VII SA/Wa 1987/21

VII SA/Wa 1987/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Bogusław Cieśla
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1412/22 - Wyrok NSA z 2022-09-13
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 138 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skarg E. I. i A. K., M. W., D. M. i W. M., Gminy [...], E. N., Z. A. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargi
Uzasadnienie
W dniu 15 czerwca 2018 r., inwestor - P. S.A., w K. , wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla przedsięwzięcia pod nazwą: "budowa linii 400 kV wraz ze zmianą układu sieci NN pomiędzy aglomeracją w. a S.(pomiędzy nacięciami linii S. - N., S.- S. U., K. - S. U.)", w zakresie nie powodującym skutków, o których mowa w art. 19 ust. 1 i ust. 3 oraz w zakresie powodującym skutki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.
Wojewoda M. dokonał sprawdzenia kompletności wniosku pod względem formalno-prawnym. W powyższym zakresie organ nie stwierdził nieprawidłowości. Wobec powyższego pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. zawiadomił strony postępowania, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla powyżej wymienionej inwestycji. Ponadto, mając na uwadze zapisy art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, organ pozostałe strony postępowania powiadomił w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację sieci przesyłowej, na stronie internetowej urzędu wojewódzkiego oraz w prasie o zasięgu ogólnopolskim.
Do organu wpłynęły wnioski stron postępowania wyrażające sprzeciw dla wydania decyzji, wskazujące szereg licznych uchybień, zaniedbań i pozornych działań ze strony inwestora.
Organ pismem z dnia 13 lipca 2018 r. zwrócił się do pełnomocnika inwestora - o zajęcia stanowiska w niniejszej sprawie. W dniu 16 lipca 2018 r. z uwagi na krótki termin związany z wydaniem decyzji, odpowiedź pełnomocnika inwestora wpłynęła na pocztę elektroniczną. Inwestor odniósł się do poszczególnych kwestii poruszonych przez strony postępowania.
Organ podkreślił, że to inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy zaproponowane przez wnioskodawcę rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania przedmiotowej decyzji. Organ właściwy do wydania decyzji nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości
W związku powyższym, Wojewoda, w ramach obowiązującego prawa oraz na podstawie akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie stwierdził, że wnioskodawca spełnił wszelkie wymagania wynikające z przepisów art. 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych
Mając powyższe na uwadze Wojewoda M. ( dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...], znak [...], na podstawie art. 5 ust. 1, art. 8 i art. 25, w związku z art. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 404) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 15 czerwca 2018 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, na rzecz inwestora - P. S.A., w K.:
I. ustalił lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji pn.: "budowa linii 400 kV wraz ze zmianą układu sieci NN pomiędzy aglomeracją w. a S.(pomiędzy nacięciami linii S. - N., S. - S. U., K. - S. U.)", na działkach ewidencyjnych wymienionych w decyzji;
II. zatwierdził linie rozgraniczające teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, oznaczone linią przerywaną w kolorze różowym na 49 arkuszach mapy do celów projektowych w skali 1:1000, stanowiących załączniki nr 1 - 49 do decyzji, obejmujących wskazane w decyzji nieruchomości.
Wojewoda wskazał, że realizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej będzie prowadzona na terenie województwa M., powiat m., gmina: K., C., L., D.; powiat w., gmina: W.; powiat s., gmina: W., w województwie l., powiat ł., gmina S. Ł.
Inwestor nie wystąpił o podziały nieruchomości, zatem Wojewoda nie zatwierdził podziałów nieruchomości.
III. ograniczył sposób korzystania z wymienionych nieruchomości, oznaczone wypełnieniem w kolorze żółtym na 49 arkuszach mapy do celów projektowych w skali 1:1000, stanowiących załączniki nr 1 - 49 do decyzji, obejmujących wymienione e decyzji nieruchomości;
IV. na podstawie art. 25 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Ponadto Wojewoda w ww. decyzji określił:
- warunki techniczne realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej;
- warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym;
- warunki ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej;
- wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich;
- zatwierdzenie podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych;
- oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych;
- oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych - ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, na działkach ewidencyjnych według poniższego zestawienia;
- termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.
Działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, określił termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna.
Wskazał, że do gruntów objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nie stosuje się przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych - art. 18 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych:
- do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych,
- koszty wycinki i uprzątnięcia drzew i krzewów, w tym drzew i krzewów znajdujących się na gruntach będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, ponosi inwestor,
- drewno pozyskane z wycinki drzew i krzewów znajdujących się na gruntach będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, staje się nieodpłatnie własnością Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.
Od decyzji Wojewody M. odwołania do Ministra Inwestycji i Rozwoju, za pośrednictwem organu I instancji, wnieśli: E. N.; A. G.; I. O.; R. K., J. M., E. D., Z.C., J. D., K. M., K. Z., J. Z., R. P., K. P., P. K. działająca w imieniu swojego ojca A. D., W. K., M. B., P. S., M. K., W. S., S. G., R.Ł., H. M., H. L., Wójt Gminy C., K. B., A. M., M. W., D. S., J. Z., E.I., A. K., E. R.; R. R., E. S., Stowarzyszenie Ekologiczne "O.", M. S. W. S., M. M., S. K., D.M., M. S., Z. A.
Minister Inwestycji i Rozwoju ( dalej: "Minister" , "organ odwoławczy") skarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 404), po rozpatrzeniu odwołań od ww. decyzji Wojewody M. Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., ustalającej, na rzecz P. S.A. z siedzibą w K., lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV wraz ze zmianą układu sieci NN pomiędzy aglomeracją w. a S.(pomiędzy nacięciami linii S. - N., S. - S. U., K. - S. U.)"
I. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej, znajdującego się na stronie 63, zapisu stanowiącego treść pkt 8 określającego termin wydania nieruchomości i orzekł w tym zakresie poprzez odmowę określenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.
II. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Minister wskazał, że odwołania złożone przez E. W., E. Z., P. R., zostały rozpatrzone odrębnymi rozstrzygnięciami umarzającymi postępowanie odwoławcze, bowiem skarżący po wezwaniu nie wykazali interesu prawnego. Odwołanie B. Ł. pozostało bez rozpatrzenia, bowiem skarżący nie uzupełnił braku formalnego odwołania poprzez złożenie podpisu. Natomiast R. W. oraz Ł. G. złożyli odwołania z uchybieniem terminu, co skutkowało wydaniem postanowień stwierdzających uchybienie terminu do ich złożenia.
Minister wskazał, że E. N.; A. G.; I. O.; R. K., J. M., E. D., Z.C., J. D., K. M., K. Z., J. Z., R. P., K. P., P. K. działająca w imieniu swojego ojca A. D., W. K., M. B., P. S., M. K., W. S., S. G., R.Ł., H. M., H. L.,., K. B., A. M., M. W., D. S., J. Z., E.I., A. K., E. R.; R. R., E. S., Z. A.
wnieśli tożsame co do treści odwołania.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody M. i ponowne uruchomienie procedowania w sprawie lokalizacji inwestycji z poszanowaniem praw obywatelskich gwarantowanych przez Konstytucję Rzeczpospolitej Polskiej oraz uchylenie rygoru natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący w pierwszej kolejności podnieśli zarzut nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. W ocenie skarżących skoro decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. została zaskarżona, to Wojewoda M. powinien był wstrzymać bieg sprawy i zaczekać na ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia i po wnikliwej analizie wszystkich zgromadzonych materiałów dowodowych, w tym decyzji środowiskowej wydanej przez organ drugiej instancji, wydać decyzję o ustaleniu lokalizacji.
