VII SA/Wa 199/19

VII SA/Wa 199/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Antas
Mirosław Montowski
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 434/20 - Wyrok NSA z 2023-02-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2019 r. sprawy ze skargi M. Z. i T. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. Z. i T. Z. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z [...]grudnia 2018 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. Z. i T.Z. (dalej: "skarżący", "strona skarżąca", "inwestorzy"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: "organ pierwszej instancji", "Wojewoda") z [...]sierpnia 2018 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2016 r., Nr [...], znak: [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.
Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z [...] maja 2016 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną tj. budową dojść i dojazdów, budową zewnętrznych instalacji elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, budową wewnętrznych instalacji elektrycznej, wody, centralnego ogrzewania, gazowej, kanalizacji sanitarnej na działkach nr ewid. [...], jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w [...].
Wobec braku jej zaskarżania w terminie i trybie przewidzianym przez prawo, stała się ona ostateczna w dniu 7 czerwca 2016 r.
Pismem z 6 czerwca 2018 r. Prezydent Miasta [...] wystąpił o przeprowadzenie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności powyższej decyzji i przekazał akta sprawy do Wojewody [...]. Uzasadniając swoje działanie, Prezydent wyjaśnił, że we wznowionym postępowaniu, pierwotnie z zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2016 r., ustalono, że udzielone zostało pozwolenie na budowę inwestycji niezgodnej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wznowione postępowanie zostało zawieszone. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...]maja 2016 r. zostało wszczęte z urzędu, o czym zawiadomiono pismem z [...] lipca 2018 r., znak: [...].
Decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], Wojewoda [...]stwierdził z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]maja 2016 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Z. i T. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną tj. budową dojść i dojazdów, budową zewnętrznych instalacji elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, budową wewnętrznych instalacji elektrycznej, wody, centralnego ogrzewania, gazowej, kanalizacji sanitarnej na działkach nr ewid. [...], jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w [...].
Od powyższej decyzji M. Z. i T. Z. wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odwołaniu wskazali, że decyzja z dnia [...] maja 2016 r. o pozwoleniu na budowę, stała się ostateczna w dniu [...]czerwca 2016 r., w związku z tym w dobrej wierze rozpoczęli realizację inwestycji. Do dnia [...] sierpnia 2018 r., tj. wydania decyzji stwierdzającej nieważność, budynek mieszkalny i garaż zostały zrealizowane.
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy, w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na szczególny charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W ocenie organu odwoławczego zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych wart. 156 § 1 k.p.a.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2016 r., poz. 290 ze zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) a następnie wskazał, iż inwestorzy złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (działki nr ewid. [...]) na cele budowlane. W ocenie organu odwoławczego w analizowanym przypadku nie doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy przywołał także treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie GINB wskazał, że przedmiotem spornej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu (budynek garażowy dwustanowiskowy, parterowy, wolnostojący) wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną (...) na działkach nr ewid. [...] Obr. [...], j. ewid. [...], przy ul. [...] w [...] (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu, opis techniczny, 1.1. Przedmiot opracowania, s. 44; Projekt Architektoniczno-Konstrukcyjny garażu dwustanowiskowego, wolnostojącego, parterowego, opis techniczny garażu, s. G3).
Działki inwestycyjne nr ewid. [...] w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]maja 2016 r., Nr [...], znak: [...], objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...]). Działki nr ewid. [...], położone są na obszarze oznaczonym w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...].
Organ odwoławczy przytoczył treść § 14 ust. 1, § 14 ust. 3 pkt 3 i § 14 ust. 4 pkt 2 ww. miejscowego planu oraz wskazał, że projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2016 r., przewiduje realizację budynku jednorodzinnego wolnostojącego oraz garażu wolnostojącego na działkach nr ewid. [...], położonych na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem [...]. Na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem [...] zakazuje się wznoszenia budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej oraz dopuszcza się realizację garaży wbudowanych w obrębie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej i szeregowej.
Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2016 r., Nr [...], znak: [...], wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 4 pkt 2 ww. miejscowego planu.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wyjaśnił, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Jak wskazywał dalej organ odwoławczy, rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Zdaniem organu odwoławczego rażąco naruszone wskazane powyżej przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 4 pkt 2 ww. miejscowego planu, są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest rażące i bezsprzeczne. GINB stwierdził również, że skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny ład przestrzenny. Utrzymanie w mocy kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, akceptowałoby zakłócenie wprowadzonego miejscowym planem ładu przestrzennego oraz byłoby próbą obejścia obowiązujących przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Ponadto akceptowanie tego rodzaju naruszeń – zdaniem organu odwoławczego - byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannej tendencji inwestorów, by kierując się np. względami ekonomicznymi, stwarzać okoliczności zmierzające do obejścia, lub wręcz ewidentnego naruszenia, przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu.
Organ odwoławczy przywołał także treść art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją, rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji).
Organ wskazał, że jak wynika z projektu zagospodarowania działki, budynek mieszkalny jednorodzinny został zaprojektowany w odległości 4,38 m od granicy z działką o nr ewid. [...]oraz w odległości 4 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Natomiast wolnostojący garaż ścianą bez otworów drzwiowych i okiennych został zaprojektowany w odległości 3,5 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz ścianą z otworami okiennymi w odległości 6,77 m od granicy z działką nr ewid. [...] (zob. projekt zagospodarowania terenu - rys. nr Z1, s. 49). Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2016 r., Nr [...] znak: [...], nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ww. rozporządzenia.
Organ odwoławczy ocenił, że podnoszona przez skarżących w odwołaniu okoliczność, że inwestycja została zrealizowana (budynki zostały wybudowane) pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem GINB wybudowanie obiektu budowlanego w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę nie może wyłączać dopuszczalności stwierdzenia nieważności tego pozwolenia na budowę.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M. Z. i T.Z. Skarżący wskazali, że jest dla nich niezrozumiałym dlaczego na omawianym obszarze, nie jest możliwe wnoszenie budynków jednorodzinnych wolnostojących, w sytuacji gdy na terenie sąsiadującym z działką skarżących są wybudowane budynki jednorodzinne wolnostojące niebędące w zabudowie bliźniaczej ani szeregowej. Skarżący wyrazili także pogląd, iż ww. inwestycja nie narusza ani nie zaburza porządku, a także w żaden sposób nie odbiega od zabudowy sąsiadującej. Wskazali, że projekt budowlany, został wykonany przez architekta, a inwestycja została już zrealizowana. Podnieśli, że zrealizowana przez nich inwestycja, jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji oraz ,że dopełnili wszystkich formalności koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę.
Zdaniem skarżących, wadliwa decyzja Prezydenta, nie jest wynikiem ich błędu. Skarżący wnieśli o pozytywne rozpatrzenie sprawy.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie, jest decyzja GINB z dnia [...] grudnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2016 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, nastąpiło w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa.
O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. Podkreślić więc należy, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności (wyrok NSA z 31.10.2008r., sygn. akt II OSK 1306/07, wyrok NSA z 17.07.2008r., sygn. akt II OSK 888/07).
W rozpoznawanej sprawie, bezspornym jest naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 4 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...]. z [...] sierpnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...]). Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta [...]z [...] maja 2016 r., przewiduje realizację budynku jednorodzinnego wolnostojącego oraz garażu wolnostojącego na działkach nr ewid. [...], położonych na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem [...]. Z zapisów planu miejscowego, jasno wynika, że na obszarze oznaczonym symbolem [...] oraz [...] obowiązuje zakaz wznoszenia budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej ( § 14 ust. 3 pkt 3) oraz obowiązują garaże wbudowane w obrębie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej i szeregowej (§ 14 ust. 4 pkt 2).
Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 634/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 606/18, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA).
Oczywistość naruszenia przytoczonych wyżej przepisów, które stały się podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, nie budzi wątpliwości .
