II GSK 1563/21

II GSK 1563/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Marek Krawczak
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2075/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-02-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 952
art. 13 ust. 3
Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2075/20 w sprawie ze skargi Z. P. na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 8 września 2020 r. nr 513/I KRF w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. P. na rzecz Krajowej Rady Fizjoterapeutów 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2075/20, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę Z. P. (dalej jako: "skarżący") na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 8 września 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Uchwałą z dnia 8 września 2020 r. Krajowa Rada Fizjoterapeutów działając na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 952 oraz z 2020 r. poz. 567 i 1493; dalej jako: "ustawa o zawodzie fizjoterapeuty") po rozpatrzeniu wniosku skarżącego odmówiła mu stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
W uzasadnieniu organ wskazał, że dyplom uzyskania tytułu zawodowego nr [...], wydany w dniu 29 stycznia 1998 r., potwierdzający uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne specjalność nauczycielska na Uniwersytecie [...] przez skarżącego nie spełnia wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Organ wyjaśnił, że wobec wydania ww. dyplomu w 1998 r., jego przydatność w przedmiocie oceny posiadanych kwalifikacji należało rozważać w płaszczyźnie art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Przepis art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty wymaga, aby przedstawiany dyplom potwierdzał uzyskanie tytułu magistra na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja, zaś przepis art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty wymaga, by przedstawiany dyplom dokumentował ukończenie studiów wyższych w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskanie tytułu magistra, o ile wnioskodawca legitymuje się ukończeniem specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Organ podkreślił, że dokument przedstawiony przez skarżącego potwierdza uzyskanie tytułu magistra, jednak na kierunku wychowanie fizyczne specjalność nauczycielska na Uniwersytecie [...]. Brak jest również dokumentu potwierdzającego ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Krajowa Rada Fizjoterapeutów uznała więc, że skarżący nie spełnia przesłanek wymaganych przez ustawodawcę, co dyskwalifikuje go z grona osób, jakim może zostać nadane prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Skargę na powyższą uchwałę organu złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga jest niezasadna, choć częściowo podniesione w niej twierdzenia zasługują na aprobatę, co jednak nie zmienia kierunku rozstrzygnięcia Sądu.
W odniesieniu do przesłanki "rozpoczęcia przed dniem 1 stycznia 1998 r. studiów wyższych w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskania tytułu magistra" Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentacji organu zaprezentowanej w tym zakresie, która eliminuje dyplom skarżącego pochodzący z Uniwersytetu [...]. W ocenie Sądu organ nie dostrzega oczywistego wniosku płynącego z wypowiedzi skarżącego, że bez względu na nazwę uczelni, tytuł magistra nabyty w toku legalnie przeprowadzonych studiów na prawnie uznawanym jako uczelnia publiczna Uniwersytecie [...], daje jej takie same uprawnienia, jakie daje tożsamy dylom pochodzący z któregoś z funkcjonujących AWFów. Zdaniem Sądu skarżący trafnie wskazuje, że zakres jego studiów na Uniwersytecie [...], jak i uzyskany dyplom, stanowią w istocie ekwiwalent tego, co mógłby uzyskać w tamtym czasie na AWFie. Jeżeli więc prawodawca dopuszcza na różnych uczelniach uzyskanie w istocie tożsamych uprawnień, to skupianie się na literalnym brzmieniu tej przesłanki jest, w ocenie Sądu, chybione i nie odpowiada potrzebie indywidualizacji ocen w konkretnej sprawie. Według Sądu organ nie dokonał wiarygodnego porównania adekwatności kierunku "wychowanie fizyczne" specjalność nauczycielska na Uniwersytecie [...] z podstawą programową realizowaną w tamtym czasie na AWFach, kierunek "wychowanie fizyczne", a biorąc pod uwagę słuszne uwagi skarżącego, że jeżeli dany kierunek nauczania o specjalności "wychowanie fizyczne" jest realizowany przez uczelnię wyższą mającą prawo nadawania tytułu zawodowego magistra, Sąd przesądził, że skarżący spełnia wymaganie z art. 13 ust. 3 pkt 5 in principia ustawy o zawodzie fizjoterapeuty wskazujące na potrzebę "rozpoczęcia przed dniem 1 stycznia 1998 r. studiów wyższych w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskania tytułu magistra". W ocenie Sądu nie ma żadnych uzasadnionych powodów, by uwzględniając wykładnię celowościową, wskazanej kwestii nie przesądzić w sposób, jaki wyżej wskazano.
