VII SA/Wa 199/19
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB), która utrzymywała w mocy decyzję Wojewody stwierdzającą nieważność pozwolenia na budowę wydanego przez Prezydenta Miasta. Pozwolenie to dotyczyło budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażu. Podstawą do stwierdzenia nieważności było naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które organy uznały za rażące. Sąd administracyjny, analizując sprawę, podkreślił, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu oraz skutki społeczno-gospodarcze. W tej konkretnej sprawie, mimo że naruszenie planu miejscowego było oczywiste (zakaz budowy wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych na danym terenie), Sąd uznał, że nie można mówić o rażącym naruszeniu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazano na dobrą wiarę inwestorów, którzy działali w oparciu o ostateczną decyzję i korzystali z pomocy architekta, a także na fakt, że inwestycja została w całości zrealizowana. Sąd podkreślił, że zrealizowana zabudowa nie zaburza ładu przestrzennego i jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem terenu. Ponadto, organy nie wykazały konkretnych negatywnych skutków społeczno-gospodarczych wadliwej decyzji, ani tego, by inwestorzy celowo naruszali prawo. W związku z tym, Sąd uznał, że stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej powinna być ważniejsza niż stwierdzone naruszenie, które nie miało charakteru rażącego w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody, nakazując organom ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wskazań sądu.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, zwłaszcza gdy inwestycja została zrealizowana, a inwestorzy działali w dobrej wierze.
Orzeczenie dotyczy specyficznych okoliczności sprawy, w tym dobrej wiary inwestorów i braku negatywnych skutków społeczno-gospodarczych. Każda sprawa o stwierdzenie nieważności wymaga indywidualnej oceny.
Zagadnienia prawne (2)
Czy naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy wydawaniu pozwolenia na budowę, które zostało ostateczne i na podstawie którego zrealizowano inwestycję, może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli mimo oczywistości naruszenia i charakteru przepisu, nie występują negatywne skutki społeczno-gospodarcze, a inwestorzy działali w dobrej wierze.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że rażące naruszenie prawa wymaga nie tylko oczywistości naruszenia i charakteru przepisu, ale także wywołania skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W tej sprawie, biorąc pod uwagę dobrą wiarę inwestorów, zrealizowanie inwestycji i brak negatywnych skutków, naruszenie nie było rażące.
Czy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może zostać stwierdzona jako nieważna, jeśli inwestycja została zrealizowana?
Odpowiedź sądu
Tak, ale tylko w przypadku rażącego naruszenia prawa, które wywołuje skutki nie do zaakceptowania.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że stwierdzenie nieważności jest możliwe, ale wymaga spełnienia przesłanek rażącego naruszenia prawa. W tej sprawie, mimo naruszenia planu, Sąd uznał, że nie było ono rażące w kontekście stabilności decyzji i dobrej wiary inwestorów.
Przepisy (23)
Główne
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Naruszenie prawa jest rażące, gdy jest oczywiste, dotyczy przepisu o jednoznacznej treści i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie.
Prawo budowlane art. 35 § ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2016 poz. 23 art. 35 § ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" art. 14 § ust. 1
Uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2013 r.
miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" art. 14 § ust. 3 pkt 3
Uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2013 r.
Zakaz wznoszenia budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na terenie oznaczonym symbolem [...]
miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" art. 14 § ust. 4 pkt 2
Uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2013 r.
Dopuszczenie realizacji garaży wbudowanych w obrębie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej i szeregowej na terenie oznaczonym symbolem [...]
Pomocnicze
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Prawo budowlane art. 32 § ust. 4 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Prawo budowlane art. 33 § ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Prawo budowlane art. 35 § ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Prawo budowlane art. 23
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 11
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz. U. z 2018 r. poz. 2096
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz. U z 2016 r., poz. 290
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Dz. U. z 2015 r., poz. 1422
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.
warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie art. 12
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie planu miejscowego nie było rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na dobrą wiarę inwestorów, zrealizowanie inwestycji i brak negatywnych skutków społeczno-gospodarczych. • Stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej powinna być ważniejsza niż stwierdzone naruszenie. • Organy nie wykazały celowego działania inwestorów zmierzającego do obejścia przepisów. • Zrealizowana inwestycja nie zaburza ładu przestrzennego i koresponduje z istniejącą zabudową.
Odrzucone argumenty
Decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 4 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. • Naruszenie planu miejscowego jest oczywiste i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności.
Godne uwagi sformułowania
O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. • Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. • Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. • W ocenie Sądu taka sytuacja, nie zachodzi w analizowanym przypadku. • Nie można im zatem zarzucić braku staranności. • Nie do zaakceptowania jest sytuacja kiedy skutki błędnej decyzji organu wydającego pozwolenie dotykają działających w dobrej wierze obywateli.
Skład orzekający
Tomasz Janeczko
przewodniczący sprawozdawca
Grzegorz Antas
członek
Mirosław Montowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, zwłaszcza gdy inwestycja została zrealizowana, a inwestorzy działali w dobrej wierze."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznych okoliczności sprawy, w tym dobrej wiary inwestorów i braku negatywnych skutków społeczno-gospodarczych. Każda sprawa o stwierdzenie nieważności wymaga indywidualnej oceny.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak sądowa interpretacja 'rażącego naruszenia prawa' może chronić obywateli działających w dobrej wierze, nawet jeśli popełniono błąd formalny. Jest to przykład konfliktu między stabilnością decyzji a zasadą praworządności.
“Czy błąd urzędnika może zrujnować marzenia o domu? Sąd administracyjny stanął po stronie inwestorów.”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.