II GSK 2275/23

II GSK 2275/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Dąbek
Małgorzata Rysz
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 952
art. 13 ust. 3 pkt 6,7,  art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77, art. 80, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1107/22 w sprawie ze skargi M. W. na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 3 marca 2021 r. nr 676/ I KRF w przedmiocie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1107/22, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę M. W. na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 3 marca 2021 r., w przedmiocie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Uchwałą z dnia 3 marca 2021 r. Krajowa Rada Fizjoterapeutów odmówiła wnioskodawcy M. W. prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku posiadania kwalifikacji określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2022 r., poz. 168). W ocenie organu, przedstawiony przez wnioskodawcę dyplom z [...] w W. poświadczający uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7 ww. ustawy, bowiem dokument ten potwierdza uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne, jednakże brak jest legitymacji instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej potwierdzającej ukończenie w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej, bądź dokumentu potwierdzającego ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
Zdaniem organu podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie może też stanowić zaświadczenie wydane w dniu [...] 1970 r., potwierdzające ukończenie specjalizacyjnego kursu doszkalającego w zakresie masażu leczniczego i sportowego na [...] w W., bowiem nie stanowi ono dokumentu wymaganego przez art. 13 ust. 3 pkt 6 oraz 7 ustawy do spełnienia przesłanek posiadania kwalifikacji zawodowych zgodnie z tymi przepisami.
Organ stwierdził, że wpływu na poczynione ustalenia nie ma również indeks Wnioskodawcy z [...], potwierdzający zaliczenie przedmiotów podczas kolejnych lat studiów, jako niemieszczący się w katalogu dokumentów wymienionych w art. 13 ust. 3 ustawy. Wobec powyższego Wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. W. wnosząc o jej uchylenie w całości i rozpoznanie sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wyrokiem z dnia 15 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Sąd I instancji stwierdził, że art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty precyzyjnie określa – stanowiąc katalog zamknięty - jakie dokumenty są potwierdzeniem posiadania kwalifikacji, a rozróżnienie to zależy od momentu rozpoczęcia edukacji w kierunku zawodu fizjoterapeuty. Dla osób, które rozpoczęły przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskały tytuł magistra na tym kierunku, stosownie do treści art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7, będzie to poza ukończeniem wskazanego kierunku studiów, dodatkowo albo ukończenie w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzonej legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji, zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
WSA uznał, że skoro Skarżący rozpoczął studia wyższe przed 1 stycznia 1980 r., implikowało to konieczność oceny spełnienia warunków objętych dyspozycją pkt 6 i 7 ust. 3 art. 13 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Zdaniem Sądu, znaczenie tego przepisu jest jasne i nie przedstawia wątpliwości interpretacyjnych. Przepisy ustawy nie przyznają zaś organowi uprawnień do uznawania za równoważne dokumentów innych, niż wskazane w art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Z ustawy wynika, że uzyskanie określonego wykształcenia, w uprawnionym podmiocie, stwierdzone następnie odpowiednim dokumentem, pozwala na uzyskanie uprawnień do wykonywania zawodu i uzyskanie tytułu zawodowego. Kwestia posiadania doświadczenia zawodowego była irrelewantna do oceny, czy dana osoba może wykonywać zawód fizjoterapeuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. W., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu poniesionych przez skarżącego niezbędnych kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; powoływanej dalej jako: k.p.a.) poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy podstawa prawna roszczenia i stan faktyczny sprawy nie zostały przez organ dostatecznie wyjaśnione, w szczególności nie wyjaśniono z jakich względów skarżący nie wypełnia przesłanek do przyznania mu prawa wykonywania zawodu na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, w szczególności w kontekście wymogu ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. Powyższe skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu;
2. prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji wypełnienia i wykazania przez M. W. przesłanek wpisu na listę fizjoterapeutów;
3. prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że przedłożony przez skarżącego dokument w postaci potwierdzenia ukończenia specjalistycznego kursu doszkalającego w zakresie masażu leczniczego i sportowego na [...] w W., nie spełnia wymogów ustawowych do uznania, że skarżący posiada prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w znacznej części powtarzają się w tym znaczeniu, że w istocie zmierzają do podważenia tych samych ocen wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji, będących wynikiem przeprowadzonej przez ten Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez.
Z okoliczności sprawy wynika, iż Skarżący kasacyjnie ubiegał się o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty precyzyjnie określa jakie dokumenty są potwierdzeniem posiadania kwalifikacji – przy czym rozróżnienie to zależy od momentu rozpoczęcia edukacji w kierunku zawodu fizjoterapeuty.
Za prawidłowy należy również uznać pogląd WSA, że dla osób, które rozpoczęły przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskały tytuł magistra na tym kierunku, stosownie do treści art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7, będzie to, poza ukończeniem wskazanego kierunku studiów, dodatkowo albo ukończenie w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzonej legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji, zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (dalej jako: GKKFiS).
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, a zatem nie budzi również wątpliwości jakie dokumenty przedstawił skarżący na potwierdzenie swoich kwalifikacji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma wątpliwości, iż Skarżący spełnia pierwszą z przesłanek, tj. rozpoczął przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskał tytuł magistra na tymże kierunku. Problematyczna jest natomiast druga z przesłanek, tj. ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKFiS i to tej przesłanki dotyczą w istocie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej.
