VII SA/Wa 2060/20

VII SA/Wa 2060/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Antas
Monika Kramek
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
II GSK 1413/21 - Wyrok NSA z 2025-01-22
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2015 poz 1994
art. 21 ust. 3
Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Monika Kramek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty oddala skargę
Uzasadnienie
1. Krajowa Rada Fizjoterapeutów (dalej: "KRF") uchwałą z [...] września 2020 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 952 ze zm. – dalej jako: "u.z.f."), po rozpatrzeniu wniosku K. K. (dalej: "skarżący") odmówiła stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty K. K..
Uzasadniając uchwałę organ wskazał, że w dniu [...] marca 2020 r. do Biura Krajowej Izby Fizjoterapeutów wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Z uwagi na dostrzeżone braki wniosku organ wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w sprawie poprzez dostarczenie oryginału lub poświadczonej notarialnie kopii dyplomu potwierdzającego kwalifikacje, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 5 u.z.f. w terminie 10 dni od dnia otrzymania wezwania.
W trakcie rozpatrywania wniosku, po analizie dokumentów załączonych do wniosku organ stwierdził, że żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.z.f., wobec czego skierowano do skarżącego w dniu 2 lipca 2020 r. zawiadomienie o zamiarze zakończenia postępowania administracyjnego wraz z informacją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni. Pismo zawierało jednocześnie informację, że w sprawie nie są spełnione przesłanki zależne od woli strony, co może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia niezgodnego z jej żądaniem. Skarżący odebrał przesłane zawiadomienie w dniu 7 lipca 2020 r. W wyznaczonym terminie nie nadesłano dodatkowych dokumentów.
Zdaniem organu, stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku posiadania kwalifikacji określonych w art. 13 ust. 3 u.z.f. Tymczasem dołączone przez skarżącego do wniosku świadectwo nr [...], wydane w dniu [...] maja 1976 r., potwierdza ukończenie Liceum Ekonomicznego Centrali Rolniczej Spółdzielni "[...]" i uzyskanie tytułu "technik ekonomista". Dokument ten potwierdza uzyskanie tytułu "technika", zatem jego przydatność w przedmiocie oceny posiadanych kwalifikacji należy rozważać w płaszczyźnie art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f, zgodnie z którym dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która ukończyła przed dniem wejścia wżycie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii.
Organ stwierdził zatem, że przedstawione przez skarżącego świadectwo nr [...] nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. Dokument ten potwierdza bowiem ukończenie Liceum Ekonomicznego Centrali Rolniczej Spółdzielni "[...]" i uzyskanie tytułu "technik ekonomista", nie zaś uzyskanie wymaganego przez ustawę tytułu "technik fizjoterapii".
Analizując pozostałe dokumenty organ doszedł do wniosku, że dyplom wydany [...] stycznia 2006 r., potwierdzający ukończenie nauki w Policealnym Studium Zawodowym "[...]" w [...], nie spełnia wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 u.z.f. Dyplom ten nie potwierdza uzyskania tytułu zawodowego tj. technika, licencjata lub magistra. Organ wskazał dodatkowo, że posiada pismo z dnia [...] kwietnia 2018 r. otrzymane z Centrum Nauki i Biznesu "[...]" sp. z o.o., w którym Centrum Nauki i Biznesu "[...]" potwierdziło, że nigdy nie posiadało placówki o uprawnieniach szkoły publicznej w zakresie kształcenia techników fizjoterapii. Dyplom przedstawiony przez skarżącego – zdaniem KRF – nie spełnia zatem wymogów art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f., w którym wprowadzono konieczność ukończenia szkoły niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskanie tytułu zawodowego technika fizjoterapii.
2. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem KRF skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K.K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości.
Skarżący zarzucił powyższej uchwale naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. a w zw. z art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie legitymuje się stosowanym tytułem zawodowym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty i tym samym nierozpoznanie istoty sprawy.
