VII SA/Wa 2061/15

VII SA/Wa 2061/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-08-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2015-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tadeusz Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Stawecki
Włodzimierz Kowalczyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
II OSK 675/17 - Wyrok NSA z 2017-12-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 28, art. 145 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 290
art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Z.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...]na rzecz Z. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a..") w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy w z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z. J. (dalej jako "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...]odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. S.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na dz. ew. nr [...] i [...] obr[...] przy ul. [...] w W..
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę M. S.A. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i dwukondygnacyjnym garażem podziemnym na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W..
Z. J. pismem z dnia 11 maja 2012 r. zwrócił się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną wskazując, że został pozbawiony udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Jednocześnie skarżący wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział w dniu 13 kwietnia 2012 r. od Zarządu Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "[...]". W ocenie skarżącego realizacja planowanej inwestycji narusza jego prawa, ponieważ projektowany budynek swoim oddziaływaniem wkracza bezpośrednio w sferę prawa własności oraz prawa użytkowania wieczystego, powodując pogorszenie warunków nasłonecznienia jego lokalu mieszkalnego oraz naraża budynek garażowy znajdujący się w strefie oddziaływania głębokiego wykopu na "utratę stabilności".
Prezydent [...]postanowieniem z dnia [...]lipca 2012 r., Nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Następnie pismem z dnia 16 lipca 2012 r., organ wezwał skarżącego do wskazania przepisu prawa materialnego, z którego wynika jego interes prawny do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony.
W odpowiedzi na powyższe skarżący podniósł okoliczności podane we wniosku o wznowienie postępowanie wskazując, że w postępowaniu dot. pozwolenia na budowę za stronę postępowania uznano Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "[...]" w sytuacji, kiedy za strony powinny być uznani użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której usytuowane są garaże. Skarżący wskazał ponadto, że decyzja ostateczna winna być uchylona ze względu na wydanie jej w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy obarczoną istotnymi wadami.
Prezydent [...]decyzją z dnia [...]października 2013 r., Nr [...]odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...]marca 2012 r., Nr [...]. Organ I instancji wskazał, że skarżący nie wykazał interesu prawnego do występowania w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony, a w szczególności realizacja inwestycji objętej ww. decyzją ostateczną w jakikolwiek sposób nie ogranicza zagospodarowania jego nieruchomości.
W ocenie organu I instancji analiza nasłonecznienia wykonana dla projektowanej inwestycji wskazuje, że pokoje mieszkalne w budynku przy ul. [...] w W. mają zapewniony czas nasłonecznienia 98 min., przy wymaganych w zabudowie śródmiejskiej 90 min. Ponadto wpływ głębokiego wykopu na nieruchomości sąsiednie nie jest równoznaczny ze strefą oddziaływania obiektu, o której mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlanego. Zdaniem organu I instancji wpływ głębokiego wykopu odnosi się do fazy wykonawczej, określany jest przez projektanta konstrukcji jako obszar, w którym może nastąpić nieznaczne przemieszczenie gruntu, w związku z czym należy monitorować budynki znajdujące się w strefie wpływu głębokiego wykopu podczas budowy. Jest to etap realizacji zamierzenia inwestycyjnego, za który odpowiada inwestor i kierownik budowy. Natomiast wpływ głębokiego wykopu w żaden sposób nie ogranicza możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, w tym również nieruchomości będącej w ułamkowej części w użytkowaniu wieczystym Z. J..
