VII SA/Wa 1998/24

VII SA/Wa 1998/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Małgorzata Jarecka /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Konicki
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska asesor WSA Paweł Konicki Protokolant: referent stażysta Oliwia Woźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K W na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] maja 2024 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z [...] maja 2024 r., którą to, działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji (dalej "Skarżący") Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2022 r o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi gminnej klasy L w rejonie ul. K. w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] [...] (dalej "ZRID"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji K W wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2011 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi gminnej klasy L w rejonie ul. K". Działający w jego imieniu pełnomocnik, jako podstawę prawną wskazał art. 156 §1 pkt 3 k.p.a.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2020 r odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S., jednakże decyzja ta została uchylona, w celu ustalenia zakresu wniosku. W ponownie rozpatrywanej sprawie organ odniósł prowadzone postępowanie do tej części decyzji, która dotyczyła interesu prawnego Skarżącego tj. w zakresie dotyczącym nieruchomości będącej własnością Skarżącego - działki ewidencyjnej o nr [...].
W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Skarżący podniósł, iż działka nr [...], z obrębu [...] w S. (objęta ZRID), powstała w wyniku podziału nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego położonej w S., przy ul. K., obręb [...], składającej się z działki nr [...]. Decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r., zatwierdzająca ten podział wydana została na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, z póżn. zm.), zwanej dalej "u.g.n.". Skarżący, powołując się na zapisy art. 98 ust. 1 u.g.n., wskazał, iż faktyczną datą przeniesienia własności działki nr [...] była data uprawomocnienia się decyzji podziałowej z dnia [...] stycznia 2010 r., a nie data uprawomocnienia się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z powyższych względów, zdaniem Skarżącego, decyzja ZRID, została wydana w sprawie, w której już uprzednio na mocy art. 98 u.g.n. własność działki nr [...] została przeniesiona na Gminę S., co skutkować powinno stwierdzeniem jej nieważności.
W trakcie przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy ponownie rozpatrzył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, badając jednocześnie poprawność postępowania organu I instancji oraz kończącej to postępowanie decyzji Wojewody [...]. Rozpatrzył także zarzuty podniesione w odwołaniu.
Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Wojewody [...] jest prawidłowa. Organ podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie rozstrzyga się ponownie merytorycznie sprawy, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości prawnych kontrolowanego aktu administracyjnego.
Badając ponownie kwestię nieważności decyzji organ odniósł się do przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1- 7 k.p.a. i uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że decyzja ZRID badana w postępowaniu nieważnościowym została wydana przez właściwy organ, została wydana na podstawie prawa i zawiera odpowiednia podstawę prawną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie jest decyzją niewykonalną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. , nie zachodzi także sytuacji z art. 156 § 6 k.pa. tj. że jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą, a także nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Minister Rozwoju i Technologii podzielił także stanowisko Wojewody w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj., że oceniana w trybie nieważnościowym decyzji nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Minister wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy, a zatem konieczne jest aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Do zaistnienia przypadku res iudicata w ramach podstaw nieważnościowych konieczne jest ustalenie stosunku tożsamości pomiędzy sprawą rozstrzygniętą decyzją, która ma zostać unieważniona, a sprawą, której dotyczy uprzednio wydana decyzja ostateczna (vide wyrok: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2023 r, akt. I OSK 1715/22). Organ przypomniał, że na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta S. w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r. zatwierdzająca podział działki nr [...] (gmina S., obręb [...]). Zarówno decyzja wydawana na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami jak i decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określają nieruchomość, która w wyniku podziału (czy też w całości, w przypadku decyzji ZRID) zostaje przeznaczona pod drogę publiczną. Decyzje te nie rozstrzygają o skutku w postaci przejścia prawa własności, gdyż skutek ten następuje z
mocy samego prawa. Jedną z różnic pomiędzy tymi decyzjami jest to, że w przypadku decyzji ZRID, co do zasady, wskazanie nieruchomości przeznaczonych pod pas drogowy jest uprawnieniem Inwestora, czyli właściwego zarządcy drogi, natomiast w przypadku decyzji wydawanej na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wydzielenie działki pod drogę publiczną uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek.