Zdaniem skarżącego, kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy jest ocena, czy formalnie uzyskane przeze niego w roku 2006 r. kwalifikacje zawodowe mieszczą się w pojęciu (technika fizjoterapii) zawartym w u.z.f. Skarżący wskazał, że aby dokonać takiej oceny należy odwołać się do stosownych regulacji o klasyfikacji zawodowej obowiązujących w styczniu 2006 r., tj. w czasie kiedy uzyskał uprawnienia w zawodzie fizjoterapeuty. Dlatego też przywołać należy postanowienia rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania z dnia [...] grudnia 2004 r. Jego zdaniem poziom kwalifikacji zawodowej był tożsamy dla kwalifikacji uzyskiwanych w szkole policealnej oraz w technikum. Jednocześnie rozporządzenie, dla grupy zawodowej techników i innego średniego personelu (grupa 3) przewidywało oznaczenie zawodu jako technik fizjoterapii.
3. Odpowiadając w dniu [...] listopada 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej uchwale zostały wskazane w jej uzasadnieniu. KRF odniosła się również szczegółowo do podniesionych przez skarżącego zarzutów i wskazała, że pozostają one bez wpływu na podjętą uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
1. Istota sprawy sprowadza się do oceny uchwały KRF w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty przez Skarżącego.
Ze stanu faktycznego i prawnego wynikają następujące okoliczności mające istotne znaczenie dla niniejszej sprawy:
- w dniu [...] marca 2020 r. do Krajowej Izby Fizjoterapeutów wpłynął wniosek Skarżącego o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty;
- wnioskodawca złożył wniosek wraz z wymaganym oświadczeniem o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych oraz załączył dodatkowe dokumenty (między innymi poświadczoną notarialnie kserokopię świadectwa nr [...], wydanego [...] maja 1976 r., potwierdzającego ukończenie Liceum Ekonomicznego Centrali Rolniczej Spółdzielni "[...]" i uzyskanie tytułu "technik ekonomista"; poświadczoną notarialnie kserokopię dyplomu wydanego [...] stycznia 2006 r., potwierdzającego ukończenie nauki w Policealnym Studium Zawodowym "[...]" w [...] w zawodzie "fizjoterapia" oraz poświadczoną notarialnie kserokopię świadectwa nr [...] wydanego [...] stycznia 2006 r., potwierdzającego ukończenie Niepublicznego Policealnego Studium Zawodowego "[...]" wpisanego do ewidencji szkół niepublicznych nr ewidencyjny [...] i otrzymanie "specjalizacji z zakresu fizjoterapii");
- 9 marca 2020 r. wezwano Wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w sprawie i dostarczenie oryginału lub poświadczonej notarialnie kopii dyplomu potwierdzającego kwalifikacje (zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 5 u.z.f.);
- w trakcie rozpatrywania wniosku, po analizie dokumentów załączonych do wniosku i stwierdzeniu, że żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.z.f., skierowano do Wnioskodawcy 2 lipca 2020 r. zawiadomienie o zamiarze zakończenia postępowania administracyjnego wraz z informacją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni;
- Wnioskodawca odebrał zawiadomienie 7 lipca 2020 r.; w wyznaczonym terminie nie nadesłano dodatkowych dokumentów;
- [...] września 2020 r. KRF podjęła uchwałę Nr [...] KRF odmawiającą Skarżącemu stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty; na podstawie art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 2 k.p.a., KRF jest organem administracji publicznej, załatwiającym sprawy indywidualne w drodze uchwał;
- pismem z [...] października 2020 r., Wnioskodawca złożył skargę do WSA w Warszawie na uchwałę KRF z [...] września 2020 r. zarzucając jej obrazę wskazanych przepisów u.z.f., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że Skarżący nie legitymuje się stosownym tytułem zawodowym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organowi podejmującemu uchwałę a nie Skarżącemu. Stąd wszelkie zarzuty zawarte w skardze należało uznać za bezzasadne.