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Z. J. podnosząc, że wykazał swój interes prawny do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. Skarżący wskazał, że jego interes wynika z przepisów: art. 64 Konstytucji RP, art. 140 i art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, art. 28 Prawa budowlanego w związku z §12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm. - zwane dalej: rozporządzeniem) oraz przepisu § 60 rozporządzenia. Skarżący wskazał, że sporna inwestycja może spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa jego budynku garażowego i bez wątpienia spowoduje obniżenie wartości jego mieszkania. Podniósł ponadto, że w budynku mieszkalnym nastąpi ograniczenie dostępu do światła słonecznego z wymaganego minimalnego czasu 3 godzin do około 0,5 godziny, ograniczenie swobodnego przepływu mas powietrza ze skarpy w kierunku W. i zniszczenie cennego drzewostanu. Skarżący wskazał ponadto, że powyższa decyzja została wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy co do której toczy się postępowanie wznowieniowe i postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie organu odwoławczego Prezydent [...] prawidłowo przeprowadził postępowanie i wezwał skarżącego do wykazania się interesem prawnym do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że organ administracji jest obowiązany do ustalenia kręgu stron postępowania na podstawie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a wzajemna relacja między obiema regulacjami polega na tym, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. W związku z powyższym stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nieruchomości sąsiedniej jest co do zasady wspólnota mieszkaniowa bądź spółdzielnia reprezentowana przez zarząd. Właściciel lokalu z uwagi na brak interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zazwyczaj nie będzie posiadał przymiotu strony pomimo, że przysługuje mu prawo użytkowania wieczystego w części nieruchomości. Dopiero w sytuacji kiedy wylegitymuje się on indywidualnym interesem prawnym, odrębnym od interesu prawnego spółdzielni bądź wspólnoty mieszkaniowej, może występować w charakterze strony obok wspólnoty mieszkaniowej czy też spółdzielni mieszkaniowej.
W ocenie organu odwoławczego skarżący nie wykazał swojego indywidualnego interesu do występowania w charakterze strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji.
Organ odwoławczy podniósł, że skarżący jest współużytkownikiem wieczystym działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul [...] w W., które to nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Działka ew. nr [...] jest zabudowana budynkiem garażowym, w którym zlokalizowany jest boks garażowy stanowiący własność skarżącego, natomiast działka ew. [...] jest zabudowana budynkami wielorodzinnymi, m. in. budynkiem przy ul. [...], w którym znajduje się lokal skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że zarząd powyższymi nieruchomościami prowadzi Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa "[...]", która brała udział w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczną. Ponadto Wojewoda [...]zwrócił uwagę, że z dokumentacji projektowej i planu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja objęta ostateczną decyzją oddalona będzie od budynku mieszkalnego przy ul. [...] o około 15 m w najbliższym punkcie, natomiast faktem jest, że inwestycja jest realizowana w granicy nieruchomości zabudowanej budynkiem garażowym. W ocenie organu odwoławczego z analizy dokumentacji projektowej nie da się wywieść żadnych argumentów, z których wynikałoby jakiekolwiek ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego.
Organ odwoławczy podkreślił, że sposób sytuowania projektowanego budynku jest zgodny z ostateczną decyzją Prezydenta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...]grudnia 2010 r., Nr [...] zezwalającą na lokalizację budynku w ostrej granicy z działkami nr ew. [...] i [...], a fakt jej kwestionowania pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie. Organ odwoławczy wskazał, że z dołączonej do akt sprawy "Analizy nasłonecznienia" budynków sąsiednich i "Analizy nasłonecznianie-przesłanianie" sporządzonych przez projektanta - arch. P. Z. wynika, iż zachowane zostały warunki doświetlenia światłem dziennym (co najmniej 1,5 godziny dziennie) dla wszystkich lokali mieszkalnych znajdujących się zarówno w budynku przy ul. [...] jak i [...]. Z przedmiotowej analizy wynika, że spełnione są przepisy dotyczące przesłaniania, a przedmiotowy budynek realizowany będzie w zabudowie śródmiejskiej, o której mowa w przepisie § 13 ust. 6 rozporządzenia. Warunki wynikające z ww. przepisów zostały więc spełnione, ponieważ omawiana nieruchomość położona jest na terenie zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej. Zarzuty o zacienianiu i przesłanianiu nieruchomości zabudowanej budynkiem garażowym są całkowicie chybione gdyż ww. przepisy dotyczą wyłącznie budynków mieszkalnych - przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a budynki garażowe do takich nie należą.
Skargę na powyższą decyzję złożył Z. J. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący podniósł, że posiada prawo odrębnej własności lokalu mieszkalnego oraz współwłasności do części wspólnych budynku mieszkalnego, a Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" sprawuje zarząd zwykły wspólnymi nieruchomości. Podał ponadto, że właściciele wyodrębnionych lokali nie upoważnili Zarządu Spółdzielni do podejmowania czynności przekraczających zwykły zarząd - Spółdzielnia posiada jedynie prawo do podejmowania czynności zwykłego zarządu, a nie pełni zarządu powierzonego, gdyż nie posiada stosownego pełnomocnictwa.