Jak wskazał organ zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta S. wskazał działkę nr [...] jako nieruchomość przeznaczoną pod projektowany pas drogi gminnej i oznaczył jako działkę, która z dniem, kiedy ww. decyzja stanie się ostateczna stanie się własnością Gminy S. Odwołujący natomiast podnosi, że działka ta została wydzielona pod pas drogowy na mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r. Weryfikacji zatem wymagało to, czy w istocie na mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r. działka nr [...] została wydzielona pod pas drogi publicznej.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r. została wydana na podstawie art. 96 ust. 1 i 4 oraz art. 95 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. nr 261 poz. 2603 z 2004 r, z późn. zm.).
Organ odwoławczy podzielił pogląd Wojewody [...], że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Dla konieczności wydzielenia w decyzji podziałowej części działki pod drogę publiczną, nie mają natomiast znaczenia plany inwestycyjne właściciela nieruchomości, ale także zarządcy drogi.
Analiza decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r. wykazała zatem, że podział nieruchomości oznaczonej jako działka [...] (z której wydzielono działkę nr [...]) nastąpił zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu, co stwierdza treść postanowienia Prezydenta Miasta S. nr [...], z którego wynika, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu obejmującego obszar "[...]" (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 2003 r. działka nr [...] znajdowała się na terenie oznaczonym [...] przeznaczonym pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Powyższe oznacza zatem, że skoro wydzielona z działki nr [...] działka [...] nie była przeznaczona pod drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na dzień wydania oraz na dzień ostateczności decyzji podziałowej, to nie nastąpił w stosunku do tej działki skutek w postaci przejścia prawa własności.
W ocenie organu, skoro skutek ten nie nastąpił to tym samym późniejsza decyzja Prezydenta Miasta S., w której oznaczono działkę nr [...], jako działkę przeznaczoną pod pas drogowy, nie jest obarczona wadą, o której mowa w art 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Powyższe oznacza także, że na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej działka nr [...] stanowiła własność K. W., co oznacza, że w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Przeczy to, bowiem twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, że ww. działka już przed dniem wydania decyzji stanowiła własność Gminy S.
W kontekście powyższych uwag, Minister uznał stanowisko Wojewody [...] za zasadne i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z decyzją organu II instancji nie zgodził się Skarżący i wniósł skargę do WSA w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji:
naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz art. 11 wzw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym również nienadanie należytej wagi zasadzie przekonywania, a także poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji z pominięciem szeregu zagadnień opisanych w treści odwołania z dnia [...] listopada 2024 rok, polegające na:
- pominięciu jednoznacznego ustalenia przez organ odwoławczy czasu w którym doszło do przeniesienia prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...] na rzecz gminy S., pominięciu okoliczności, że działka - o której mowa powyżej - w rzeczywistości wydzielona została na drogę publiczną, co wynika choćby z postanowienia Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania planu podziału, gdzie wskazano wprost, że “proponowany podział (działki nr [...]) jest zgodny z planem, a inwestor posiada zaświadczenie Gminy S. o zapewnieniu dojazdu do nowoprojektowanych działek nowoprojektowaną drogą Gminną na warunkach ustalonych przez Wydział Gospodarki nieruchomościami i Wydział Organizacji Zarządzania Organizacją Drogami i Ruchem Drogowym", całkowitym pominięciu rozpoznania podniesionej w treści odwołania kwestii czasu rozpoczęcia budowy drogi w kontekście art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie robót publicznych (zwanej dalej: specustawą drogową) w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. konsekwencją których było,
naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], znak:
[...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej do zadania pn.: "Budowa drogi gminnej klasy L w rejonie ul. K." nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej poprzednio inna decyzją, tj. decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r., w zakresie przenoszącym własność nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w S. na rzecz gminy S., podczas gdy - uwzględniając treść art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - przyjąć należało, że skoro działka nr [...] została wydzielona pod drogę publiczną na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., która stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2010 r., to w tym właśnie dniu własność nieruchomości przeszła z mocy prawa na rzecz gminy S., a w konsekwencji, że decyzja zezwalająca w zakresie przenoszącym własności tej nieruchomości - także na rzecz gminy S., oczywiście ma ten sam przedmiot, co decyzja podziałowa, a nadto obie decyzje regulują stosunki własnościowe pomiędzy tymi samymi podmiotami, co oznacza, że decyzja zezwalająca winna podlegać unieważnieniu,
naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie oraz uznanie, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie jest dotknięte rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy, stosownie do powyższego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomości, skutek w postaci przeniesienia prawa własności w stosunku do działki o numerze [...] nastąpił z mocy prawa z dniem, gdy decyzja ta stała się ostateczna, co nastąpiło [...] stycznia 2010 r., zaś okolicznością umknęła organom obu instancji.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
W rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi gminnej klasy L w rejonie ul. K. w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...]’. Na mocy tej decyzji działka Skarżącego o nr ew. [...] przeszła na własność Gminy.
