VII SA/Wa 201/06

VII SA/Wa 201/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska
Jolanta Zdanowicz
Mariola Kowalska. /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] listopada 2000r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany sieci gazowej dla zespołu mieszkaniowego "[...]" w [...] przy ulicy [...] i [...], i wydał w tym przedmiocie pozwolenie na budowę.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Polski Związek Działkowców Okręgowy Zarząd w [...].
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2001r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż Polski Związek Działkowców, nie jest stroną postępowania, ponieważ teren inwestycji nie graniczy z terenem stanowiącym własność odwołującego się .
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Polski Związek Działkowców, podnosząc, iż nie godzi się z decyzją umarzającą postępowanie odwoławcze i tym samym odmawiającą przymiotu strony skarżącemu.
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2003r. sygn. akt IV SA 1416-1421/01 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toku postępowania inwestor przedłożył dokumenty z których wynika, iż inwestycja została zrealizowana. Z uwagi na zakończenie inwestycji orzekanie merytoryczne w przedmiocie pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie [...]. Skarżący podniósł, iż wyrokiem z dnia [...] października 2002r. sygn.akt IV SA 651/99 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 1999r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co oznacza, iż decyzja organu I instancji Prezydenta [...] nie jest ostateczna, a obejmuje ona całe zamierzenie inwestycyjne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazywał skarżący.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy uznał, iż w związku z tym, iż przedmiotowa budowa została zakończona, zbędne jest rozstrzyganie merytoryczne w sprawie, a postępowanie odwoławcze w tej sytuacji należało umorzyć.
Z przytoczonej przez organ podstawy prawnej decyzji (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.) i samego rozstrzygnięcia, wynika, iż Wojewoda [...] pomylił w sposób niedopuszczalny instytucje prawne zawarte w art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Rozstrzygnięcie oparte na podstawie prawnej określonej w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. stosuje się jedynie w sytuacji, gdy rozpoznanie samego odwołania przed organem II instancji, stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość może wiązać się bądź z cofnięciem odwołania, bądź z brakiem interesu prawnego osoby wnoszącej odwołanie. W takiej sytuacji pozostaje w obrocie prawnym rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji. Wydanie orzeczenia takiej treści wymagałoby jednak uwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2003r. oraz wykazania przez organ, iż odwołującemu się Polskiemu Związkowi Działkowców nie można przypisać przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Takich ustaleń organ odwoławczy, naruszając art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie poczynił.
Z innym stanem faktycznym i prawnym mamy do czynienia, gdy z jakiejkolwiek przyczyny rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej stało się bezprzedmiotowe, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Trafnie organ wskazał, iż w wyniku zakończenia prac budowlanych, prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy nie zauważył jednak różnicy pomiędzy umorzeniem sprawy a umorzeniem postępowania odwoławczego. Instytucje te nie mogą być stosowane zamiennie, zaś umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy bezprzedmiotowym stało się całe postępowanie w sprawie należy ocenić jako rażąco naruszające prawo, a więc wypełniające przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wskazać ponadto należy, iż nie tylko te przyczyny legły u podstaw uznania Sądu, iż decyzja zaskarżona jest wadliwa w stopniu rażącym.
Rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest sprzeczne jej uzasadnieniem. W wyroku NSA z dnia 13 maja 1999r. Sygn.akt SA 935/98, Lex 47268, sąd uznał, iż uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Jeśli zatem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji nie tylko nie koresponduje z treścią uzasadnienia, ale jest diametralnie różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, taka decyzja rażąco narusza art. 107 kpa i jako dotknięta wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa podlega stwierdzeniu nieważności. Sąd w obecnym składzie podziela ten pogląd.
W tak podstawowej kwestii, jak zakres rozstrzygania organu II instancji nie mogą zachodzić niejasności. Decyzja administracyjna stosownie do art. 107 k.p.a. składa się z osnowy i uzasadnienia. Żadna z tych części nie może funkcjonować oddzielnie w obrocie prawnym. Nie można akceptować sytuacji, w której rozstrzygnięcie dotyczy innego stanu prawnego i faktycznego niż opisano w uzasadnieniu.
W konsekwencji powyższych uchybień prawnych, wobec rażącego naruszenia art. 107 § 3 i 138 § 1 pkt 3 k.p.a stwierdzić należy, iż decyzja Wojewody [...] dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.