VII SA/Wa 2071/20

VII SA/Wa 2071/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Granatowska
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący/
Monika Kramek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 235/22 - Wyrok NSA z 2023-03-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), po zapoznaniu się ze skargą P. S.A. na decyzję GINB z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] i odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla P. S.A., obejmującego budowę infrastruktury systemu łączności [...] na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. i w pkt 1) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.; w pkt 2) stwierdził, że wydanie przez GINB decyzji z [...] lipca 2020 r., nie miało miejsca bez podstawy prawnej; w pkt 3) stwierdził, że wydanie przez GINB decyzji z [...] lipca 2020 r., nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", organ I instancji"), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P.S.A., obejmującego budowę infrastruktury systemu łączności [...] dla podsystemów radiowych [...] na liniach kolejowych – budowę obiektu radiokomunikacyjnego o symbolu [...] sieci łączności bezprzewodowej [...] dla potrzeb linii kolejowej nr [...], obejmującą wieżę strunobetonową o wysokości 40,56 m n.p.t. wraz z odgromnikiem oraz z zespołem anten, kontener technologiczny z klimatyzatorem i urządzeniami sterującymi, utwardzenie terenu, przyłącze energetyczne oraz ogrodzenie terenu, na działce nr [...] obr. [...], jedn. ewid. R..
Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. Gmina R. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody, zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu niezgodnego z ustaleniami planu miejscowego.
Odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r. wniosła również E.B..
Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak [...], GINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze stwierdzając, że E.B. oraz skarżąca nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę spornego obiektu radiokomunikacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2008/16 oddalił skargę Z.B. i skarżącej Gminy na decyzję GINB z dnia [...] czerwca 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 2574/17 uchylił wyrok Sądu I instancji z dnia 28 czerwca 2017 r. i decyzję GINB z dnia [...] czerwca 2016 r. wyjaśniając, że skarżąca Gmina jest właścicielem nieruchomości nr [...], a obszar oddziaływania spornego obiektu, o którym stanowi art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obejmuje tę nieruchomość. Stwierdził również, że odwołanie od decyzji GINB zostało wniesione przez Z.B., którego pełnomocnikiem była E.B..
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu odwołania Gminy R. i odwołania Z.B. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P. S.A. pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że sporna inwestycja jest sprzeczna z § 6 pkt 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w Gminie R., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w R. z [...] marca 2004 r" Nr [...]. W sprawie bowiem ustalono, że działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem KK, tj. na terenie linii kolejowej wraz z zapleczem (§ 21 ust. 1 miejscowego planu).
Zgodnie z § 21 ust. 1 miejscowego planu teren oznaczony symbolem "KK" wchodzi w skład "terenów tras komunikacyjnych". Podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem "KK" są linie kolejowe. Stosownie natomiast do § 21 ust. 6 miejscowego planu, urządzeniami towarzyszącymi użytkowaniu podstawowemu w obrębie linii rozgraniczających terenów tras komunikacyjnych mogą być (pod warunkiem dostosowania do charakteru i wymogów użytkowania podstawowego i uzyskania zgody zarządcy terenu): m.in. ciągi infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym, obiekty i urządzenia służące ograniczaniu uciążliwości komunikacyjnej.
Dalej GIN wyjaśnił, że w myśl § 5 ust. 5 miejscowego planu, grunt położony w obszarze wydzielonym liniami rozgraniczającymi można przeznaczyć wyłącznie na cele mieszczące się w użytkowaniu podstawowym, względnie przy dochowaniu warunków przewidzianych uchwałą i przepisami szczególnymi, na cele użytkowania dopuszczalnego w ustalonych proporcjach. Stosownie natomiast do treści § 6 pkt 15 miejscowego planu, w terenie objętym niniejszym planem w ramach użytkowania dopuszczalnego dotyczącego możliwości realizacji urządzeń infrastruktury technicznej dopuszcza się możliwość realizacji masztów telefonii komórkowej lub innych obiektów tego typu pod warunkiem zachowania minimalnej odległości 150 m od istniejących lub projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej.