Zdaniem NSA, określonych w art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty przesłanek i wymogów dostępu do samorządnego zawodu nie można interpretować "prawotwórczo". Sądy administracyjne nie mogą zmieniać, ani uzupełniać obowiązującej regulacji prawnej poprzez dokonanie wykładni prawotwórczej (vide: wyrok NSA z 19 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2472/17; wyrok NSA z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 3958/17 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie powinny bowiem zastępować prawodawcy (vide: wyrok NSA z 19 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2472/17 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), ponieważ inna jest rola ustrojowa tychże sądów (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II FSK 1018/06, POP 2008/4/49 ). Tego rodzaju działania wykraczają poza kontrolę działalności administracji publicznej z uwzględnieniem kryterium legalności (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych), wynikającym z określonej w art. 184 Konstytucji - pozycji ustrojowej sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 13.08.2009 r., II FSK 614/08 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym kontekście należy ponownie podkreślić, iż ustawodawca jako jedną z przesłanek dostępu do zawodu fizjoterapeuty przewidział potrzebę ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKiFS. Wskazany organ został utworzony ustawą z dnia 26 maja 1978 r. o utworzeniu Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (Dz. U. z 1978 r., nr 14, poz. 59 ze zm.) i istniał od dnia 6 czerwca 1978 r. do dnia 12 listopada 1985 r., w którym to dniu weszła w życie ustawa z dnia 12 listopada 1985 r. o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej (Dz. U. z 1985 r., nr 50 poz. 262), znosząca GKKiFS. Jego uprawnienia przejął wówczas Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki. Zwrócić także trzeba uwagę na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1978 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (Dz. U. z 1978 r., nr 18, poz. 82), określające formalną sferę działalności tego podmiotu.
Powyższe akty prawne, określające pozycję ustrojową GKKiFS, przywołane zostały z uwagi na konieczność zinterpretowania wskazanej przesłanki, w szczególności pojęcia kursu specjalizacyjnego. Na ich tle nie budzi wątpliwości NSA, iż z uwagi właśnie na wspomnianą pozycję ustrojową GKKiFS, organ ten jako taki - co do zasady - sam nie prowadził żadnych kursów specjalizacyjnych z rehabilitacji. Był to bowiem organ centralny, wyznaczający w tamtym czasie kierunek rozwoju sfery kultury fizycznej i sportu. Wskazany organ wyznaczał zasady takiego kursu (np. liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych, ich tematykę, konieczne "zaliczenia" czy też pozostałe wymagania formalne), zaś realizacją kursu zajmowały się inne podmioty np. uczelnie, jednostki lecznicze, itp.
Oceniając te kryteria zarówno organ, jak i WSA prawidłowo przyjęły, że jako ukończenie kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji, będące podstawą (drugą z przesłanek) do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, nie może być traktowane zaświadczenie wydane w dniu [...] 1970 r., potwierdzające ukończenie specjalizacyjnego kursu doszkalającego w zakresie masażu leczniczego i sportowego na [...] w W. Trafne jest bowiem stanowisko Sądu I instancji oraz organu, że zaświadczenie to nie stanowi dokumentu wymaganego przez art. 13 ust. 3 pkt 6 oraz 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, tj. legitymacji instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej potwierdzającej ukończenie w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresie gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej, ani dokumentu potwierdzającego ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisani Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
Zasadnie podkreślono również w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż nie każdy dokument, poświadczający ukończenie nauki, w jakimkolwiek zakresie (w części) powiązany z fizjoterapią, pozwala na uznanie, iż dana osoba nabyła wiedzę i umiejętności w tej dziedzinie.
Trafnie podnosi się także, że masaż jest tylko jedną z wielu czynności zawodowych fizjoterapeuty, przy czym dodatkowo istnieje odrębny zawód - technik masażysta. W konsekwencji stwierdzić należy, że zaświadczenia o ukończeniu specjalizacyjnego kursu doszkoleniowego w zakresie masażu leczniczego i sportowego, a zatem potwierdzającego tylko w pewnej części posiadane umiejętności/wiedzę związaną z rehabilitacją, która jednak ma dużo szerszy zakres niż poddawanie się masażom w toku procesu rehabilitacji, nie można uznać za tożsame z zaświadczeniem stwierdzającym ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji i tym samym poświadczającym posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.
Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszania przepisów art. 13 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.
Natomiast zarzut procesowy sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a.
W tym kontekście należy podnieść, iż Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednostki redakcyjnej art. 77 k.p.a. poprzez określenie paragrafu, który w jego ocenie został naruszony przez Sąd I instancji mimo, iż przepis ten zawiera cztery paragrafy. Podobnie niewłaściwie sformułowano zarzut naruszenia art. 107 k.p.a., ponieważ zarówno w petitum skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu jej autor nie wskazał jednostki redakcyjnej art. 107 k.p.a., który to przepis zawiera pięć paragrafów. W uzasadnieniu omawianych zarzutów także brak jest jednoznacznych wskazówek pozwalających stwierdzić, która z jednostek redakcyjnych tekstu prawnego została zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszona przez Sąd I instancji. W związku z tym podzielić należy prezentowane w judykaturze stanowisko, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 614/13, LEX nr 1574678; z 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Sytuacja taka uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się do treści tak sformułowanego zarzutu.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowana przez Sąd I instancji uchwała została wydana w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanej w tej sprawie uchwały wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej uchwały jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonego aktu w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a.
W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną, jako opartą na nieusprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a., należało oddalić.
Odnosząc się do kwestii kosztów postępowania kasacyjnego należy podkreślić, że przy orzekaniu o zwrocie tych kosztów mają zastosowanie przepisy art. 206 i art. 207 § 2 p.p.s.a., wyrażające odpowiednio zasadę miarkowania kosztów postępowania oraz zasadę słuszności. Stosowanie tych przepisów, będących wyjątkiem od zasady finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania, zależy od uznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tej sprawie, NSA wziął pod uwagę charakter rozpoznawanej sprawy i specyfikę jej stanu faktycznego.