VII SA/Wa 2057/21

VII SA/Wa 2057/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Montowski
Monika Kramek
Symbol z opisem
6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Sygn. powiązane
II OSK 974/22 - Wyrok NSA z 2023-09-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Mirosław Montowski, , Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi D.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji drogowej oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1363, dalej: ustawa "zrid"), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej: "budowa ul. G. ([...]) - wiaduktu drogowego nad torami kolejowymi LK nr 1 i LK nr 447 (ok. km [...]+[...]) wraz z dowiązaniem do istniejącego układu drogowego i sieciami uzbrojenia terenu na terenie P. i P.", sprostowanej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] - uchylił w zakresie rysunku nr 01, 02, 03, 04 pt. "Projekt zagospodarowania terenu" (na stronach od 258 do 261 projektu budowlanego, tom I. - projekt zagospodarowania terenu) i orzekł w tym zakresie, poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, nowego rysunku nr 01 projektu zagospodarowania terenu, który tworzy załącznik nr 1 do decyzji, będący jej integralną częścią. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Starosta P. decyzją z dnia [...] maja 2020 r. zezwolił na budowę ul. G.([...]) - wiaduktu drogowego nad torami kolejowymi LK nr [...] i LK nr [...] (ok. km [...]+[...]) wraz z dowiązaniem do istniejącego układu drogowego i sieciami uzbrojenia terenu w P. i P. Decyzji nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. sprostował decyzję z dnia [...] maja 2020 r.
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: K. B., H. A., U. A. A, W. A.i D. G.
Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy zrid inwestor do wniosku załączył mapę w skali 1:500, przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.
W myśl art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy zrid do wniosku o wydanie decyzji inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.). Stosownie do treści ustawy Prawo budowlane do projektu dołączono oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935).
Starosta Pruszkowski, zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy zrid, zawiadomił o wszczęciu postępowania wnioskodawcę, właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały zawiadomione w drodze obwieszczeń, na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej BIP w Urzędzie Miasta P., Urzędzie Miasta P., Starostwie Powiatowym w P. i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości organ uznał za skuteczne. W zawiadomieniach wskazano miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z dokumentacją oraz składać ewentualne uwagi i wnioski.
Natomiast zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy zrid, starosta doręczył wydaną decyzję wnioskodawcy, właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczeń, na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej BIP w Urzędzie Miasta P., Urzędzie Miasta P., Starostwie Powiatowym w P. i w prasie lokalnej. W zawiadomieniach wskazano miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.
Wojewoda stwierdził, że strony były właściwie i skutecznie zawiadomione oraz miały możliwość zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się w trakcie trwania postępowania. Zatem postępowanie było przeprowadzone w sposób właściwy.
Analizując decyzję Starosty P. organ odwoławczy uznał, że czyni ona zadość wymogom z art. 11 f ust. 1 ustawy zrid, zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapę z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:500 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik do decyzji). Ponadto wskazał, że na mocy decyzji zrid zatwierdzono projekt budowlany.
Mimo to, zdaniem Wojewody decyzja wymagała korekty merytoryczno-reformacyjnej. Należało bowiem uchylić projekt budowlany w zakresie rysunku nr 01, 02, 03, 04 pt. "Projekt zagospodarowania terenu" (na stronach od 258 do 261 projektu budowlanego tom I. - projekt zagospodarowania terenu) i zatwierdzić, w to miejsce nowy rysunek nr 01, który stanowi załącznik nr 1 do decyzji.
Na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, zmianie uległy: opis zakresu robót budowlanych w projektowanych liniach rozgraniczających, poprzez wskazanie działek ewidencyjnych przed i po podziale, wymiarowanie projektowanych obiektów (w tym ronda, zjazdów), to skorygowano metrykę oraz wskazano projektowaną linie rozgraniczającą, granice działek ewidencyjnych objętych wnioskiem, a projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego tj. na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne na mapie zawierającej podpis osoby reprezentującej organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny.
Przedłożona dokumentacja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 r., poz. 1935) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U z 2016 r., poz. 124), a także rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie z dnia 30 maja 2000 r. (Dz. U. Nr 63, poz. 735).
Następnie Wojewoda przeanalizował zarzuty zawarte w odwołaniu K. B., H.A., U. A. A. oraz W. A.i uznał je jako bezzasadne.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej D. G.organ wskazał, że zgodnie z art. 49 k.p.a., strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.