GINB uznał, że sporne zamierzenie inwestycyjne obejmujące budowę obiektu radiokomunikacyjnego sieci łączności bezprzewodowej [...] o wysokości 40,56 m n.p.t, w skład którego wchodzi m.in. wieża antenowa z systemem dwóch anten zamocowanych na tej wieży, jest urządzeniem, o którym mowa w ww. § 6 pkt 15 miejscowego planu, a tym samym przy jego lokalizowaniu muszą być wzięte pod uwagę wymogi odległościowe, o których mowa w ww. przepisie planu miejscowego.
W oparciu o projekt zagospodarowania terenu GINB ustalił, że sporna wieża antenowa znajduje się: w odległości ok. 5 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości 22,6 m od budynku zlokalizowanego na tej działce; w odległości ok. 20 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości ok. 25 m od budynku zlokalizowanego na tej na działce. Powyższe działki znajdują się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem "MU", tj. na terenie mieszkalnictwa i usług z przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z komercyjnym programem usługowym (§10 ust. 1 miejscowego planu). Skoro zatem ww. działki są przeznaczone w miejscowym planie pod zabudowę mieszkaniową, to zgodnie z § 6 pkt 15 miejscowego planu, sporny obiekt może zostać zlokalizowany w odległości minimum 150 m od linii rozgraniczających teren MU na którym się znajdują. Przepis § 6 pkt 15 miejscowego planu stanowi bowiem o lokalizacji wskazanych w nim obiektów w odległości 150 m od istniejących lub projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej.
W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że usytuowanie spornego obiektu jest sprzeczne z przepisem § 6 pkt 15 ww. planu miejscowego, co z kolei stanowiło przesłankę wydania zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2020 r., znak: [...].
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie inwestor P.S.A. zarzucił naruszenie:
1. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 6 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w Gminie R. w zw. z art. 4 pkt 1a w zw. z pkt 2 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego stwierdzenia, że sporne zamierzenie budowlane zaprojektowane zostało w ramach użytkowania dopuszczalnego, podczas gdy stanowi ono urządzenie łącznościowe stanowiące element linii kolejowej, określonej jako użytkowanie podstawowe działki nr [...], do którego nie ma zastosowania nakaz zachowania minimalnej odległości od istniejących lub projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej,
2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu poprzez uchylenie decyzji Wojewody i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy brak było ku temu podstaw.
Po zapoznaniu się z treścią skargi GINB, działając w trybie tzw. autokontroli, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2020 r. uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. i stwierdził, że wydanie tej decyzji nie miało miejsca bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył art. 54 § 3 p.p.s.a. i wyjasnił, że autokontrola zaskarżonej ostatecznej decyzji przez organ administracji publicznej, który ją wydał, stanowi nowe i samodzielne upoważnienie organu do weryfikacji własnej decyzji, wiążące się wyłącznie z zaskarżeniem tej decyzji do sądu administracyjnego. Organ powinien dokonywać kontroli decyzji stosując kryteria z art. 1 § 2 p.p.s.a. Podstawowym warunkiem trybu przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a. jest uwzględnienie skargi w całości.
Dalej GINB stwierdził, że działka inwestycyjna znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem KK, który zgodnie z § 21 ust. 1 planu wchodzi w skład "terenów tras komunikacyjnych", a jego podstawowym przeznaczeniem są linie kolejowe. Wyjaśnił, że podczas wydawania decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. nie wziął pod uwagę, § że 4 pkt 7 planu miejscowego wprowadza definicję "użytkowania dopuszczalnego", przez które należy rozumieć rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowy, który uzupełnia i wzbogaca użytkowanie podstawowe. Z kolei w myśl § 4 pkt 6 przez użytkowanie podstawowe należy rozumieć rodzaj przeznaczenia terenu, który dominuje w obszarze wydzielonym liniami rozgraniczającymi.
Organ odwoławczy podkreślił, że w decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. błędnie przyjął, że sporne zamierzenie budowlane zostało zaprojektowane w ramach użytkowania dopuszczalnego, w sytuacji gdy sporna inwestycja stanowi urządzenie łącznościowe stanowiące element linii kolejowej, określonej w § 21 ust. 1 planu miejscowego jako użytkowanie podstawowe.
Przytaczając definicję linii kolejowej, zawartą w art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym GINB podkreślił, że z załącznika nr 1 pkt 5 do tej ustawy wynika, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą m.in. urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności.
Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym, przez linię kolejową należy rozumieć wyznaczoną przez zarządcę infrastruktury drogę kolejową przystosowaną do prowadzenia ruchu pociągów. GINB ocenił, że sporne zamierzenie stanowi urządzenie służące łączności kolejowej, wobec czego niewątpliwie stanowi ono element linii kolejowej, a w konsekwencji mieści się w przeznaczeniu podstawowym terenu, na którym jest lokalizowane.
Wobec powyższego organ uznał, że § 6 pkt 15 miejscowego planu nie mógł znaleźć zastosowania w analizowanej sprawie, gdyż dotyczył on realizowania obiektów w ramach użytkowania dopuszczalnego. To zaś oznacza, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 6 ust. 15 uchwały w sprawie planu miejscowego są uzasadnione.
W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa wart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 ., poz. 283), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Odwołując się do przepisów § 2 ust. 1 pkt i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), oraz art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1218) organ wskazał, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć również miejsca, w których budynki przeznaczone na pobyt ludzi mogą być wznoszone. Miejscami dostępnymi dla ludności są miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z Kartą Kwalifikacji Przedsięwzięcia "obiekt radiokomunikacyjny [...] będzie źródłem niejonizującego mikrofalowego promieniowania elektromagnetycznego. Obiekt zostanie wyposażony w anteny [...] (lub równoważne) pracujące w paśmie 790-960 MHz (GSM 900)". Z powyższego dokumentu zdaniem GINB wynika, że w ramach spornej inwestycji przewiduje się instalację, na wysokości 35,00 m n.p.t: 1 anteny sektorowej [...] (lub równoważnej), nadającej w paśmie 900 MHz, o mocy EIRP 1000W, skierowanej na azymut 50°, maksymalne pochylenie - tilt 0°; 1 anteny sektorowej [...] lub równoważnej - nadającej w paśmie 900 MHz, o mocy EIRP 1000W, skierowanej na azymut 2100, maksymalne pochylenie - tilt 0°.
Z ww. "Kwalifikacji Przedsięwzięcia" (str. 92 Projektu budowlanego), wynika, że przy ukierunkowaniu anteny sektorowej nr 1 na azymut 50° i jej maksymalnym pochyleniu (tilt 0°) osie głównych wiązek promieniowania w odległości 70 m od anteny nr 1 będą przechodzić odpowiednio na wysokości od 33,09 m do 33,14 od poziomu gruntu; przy ukierunkowaniu anteny sektorowej nr 2 na azymut 210° i jej maksymalnym pochyleniu (tilt 0°), osie głównych wiązek promieniowania w odległości 70 m od anteny nr 2 będą przechodzić na wysokości od 33,2 m do 35,91 m od poziomu gruntu.
Organ zauważył, że ze str. 87 Projektu budowlanego wynika, że: "przy wyznaczaniu występowaniu miejsc dostępnych dla ludności pominięto zakazy prawne dotyczące zakazu przebywania osób na terenach kolejowych". Jednocześnie z postanowień ogólnych ww. miejscowego planu (§7) dotyczących zasad kształtowania nowej, przebudowywanej i remontowanej zabudowy oraz warunków podziału terenów na działki budowlane wynika, że wysokość obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, letniskowej i zagrodowej wynosi maksymalnie 10 m, wysokość obiektów zabudowy usługowej (w tym obiektów usług turystyki i rekreacji) i przemysłowej wynosi maksymalnie 12 m, a wysokość usług publicznych wynosi maksymalnie 15 m, chyba, że wyjątkowo względy krajobrazowe mogą uzasadniać konieczność realizacji obiektów (lub ich części) wyższych (np. kościół, element stanowiący dominantę, punkt widokowy) - § 7 ust. 3 ww. miejscowego planu.
Z powyższego organ wywiódł, że skoro główna wiązka osi promieniowania anteny nr 1 przechodzi na wysokości od 33,09 m do 33,14 nad poziomem terenu, a główna wiązka osi promieniowania ww. anteny nr 2 przechodzi na wysokości od 33,20 m do 35,91 m nad poziomem terenu, zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący między innymi na działce nr [...] oraz w sąsiedztwie projektowanej inwestycji, dopuszcza lokalizowanie najwyższych budynków o wysokości 15 m, to z tego wynika, że w analizowanym przypadku nie było konieczne uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej.