W ocenie Skarżącego decyzja ta w zakresie działki ew. [...] jest decyzją nieważną, albowiem dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Działka ew. nr [...] powstała na skutek podziału dokonanego w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r., która jest ostateczna i która zdaniem Skarżącego spowodowała skutek w postaci przejścia prawa własności działki [...] na rzecz Gminy S. Powyższe wynikać ma z rzeczywistego przeznaczenia działki, na co wskazują np. wcześniej wydane postanowienia uzgodnieniowe.
W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że nie zachodzą w odniesieniu do ww. decyzji ZRID w zakresie dotyczącym działki ew. nr [...] okoliczności z art. 156 § 1 k.p.a., które nakazywałyby stwierdzić nieważność decyzji ZRID.
W sprawie niewątpliwie nie zachodzi przesłanka wskazana we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 3, tzw. res iudicata. Jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 17 października 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 431/24 "W ugruntowanym piśmiennictwie i orzecznictwie dotyczącym instytucji res iudicata zgodnie przyjęto, że decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy". Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie, jak słusznie ocenił organ, nie ma miejsca.
W rozpatrywanej sprawie istota problemu sprowadza się do ustalenia znaczenia wydania decyzji podziałowej dla kwestii właścicielskich działki ew. [...]. Organ rozważał ten problem, mając na uwadze przesłankę z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. badając czy decyzja nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie i tu także, w ocenie Sądu zasadnie uznał, że taka sytuacja nie miała miejsca. Wbrew twierdzeniu Skarżącego decyzja podziałowa nie przeniosła własności działki ew. nr [...] na Gminę S. Stanowisko organu jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 98 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu,
województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne.
Skarżący twierdzi, że na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2010 r. działka nr [...] powstała na skutek podziału nieruchomości nr ew. [...] została w "rzeczywistości" wydzielona pod drogę publiczną i przeszła w chwili, gdy decyzja ta stała się ostateczna na własność gminy S. Powyższe, zdaniem Skarżącego wynika z postanowienia Prezydenta Miasta S. z [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie pozytywnego zaopiniowana planu podziału, gdzie wskazano, że " proponowany podział jest zgodny z planem , a inwestor posiada zaświadczenie Gminy S. o zapewnieniu dojazdu do nowoprojektowanych działek nowoprojektowana drogą Gminną na warunkach ustalonych przez Wydział Gospodarki Nieruchomościami i wydział Organizacji Zarządzania Organizacją Drogami i Ruchem Drogowym". Skarżący wywodzi, że organy wbrew wnioskom wynikającym z ww. postanowienia Prezydenta Miasta S. nie dostrzegły, że przedmiotowa działka została " w rzeczywistości" wydzielona pod drogę publiczną.
Sąd stwierdza, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że Prezydent Miasta S., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. zaopiniował negatywnie wstępny projekt działki nr [...] w rejonie [...] w S. z uwagi na brak prawidłowego dostępu do drogi publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że proponowany podział nie spełnia wymagań przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami art. 93 ust 3 u.g.n. Wskazano także, że działka drogowa [...] ze względu na swoją szerokość nie spełnia wymagań warunków technicznych dla dojazdu dla wydzielanych działek budowlanych dla zabudowy jednorodzinnej. W aktach sprawy znajduje się także protokół spisany 16 lipca 2008 r. w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w S. W protokole tym jest zapis, że " Pan K. W. oświadcza, że w przypadku zaakceptowania przez Prezydenta Miasta S. przedłożonej koncepcji podziału działek gminnych, stanowiących własność osób fizycznych, wyraża zgodę na podział geodezyjny działki o nr [...] obręb [...] w celu urządzenia drogi obsługującej komunikacyjnie niniejszy teren. Jednocześnie wyraża zgodę na zakup przez Gminę S. wydzielonej działki za cenę rynkową, ewentualnie zamianę na inną działkę gminną. W aktach sprawy brak jest dokumentów, zresztą Skarżący tego nie podnosi, z których wynikałoby, że do takiej transakcji doszło. W dalszej kolejności w aktach sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2008 r., w którym ten pozytywnie opiniuje podział działki Skarżącego o nr [...] pod warunkiem uwzględnienia w ostatecznym podziale wydzielenia z tej działki części terenu dla projektowanej drogi, mającej zapewnić m.in. dojazd do nowopowstałych działek. W uzasadnieniu postanowienia Prezydent wskazuje, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego m. S. dla terenu obejmującego obszar "[...]"(Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej
S. z dnia [...] grudnia 200 3r. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r., poz. [...]), teren na którym znajduje się dz. [...] to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z przeznaczeniem uzupełniającym : usługi z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, administracji, ochrony zdrowia i oświaty, zieleń przydomowa, elementy sieci i urządzenia zbrojenia technicznego.
