumenty przedstawione przez stronę takiej okoliczności nie potwierdzają. Po wtóre - jak twierdzi organ w tym właśnie okresie skarżąca była aktywną stroną korespondencji z organem I instancji , nadając pisma w palcówce pocztowej w dniach zarówno 18 maja 2021r jak i 21 maja 2021r ( odwołanie).
Podkreślenia jednocześnie wymaga, że choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu, w tym sensie, że musi ona stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2011 r., II FZ 643/11 i z dnia 24 lutego 2012 r., II FZ 858/11). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia strony na niemożność działania. Nagła choroba stanowi przesłankę przywrócenia terminu, jeżeli przedstawione zostanie zaświadczenie, że stan zdrowia w danym momencie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., II FZ 111/08). Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że samo zwolnienie lekarskie ani zaświadczenie lekarskie nie stanowi potwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. Niekoniecznie muszą one bowiem oznaczać niemożność dokonania w sposób prawidłowy konkretnej czynności procesowej. Jakkolwiek stan chorobowy, czy ogólnie mówiąc przebywanie na zwolnieniu lekarskim, mogą w określonych okolicznościach faktycznych uzasadniać przywrócenie terminu procesowego, to powyższe przesłanki oceniane są zawsze indywidualnie, tj. z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy.
Oceniając zachowanie skarżącej i biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, nie można uznać, że w niniejszej sprawie wystąpiła przeszkoda, której skarżąca nie mogła w żaden sposób usunąć, ani której nie mogła zapobiec nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Cała argumentacja wniosku opiera się jedynie na twierdzeniach skarżącej, które nie mogły być przez organ ani Sąd w żaden sposób zweryfikowane. Należyta dbałość o własne interesy wymagała od skarżącej przedstawienia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego jej stan zdrowia, a tym samym na niemożność wykonywania czynności procesowych w terminie. Istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania organu o prawdopodobieństwie tych faktów, na które powołała się strona wnosząca o przywrócenie terminu, a przekonanie powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z zawartych we wniosku twierdzeń. Uprawdopodobnienie jest wprawdzie wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, jednak nie oznacza to, że przekonanie organu i Sądu opierać się może wyłącznie na twierdzeniach strony, zwłaszcza, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – twierdzenia te były dość ogólnikowe i ograniczały się jedynie do stwierdzenia, że skarżąca ze względu złe samopoczucie związane z ciążą nie mogła złożyć skargi na czynność egzekucyjną w terminie.
Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony dochowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy warunkujący uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu oznacza, że do niedochowania terminu doszło pomimo dołożenie przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu jest skutkiem przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059; wyroki NSA: z 22 maja 1997 r., SA/Sz 630/96; z 17 maja 2011 r., II OSK 933/10). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 281-282).
W tej sytuacji podnoszone przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynności egzekucyjne argumenty dotyczące jej stanu zdrowia związanego ze stanem ciąży czy też stanu zdrowia męża skarżącej, wskazują, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której skarżąca nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Na koniec zauważyć trzeba, że przepisy k.p.a umożliwiają również wniesienie podania w formie dokumentu elektronicznego przy spełnieniu wymagań określonych w art. 63 § 3a k.p.a., w dowolnym miejscu i czasie. Z tej możliwości skarżąca również nie skorzystała.
W świetle powyższych rozważań, należy zatem uznać, że stanowisko organu odmawiające przywrócenia uchybionego terminu jest prawidłowe, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi na czynności egzekucyjne. W konsekwencji uprawnionym było więc oddalenie skargi na czynności egzekucyjne jako wniesionej z uchybieniem terminu.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.