Podsumowując GINB podzielił ocenę organu I instancji, że projekt budowlany spornej inwestycji jest kompletny i został wykonany przez uprawnione osoby legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami. Akta sprawy zawierają również oświadczenie projektantów o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
W konsekwencji GINB stwierdził, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Pismem z dnia 21 października Gmina R., wniosła skargę na powyższą decyzję GINB z dnia [...] września 2020 r., zarzucając jej:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 7 w zw. z art. 77 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń i niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego sprawy, co skutkowało przyjęciem nieprawidłowych ustaleń:
a) błędnym uznaniem, że wieża strunobetonowa, której budowy dotyczy przedmiotowe pozwolenie na budowę stanowi element "drogi kolejowej" w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym, w konsekwencji czego nie dotyczą jej ograniczenia dla realizacji masztów telefonii komórkowej lub innych obiektów tego typu przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;
b) zaniechaniem dokonania oceny wpływu całej inwestycji na środowisko, co stanowi warunek udzielenia pozwolenia na budowę i w rezultacie bezpodstawnym przyjęciem, że inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji środowiskowej;
- co w rezultacie doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. pomimo, że objęta tą decyzją inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie została prawidłowo oceniona jej zgodność z wymaganiami ochrony środowiska;
2) art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie w całości skargi P.S.A., uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji, pomimo że skarga ta była całkowicie bezzasadna,
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
2) art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym w zw. z pkt 5 załącznika nr 1 do tej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i bezzasadne przyjęcie, że wieża strunobetonowa, której budowy dotyczy przedmiotowe pozwolenie na budowę, stanowi element "drogi kolejowej" w rozumieniu ww. przepisów, a w rezultacie jej budowa jest zgodna z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
3) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo że organ nie dokonał oceny wpływu całej inwestycji na środowisko.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wbrew twierdzeniom organu, art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym za element infrastruktury kolejowej uznaje nie wszelkie "urządzenia zabezpieczającego, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku", ale tylko takie, które stanowią "urządzenia sterowania ruchem kolejowym". Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika natomiast, by przedmiotowa inwestycja dotyczyła budowy urządzenia sterowania ruchem kolejowym. Ponadto sporna wieża strunobetonowa nie stanowi "urządzenia" w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym, zatem bezpodstawne było uznanie przez GINB, że jej budowa mieści się w podstawowym przeznaczeniu terenu w rozumieniu zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej decyzja jest sprzeczna m.in z § 6 pkt 15 oraz § 34 ust. 4 miejscowego planu.
Przepis pkt 5 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym dotyczy wyłącznie urządzeń sterowania ruchem kolejowym, a nie budowli, czy budynków służących temu celowi. W ocenie skarżącej w ramach przedmiotowej inwestycji ma dojść do wybudowania budowli w rozumieniu Prawa budowlanego
Zdaniem skarżącej zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, obiekty budowlane objęte pozwoleniem na budowę znajdować się będą w terenie kolejowym, oznaczonym na rysunku planu symbolem KK - linia kolejowa wraz z zapleczem, gdzie zgodnie z § 21 ust. 1 miejscowego planu, podstawowe przeznaczenie terenu określono jako linie kolejowe, natomiast w § 21 ust. 6 pkt. 2 uchwały ustalono, że urządzeniami towarzyszącymi użytkowaniu podstawowemu w obrębie linii rozgraniczających terenów tras komunikacyjnych mogą być (pod warunkiem dostosowania do charakteru i wymogów użytkowania podstawowego i uzyskania zgody zarządcy terenu) - ciągi infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym.
Z powyższego zdaniem skarżącej wynika, że ustalenia miejscowego planu dopuszczają lokalizowanie, w terenie linii kolejowych KK, również obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym, jednak nie można zapominać, że zgodnie z § 21 ust. 6 pkt 2 uchwały, są to urządzenia towarzyszące (dopuszczalne) w ramach użytkowania podstawowego i ich lokalizowanie nie może odbywać się w oderwaniu od pozostałych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przepisu § 6 ust. 14.