Skarżący zarzucili Wojewodzie M., że nie uwzględnił społecznego sprzeciwu wobec planowanej inwestycji budowy linii 400 kV wraz ze zmianą układu sieci NN pomiędzy aglomeracją w. a Siedlcami. Skarżący w postępowaniu przed organem pierwszej instancji przekazali listę z podpisami osób, które nie zgadzają się na przeprowadzenie inwestycji w wariancie inwestorskim. Z uwagi na znaczną ilość osób sprzeciwiających się inwestycji to organ wojewódzki, w ocenie skarżących, powinien był sprzeciw uwzględnić, przeanalizować przebieg inwestycji oraz podjąć środki zmierzające do kompromisu.
Podnieśli ponadto zarzuty dotyczące samego postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wojewody M.. Przede wszystkim zarzucono pospieszne procedowanie, brak wnikliwej, rzetelnej analizy zebranego materiału dowodowego oraz brak samodzielnego rozpatrzenia sprawy przez Wojewodę M.. Oprócz powyższego zarzucili nieakceptowalną formę prowadzenia przez inwestora procesu informacyjno-konsultacyjnego i procesu rokowań (spotkania z inwestorem ograniczały się jedynie do informowania, że inwestycja w wariancie inwestorskim powstanie, zaś skarżący nie będą mieli żadnego wpływu na zmiany lokalizacji).
Skarżący w odwołaniach zarzucili Wojewodzie M., że w uzasadnieniu swej decyzji podał nieprawdziwą informację w zakresie pozytywnej opinii Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, podczas gdy w ocenie Skarżących opinia ta jest negatywna.
Podnieśli zarzuty, które są żądaniami dotyczącymi rzetelnej, merytorycznej oceny, szczegółowej wielopłaszczyznowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego (dokumentów i opinii), personalnej odpowiedzialności urzędników za decyzje, które podejmują, aktualnych decyzji organów opiniujących, gdyż te znajdujące się w aktach są sprzed roku wydania przedmiotowej decyzji.
Skarżący w swych odwołaniach ponadto zażądali wyjaśnienia motywów niewybrania wariantu inwestycji zlokalizowanej na terenach zarezerwowanych pod realizację budowy autostrady A2, w tym nieskorzystanie z gotowych map i planów do realizacji autostrady A2.
Podniesiona została także kwestia wprowadzenia w błąd Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie ujęcia wody w P. Skarżący wnieśli o pozyskanie rzetelnej oceny wpływu przedsięwzięcia na ujęcie wody w P., bowiem w ocenie skarżących Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wydając pozytywną opinię, nie było świadome wielkości oddziaływania inwestycji i związanych z tym konsekwencji.
Oprócz powyższych kwestii skarżący wnieśli o ustosunkowanie się do negatywnej opinii Zarządu Województwa M. w związku ze sprzecznością planowanej inwestycji ze strategią rozwoju Województwa M. (teren cenny przyrodniczo, mikroklimat sanatoryjno-uzdrowiskowy, główny korytarz migracyjny roślin, zwierząt, grzybów, główny szlak migracyjny ptaków wędrownych).
Ponadto skarżący wyrażając swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji stwierdzili, że w procesie planowania, przygotowania i procedowania w związku z inwestycją dopuszczono się szeregu rażących zaniedbań, zaniechań i uchybień, w szczególności wskazując na nieuwzględnienie licznych stanowisk archeologicznych położonych w R., W., S., P., H., S.
Kolejnym znaczącym uchybieniem, jest w ich ocenie brak informacji na temat pozyskania przez inwestora materiału do rozszerzonej inwentaryzacji przyrodniczej, która nie została dołączona do pierwotnej wersji raportu o środowiskowych uwarunkowaniach obejmującego tylko pół wymaganego okresu badań środowiska.
Ostatnim wspólnie podnoszonym zarzutem jest kwestia odszkodowania. Skarżący podnieśli, że zaproponowane odszkodowania są "groszowe" i nie rekompensują poniesionych strat w związku z omawianą inwestycją.