Jednocześnie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, inaczej wygląda kwestia spełnienia drugiego z elementów przesłanki określonej w art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, tj. ukończenia specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. W ocenie Sądu organ słusznie uznał bowiem, że przesłanka ta nie została w sprawie wykazana i do chwili orzekania spełniona. Przedkładane przez skarżącego dyplomy i zaświadczenia, jakkolwiek świadczące niewątpliwie o szeregu odbytych kursów specjalistycznych, nie mogą, według Sądu, stanowić o spełnieniu wymagania w postaci posiadania specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Nawet dwusemestralne studia podyplomowe na AWFie, które odbył skarżący nie mogą zostać uznane za spełnienie wymagania posiadania stosownej specjalizacji, albowiem dotyczą one odnowy biologicznej, a nie rehabilitacji ruchowej, czego wymaga ustawodawca. Twierdzenia organu co do tego wymagania są zatem, w ocenie Sądu, uzasadnione i wystarczające dla odmowy wpisu.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił także, że uprawnienia fizjoterapeuty nie nadaje skarżącemu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej (Dz.U.1984.34.181). Zgodnie bowiem z jego brzmieniem, fizjoterapeutą może być osoba, która ukończyła studia wyższe w zakresie wychowania fizycznego – kierunek rehabilitacja ruchowa lub posiada specjalizacje z rehabilitacji lub gimnastyki leczniczej oraz spełnia warunki zdrowotne niezbędne do wykonywania zawodu, a z dokumentów przedstawionych przez skarżącego nie wynika, aby spełniał on owo wymaganie.
II
Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1) art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej jako: "k.p.a.") oraz w związku z art. 25 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały KRF nie narusza przepisów postępowania w zakresie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas gdy uchwała KRF nie spełnia tych wymogów i nie mogła być poddana pełnej merytorycznej weryfikacji przez Sąd pierwszej instancji z uwagi na nieprawidłowo i w sposób pobieżny uzasadniony stan faktyczny i prawny sprawy, poprzez brak wskazania w jakim okresie i w oparciu o jakie przepisy prawa skarżący mógł wykazać spełnienie wymogu odbycia specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, przez co zaskarżona uchwała KRF nie zawierała wszystkich wymaganych przepisami elementów,
2) art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 § 1, 76 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty przez uznanie, że nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przed organem w postaci niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i nieprzeanalizowania sprawy w sposób nienależyty, podczas gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy organ powinien dokonać wnikliwej oceny zgromadzonych dowodów pod kątem spełnienia przez skarżącego przesłanek z art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. a w związku z ust. 3 pkt 5 i 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. a w związku z ust. 3 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty w związku z art. 2 Konstytucji RP przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niedopuszczalne jest uznawanie za dokument potwierdzający kwalifikacje do uzyskania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty dokumentu innego niż dyplom czy świadectwo odbycia specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu pozwala na ocenę merytoryczną innych dokumentów przedłożonych przez skarżącego pod kątem spełnienia wymagań i uznanych za relewantne standardów wykształcenia, szczególnie mając na względzie, że zmiana przepisów prawa, która objęła skarżącego, uniemożliwiła mu wypełnienie przesłanki ustawowej, od której literalnie uzależnione jest stwierdzenie prawa do wykonywania zawodu,
2) art. 13 ust. 3 pkt 7 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zawodzie fizjoterapeuty w związku z art. 2 i 32 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie, z uwagi na możliwość potwierdzenie odbycia kursów specjalizacyjnych odpowiednim dyplomem lub zaświadczeniem traktowanym na równi z takim zaświadczeniem wydanym po odbyciu kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKFiS.
Na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący oświadczył, iż wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
III
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Krajowa Izba Fizjoterapeutów wnosząc o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej, oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (punkt 1), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (punkt 2).
Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadne uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji dokonał bowiem prawidłowej wykładni tych przepisów, jak również przepisy te zostały przez ten Sąd prawidłowo zastosowane.
Wyjaśnić należy, że z przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty jednoznacznie wynika, jakie warunki należy spełniać, aby wykonywać zawód fizjoterapeuty. Treść art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty precyzyjnie określa, jakie dokumenty są potwierdzeniem posiadania kwalifikacji – przy czym rozróżnienie to zależy od momentu rozpoczęcia edukacji w kierunku zawodu fizjoterapeuty. W każdym okresie wskazanym w art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty były inne standardy i programy kształcenia, dlatego też ustawodawca rozróżnił wykształcenie w poszczególnych latach.
