VII SA/Wa 209/19

VII SA/Wa 209/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek /przewodniczący/
Jadwiga Smołucha /sprawozdawca/
Monika Kramek
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 3729/19 - Wyrok NSA z 2022-12-01
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 40 par. 2, art. 134, art 129 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: "organ odwoławczy", "GIS") z [...] listopada 2018 r., znak: [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...]z [...] sierpnia 2018 r. znak: [...], wymierzającej karę pieniężną..
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją nr [...]z [...] sierpnia 2018 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 3 000 zł w związku z nieprzestrzeganiem wymagań w zakresie znakowania środka spożywczego pn.: "Galaretka smak [...] [...]". Decyzja została doręczona 3 września 2018 r. na adres kancelarii radcy prawnego M. W., jako pełnomocnika skarżącej i odebrana przez osobę uprawnioną do odbioru przesyłek.
18 września 2018 r. skarżąca, działając przez pełnomocnika r. pr. M.W., wniosła odwołanie od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...]z [...] sierpnia 2018 r.
Postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak: [...], GIS stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez skarżącą od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...]z [...] sierpnia 2018 r. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz pouczenie zawarte w decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...]wskazał, iż stronie służyło prawo do wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Sanitarnego za pośrednictwem [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Na podstawie potwierdzenia odbioru decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...]z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] organ odwoławczy ustalił, że decyzja została doręczona 3 września 2018 r., natomiast odwołanie od tej decyzji zostało nadane w placówce pocztowej w 18 września 2018 r., a zatem z uchybieniem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania.
W skardze na postanowienie GIS strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo, iż skierowana ona została do osoby niebędącej stroną w sprawie, co dotknięte jest wadą kwalifikowaną w postaci rażącego naruszenia prawa stanowiącą podstawę stwierdzenia jej nieważności, a tym samym wydanie postanowienia również z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca podniosła, że decyzja wymierzająca karę została doręczona na adres radcy prawnego M. W. tj. ul. [...], [...], pomimo iż podstawowa korespondencja w trakcie postępowania była doręczana na adres skarżącej spółki. Według skarżącej doręczenie decyzji na adres pełnomocnika nie mogło wywołać żadnych skutków prawnych, bowiem nie był on na dzień wydania decyzji pełnomocnikiem skarżącej spółki w tym postępowaniu gdyż przed wydaniem decyzji nie składał do akt tej sprawy pełnomocnictwa. Skarżąca powołała się na art. 109 § 1 k.p.a. i art. 40 § 1 k.p.a. stwierdzając, że wobec braku ustanowienia przez stronę pełnomocnika decyzję organu I instancji należało doręczyć samej spółce, a skoro decyzja nie została skutecznie doręczona, to nie weszła do obrotu prawnego. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji i postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
GIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w dokumentacji sprawy znajduje się pełnomocnictwo dla M. W. z 4 września 2017 r. do reprezentowania [...] sp. z o.o. przed wszystkimi sądami, urzędami, organami administracji publicznej i że na tym pełnomocnictwie M. W. poświadczył zgodność z oryginałem, podpisując się własnoręcznie z datą 15 maja 2018 r. W konkluzji organ stwierdził, że M. W. był pełnoprawnym pełnomocnikiem spółki na dzień wydania decyzji wymierzającej karę pieniężną, w związku z czym zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. korespondencja prawidłowo była przesyłana na adres pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu GIS z [...] listopada 2018 r., (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. W myśl powołanych przepisów odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Z art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia jest ustalenie czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji stronie.
W myśl art. 32 k.p.a. strona może działać w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W przypadku gdy strona ustanowiła pełnomocnika art. 40 § 2 k.p.a. nakazuje doręczanie pism pełnomocnikowi. W takiej sytuacji bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. Art. 32 k.p.a. nie rozróżnia rodzajów pełnomocnictwa i poza czynnościami, których charakter wymaga osobistego działania strony, nie ogranicza czynności, które mogą być dokonane przez pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym. Jeśli udzielający pełnomocnictwa nie ograniczył pełnomocnika w jakikolwiek sposób, lecz upoważnił go do działania w swoim imieniu w pewnej sprawie lub w pewnej kategorii spraw, to pełnomocnik może w imieniu mocodawcy wykonywać wszystkie czynności w toczącym się postępowaniu, za wyjątkiem tych, które wymagają osobistego działania mocodawcy. Jeżeli pełnomocnictwo zostało ustanowione w określonej sprawie administracyjnej, to obejmuje ono całość postępowania administracyjnego, chyba, że inny wniosek wypływa z zakresu udzielonego pełnomocnictwa.