2. W ocenie Sądu, w pierwszej kolejności należy wskazać przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie.
Z dniem 31 maja 2016 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (u.z.f.), czego skutkiem było kompleksowe i ustawowe uregulowanie zasad wykonywania zawodu przez fizjoterapeutę. Nastąpiło to dopiero w 2015 r., ale już od lat 80 ubiegłego wieku opracowywano w Polsce wiele projektów, których celem była kompleksowa regulacja powyższej profesji (szerzej zob. A. Jacek, Standardy wykonywania zawodu fizjoterapeuty – ocena przyjętego stanu prawnego, Studia Prawnicze KUL nr 2(78) 2019, s. 133 - 156).
Zasadnie twierdzi organ, że po uchwaleniu u.z.f. zasadniczo ta ustawa ma zastosowanie do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w myśl zasady lex posterior derogat legi priori. Oznacza to, że postanowienia wskazanego przez Skarżącego rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 8 grudnia 2004 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. Nr 265, poz. 2644 ze zm.) nie powinny być brane pod uwagę z uwagi na jego uchylenie oraz kompleksowe uregulowanie podstaw wykonywania zawodu, w tym wymogów dotyczących wykształcenia, w u.z.f. Dodatkowo należy wskazać, że klasyfikacja zawodów nie miała charakteru kształtującego system zdobywania klasyfikacji. Wskazane rozporządzenie było wydane na podstawie art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stosownie do którego minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, klasyfikację zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakres jej stosowania, uwzględniając zawody i specjalności występujące na rynku pracy oraz potrzeby pośrednictwa i poradnictwa zawodowego. Ustawa powyższa określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. Z powyższego wynika, że celem tych przepisów nie było określenie kto i na jakiej podstawie mógł wykonywać dany zawód, lecz jedynie stworzenie bazy zawodów na potrzeby szeroko rozumianego rynku pracy. Oczywistym jest też, że minister właściwy do spraw pracy nigdy nie był właściwy w zakresie działu oświaty i wychowania określonego w art. 20 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej. Powyższe rozporządzenie nie może zatem stanowić podstawy do uznawania tub nieuznawania uprawnień do wykonywania określonego zawodu, ponieważ takie kwestii nie reguluje i w konsekwencji nie ma zastosowania.
Podkreślić trzeba, że zawód fizjoterapeuty jest samodzielnym zawodem medycznym (art. 2 u.z.f.). Standard wykonywania zawodu fizjoterapeuty precyzuje art. 4 ust. 1 u.z.f. określając, że fizjoterapeuta zobowiązany jest do wykonywania zawodu z należytą starannością, zgodnie z zasadami etyki zawodowej, poszanowaniem praw pacjenta, dbałością o jego bezpieczeństwo i wykorzystując wskazania aktualnej wiedzy medycznej. Należy wskazać, że powyższe kryteria dla wykonywania zawodu przez fizjoterapeutę są zbliżone do innych zawodów medycznych (np. lekarzy, diagnostów laboratoryjnych oraz pielęgniarek i położnych).
Zawód fizjoterapeuty można również zaliczyć do zawodów zaufania publicznego. W powyższym kontekście należy wskazać, że świadczenia zdrowotne realizowane przez fizjoterapeutów mają na celu ochronę dóbr o konstytucyjnym charakterze jakim jest życie i zdrowie pacjenta. Korzystającymi ze świadczeń, które wykonują fizjoterapeuci są wyłącznie pacjenci, co oznacza wchodzenie przez fizjoterapeutów w relacje z osobami fizycznymi w razie wystąpienia potencjalnego lub realnego zagrożenia życia lub zdrowia. Wykonywanie zawodu fizjoterapeuty polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje oraz prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Ustawodawca w przepisach u.z.f. uzależnił samodzielne udzielanie świadczeń zdrowotnych przez fizjoterapeutę od wykształcenia oraz posiadania odpowiedniego doświadczenia zawodowego. Zgodnie z Kodeksem Etycznym Fizjoterapeuty Rzeczpospolitej Polskiej działalność zawodowa fizjoterapeuty to "świadome i planowe udzielanie profesjonalnych świadczeń na rzecz pacjentów". Świadczenia te muszą odbywać się na podstawie rozpoznania medycznego i przeciwwskazań wynikających ze stanu zdrowia osoby poddawanej procedurom fizjoterapeutycznym". Fizjoterapeuta w celu zapewnienia pacjentom najwyższej jakości świadczeń ma prawo i obowiązek do stałego doskonalenia umiejętności oraz śledzenia najnowszych osiągnięć naukowych w tym zawodzie, w ramach samokształcenia i uczestnictwa w organizowanych formach doskonalenia zawodowego.
