VII SA/Wa 2036/12

VII SA/Wa 2036/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosława Kowalska
Włodzimierz Kowalczyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 158 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku G. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono B. i S. G. pozwolenia na budowę budynku garażowego na samochód osobowy wraz z wiatą przeznaczoną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, na działce położonej w Tomaszowie [...] przy ul. [...] - odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotem kontrolowanej w trybie nieważności jest decyzja o pozwoleniu na budowę budynku garażowego na samochód osobowy wraz z wiatą przeznaczoną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.
Wskazał na przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zgodnie z którym usytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, (bez otworów dennych i drzwiowych) dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę załączyli decyzję Prezydenta Miasta [...] [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2010r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 22 października 2010r. i do chwili obecnej, (mimo wniosku G. S. o stwierdzenie jej nieważności) nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.
W decyzji tej wskazano, iż dopuszcza się lokalizację przedmiotowej inwestycji w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...]. Jednocześnie z załącznika nr 2 do tej decyzji wynika, że z uwagi na niewielkie powierzchnie działek w obszarze analizowanym, budynki gospodarcze lokalizowane są zazwyczaj w granicach działek. Tym samym dopuszcza się lokalizację inwestycji w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...].
Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności organ wskazał, że G. S. neguje przede wszystkim przebieg geodezyjnego wytyczenia obiektu objętego kontrolowaną decyzją oraz nie wyraża zgody na przeniesienie krzewów tui posadzonych w odległości ok. 0.50 m od granicy z działką sąsiednią.
W tym kontekście organ wojewódzki stwierdził, że nie ma ustawowych przepisów określających, w jakiej odległości od granicy albo od budynku można posadzić krzew, czy drzewo. Spory na tym tle mają charakter cywilnoprawny. Do ich rozstrzygania właściwe są sądy powszechne, a nie organy administracji publicznej.
Projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji został sporządzony na mapie jednostkowej, posiadającej wymaganą klauzulę potwierdzającą aktualność i stwierdzającą, że mapa ta może służyć do celów projektowych. Organ nie znalazł podstaw o kwestionowania map znajdujących się w zasobach Powiatowego ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.
Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wymogami § 13 warunków technicznych, odnośnie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi na działkach sąsiednich. Wnioskodawczyni nie wykazała żadnej przesłanki ograniczającej zagospodarowanie jej terenu, a tym samym naruszenia chronionego prawem interesu prawnego.
Reasumując organ wojewódzki stwierdził, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy przepis został przekroczony w sposób jasny i jednoznaczny, a naruszenie ma tak duży ciężar gatunkowy, iż zachodzi potrzeba wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Organ nie stwierdził aby badana decyzja była dotknięta jakąkolwiek z wad określonych w art. 156 Kpa.
Od decyzji Wojewody [...] odwołała się G. S..
W jej ocenie decyzja Starosty [...] wydana została z rażącym naruszeniem §12 ust. 3 pkt 1 jak i pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.).
W § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia określono 4 przypadki, kiedy dopuszcza się m. in. usytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną bądź w odległości nie mniejszej niż 1,5m. Żaden z tych przypadków w niniejszej sprawie nie zachodzi. W szczególności przedmiotowy budynek zaprojektowano na działce, której szerokość jest większa niż 16 m. (szerokość działki inwestora wynosi ok. 20m).
W decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09 2010r. o warunkach zabudowy określono, że dopuszcza się lokalizację przedmiotowej inwestycji w granicy działki o nr [...] i [...]. To jednak nie przesądzało o możliwości budowy w granicy, gdyż organ administracji architektoniczno - budowlanej powinien ustalić, że takie wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy jest sprzeczne z warunkami technicznymi.
Zasada związania decyzją o warunkach zabudowy organu wydającego pozwolenie na budowę nie oznacza, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej, jest zwolniony od badania zgodności z prawem projektowanej inwestycji w zakresie poddanym jego właściwości. Organ jest zobowiązany odmówić wydania pozwolenia na budowę także wtedy, gdy ustali, że wskazane w decyzji o warunkach usytuowanie budynku jest sprzeczne z warunkami technicznymi (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 503/08 i WSA w Poznaniu w wyroku -II SA/Po 573/09).
W swojej ocenie Wojewoda [...] pominął przepisy określające dopuszczalne sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej - § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania G. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. i S. G. pozwolenia na budowę budynku garażowego na samochód osobowy wraz z wiatą przeznaczoną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe na działce nr ew. [...] położonej w obrębie ew. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu organ podał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Z uwagi na okoliczność, że instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 K.p.a.. może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek. Jedną z przesłanek wymienionych w powyższym przepisie jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
Przesłankami, które pozwalają stwierdzić, iż doszło do rażącego naruszenia prawa są oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok NSA z dnia 20 września 2009r., sygn. akt I OSK 1729/07; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1134/04: wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 565/09).
Postępowanie nieważnościowe polega na ocenie legalności kwestionowanej decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania.
Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 15 czerwca 2011r. inwestorzy B. i S. G. załączyli oświadczenie z dnia 15 czerwca 2011r. o przysługującym im prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną stanowiącą działkę nr ew. [...]. obręb [...] na cele budowlane. Dołączyli również decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego oraz wiaty na działce przy ul. [...] w [...].
Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Zdaniem organu II instancji sporna inwestycja nie narusza rażąco postanowień decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010r., o warunkach zabudowy. W szczególności nie narusza zapisów tej decyzji w zakresie: rodzaju zabudowy (projektowana zabudowa uzupełniająca funkcję mieszkaniową) - inwestycja polega na budowie budynku garażowego z wiatą rekreacyjną; nieprzekraczalnej linii zabudowy (zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy).
Również wielkość powierzchni zabudowy działki inwestycyjnej wynosząca 27.77 % przy maksymalnej 34%; udział powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 60 % przy minimum 58%: szerokość elewacji frontowej garażu i wiaty wynosząca 5.5 m dla garażu i 4.5 dla wiaty (rysunek nr 6 projekt, przekrój B-B) przy maksymalnej szerokości - 5,5m dla budynku garażu i do 5m dla wiaty: wysokość elewacji frontowej - 2.76 (przekrój A-A) przy dopuszczalnej - 3m; geometria dachu: dach jedno i dwuspadowy o nachyleniu 8° (rysunek nr 7 projektu) przy dopuszczalnym 15°; wysokość głównej kalenicy: 3.8 m (rysunek nr 6 projekt, przekrój B-B) - są zgodne z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto, kwestionowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nie narusza w sposób rażący przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
W szczególności sporna inwestycja nie narusza § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r.. Nr 75. poz. 690 wg. stanu na dzień 11 lipca 2011 r.), zgodnie z którym sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jak wynika z pkt 2e decyzji Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy przedmiotowej inwestycji, dopuszczała ona usytuowanie spornego garażu i wiaty rekreacyjnej w granicy z działkami nr [...] i [...].
Mając na uwadze powyższe inwestycja, w ocenie organu nie narusza postanowień decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza w stopniu rażącym.
Aby stwierdzić, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy wykazać, że treść badanej decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczy odległości od granicy budynków w zabudowie jednorodzinnej, nie oznacza on wyłączenia stosowania przepisu § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.
G. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., domagając się jej uchylenia.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że o usytuowaniu kwestionowanego budynku bezpośrednio przy granicy jej działki dowiedziała się późno, gdyż nie było o tym mowy w kwestionowanej decyzji Starosty [...].
Przy istniejących wymiarach działki inwestorów [...] i stanie jej zabudowy można było - zachowując w pełni funkcjonalność korzystania z całej nieruchomości - usytuować projektowany obiekt z zachowaniem odległości 3 m od granicy z jej działką.
Przedmiotowy budynek mógł być usytuowany także w odległości 1,5 m od granicy z jej działką.
Ponowiła twierdzenie, iż kwestionowana decyzja Starosty [...] została wydana bez uprzedniego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). W ocenie skarżącej naruszony został przepis § 12 ust. 3 pkt 1,2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75,poz 690 z późn. zm.).
Fakt dopuszczenia usytuowania budynku bezpośrednio w granicy działki, gdy w decyzji o warunkach zabudowy przewidziano jedynie ewentualną możliwość takiego sytuowania, wskazuje na naruszenie przepisów prawa.
W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji Starosty [...] poza lakonicznymi stwierdzeniami, że "sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy...zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami..." nie wskazano dlaczego przyjęto usytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką, skoro nie były spełnione wymagania dopuszczające takie usytuowanie, określone w § 12 ust. 3 pkt 1,2 i 4 w/w rozporządzenia.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Skargę należało oddalić.
Na wstępie należy przypomnieć, że za rażące naruszenie prawa rozumie się takie naruszenie prawa, które jest oczywiste, a ponadto powoduje skutki, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Aby stwierdzić, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy wykazać, że treść badanej decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących niezgodności inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2 2002r.. Nr 75. poz. 690 ze zm.) – stwierdzić należy, iż są one bezpodstawne.
Niewątpliwie inwestorzy dysponowali decyzją Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] września 2010r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego oraz wiaty na działce nr ew. [...]. obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Jak wynikało z pkt 2e tej decyzji, dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego oraz wiaty na działce przy ul. [...] w [...] - dopuszczono usytuowanie garażu i wiaty rekreacyjnej w granicy z działkami nr [...] i [...].
Wobec powyższego, przewidziane w projekcie zagospodarowania terenu usytuowanie budynku nie naruszało przepisów, a w szczególności było zgodne z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Stosownie do tego przepisu sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych dopuszcza się w odległości 1.5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Należy zgodzić się z twierdzeniami organu, iż z obowiązków tych organ wywiązał się a kwestionowana decyzja nie narusza § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r.. Nr 75. poz. 690 – w brzmieniu na dzień 11 lipca 2011 r.), zgodnie z którym sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Natomiast regulacja zawarta w przepisie § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotycząca odległości od granicy budynków w zabudowie jednorodzinnej, nie oznacza wyłączenia stosowania przepisu § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia.
Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiązała organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.
Poza tym prawidłowo organ wykazał, że inwestycja nie naruszała innych postanowień decyzji Prezydenta Miasta [...][...] z dnia [...] września 2010r., o warunkach zabudowy.
W związku z tym organ wykazał, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów prawa w stopniu rażącym.
Zdaniem Sądu organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy, ustosunkował się do twierdzeń strony oraz uwzględnił w rozważaniach szczególny charakter postępowania nadzwyczajnego jakie prowadził. W sposób wyczerpujący ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.