Organ odwoławczy ocenił, że Starosta P. prawidłowo zawiadomił strony postępowania o wydaniu przedmiotowej decyzji.
Stosownie do art. 11f ust. 3 ustawy zrid decyzję o zezwoleniu na realizacją inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi, natomiast pozostałe strony zawiadamia się o wydaniu takiej decyzji w drodze obwieszczeń. Domniemywa się, iż doręczenie decyzji tym osobom nastąpiło po upływie terminu 14 dni od dnia publicznego zawiadomienia o jej wydaniu.
Tym samym nie można mówić o braku udziału w postępowaniu, gdy decyzję stronie doręczono (w drodze publicznego zawiadomienia). Podniesiony przez skarżącą zarzut, że nie została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji, nie może być uwzględniony, ponieważ odwołująca się miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy organu I instancji, w tym także składania wniosków i odwołań.
Odnosząc się do argumentacji odwołania podkreślił, że D. G. już po wszczęciu postępowania, na podstawie umowy darowizny z dnia 9 stycznia 2020 r., stała się właścicielem nieruchomości przy ulicy G. nr [...] w P., działka nr ew. [...] w obrębie [...]. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone ówczesnemu właścicielowi nieruchomości M. G. Dlatego należało uznać, że skarżąca została powiadomiona o wydaniu przedmiotowej decyzji razem ze wszystkimi pozostałymi stronami postępowania.
W dacie wszczęcia postępowania skarżąca nie była właścicielką działki nr [...]. M.G. dokonał podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...]. Obie działki były wówczas objęte jedną księgą wieczystą i należały do jednego właściciela.
Organ podkreślił, że działka [...], z której wydzielono działki [...] i [...], nie posiadała i nie posiada zjazdu z drogi publicznej - ul. G..
Dodatkowo wskazał na toczące się ówcześnie postępowanie z wniosku M. G. z dnia 25 października 2019 r. do Burmistrza Miasta P. w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy dla działki [...]. Projekt decyzji Burmistrza Miasta P. został przesłany do Prezydenta Miasta P. w celu uzgodnienia. Projekt ten wpłynął po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
W odniesieniu do wskazanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, zarządca drogi postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. zgłosił zastrzeżenie podnosząc, że działka nie ma zjazdu z ul. G., nie została wydana decyzja na jego lokalizację, a ulica G. w tym rejonie będzie przebudowywana.
W ocenie Wojewody, na etapie podziału działki nr [...] na działki [...] i [...] dokonano faktycznego pozbawienia działki [...] bezpośredniego dostępu do drogi publicznej - ul. G.. Taki dostęp pozostał wyłącznie dla działki [...]. Z związku z tym, że działka [...], nigdy nie posiadała bezpośredniego dostępu do ul. G., to na etapie jej podziału powinien być ustanowiony dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej.
W kontekście zarzutów odwołania organ odwoławczy podkreślił, że podpora wiaduktu zlokalizowana jest w odległości ok. 85 m od najbliższej granicy działki [...] lub [...]. Nie może więc być mowy o zablokowaniu dostępu do drogi publicznej w wyniku jego budowy. Części działki [...] (po podziale nr [...]) przewidziano do przejęcia pod pas drogowy ul. G., gdzie zaprojektowano mur oporowy, w celu ograniczenia zajętości terenów prywatnych poprzez budowę nasypów drogowych. Nie stanowiło to jednak o zablokowaniu dojścia i dojazdu, ponieważ działka [...] nigdy nie posiadała w tym miejscu dojścia i dojazdu. Działka [...] (pozostała skarżącej po podziale działki [...]) ma zapewniony taki sam dostęp jaki miała działka [...].
Wojewoda [...] podniósł, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w § 4 ust. 1 wskazuje, że obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
Przywoływany projekt decyzji o warunkach zabudowy zakładał, że "linia zabudowy od granicy działki od strony ul. G. powinna być usytuowana na przedłużeniu linii zabudowy na dz. [...]". W związku z tym obiekty budowlane zaprojektowane w ramach zamierzenia inwestora nie powodują jakiegokolwiek ograniczenia w zakresie możliwości zabudowy działki [...] (część działki [...] pozostawiona skarżącej). Zabudowa na przedłużeniu linii zabudowy na działce nr [...] będzie nadal możliwa.