W dniu [...] stycznia 2010 r. Prezydent Miasta S. wydaje decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego składającej się z działki [...] na działki o numerach od [...] do [...]. Działka [...] ma powierzchnię 129 m2. Pozostałe działki od 608 m2 do 822 m2. Decyzja wyjaśnia, że podział działki następuje zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy Plan, jak wyżej wskazano ustala dla tych terenów zabudowę mieszkalną jednorodzinną.
W dniu [...] czerwca 2011 r., wydana zostaje decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, tj. decyzja będąca przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności. Jak wynika z podstawy prawnej tej decyzji inwestycja drogowa miała być prowadzona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 t.j., dalej "specustawa drogowa"). Z przepisu art. 12 tej ustawy wynika, że decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Zgodnie z ustępem 4 tego przepisu nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa: własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Działka o nr [...] wskazana została w punkcie VI decyzji, jako nieruchomość, która staje się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
Rację Minister Rozwoju i Technologii, że decyzja ZRID w badanym zakresie nie narusza rażąco prawa, tj. nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 156 k.p.k. W odniesieniu do spornej kwestii - przejścia na własność nieruchomości nr ew. [...] na rzecz Gminy w chwili uostatecznienia się decyzji podziałowej, należy uznać, że teza ta nie znajduje oparcia w zgormadzonym materiale dowodowym. Skarżący podnosi, że rzeczywiste przeznaczenie działki, w chwili wydania decyzji podziałowej, skutkować winno przejęciem na własność nieruchomości pod drogę publiczną. Twierdzenie takie nie ma oparcia w przepisach prawa.
Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 2050/22 skutek w postaci przejścia prawa własności działek wydzielonych pod drogi publiczne z podmiotu na wniosek którego dokonano podziału na podmiot publicznoprawny - Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego dotyczy wyłącznie działek przeznaczonych na ten cel, to jest pod drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a w jego braku - w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W sprawie taka sytuacja nie
zachodzi. Wobec braku zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, z których wynikałoby, że wydzielona działka Skarżącego będzie częścią drogi gminnej, brak jest podstaw by uznać, że z mocy prawa nastąpiła zmiana uprawnień właścicielskich. Same plany inwestycyjne zarządcy drogi nie mogą skutkować takich zmian. Na marginesie należy zauważyć, że pośrednio
znajdujący się w sprawie protokół z [...] lipca 2008 r., wskazuje, że Strony rozważały możliwość przeniesienia własności tej nieruchomości w drodze kupna- sprzedaży, lub zamiany działki.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że przedmiotowa działka nr [...] z mocy prawa, na skutek wydania [...] stycznia 2010 r. przez Prezydent Miasta S. decyzji podziałowej nie przeszła na własność Gminy S., a jej właścicielem na dzień wydania decyzji ZRID pozostawał Skarżący. Tym samy decyzja ZRID nie naruszała prawa w zakresie o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ zasadnie rozstrzygnął, że w sprawie nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji "Budowa drogi gminnej klasy L w rejonie ul. K. w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] (dalej "ZRID") i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
-----------------------
VII SA/Wa 1998/24
#
VII SA/Wa 1998/24
#
VII SA/Wa 1998/24
#
VII SA/Wa 1998/24
#
VII SA/Wa 1998/24
#
VII SA/Wa 1998/24
#
VII SA/Wa 1998/24
#
VII SA/Wa 1998/24
#
VII SA/Wa 1998/24
#