Skarżąca podniosła, że inwestycja jest również sprzeczna z wymaganiami ochrony środowiska. GINB nie dokonał całościowej oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko, gdyż ocenił tylko wpływ poszczególnych anten, które mają zostać zainstalowane na będącej przedmiotem inwestycji wieży, zaniechał natomiast przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko inwestycji jako całości.
Odpowiadając na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] września 2020 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. wniosła również E.B.. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 2 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2218/20 odrzucił jej skargę. Postanowienie to jest prawomocne od dnia 20 lipca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja GINB z dnia [...] września 2020 r. została wydana na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Norma z art. 54 § 3 p.p.s.a. reguluje instytucję autokontroli, której celem jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania czy też przewlekłości działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę zgodności tego działania (lub braku działania czy też przewlekłości działania) z prawem (por. uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r., FPS 20/98 – pub. Cbosa) . Ten szczególny tryb uprawnia organ administracji publicznej do zastąpienia sądu administracyjnego w rozpoznaniu skargi. Tryb ten wymaga jednocześnie, aby wydana decyzja autokontrolna spełniała standardy stosowania prawa tak, aby w jej rezultacie nie było już potrzeby dalszej kontroli sądowoadministracyjnej.
Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, warunkiem skorzystania z trybu przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a. jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej jak i wniosków (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 102/10, Cbosa). Zadośćuczynienie skardze w całości, w rozumieniu art. 54 § 3 p.p.s.a., to doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi. Przy czym oczekiwania strony, co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia. Przez uwzględnienie skargi w całości należy rozumieć uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, chyba że skarżący wyraźnie wskazuje, że chodzi mu o inne rozstrzygnięcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 195). Rozstrzygnięcie organu administracji wydane w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie może przy tym ograniczać się do stwierdzenia, że organ ten "uwzględnia skargę". Autokontrola ma na celu ponowne zajęcie się daną sprawą i ponowne jej rozstrzygnięcie, dlatego też organ administracji publicznej, wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., może skorzystać ze wszystkich uprawnień przysługujących organowi odwoławczemu na podstawie art. 138 k.p.a. Organ administracyjny, działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., nie przekształca się w sąd administracyjny i w przeciwieństwie do sądu ma kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym decyzja wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. powinna nie tylko rozstrzygać o losach zaskarżonej decyzji, ale również decyzji wydanej w pierwszej instancji, jeśli tego wymaga tok postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 148-149). Przy czym, kryteria oceny stosowanej przez organ administracji publicznej w trakcie samokontroli powinny odpowiadać kryteriom stosowanym przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym a więc samokontrola powinna być skoncentrowana na ocenie legalności działania (lub braku działania) tego organu. Organ, korzystając z instytucji samokontroli, nie jest więc związany granicami skargi, jednakże, zakres zastosowania tej instytucji jest limitowany granicami sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2008 r., I OSK 581/07). Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie w granicach sprawy oznacza zaś, że nie można uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, tj.: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wydana przez GINB decyzja z dnia [...] września 2020 r. spełnia zdaniem Sądu wszystkie warunki decyzji autokontrolnej określone w art. 54 § 3 p.p.s.a., albowiem uwzględnia skargę P. S.A. wniesioną na decyzję GINB z dnia [...] lipca 2020 r., jednocześnie orzekając o uchyleniu tej decyzji i utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz stwierdzając, że decyzja GINB z dnia [...] lipca 2020 r. nie została wydana bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.
Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymaną w mocy przez GINB zaskarżoną decyzją autokontrolną zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P. S.A., pozwolenia na budowę infrastruktury systemu łączności [...] dla podsystemów radiowych [...] na liniach kolejowych - budowa obiektu radiokomunikacyjnego o symbolu [...] sieci łączności bezprzewodowej [...] dla potrzeb linii kolejowej nr [...], obejmującą wieżę strunobetonową o wysokości 40,56 m n.p.t. wraz z odgromnikiem oraz z zespołem anten, kontener technologiczny z klimatyzatorem i urządzeniami sterującymi, utwardzenie terenu, przyłącze energetyczne oraz ogrodzenie terenu, na działce nr [...] obr. [...].
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Jak wynika z akt sprawy działka inwestycyjna nr [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy R. z [...] marca 2004 r., Nr [...].