Z uzasadnienia projektu u.z.f. wynika, że: "(...) za pożądany pozytywny społeczny efekt projektowanej regulacji należy uznać zagwarantowanie pacjentom fizjoterapeutów najwyższej jakości świadczeń zdrowotnych poprzez ustalenie zasad wykonywania zawodu, a jednocześnie ujednoliconych standardów kształcenia osób zamierzających wykonywać zawód fizjoterapeuty, eliminując tym samym zagrożenie dla pacjentów w postaci funkcjonowania na rynku usług medycznych osób nieposiadających dostatecznych kwalifikacji".
Rozdział 3 u.z.f. określa zasady związane z prawem wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Kluczowym w tym zakresie jest art. 13 u.z.f., zgodnie z którym: "1. Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty przysługuje osobie, która spełnia łącznie następujące warunki: 1) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 2) jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty, co potwierdza się orzeczeniem lekarskim albo innym dokumentem potwierdzającym brak przeciwwskazań do wykonywania zawodu fizjoterapeuty wymaganych w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wydanym przez właściwe podmioty w tym państwie; 3) wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty; 4) swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w szczególności nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko wolności seksualnej i obyczajności oraz za czyny określone w art. 207 i art. 211 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 i 1517); 5) posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument, zwane dalej "dyplomem": a) potwierdzający kwalifikacje, o którym mowa w ust. 3, lub b) potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty uzyskane w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, lub c) potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, wydany w państwie innym niż państwo wskazane w lit. b, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się przedstawienie odpowiednich dokumentów potwierdzających ukończenie studiów wyższych prowadzonych w języku polskim lub publicznej szkoły policealnej lub niepublicznej szkoły policealnej o uprawnieniach szkoły publicznej, kształcącej w języku polskim, albo: 1) w przypadku osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5 lit. a i b - złożenie oświadczenia następującej treści: "Oświadczam, że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.", zawierającego klauzulę "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia."; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań; 2) w przypadku osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5 lit. c - złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Krajową Radę Fizjoterapeutów.
3. Dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która: 1) rozpoczęła po dniu 1 października 2017 r. jednolite 5-letnie studia wyższe w zakresie fizjoterapii, obejmujące co najmniej 300 punktów ECTS, o których mowa w art. 67 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374, 695, 875 i 1086 oraz z 2021 r. poz. 159), zwanych dalej "punktami ECTS", w tym co najmniej 160 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii oraz odbyła 6-miesięczną praktykę zawodową i uzyskała tytuł zawodowy magistra oraz złożyła Państwowy Egzamin Fizjoterapeutyczny, zwany dalej "PEF", z wynikiem pozytywnym, albo 1a) rozpoczęła po roku akademickim 2018/2019 studia przygotowujące do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, prowadzone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, oraz złożyła z wynikiem pozytywnym PEF, albo 2) rozpoczęła po dniu 30 września 2012 r. i przed dniem 1 października 2017 r. studia wyższe z zakresu fizjoterapii, obejmujące co najmniej 180 punktów ECTS, w tym co najmniej 100 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł licencjata lub dodatkowo odbyła studia wyższe obejmujące co najmniej 120 punktów ECTS, w tym co najmniej 60 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł magistra, albo 3) rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku, albo 4) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku, albo 5) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, albo 6) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła w ramach studiów dwuletnią specjalizację z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzoną legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo 7) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, albo 8) ukończyła przed dniem wejścia w życie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii.
