VII SA/WA 2090/23

Sprawa dotyczyła skargi J.P. i P.P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych związanych z ustawieniem przyczepy kempingowej na działce skarżących. Organy nadzoru budowlanego uznały przyczepę za obiekt budowlany, który wymagał pozwolenia na budowę, a ponieważ zostało ono uzyskane, zastosowano procedurę legalizacji lub rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Skarżący zarzucali organom naruszenie przepisów postępowania (m.in. art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.) poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności, a także naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b.) przez niewłaściwe zastosowanie. Kwestionowali kwalifikację przyczepy jako obiektu budowlanego, podnosząc, że jest to pojazd, który jedynie zaparkowano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe przepisy prawa. Przyczepa kempingowa, trwale związana z gruntem (na betonowych elementach, z zadaszeniem i podestem) i wykorzystywana do celów rekreacyjnych (w ramach gospodarstwa agroturystycznego), została prawidłowo zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd powołał się na liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzające taką kwalifikację przyczep kempingowych, które nie pełnią swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej. Sąd odrzucił zarzuty dotyczące naruszeń proceduralnych, uznając, że materiał dowodowy był wystarczający, a uzasadnienia organów spełniały wymogi formalne. Sąd podkreślił, że skarżący sami przyznali, iż korzystają z obiektu w celach zarobkowych, co wykluczało argumentację o zwykłym parkowaniu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający