VII SA/Wa 205/06

VII SA/Wa 205/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska /sprawozdawca/
Jolanta Zdanowicz
Mariola Kowalska. /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] w [...] kwotę 10 zł ( dziesięć ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Starosta Powiatu [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] listopada 2000 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...-...] SA z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę kanalizacji osiedlowej w liniach rozgraniczających ulic osiedlowych dla zespołu mieszkaniowego "[...-...]" przy ul. [...] i [...] w [...].
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Polski Związek Działkowców Okręg [...], Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] marca 2001 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze, uznając że odwołujący się nie mają przymiotu strony.
Decyzja ta, w skutek skargi wniesionej przez Polski Związek Działkowców Zarząd Okręgowy w [...], była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem wydanym dnia 20 stycznia 2003 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1416-1421/01 uchylił zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu wskazując, iż organ wydający zaskarżoną decyzję uznał, iż Polski Związek Działkowców nie ma przymiotu strony, nie wyjaśniając właściwie swojego stanowiska.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] marca 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Powiatu [...] wydanej dnia [...] listopada 2000 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę kanalizacji osiedlowej.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wobec tego, iż przedmiotowa inwestycja został już zrealizowana, orzekanie w przedmiocie pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie [...] w [...], podając, iż wyrokiem z dnia 3 października 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny (IV SA 651/99) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą całego zamierzenia inwestycyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazywał skarżący.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy uznał, iż w związku z tym, iż przedmiotowa budowa została zakończona, zbędne jest rozstrzyganie merytoryczne w sprawie, a postępowanie odwoławcze w tej sytuacji należało umorzyć.
Z przytoczonej przez organ podstawy prawnej decyzji (art. 138 § 1 pkt 3 kpa) i samego rozstrzygnięcia, wynika, iż Wojewoda [...] pomylił w sposób niedopuszczalny instytucje prawne zawarte w art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Rozstrzygnięcie oparte na podstawie prawnej określonej w art. 138 § 1 pkt 3 kpa stosuje się jedynie w sytuacji, gdy rozpoznanie samego odwołania przed organem II instancji, stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość może wiązać się bądź z cofnięciem odwołania, bądź z brakiem interesu prawnego osoby wnoszącej odwołanie. W takiej sytuacji pozostaje w obrocie prawnym rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji. Wydanie orzeczenia takiej treści wymagałoby jednak uwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2003r. oraz wykazania przez organ, iż odwołującemu się Polskiemu Związkowi Działkowców nie można przypisać przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Takich ustaleń organ odwoławczy, naruszając art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)nie poczynił.
Z innym stanem faktycznym i prawnym mamy do czynienia, gdy z jakiejkolwiek przyczyny rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej stało się bezprzedmiotowe, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Trafnie organ wskazał, iż w wyniku zakończenia prac budowlanych, prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe. Organ nie zauważył jednak różnicy pomiędzy umorzeniem sprawy a umorzeniem postępowania odwoławczego. Instytucje te nie mogą być stosowane zamiennie, zaś umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy bezprzedmiotowym stało się całe postępowanie w sprawie należy ocenić jako rażąco naruszające prawo, a więc wypełniające przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Wskazać ponadto należy, iż nie tylko te przyczyny legły u podstaw uznania Sądu, iż decyzja zaskarżona jest wadliwa w stopniu rażącym.
Rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z jej uzasadnieniem. W wyroku NSA z dnia 13 maja 1999r. sygn. akt SA 935/98, Lex 47268, sąd uznał, iż uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Jeśli zatem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji nie tylko nie koresponduje z treścią uzasadnienia, ale jest diametralnie różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, taka decyzja rażąco narusza art. 107 kpa i jako dotknięta wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa podlega stwierdzeniu nieważności. Sąd w obecnym składzie podziela ten pogląd.
W tak podstawowej kwestii, jak zakres rozstrzygania organu II instancji nie mogą zachodzić niejasności. Decyzja administracyjna stosownie do art. 107 kpa składa się z osnowy i uzasadnienia. Żadna z tych części nie może funkcjonować oddzielnie w obrocie prawnym. Nie można akceptować sytuacji, w której rozstrzygnięcie dotyczy innego stanu prawnego i faktycznego niż opisany w uzasadnieniu.
W konsekwencji powyższych uchybień prawnych, wobec rażącego naruszenia art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 3 kpa stwierdzić należy, ze decyzja Wojewody [...] dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.