W § 6 pkt 15 miejscowego planu przewidziano, że w terenie objętym niniejszym planem w ramach użytkowania dopuszczalnego dotyczącego możliwości realizacji urządzeń infrastruktury technicznej dopuszcza się możliwość realizacji masztów telefonii komórkowej lub innych obiektów tego typu pod warunkiem zachowania minimalnej odległości 150 m od istniejących lub projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu i wyrysu z tej uchwały wynika, że działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem KK, tj. na terenie linii kolejowej wraz z zapleczem (§ 21 ust. 1 miejscowego planu).
Ww. uchwała nie zawiera definicji legalnej "linii kolejowej". Zgodnie jednak z art. 4 pkt 1a w zw. z pkt 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 1043) przez linię kolejową należy rozumieć tor kolejowy albo tory kolejowe wraz z elementami wymienionymi w pkt 2-12 załącznika nr 1 do ustawy, o ile są z nimi funkcjonalnie połączone, niezależnie od tego, czy zarządza nimi ten sam podmiot przystosowana do prowadzenia ruchu pociągów. Z kolei zgodnie z pkt 5 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym, "w skład infrastruktury kolejowej wchodzą następujące elementy, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania: (...) nastawnie, urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności; budynki, w których takie urządzenia lub instalacje się znajdują; przytorowe urządzenia kontroli bezpiecznej jazdy pociągów i wykrywania stanów awaryjnych w przejeżdżającym taborze; hamulce torowe; urządzenia do ogrzewania rozjazdów".
Wśród elementów infrastruktury kolejowej ustawodawca niewątpliwie wymienił
m.in. urządzenia służące łączności.
Z zatwierdzonego decyzją Wojewody projektu budowlanego (znajdującego się w aktach sprawy VII SA/Wa 2218/20) wynika, że obejmuje on realizację obiektu radiokomunikacyjnego sieci łączności bezprzewodowej [...] dla potrzeb linii kolejowej nr [...]. Rzeczą oczywistą jest, że system łączności cyfrowej oparty na standardzie GSM jest zaprojektowany dla potrzeb zapewnienia komunikacji (cyfrowa transmisja głosu oraz transmisja danych). W tym wypadku system ten ma służyć komunikacji podczas pracy związanej z eksploatacją i utrzymaniem infrastruktury kolejowej oraz zarządzaniem ruchem pociągów.
Wobec powyższego uznać należy, że sporny obiekt radiokomunikacyjny stanowi urządzenie służące łączności tworzące linię kolejową w rozumieniu art. 4 pkt 1a w zw. z pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym. Jego budowa zatem mieści się w podstawowym przeznaczeniu terenu oznaczonego symbolem KK – linie kolejowe i zawiera w pojęciu użytkowania podstawowego w rozumieniu § 4 pkt 6 planu miejscowego. Ten ostatni przepis stanowi, że przez użytkowanie podstawowe należy rozumieć rodzaj przeznaczenia terenu, który dominuje w obszarze wydzielonym liniami rozgraniczającymi.
Zgodnie z § 21 ust. 1 miejscowego planu teren oznaczony symbolem KK wchodzi w skład "terenów tras komunikacyjnych". Jak wspomniano podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem KK są linie kolejowe.
Słusznie w tej sytuacji uznał GINB, że sporne zamierzenie inwestycyjne nie jest urządzeniem, o którym mowa w cyt. wyżej § 6 pkt 15 planu miejscowego, bowiem dotyczy on realizowania obiektów w ramach "użytkowania dopuszczalnego" podczas gdy sporna inwestycja mieści się w ramach użytkowania podstawowego, którym jest linia kolejowa wraz z zapleczem.
W tej sytuacji zarzut skargi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z ustaleniami planu miejscowego, należało uznać za chybiony.
Wbrew twierdzeniom skargi i z przyczyn podniesionych wyżej zaskarżona decyzja GINB nie narusza również art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym w zw. z pkt 5 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i bezzasadne przyjęcie, że wieża strunobetonowa, której budowy dotyczy przedmiotowe pozwolenie na budowę stanowi element "drogi kolejowej" w rozumieniu ww. przepisów, a w rezultacie jej budowa jest zgodna z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".