Ponadto Wojewoda stwierdził, że wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane pojęcie "dostęp do drogi publicznej", czy "dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej" wskazany w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - nie są tożsame z określeniem "zjazd" o którym mowa w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych .
Z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., wynikają wzajemne relacje między pojęciami "zjazd" i "dostęp do drogi publicznej". Zjazd jest to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Definicja ta odwołuje się do art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: "dostęp do drogi publicznej", to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej".
Pojęcie "zjazdu" należy odróżnić od szerszego pojęcia "dostępu do drogi publicznej". "Zjazd" to konkretny bezpośredni przypadek "dostępu do drogi publicznej", w odróżnieniu od dostępu pośredniego w formie drogi wewnętrznej bądź służebności gruntowej.
Organ odwoławczy podkreślił, że działka [...] położna była przy dwóch drogach publicznych: ul. G. i ul. G.. Mimo to działka ta nigdy nie posiadała zjazdu z ul. G.. Właściciel działki nr [...] dokonując jej podziału na działki [...] i [...], pozbawił część działki o numerze [...] wspólnej granicy z drogą i dostępu do istniejącej bramy. Działka o numerze [...] położona przy ul. G., nie posiadała "dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do tej drogi publicznej" ani "zjazdu". Taki stan faktyczny i prawny nabyła skarżąca i taki uwzględniono w projekcie budowlanym.
Podsumowując, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z decyzją Starosty P. z dnia [...] maja 2020 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dojdzie do przejęcia części działki [...], pozostawiając część o projektowanym numerze [...] dotychczasowemu właścicielowi, zaś działka o numerze [...] wejdzie w skład pasa drogowego ul. G..
Po podziale, część działki [...] pozostająca własnością prywatną, niepodlegająca przejęciu pod pas drogowy, to jest działka [...], będzie miała identyczną sytuację w zakresie dostępu do drogi publicznej jaką ma obecnie działka [...].
Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy zrid, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości.
Zarówno starosta jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie podlega tylko zgodność z prawem, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy zrid. Stosownie do art. 11e ww. ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice.
Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości.
Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Starosty P., poza częścią uchyloną niniejszą decyzją, nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.
D. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca2021 r.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 80 k.p.a. i art. 77 § 1 w zw. z art. 6, 7, 8 § 1, 9, 10 § 1 i 11 k.p.a.,
- art. 11i ust. 1 zrid w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
- art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 ustawy Kodeks cywilny, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i przyjęcie, że działka [...], nie została pozbawiona dostępu (dojazdu i dojścia) do drogi publicznej tj. ul. G..
Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że realizacja inwestycji może spowodować pozbawienie działki nr [...] dostępu do drogi publicznej oraz możliwości doprowadzenia do niej mediów, co uniemożliwi korzystanie z niej w dotychczasowy sposób. Domagała się zmiany projektu budowlanego dołączonego do wniosku o wydanie decyzji tak, aby działka nr [...] nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej.
Podkreśliła, że możliwość dostępu działki [...] do ul. G. poprzez ustanowienie służebności drogowej jest tylko potencjalną możliwością, stanem przyszłym, nie zaś realnym dostępem do drogi publicznej. Projektowany mur oporowy na działce nr [...], przejętej pod pas drogowy ul. G., zablokował dostęp do drogi działce nr [...].
Racjonalnym było powstrzymywanie się od ustanawiania służebności drogowej przez działkę nr [...] do ul. G., skoro istniała możliwość uzyskania bezpośredniego dostęp do ul. G. na podstawie decyzji o lokalizacji zjazdu z działki nr [...] na tę ulicę.
Właściciel nieruchomości nie ma obowiązku przewidywania przyszłych działań organów administracji publicznej i "zabezpieczania się" przed nimi. Wbrew twierdzeniom Wojewody, nie nabyła działki nr [...] bez dostępu do drogi publicznej, ale z dostępem do takiej drogi z ul. G.. Nieprawdziwym jest twierdzenie, że godziła się na brak dostępu do drogi, nabywając nieruchomość.
Irrelewantny prawnie był wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], złożony przez M.G. i projekt takiej decyzji.
Dostępu do drogi publicznej nie można utożsamiać z uzyskaniem decyzji o lokalizacji zjazdu ani z fizycznym jego wykonaniem.