W rozpoznawanej sprawie w aktach sprawy administracyjnej (k.79) znajduje datowany na 4 września 2017 r. dokument pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą radcy prawnemu M. W. – M. K. Kancelaria Radcy Prawnego, [...], [...]. Pełnomocnictwo to upoważnia do reprezentowania skarżącej spółki "w sprawach dotyczących żywności, zwłaszcza w przedmiocie zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz żywienia, a także jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, przed wszystkimi sądami, urzędami, organami administracji publicznej i samorządowej, a także osobami fizycznymi i prawnymi oraz do składania wyjaśnień, jakie w związku z treścią niniejszego pełnomocnictwa okażą się konieczne i niezbędne, odwoływania się od niekorzystnych orzeczeń i postanowień wymienionych wyżej instancji". Pełnomocnictwo zostało złożone do akt postępowania administracyjnego łącznie z pismem z 15 maja 2018 r., wniesionym przez radcę prawnego M.W. w imieniu skarżącej, w odpowiedzi na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w[...] wzywające skarżącą do podania danych niezbędnych do ustalenia wysokości kary pieniężnej w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowego oznakowania środka spożywczego pn. "Galaretka Smak [...] [...]". W piśmie z 15 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącej wskazał adres swojej kancelarii przy ul. [...], [...] i jednocześnie jako adres dla doręczeń wskazał adres skarżącej spółki przy ul. [...], [...]. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po przekazaniu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] wniosku o ukaranie karą pieniężną skarżącej spółki, zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej i wezwał do złożenia dowodu pismami z 9 lipca 2018 r., doręczając korespondencję na adres skarżącej. Kolejne pisma z [...] lipca 2018 r. (ponowne wezwanie do złożenia dowodu oraz postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy), jak również decyzja z [...]sierpnia 2018 r. wymierzająca karę pieniężną, zostały wysłane na adres kancelarii radcy prawnego M. W. przy ul. [...] w [...] i tam odebrane przez osobę uprawnioną do odbioru przesyłek.
Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że skarżąca ustanowiła pełnomocnika, w osobie radcy prawnego M. W., w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego została wydana decyzja wymierzająca karę pieniężną za nieprawidłowe oznakowanie środka spożywczego pn. "Galaretka Smak [...] [...]". Skarżąca w pełnomocnictwie, złożonym w postępowaniu administracyjnym przed powiatowym inspektorem sanitarnym, nie ograniczyła pełnomocnika w jakikolwiek sposób w zakresie czynności, lecz upoważniła go do działania w swoim imieniu w pewnej kategorii spraw - dotyczących żywności. Tym samym zasadne było przyjęcie, że upoważnienie dotyczyło wszelkich postępowań, których przedmiotem byłyby sprawy dotyczące żywności, a więc również postępowań których przedmiotem będą kary pieniężne za nieprawidłowe oznakowanie środka spożywczego. W rozpoznawanej sprawie udzielenie pełnomocnictwa na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego przed powiatowym inspektorem sanitarnym w sprawie nieprawidłowego oznakowania środka spożywczego, wywołuje skutki również w postępowaniu prowadzonym dalej przed wojewódzkim inspektorem sanitarnym w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, gdyż merytorycznie dotyczy istoty tej samej sprawy. Postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej wszczęte zostało z urzędu przez wojewódzkiego inspektora sanitarnego w konsekwencji wyników postępowania w sprawie nieprawidłowego oznakowania środka spożywczego prowadzonego przez powiatowego inspektora sanitarnego. Pełnomocnictwo dla radcy prawnego M. W. zostało złożone do akt sprawy administracyjnej, na etapie postępowania w sprawie nieprawidłowego oznakowania środka spożywczego, po wezwaniu strony przez powiatowego inspektora sanitarnego do podania informacji o wysokości produkcji i wartości sprzedaży. Organ powiatowy w wezwaniu tym poinformował skarżącą, że dane te są potrzebne do ustalenia wysokości kary pieniężnej oraz konieczności skierowania sprawy w tym celu do właściwego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Należy więc uznać, że w rozpoznawanej sprawie pełnomocnictwo udzielone na etapie postępowania administracyjnego w sprawie nieprawidłowego oznakowania środka spożywczego obejmowało umocowanie do reprezentowania strony także w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, które wszczęto w następstwie stwierdzonych przez organ powiatowy nieprawidłowości. Tym samym wojewódzki inspektor sanitarny prawidłowo doręczył decyzję wymierzającą karę pieniężną ustanowionemu w sprawie administracyjnej pełnomocnikowi. Powyższą argumentację wzmacnia okoliczność, że składając odwołanie od decyzji wymierzającej karę pieniężną pełnomocnik nie złożył nowego pełnomocnictwa, tylko powołał się na pełnomocnictwo w aktach sprawy. Natomiast jedynym pełnomocnictwem znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej było pełnomocnictwo złożone łącznie z pismem pełnomocnika z 15 maja 2018 r.
Okoliczność, że decyzja została wysłana pełnomocnikowi na adres jego kancelarii, a nie na wskazany w piśmie z 15 maja 2018 r. adres strony, nie niweczy skutków doręczenia, skoro ostatecznie pismo zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się bowiem z datą skutecznego pisma pełnomocnikowi, zaś art. 40 § 2 k.p.a. przewiduje wymóg doręczenia pisma pełnomocnikowi a nie wymóg doręczenia na adres wskazany przez pełnomocnika. Wysłania pisma pełnomocnikowi na nieprawidłowy adres nie można byłoby uznać za skutecznie doręczenie wówczas, gdyby pełnomocnik nie odebrał pisma.
Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością stwierdzenia nieważności bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.