Skarżący podniósł również, że nie zgadza się z kwalifikacją obszaru na którym projektowana jest sporna inwestycja jako "zabudowy śródmiejskiej" i w związku z tym zastosowania przepisu zezwalającego na 50% obniżenie wymaganego czasu nasłonecznienia mieszkań w budynkach sąsiednich. W ocenie skarżącego zabudowa taka może być charakterystyczna wyłącznie dla "strefy śródmieścia funkcjonalnego". Skarżący wskazał, iż z zawartych w analizie do warunków zabudowy tabelek wynika, że stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni całkowitej terenów najbliższych nowej inwestycji nie przekracza wartości 0,40 (40%), a więc jest to strefa miejska z zabudową miejską. W strefie śródmieścia funkcjonalnego osiąga on wartości ca 85 - 90% co wynika ze Studium rozwoju i kierunków zagospodarowania [...] przyjętego uchwałą Rady Miasta w dniu [...] października 2010 r. Dla strefy miejskiej dopuszczalny, wymagany czas nasłonecznienia mieszkań wynosi 3 godziny (180 minut).
Skarżący zarzucił ponadto, że organ nie wziął pod uwagę faktu realizowania w najbliższym sąsiedztwie obiektów kubaturowych pogarszających zawarte w projekcie budowlanym obliczenia czasu nasłonecznienia (zapewniając o zachowaniu nasłonecznienia trwającego 98 minut). Tymczasem realnie czas ten wyniesie tylko 40 minut.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
M. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 20 lipca 2016 r. wniósł o oddalenie skargi. W ocenie uczestnika postępowania rejon W., w którym znajduje się sporna inwestycja stanowi śródmiejską zabudowę uzupełniającą, zatem warunki nasłonecznienia dla budynku przy ul. [...] zostały zapewnione i są zgodne z przepisami rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, stwierdził, że narusza ona przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r. odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji ze względu na brak ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego.
Kluczową zagadnienie stanowiło zatem ustalenie legitymacji skarżącego do skutecznego kwestionowania we wznowionym postępowaniu ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2012 r., w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Wyjaśnić przede wszystkim należy, że kwestię przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym zakończonym decyzją ostateczną udzielającą pozwolenia na budowę reguluje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będący przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. i stanowiący jednocześnie urzeczywistnienie art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przysługuje inwestorowi, właścicielowi, wieczystemu użytkownikowi lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Przez "obszar oddziaływania" według art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Analizując pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zaznaczyć trzeba, iż przepisy odrębne, to wszystkie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, inne niż przepisy ustawy Prawo budowlane, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy wydane w oparciu o upoważnienie wynikające z art. 7 ust. 2 Prawa budowlanego. Będą to w szczególności regulacje dotyczące wzajemnego sytuowania różnych obiektów budowlanych, takie jak przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków oraz dróg publicznych, jak również regulacje zawarte w Kodeksie cywilnym. To właśnie te przepisy powinny być analizowane przez organy, decydujące o uznaniu określonego podmiotu za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji również postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją ostateczną wydaną w tym przedmiocie.
Tym samym nie można było w rozpatrywanej sprawie obszaru oddziaływania opisanej inwestycji ograniczyć do zbadania odległości projektowanego obiektu budowlanego od granic z działką sąsiednią, czy zachowania wymogów zapewnienia odpowiedniego naświetlenia, skoro nie przesądzają one same w sobie o wytyczeniu obszaru oddziaływania inwestycji.
Wbrew stanowisku organów - jak wywiedziono wyżej - samo zachowanie wymaganych odległości budynków od granicy działki, czy też warunków technicznych obiektu nie przesądza jeszcze, że osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu wznowieniowym zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Dodać przy tym trzeba, że przy ocenie, czy określony podmiot jest stroną takiego postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Biorąc zatem pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych tak w bezpośrednim (jak i w dalszym sąsiedztwie) mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę, a więc i w postępowaniu wznowieniowym zakończonym taką decyzją.