Inwestor wystąpił z projektem budowlanym, który zakłada pozbawienie działki nr [...] jedynego dostępu do drogi publicznej, nie zapewniając alternatywnego dostępu do drogi publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Skarga jest bezzasadna.
Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1363 ze zm.,), która służy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych. Ustawa ta przewiduje, uproszczony tryb postępowania w sprawach związanych z realizacją dróg publicznych. Ma zastosowanie do wniosków inwestorów zmierzających do uzyskiwania pozwoleń na realizację inwestycji drogowej oraz nabywania nieruchomości pod drogi. Postępowanie nią uregulowane obejmuje (m.in.) ustalenie przebiegu inwestycji, zatwierdzenie projektu budowlanego, zatwierdzenie podziału nieruchomości. Są to przepisy szczególne względem innych aktów prawnych. Jeżeli inwestor występuje z wnioskiem o wydanie zezwolenia w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, to organy nie dokonują oceny racjonalności przyjętych rozwiązań.
Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, organ dokonał prawidłowej oceny wniosku inwestora w aspekcie art. 11d ust. 1 ustawy zrid i zasadnie uznał, że przedłożony projekt budowlany był zgodny z przepisami.
Wydana przez organ drugiej instancji decyzja posiada elementy, przewidziane w art. 11f ust. 1 ustawy zrid. Zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, zatwierdzenie podziału nieruchomości, oznaczenie nieruchomości, które staną się własnością jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Organ odwoławczy przeprowadził postępowanie bez naruszenia zasad procedury, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. Odniósł się w sposób prawidłowy do zarzutów podniesionych przez odwołującą się, w tym przede wszystkim w zakresie dostępu do drogi publicznej pozostawionej skarżącej części działki.
Choć argumentacja organu odwoławczego przedstawiona w uzasadnieniu, była mało klarowana, to decyzja miała racjonalne przesłanki i została wydana na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów. W istniejącym stanie faktycznym i prawnym wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji było zasadne.
Z projektu budowlanego wynikało, że inwestor - Prezydent Miasta P. zaprojektował wykonanie inwestycji polegającej na budowie ul. G. ([...]) - wiaduktu drogowego nad torami kolejowymi LK nr [...] i LK nr [...] (ok. km [...]+[...]) wraz z dowiązaniem do istniejącego układu drogowego i sieciami uzbrojenia terenu na terenie P. i P..
Konieczność realizacji inwestycji związana była głównie z potrzebą zwiększenia liczby przepraw umożliwiających bezkolizyjne przekroczenie linii kolejowych (nr [...] i nr [...]), które dzielą zurbanizowany teren miejski (miasto P. i Miasto P.) na dwie części. Budowa nowego układu drogowego wraz z wiaduktem zminimalizuje bariery komunikacyjne i społeczne jaką powodują szlaki kolejowe o tak dużym natężeniu ruchu jak LK nr [...] i LK nr [...]. W ramach inwestycji przewidziano m.in. wiadukt nad torami przystosowany do korzystania przez wszystkich uczestników ruchu drogowego, tj. pojazdy silnikowe, pieszych oraz rowerzystów. Znacząca odległość (ponad 1 km) od innych budowli umożliwiających bezkolizyjne przekroczenie przeszkody kolejowej skłaniała pieszych do przekraczania terenu kolejowego w sposób nielegalny. Lokalizację nowoprojektowanego wiaduktu w ciągu ul. G. zaprojektowano pomiędzy obecnie funkcjonującymi obiektami mostowymi w ciągu dróg publicznych (wiadukt w ciągu ul. Poznańskiej oraz wiadukt im. gen. L. O.). Budowa wpłynie na skrócenie czasu podróży i korzystnie wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
Z akt sprawy wynikało, że na dzień wszczęcia przedmiotowego postępowania właścicielem działek nr [...] i nr [...], wydzielonych z działki nr [...], był M. G. Działki te stanowiły faktycznie jedną nieruchomość, objętą jedną księgą wieczystą i należały do tego samego właściciela. Wnioskiem z dnia 25 października 2019 r. M.G. wystąpił do Burmistrza Miasta P. o ustalenie warunków zabudowy na działce [...]. Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. zgłosił zastrzeżenie do pkt. 5) projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazując, że działka nr [...] nie ma istniejącego zjazdu z ul. G. i nie została wydana decyzja na jego lokalizację. Dopiero na podstawie umowy darowizny z dnia 9 stycznia 2020 r. skarżąca stała się właścicielem działki nr [...]. Skoro działka nr [...], nigdy nie posiadała zjazdu z ul. G. i nie została wydana decyzja na jego lokalizację, to słusznie organ przyjął, że działki powstałe później w wyniku jej podziału, w tym działka nr [...] nie posiadały dostępu do drogi publicznej od strony ul. G.. W związku z tym Sąd nie podziela zarzutu skarżącej dotyczącego pozbawienia działki [...] dostępu do drogi publicznej, w wyniku wydania decyzji o zezwoleniu na lokalizację inwestycji drogowej.