4. W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Krajowa Rada Fizjoterapeutów powołuje sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą fizjoterapeuci oraz co najmniej jedna osoba posiadająca wykształcenie wyższe na kierunku lub w zakresie filologia polska. Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu egzaminu, a podpisują go członkowie i przewodniczący.
5. Osoba zdająca ponosi opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, a wpływy z tego tytułu stanowią przychód KIF.
6. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Fizjoterapeutów, określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień zawodowych fizjoterapeutów; 2) sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, wysokość opłaty za ten egzamin oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie egzaminu, mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji egzaminu."
Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku posiadania przez Wnioskodawcę kwalifikacji określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 u.z.f. Biorąc pod uwagę fakt, że u.z.f. w art. 4 ust. 4 i 5 przewiduje zróżnicowanie uprawnień w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zależnie od posiadanego tytułu zawodowego, istotnym elementem postępowania w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu jest właściwe określenie kwalifikacji uprawniających do wykonywania zawodu.
W orzecznictwie podkreśla się, że u.z.f. w katalogu dokumentów, przy pomocy których można potwierdzić posiadane kwalifikacje, a wskazanym w art. 13 ust. 3 u.z.f. nie przewiduje świadectwa ukończenia studiów podyplomowych w zakresie fizjoterapii ani dowodów praktycznego wykonywania czynności związanych z fizjoterapią (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 245/19).
3. W ocenie Sądu, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma wykładnia art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f., w brzmieniu: "(...) ukończyła przed dniem wejścia w życie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii".
Zdaniem Sądu, ocenie należy poddać to, czy zasadnie organ wydający uchwałę nie uwzględnił przedkładanych przez Skarżącego dokumentów w kontekście brzmienia art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. W ocenie Sądu, postępowanie organu było prawidłowe z następujących powodów.
Po pierwsze - w toku postępowania administracyjnego ustalono, między innymi to, że przedstawione przez Wnioskodawcę świadectwo nr [...], wydane [...] maja 1976 r. przez Liceum Ekonomiczne Centrali Rolniczej Spółdzielni "[...]" nie mieści się w kategorii "dyplomów", o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. Zgodzić się można z organem, że dokument ten potwierdza uzyskanie tytułu "technika". Przyjmuje się, że "technik" to tytuł zawodowy. Osoba uzyskująca taki tytuł to specjalista w zakresie odpowiedniej dziedziny wiedzy technicznej, mający zwykle średnie zawodowe wykształcenie. Zatem przydatność tytułu "technika" w przedmiocie oceny posiadanych kwalifikacji należało ocenić w świetle art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. (dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która ukończyła przed dniem wejścia w życie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii). Tymczasem dokument przedstawiony przez Wnioskodawcę potwierdza ukończenie Liceum Ekonomicznego Centrali Rolniczej Spółdzielni " [...]" i uzyskanie tytułu "technik ekonomista", nie zaś uzyskanie wymaganego przez u.z.f. tytułu "technik fizjoterapii".
Po drugie - inny dyplom przedkładany przez Wnioskodawcę wydany [...] stycznia 2006 r., potwierdzający ukończenie nauki w Policealnym Studium Zawodowym "[...]" w [...], nie spełnia również wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 u.z.f.