Skarżący rozpoczął studia wyższe po dniu 1 stycznia 1980 r., co, wbrew stanowisku skarżącego, wyklucza spełnienie warunków objętych pkt 7 art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Dyplom skarżącego został wydany w 1998 r., zatem jego przydatność w przedmiocie oceny posiadanych przez skarżącego kwalifikacji należy rozważać wyłącznie w płaszczyźnie art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.
Dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, jak wynika z treści art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku. Przepis ten nie mógł mieć jednak zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ, jak trafnie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, skarżący ukończył studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne specjalność nauczycielska.
Z kolei art. 13 ust. 3 pkt 5 stanowi, że dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, na co także zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że obydwa te wymogi muszą być spełnione łącznie.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący spełnia pierwszy z wymogów wskazanych w ww. przepisie. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że skarżący kasacyjnie nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie przesądził, iż skarżący nie spełnił obu przesłanek wymaganych do stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Wbrew stanowisku skarżącego nie ma znaczenia, iż skarżący przedłożył szereg dyplomów i zaświadczeń świadczących o odbytych na przestrzeni kilkunastu lat szkoleniach specjalistycznych. Jakkolwiek dyplomy i zaświadczenia wskazują czas poświęcony na doskonalenie wiedzy, to jednak kształcenie się skarżącego w tym zakresie nie powoduje ziszczenia przesłanek wskazanych w art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Podkreślenia w tym zakresie wymaga, że ustawodawca nie dopuścił możliwości i wzajemnego uzupełniania się elementów edukacji z poszczególnych punktów przepisu art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego określonych w art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty przesłanek i wymogów dostępu do samorządnego zawodu nie można interpretować "prawotwórczo". Sądy administracyjne nie mogą zmieniać, ani uzupełniać obowiązującej regulacji prawnej poprzez dokonanie wykładni prawotwórczej (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2472/17; wyrok NSA z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 3958/17). Nie powinny bowiem zastępować prawodawcy (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2472/17), ponieważ inna jest rola ustrojowa tychże sądów (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II FSK 1018/06). Tego rodzaju działania wykraczają poza kontrolę działalności administracji publicznej z uwzględnieniem kryterium legalności (art. 1 § 2 p.p.s.a.), wynikającym z określonej w art. 184 Konstytucji RP – pozycji ustrojowej sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 614/08).
W zakresie zaś argumentacji skarżącego jakoby nie mógł spełnić przesłanki wskazanej w art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty dotyczącej ukończenia specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, z uwagi na zmianę przepisów prawa, zauważyć należy, iż, jak trafnie wyjaśnił w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, skarżący nie miał prawa do rozpoczęcia specjalizacji z zakresu rehabilitacji ruchowej na skutek swojego wyboru specjalizacji na studiach i nie uzyskałby zgody odpowiedniego organu na jej rozpoczęcie z uwagi na inny profil wykształcenia, niż wymagany w 1998 r., na podstawie załącznika nr 1 do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów, magistrów farmacji oraz innych pracowników z wyższym wykształceniem zatrudnionych w służbie zdrowia i opiece społecznej (Dz. Urz. MZiOS Nr 3, poz. 19, ze zm.; dalej jako: "zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r."), które obowiązywało do dnia 28 września 1998 r. Skarżący, który studia ukończył w dniu 29 stycznia 1998 r., wybrał specjalizację nauczycielską, więc nie można uznać, że posiada specjalizację z rehabilitacji lub gimnastyki leczniczej uprawniającą go do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W związku z powyższym uwagę należy zwrócić także na § 33 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U. Nr 173, poz. 1419 ze zm.), zgodnie z którego treścią, osoby, które rozpoczęły specjalizację w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, czyli na podstawie zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r., odbywają specjalizację i składają egzamin według dotychczasowych zasad. Wynika z powyższego, że osoby, które rozpoczęły specjalizację na podstawie zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r, w trakcie jego obowiązywania, mogły ją ukończyć. Tym samym niezasadnie są twierdzenia skarżącego w zakresie uniemożliwienia wypełnienia powyżej wskazanej przesłanki ustawowej z uwagi na zmianę przepisów prawa.
Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Krajowa Rada Fizjoterapeutów prawidłowo ustaliła, iż skarżący nie przedłożył dyplomu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszania przepisów prawa materialnego.
Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, iż kontrolowaną uchwałę wydano w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonego aktu w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieusprawiedliwione są także procesowe zarzuty kasacyjne.
W rekapitulacji należy więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.