Podkreślić trzeba, że mimo, iż pierwotna działka [...] położna była przy dwóch drogach publicznych: ul. G. i ul. G., to komunikacja i istniejący zjazd znajdowały się od ul. G.. Nigdy nie istniał zjazd z ul. G.. Właściciel działki nr [...] dokonując jej podziału na działki [...] i [...], pozbawił działkę [...] wspólnej granicy z ulicą Gimnazjalną i dostępu do zjazdu z istniejącej bramy. Po podziale mimo, że działka [...] nadal położona była przy ul. G., to nie uzyskała prawnego dostępu do drogi publicznej, w tym zwłaszcza zjazdu z ul. G.. Taki stan faktyczny i prawny nabyła skarżąca i taki został uwzględniony w projekcie budowlanym.
Zaznaczyć również należy, że zgodnie z art. 11f ust. 2 ustawy zrid decyzję o zezwoleniu na realizacją inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi, natomiast pozostałe strony zawiadamia się o wydaniu takiej decyzji w drodze obwieszczeń, a skoro na dzień wszczęcia postępowania skarżąca nie była właścicielem działki nr [...], to słusznie zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wysłane M. G., ówczesnemu właścicielowi tej działki. W związku z tym nie można mówić o braku udziału w postępowaniu, gdy zawiadomienie o wszczęciu i o wydaniu decyzji organu I instancji doręczono w drodze publicznego zawiadomienia.
Oceniając zarzut naruszenia prawa własności poprzez wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej i zaprojektowanie drogi w sposób nadmiernie uciążliwy i nieproporcjonalnie do zamierzonych celów oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej należy zauważyć, że wywłaszczenie jakie jest związane z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jest dopuszczalne w świetle unormowań Konstytucji RP (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3), bowiem następuje na cel publiczny (budowa drogi publicznej) oraz - w oparciu o ustawę, tj. art. 12 ust. 4 ustawy zrid.
Wywłaszczenie następuje za odszkodowaniem określonym zgodnie z przepisami ustawy zrid, a w zakresie w nim nieuregulowanym w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wywłaszczenie części nieruchomości należącej do skarżącej - spełnia konstytucyjną przesłankę celowościową, gdyż zostało dokonane na cel publiczny, jakim jest budowa drogi gminnej. Zważyć przy tym należy, że skutek przejęcia praw do nieruchomości nie jest efektem woli inwestora lub organu orzekającego, lecz następuje z mocy prawa, co wynika z art. 12 ust. 4 pkt 1 tej ustawy. Odebranie dotychczasowemu właścicielowi praw do nieruchomości, łączy się bezpośrednio z przyznaniem mu roszczenia o odszkodowanie, realizowanego przez organ administracji z urzędu w odrębnej decyzji.
Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy zrid, starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Organ administracji nie jest uprawniony do oceny zasadności, celowości zamierzonej inwestycji, czy jej przebiegu. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej korzystne dla niego rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. To inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji drogi. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji, a odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu, z których wynikałoby, że przebieg inwestycji zaproponowany przez inwestora narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy, organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej.
Spod kognicji organu wyłączona jest ocena racjonalności lub słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. O przebiegu całej inwestycji drogowej decyduje wnioskodawca i to wyłącznie on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2014 r. II OSK 93/14). Jak wyjaśnił NSA w ww. wyroku "Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (...) nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca".
W ocenie Sądu, przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzałyby nadmierną, a w szczególności nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności.
Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia, nie naruszając przy tym wskazanych przez skarżącą przepisów Konstytucji, ustaw jak i procedury administracyjnej.
Reasumując nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.