Przypomnieć należy, że stosownie do art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym przez drogę kolejową należy rozumieć tor kolejowy albo tory kolejowe wraz z elementami wymienionymi w pkt 2-12 załącznika nr 1 do ustawy, o ile są z nimi funkcjonalnie połączone, niezależnie od tego, czy zarządza nimi ten sam podmiot. W cyt. wyżej pkt 5 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym wskazano, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą m.in. urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 2 o transporcie kolejowym, przez linię kolejową należy rozumieć wyznaczoną przez zarządcę infrastruktury drogę kolejową przystosowaną do prowadzenia ruchu pociągów. Jako że sporne zamierzenie stanowi urządzenie służące łączności kolejowej, to niewątpliwie stanowi ono element linii kolejowej, w rozumieniu art. 4 pkt 1a w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym, a w konsekwencji mieści się ono w przeznaczeniu podstawowym terenu, na którym jest ono lokalizowane (§ 21 ust. 1 miejscowego planu).
Nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenie skarżącej, że "nie wynika, by przedmiotowa inwestycja budowlana dotyczyła budowy urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w związku z czym należy uznać, że stanowiącej przedmiot inwestycji wieży strunobetonowej nie dotyczy przepis art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym w zw. z pkt. 5 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym".
Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżąca zarzuca, że organ dokonał oceny wpływu na środowisko poszczególnych anten, które mają zostać zainstalowane na będącej przedmiotem inwestycji wieży, zaniechał jednak przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko inwestycji jako całości, co uniemożliwia ustalenie, czy inwestor był zobowiązany do uzyskania decyzji środowiskowej.
W myśl art. 71 ust. 2 ww. ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).
Ustawodawca w § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia wskazuje na instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;
W § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wskazuje zaś na instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zasadniczej w niniejszej sprawie kwestii spornej dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia na potrzeby sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i przedłożenia decyzji środowiskowej, wyjaśnić trzeba, że analiza przepisów rozporządzenia ww. wskazuje, że nie sposób wywieść z nich obowiązku oceny sumarycznej mocy promieniowania, bowiem przepisy literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej - dla pojedynczej - anteny". Jak zauważa się w doktrynie prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. J.Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 2011 nr 1, s. 64). Takie stanowisko jest również obecne w judykaturze (por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15, a także wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, CBOSA).
Nie ma zatem podstaw by analizować nakładanie się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny, co zdaje się sugerować skarżąca. Celem właściwej kwalifikacji do przedsięwzięć z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie ma zatem znaczenia obecność w pobliżu innych anten. Odpada zatem kwestia oceny ewentualnej kumulacji oddziaływań. Skoro przepisy stanowią o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, to badać należy czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się na osi (prostej prowadzonej od środka elektrycznego anteny będącego środkiem układu współrzędnych, względem którego określa się charakterystykę promieniowania anteny) konkretnych nadajników w odległości wskazanej w rozporządzeniu, która uzależniona została od mocy pojedynczej anteny (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 247/19 – pub. Cbosa).
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ dokonał szczegółowej analizy przepisów ww. rozporządzenia i dokumentacji projektowej ustalając, że w ramach spornej inwestycji przewiduje się instalację, na wysokości 35,00 m n.p.t: 1 anteny sektorowej [...] (lub równoważnej), nadającej w paśmie 900 MHz, o mocy EIRP 1000W, skierowanej na azymut 50°, maksymalne pochylenie - tilt 0°; 1 anteny sektorowej [...], lub równoważnej - nadającej w paśmie 900 MHz, o mocy EIRP 1000W, skierowanej na azymut 210°, maksymalne pochylenie - tilt 0°.
Jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia główna wiązka osi promieniowania anteny nr 1 przechodzi na wysokości od 33,09 m do 33,14 nad poziomem terenu, a główna wiązka osi promieniowania anteny nr 2 przechodzi na wysokości od 33,20 m do 35,91 m nad poziomem terenu, zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący między innymi na działce nr [...] oraz w sąsiedztwie projektowanej inwestycji, dopuszcza lokalizowanie najwyższych budynków o wysokości 15 m. Słusznie zatem wywiódł GINB, że w analizowanym przypadku nie było konieczne uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej.
Podsumowując, wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy Wojewoda zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W tych warunkach, nie podzielając żadnego z zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.