VII SA/Wa 1990/06

VII SA/Wa 1990/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Jolanta Zdanowicz
Mirosława Kowalska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. B. i W. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę skargę oddala.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...], działając na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1
w związku z art. 156 § 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku A. i W. B. – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001 r. i utrzymanej nią
w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G.
w T. z dnia [...] września 2001 r.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. przeprowadził kontrolę robót budowlanych polegających na adaptacji części strychu na mieszkanie w budynku przy ul. [...] w T. W jej wyniku ustalono, iż zabudowano część strychu o wymiarach 375x495x wys. 260÷155cm, ściankami o grubości ca 20cm z płyt STG na konstrukcji drewnianej, ocieplone wełną mineralną grubości ca10cm. Strop nad pomieszczeniem wykonano z konstrukcji drewnianej ocieplony wełną mineralną i wykończony płytami STG. Dodatkowo wykuto otwór drzwiowy o wym. 85x200cm w ścianie nośnej gr. 55cm oraz wykonano instalację elektryczną.
Na powyższą zmianę sposobu użytkowania części strychu z suszarni na pomieszczenie mieszkalne A. i W. B. ni posiadali wymaganego art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenia właściwego organu.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązał decyzją z dnia
[...] czerwca 2001 r. inwestorów do przedłożenia dokumentu stwierdzającego prawo
do dysponowania lokalem, inwentaryzacji budowlanej powykonawczej pomieszczenia mieszkalnego wraz z orzeczeniem technicznym o możliwości jego bezpiecznego użytkowania, zgody wszystkich właścicieli budynku mieszkalnego przy ul. [...] na zmianę sposobu użytkowania strychu na pokój sypialny.
Wobec faktu, iż inwestorzy nie wywiązali się z nałożonego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2001 r. nakazał A. i W. B. wykonanie rozbiórki ścianki działowej o długości 375x260cm i stropu wykonanego z płyt STG, zamurowanie otworu o wym. 85x200cm oraz przywrócenie pomieszczenia do stanu poprzedniego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Odnosząc się do zarzutów sformułowanych we wniosku A. i W. B z dnia [...].03.2006 r. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż weryfikowana decyzja została skierowana zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego do inwestorów, przy czym A. B. jest również właścicielką sąsiedniego lokalu mieszkalnego.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, iż A. B. brała czynny udział w postępowaniu, a podniesiony zarzut braku takiego udziału stanowiłby przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Organ zwrócił także uwagę, iż z protokołów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...].03.2001 r. oraz z dnia [...].06.2001 r. wynika,
iż w ścianie nośnej o grubości 55cm wykuto sporny otwór, co czyni niezasadnym zarzut skarżących o niewykonalność decyzji z dnia [...].10.2001 r. w zakresie obowiązku zamurowania otworu w ścianie nośnej.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...], działając w oparciu o art. 127 § 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku A. i W. B o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał
w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2006 r.
Organ w całości podtrzymał swoją argumentację zaprezentowaną
w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].07.2006 r. wyjaśniając dodatkowo, iż nie podziela zarzutu skarżących, iż decyzje obu instancji zapadły z obrazą art. 7 i 77 kpa, bowiem materiał dowodowy zebrany w toku prowadzonego postępowania jest jednoznaczny.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli W. B. i A. B., domagając się jej uchylenia, jak i uchylenia poprzedzającej ją decyzji tego samego organu, a nadto stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] września 2001 r.
Zaskarżonej decyzji skarga zarzuca naruszenie:
- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 83 ust. 1, art. 51 ust. 2 oraz art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego;
- prawa procesowego poprzez naruszenie zasad określonych w art. 7 i 77 kpa,
a także art. 10 § 1 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem i trafności jego wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Jak już wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie sądów administracyjnych postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest ocena, czy decyzja kończąca postępowanie w sprawie, dotknięta jest jedną z wad opisanych w art. 156 § 1 kpa, której wystąpienie powodu wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.
Analiza żądań skarżących prowadzi do wniosku, iż w rzeczywistości skarżący domagają się kontroli decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2001 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...].09.2001 r., zaś nadzwyczajny tryb postępowania przewidziany w art. 156 § 1 kpa traktuje jako "quasi" trzecią instancję postępowania zwykłego.
Niezrozumiałym w tym kontekście jest zarzucenie Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego naruszenia art. 83 ust. 1, art. 51 ust. 2 oraz art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem organ nadzoru przepisów tych nie stosowa, co z istoty wyklucza możliwość ich naruszenia.
Skarga nie wyjaśnia także w czym upatruje naruszenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 7 i art. 77 kpa oraz art. 10 kpa i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153,
poz. 1270 ze zm.).
Odnosząc się do formułowanych i rozpatrzonych przez organ zarzutów, które zdaniem skarżących winny skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2001 r. należy podzielić argumentację organu, iż zarówno decyzja organu I instancji z dnia [...].09.2001 r., jak i organu odwoławczego z dnia [...].10.2001 r. zostały prawidłowo skierowane do inwestorów A. i W. B. Sama okoliczność wykonania inwestycji czyni inwestorów stronami postępowania prowadzonego w trybie art. 51
w związku z art. 71 Prawa budowlanego.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nakaz wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – w świetle art. 52 tegoż prawa, powinien być skierowany do inwestora (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.06.2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2985/00). Kwestia wewnętrznych stosunków między inwestorem i właścicielem (z których jedna jest inwestorem) pozostaje poza zainteresowaniem organu nadzoru budowlanego (vide wyrok NSA z dnia 14.05.2002 r. sygn. akt II SA/Kr 1914/98).
Skarga nie wskazuje jakie przepisy prawa materialnego zostały rażąco naruszone przez organy nadzoru budowlanego, należy jedynie domniemywać,
iż zdaniem skarżących są to art. 51 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego.
Zgromadzony jednak materiał dowodowy, który także w oceni Sądu był wystarczający dla prawidłowej oceny stanu faktycznego wskazuje jednoznacznie,
iż W. i A. B. dokonali samowolnej zmiany sposobu użytkowania części strychu na pomieszczenie mieszkalne (sypialnię) bez uzyskania zezwolenia właściwego organu, co wypełnia dyspozycję art. 71 ust. 3 i nakazuje organowi stosowanie art. 50
i art. 51 odpowiednio.
Za całkowicie gołosłowny należy uznać zarzut niewykonalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2002 r. Powyższą decyzją nałożono między innymi obowiązek zamurowania otworu o wym. 85x200cm w ścianie nośnej o gr. 55cm. Jak słusznie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dwóch protokołów oględzin przeprowadzonych przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wynika, iż otwór powyższy w ścianie nośnej został wykonany i brak jest jakiegokolwiek dowodu
na okoliczność, iż stan faktyczny jest inny, a obowiązek niemożliwy do wykonania.
Z akt postępowania administracyjnego wynika niezbicie, iż zarówno W. B. i A. B. traktowani byli przez organ jako strony postępowania, brali czynny udział w czynnościach przeprowadzonych przez organy oraz otrzymali decyzje zarówno organu I jak i II instancji.
Mając powyższe na uwadze, skoro zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).