Dyplom ten nie potwierdza uzyskania tytułu zawodowego tj. technika, licencjata lub magistra. Ponadto w posiadaniu organu znajduje się pismo z 23 kwietnia 2018 r. otrzymane z Centrum Nauki i Biznesu "[...]" Sp. z o.o., w którym Centrum Nauki i Biznesu "[...]" potwierdziło, że nigdy nie posiadało placówki o uprawnieniach szkoły publicznej w zakresie kształcenia techników fizjoterapii. Dyplom przedstawiony przez Wnioskodawcę nie spełnia zatem wymogów art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f., w którym wprowadzono konieczność ukończenia szkoły publicznej lub niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskanie tytułu zawodowego technika fizjoterapii. KRF zasadnie doszła do przekonania, iż przedstawiony przez Wnioskodawcę dyplom potwierdzający ukończenie nauki w Policealnym Studium Zawodowym "[...]" w [...] nie mieści się w kategorii "dyplomów", o których mowa w art. 13 ust. 3 u.z.f. Dokument przedstawiony przez Wnioskodawcę potwierdza ukończenie nauki w "szkole niepublicznej" i nie potwierdza on nadania "tytułu zawodowego".
Po trzecie - przedstawione świadectwo nr [...], wydane [...] stycznia 2006 r., potwierdzające ukończenie Niepublicznego Policealnego Studium Zawodowego "[...]" wpisanego do ewidencji szkół niepublicznych nr ewidencyjny [...]pozostaje bez wpływu na stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Nie jest to bowiem dokument, za pomocą którego możliwym jest potwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty (w rozumieniu art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f.). W ocenie Sądu, po wszechstronnym przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w sprawie, KRF zasadnie odmówiła Skarżącemu stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, z uwagi na fakt, iż nie legitymuje się on żadnym z dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 u.z.f. (w szczególności w art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f.).
Artykuł 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. jest jednoznaczny i wymaga wprost spełnienia dwóch kluczowych elementów: ukończenia szkoły niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskania tytułu zawodowego technika fizjoterapii. Brak nawet jednego z tych elementów nie pozwala na uznanie, że wymóg został spełniony.
Przypomnieć należy, że na szkoły publiczne i szkoły niepubliczne został nałożony szereg obowiązków związanych z nauczaniem. Nie każda szkoła niepubliczna mogła kształcić na równych prawach, tak jak szkoła publiczna. Wiązało się to to bowiem z wypełnianiem określonych obowiązków, których nie każda szkoła mogłaby sprostać. Aby uzyskać uprawnienia szkoły publicznej, należało w ówczesnym stanie prawnym spełnić szereg wymogów, w tym przedstawić pozytywną opinię kuratora oświaty o spełnianiu przez szkołę warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (m.in. realizowania programów nauczania uwzględniających podstawy programowe, kształcenia w zawodach określonych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego). Uzyskanie uprawnień szkoły publicznej lub nawet rozszerzenie przez szkołę zakresu kształcenia wpływało na spełnianie wymogów określonych w art. 7 ustawy o systemie oświaty.
W analizowanym przypadku Skarżący co prawda ukończył szkołę publiczną - Liceum Ekonomiczne Centrali Rolniczej Spółdzielni "[...]", jednak nie uzyskał tytułu "technik fizjoterapii" lecz "technik ekonomista", tym samym jednoznacznie nie wypełniając przesłanek z art, 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. do posiadania kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Uzyskania przez Skarżącego tytułu "technik fizjoterapii" nie potwierdza również ani dyplom potwierdzający ukończenie nauki w Policealnym Studium Zawodowym "[...]" w [...], ani świadectwo potwierdzające ukończenie Niepublicznego Policealnego Studium Zawodowego "[...]" wpisanego do ewidencji szkół niepublicznych nr ewidencyjny [...].
Dokumenty przedstawione przez Skarżącego w zakresie ukończenia Niepublicznego Policealnego Studium Zawodowego "[...]" nie wypełniają również drugiej przesłanki z art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. - nie potwierdzają ukończenia "szkoły publicznej lub niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej". Zgodnie bowiem z uzyskaną przez organ informacją z Centrum Nauki i Biznesu "[...]" sp. z o.o., oraz wbrew twierdzeniom Skarżącego, Niepubliczne Policealne Studium Zawodowe "[...]" nigdy nie posiadało placówki o "uprawnieniach szkoły publicznej" w zakresie kształcenia techników fizjoterapii.
Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji nie można uznać, że doszło w niniejszej prawie do naruszenia przez organ wydający uchwałę art. 13 ust. 3 pkt 8 u.z.f. Organ zastosował i zinterpretował ten przepis w sposób prawidłowy. Zasadnie stwierdził, że w świetle przedstawionych przez Skarżącego dokumentów, brak było podstaw prawnych do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
4. Organ w sposób prawidłowy odniósł się również do zarzutów Skarżącego wskazującego, że naruszono w sprawie "prawa nabyte" przez Wnioskodawcę.
Wskazać trzeba, że ustawodawca określił, mając również na względzie dopuszczenie do zawodu osób o odpowiednich kwalifikacjach, ale jednak przede wszystkim interes pacjenta, jakie wymogi muszą spełniać osoby, które będą mogły wykonywać zawód zaufania publicznego, jakim jest zawód fizjoterapeuty. Kwalifikacje osób, którym przyznaje się prawo wykonywania zawodu organ może zatem potwierdzić jedynie w przypadku spełnienia szczegółowo określonych wymogów wynikających z u.z.f. Celem samorządu zawodowego jest bowiem reprezentowanie osób wykonujących zawód fizjoterapeuty oraz sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem tego zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. W granicach interesu publicznego i dla jego ochrony jest natomiast działanie w ramach ustawowych w zakresie uznawania, że dana osoba ma prawo wykonywania zawodu. Zawód fizjoterapeuty to zawód medyczny i głównym punktem odniesienia przy rozważaniach związanych z dopuszczeniem do wykonywania tego zawodu jest pacjent i jego bezpieczeństwo. Zgodzić się można z tym, że brak kwalifikacji przy wykonywaniu czynności fizjoterapeutycznych może spowodować nieodwracalne zmiany w organizmie pacjenta, doprowadzić pacjenta do inwalidztwa. Każdy ma prawo do tego, aby być pacjentem osoby, która posiada zweryfikowane kwalifikacje zawodowe. Po właśnie zostały wprowadzone szczegółowo określone wymogi zawarte w u.z.f.
Zdaniem Sądu, kompleksowa i celowościowa wykładnia art. 13 ust. 3 u.z.f. wskazuje, iż wolą ustawodawcy było zapewnienie możliwości dostępu do zawodu fizjoterapeuty szerokiej grupie osób, które na przestrzeni minionych kilkudziesięciu lat zdobywały różnego rodzaju wykształcenie i doświadczenie kierunkowe, które w chwili obecnej może zostać uznane za wystarczająco potwierdzające ich umiejętności a w z związku z tym przydatne w zawodzie (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1362/18). Jednak nie można przepisów ustawowych i woli ustawodawcy interpretować w sposób zbyt szeroki, dopuszczając do tworzenia nowych przesłanek dostępu do zawodu. Organ jest zobowiązany do interpretacji postanowień ustawowych i ich oceny w każdej konkretnej sprawie. Po to ustawodawca określa przesłanki dostępu do zawodu, ustalając przepisy odnoszące się do osób już funkcjonujących "na rynku" tego rodzaju usług, aby przy spełnieniu wymaganych i uznanych za relewantne szczegółowo wskazanych standardów umożliwić im udział w tworzonym samorządzie zawodowym. Zatem zarówno wykładnia literalna jak i wykładnia systemowa oraz celowościowa u.z.f. prowadzi do wniosków, iż jedynie osoby, które ukończyły edukację na poziomach wskazanych w art. 13 ust. 3 u.z.f. mogą posiadać prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Takich wymogów nie spełnia Wnioskodawca. Stąd w ocenie Sądu, uchwała organu jest zgodna z prawem a zarzuty wskazane w skardze są bezzasadne.
5. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.