Podkreślić jednak należy, że ani oczywistość naruszenia przepisu ani jego charakter, nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kolejne kryterium rażącego naruszenia prawa, powinny być uwzględniane skutki społeczno gospodarcze wywołane wadliwą decyzją.
W ocenie Sądu wyjaśnienia wymaga czy przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę, mimo jej ewidentnej sprzeczności z planem miejscowym, kwalifikuje się do wyeliminowania z obrotu prawnego, ponieważ jest nie do pogodzenia z zasadami praworządności. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1933/13, LEX nr 1637116). Warto także wskazać, że zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z 9 września 1998 r., sygn. akt II SA 1249/97, LEX nr 41819, z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia, oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. , sygn. akt II OSK 1098/14).
W ocenie Sądu taka sytuacja, nie zachodzi w analizowanym przypadku.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący, w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, reprezentowani byli przez pełnomocnika, będącego architektem i jednocześnie autorem projektu budowlanego. Skarżący nie są prawnikami oraz osobami mającymi wiedzę w zakresie prawa administracyjnego i prawa budowlanego, na co wskazuje treść skargi i odwołania. Działając w dobrej wierze i chcąc przestrzegać obowiązujących przepisów, korzystali z pomocy fachowego pełnomocnika, który z racji wykonywanego zawodu posiadał odpowiednią wiedzę aby zgodnie z przepisami sporządzić i zrealizować projekt budowlany. Nie można im zatem zarzucić braku staranności. Przedstawiony projekt został zaakceptowany przez organ administracji architektoniczno budowlanej, który w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, nie sygnalizował skarżącym żadnych zastrzeżeń. W ocenie Sądu ważąc z jednej strony zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych i stwierdzonego naruszenia, należy dojść do wniosku, że nie do zaakceptowania jest sytuacja kiedy skutki błędnej decyzji organu wydającego pozwolenie dotykają działających w dobrej wierze obywateli. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowa inwestycja, została w całości przez skarżących zrealizowana, nie było bowiem żadnych przeszkód w jej realizacji. Skarżący ponieśli z pewnością znaczne koszty związane z budową. Zrealizowana przez nich inwestycja, nie narusza przeznaczenia terenu wytyczonego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem terenu określonym w planie miejscowym dla obszaru oznaczonego symbolem [...], a mianowicie stanowi zabudowę jednorodzinną. Decyzja o pozwoleniu na budowę, nie była przez nikogo kwestionowana. Stwierdzenie jej nieważności nastąpiło na skutek postępowania wszczętego z urzędu. Obszar na którym została zrealizowana, stanowi niemal wyłącznie zabudowę składająca się z budynków wolnostojących, a zatem nie zaburza ładu przestrzennego i koresponduje z istniejącą zabudową. Poza niezgodnością z przepisami prawa miejscowego, decyzja o pozwoleniu na budowę , nie wywołuje jakichkolwiek negatywnych skutków społeczno gospodarczych.
Organ poza oceną zgodności inwestycji z miejscowym planem, nie dokonał oceny społeczno gospodarczych skutków uchybienia Prezydenta. Nie wskazał jakie negatywne skutki społeczno gospodarcze wywołuje kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę. Nie wziął także pod uwagę, że okoliczności rozpoznawanej sprawy, w żaden sposób nie wskazują, by inwestorzy podejmowali celowe działania zmierzające do obejścia, lub naruszenia, przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Organ nie wskazał ponadto dlaczego w jego ocenie stwierdzone naruszenie miało większą wagę od stabilności kontrolowanej decyzji.
Reasumując stwierdzić należy, że wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uchybienia, na które Sąd zwrócił uwagę, dyskwalifikują zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania. Organ nie dokonał należytych ustaleń, nie rozpatrzył i nie dokonał właściwej oceny całego zebranego materiału dowodowego, czym naruszył przepisy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozstrzygając sprawę, organ dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu i rozważy wszechstronnie zebrany materiał dowodowy oraz okoliczności sprawy istotne dla zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz uzasadni rozstrzygnięcie we wskazanym wyżej zakresie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] sierpnia 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.