Przyjęta przez organy interpretacja art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - zdaniem Sądu - spowodowałaby, że jedynie podmiot, który wykazałby na podstawie analizy planowanej inwestycji aktualnej zabudowy jego działki, że narusza ona przepisy odrębne, zostałby uznany za stronę postępowania. Stanowisko to prowadziłoby do przyjęcia, iż o oddziaływaniu obiektu można mówić wyłącznie wtedy, gdyby doszło do naruszenia przepisów techniczno - budowlanych pomimo, iż w przepisach tych nie chodzi o naruszenie interesu prawnego, lecz o jego obiektywne istnienie.
W orzecznictwie wskazuje się, że podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji. W żadnym bowiem przypadku nie można utrudniać właścicielom nieruchomości dochodzenia ich praw właścicielskich w postępowaniu administracyjnym, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 173/07, LEX 490238).
Natomiast w rozpatrywanej sprawie organ I instancji analizę przepisów odrębnych ograniczył wyłącznie do postanowień ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ odwoławczy podtrzymał powyższe stanowisko, nie odnosząc do zarzutów i argumentacji odwołania, a w szczególności do wskazywanego posiadania przez wnioskodawców prawa użytkowania wieczystego do działki nr ew. [...], a ponadto zabudowanej budynkiem garażowym, w którym jeden z boksów stanowi własność skarżącego.
W ocenie Sądu błędna wykładnia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego doprowadziła do niewyjaśnienia zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wszystkich istotnych w sprawie okoliczności.
Jednocześnie wskazać należy, że organy przyjęły, iż projektowany budynek spełnia stosowne wymagania dotyczące nasłonecznienia, bowiem inwestycja będzie realizowana w zabudowie śródmiejskiej, zatem stosownie do § 60 rozporządzenia w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Jednakże organy nie wyjaśniły z czego wywodzą, że sporna nieruchomość jest realizowana w zabudowie śródmiejskiej. Wskazać należy, że zwrot "śródmiejska zabudowa uzupełniająca" użyty w § 60 ust. 2 rozporządzenia nie został zdefiniowany przez ustawodawcę. W rozporządzeniu (§ 3 pkt 1) zdefiniowano jedynie zabudowę śródmiejską wskazując, że przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta.
W ocenie Sądu uznanie, że dany teren zalicza się do zabudowy śródmiejskiej może wynikać z zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub z ustaleń faktycznych poczynionych w oparciu o stan istniejącej zabudowy na tym terenie. Z uwagi na fakt, że brak jest planu miejscowego dla obszaru, na którym znajduje się zarówno sporna nieruchomość, jak również nieruchomość skarżącego, organ winien dokonać odpowiednich ustaleń i uzasadnić, dlaczego w przedmiotowej sprawie uznał, że projektowana inwestycja znajduje się na obszarze zabudowy śródmiejskiej. Wskazanie przez organy, że powyższa okoliczność jest bezsporna narusza art. 107 § 1 k.p.a., bowiem uzasadnienie decyzji pełni doniosłą rolę w kontekście realizacji art. 8 k.p.a. Nie może ono być sformułowane ogólnikowo zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powyższą okoliczność kwestionuje. Pokreślić należy, że funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne powody.
Przedwcześnie zatem organy uznały, że skarżący nie wskazał na konkretne okoliczności poparte regulacjami prawa materialnego, które powodowałyby ograniczenie możliwości zagospodarowania jego działki w związku z inwestycją planowaną na działce sąsiedniej.
W świetle przedstawionej argumentacji, analizie organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinna podlegać - w szczególności - możliwość ewentualnej zabudowy działki nr ew. [...], co do której skarżący posiada prawo użytkowania wieczystego, jak również ewentualnej rozbudowy (nadbudowy) budynku garażowego, w którym własność boksu przysługuje skarżącemu. Ponadto organy winny uzasadnić, dlaczego obszar planowanej inwestycji zaliczyły do zabudowy śródmiejskiej.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje organów obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.