Jakkolwiek skarżący zdając sobie sprawę, że specustawa przesyłowa służy skróceniu procesu wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych to, w ich ocenie, nie upoważnia inwestora do bezrefleksyjnego, nieodpowiedzialnego działania, którego konsekwencją będzie zniszczenie dziedzictwa wielopokoleniowego o znaczeniu ponadlokalnym. Skarżący wskazali, że oprócz walorów przyrodniczych na terenie objętym inwestycją występuje mikroklimat, charakteryzujący się wysokim stężeniem jodu. Dlatego w ocenie skarżących teren ten powinien podlegać ochronie, a nie degradacji. Proces planowania, przygotowywania i procedowania winien był odbyć się z poszanowaniem środowiska naturalnego i wszystkich praw obywatelskich, tak by chronić narodowe dobro.
Skarżący ponadto wskazując na wydanie decyzji Wojewody M. w okresie wakacyjnym, zarzucili działanie na niekorzyść stron, z których większość to rolnicy pracujący w polu, gdzie wzmożony czas prac polowych przypadający na czas wakacyjny, przyczynił się do znacznego ograniczenia ilości złożonych odwołań.
Dodatkowo E.N. zarzuciła, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji otrzymała w dniu 27 lipca 2018 r. (zatem po wydaniu decyzji Wojewody M.), a wielu właścicieli objętych inwestycją na moment złożenia przez Skarżącą odwołania takich zawiadomień nie otrzymało.
Natomiast M. W., A.M., M. S., W. S., D. M., S. K. i M. S. złożyli odwołania, które w swej treści powielają część ww. zarzutów, żądań oraz stwierdzeń. M. M. podniosła głównie kwestie odszkodowawcze, zbyt niskie odszkodowanie, znaczną utratę wartości nieruchomości. Dodatkowo M. W. wskazał, że odległość domów mieszkalnych od budowanej linii 400 kV we wsi Kazimierzów wynosi 75-80 m, co stanowi o dużym zagrożeniu dla zdrowia ludzi i jednocześnie zniszczy cały dorobek życia obniżając wartość nieruchomości. A.M., natomiast wyraziła sprzeciw wobec braku możliwości przesunięcia planowanej inwestycji, które było proponowane na oficjalnych spotkaniach, a które nie miało żadnego odzwierciedlenia w rzeczywistości, bowiem zamiast negocjatorów stawili się mediatorzy, którzy jedynie spisali uwagi, sprzeciwy, opinie i obawy właścicieli działek. Skarżąca zarzuciła, że konsultacje były nierzetelne i zażądała rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Dodatkowo D.M. podniosła zarzut naruszenia art. 19 ust. 6 i art. 23 ust. 1 specustawy przesyłowej, wskazując, że rozpoczęcie przez inwestora prac budowlanych zostało zgłoszone do Prokuratury Rejonowej w M. M. i Siedlcach oraz do Państwowego Nadzoru Budowlanego w M. M..
Wójt Gminy C. zarzucił:
- brak precyzyjnego wskazania lokalizacji dla planowanej inwestycji oraz okresu, na jaki mają być zajęte działki;
- ogólne określenie lokalizacji inwestycji, ograniczając jakiekolwiek działania podejmowane na gruncie;
- ograniczenie w pkt 2 decyzji dotyczącym warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczących przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym do krótkiego stwierdzenia, iż w dniu [...] czerwca 2018 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. została wydana decyzja znak: .;
- całkowite pominięcie uwag zgłaszanych na etapie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także w samym odwołaniu od decyzji;
- lakoniczne wskazanie w treści decyzji ustaw dotyczących ochrony środowiska, pominięcie praktycznych aspektów w odniesieniu do inwestycji, która przebiega niemalże centralnie przez kompleksy leśne powodując fragmentaryzację cennych stanowisk leśnych, w konsekwencji dewastację roślinności i migrację zwierząt a także w jej następstwie śmierć wielu zwierząt znajdujących się pod ścisłą ochroną m.in: siedlisk żurawi, puszczyka i dzięcioła czarnego oraz błotniaka stawowego, łosi;
- pominięcie działań zapewniających ochronę krajobrazową dla terenów położonych w M. obszarze Chronionego Krajobrazu o tereny Gminy C.;
- uchybienie formalne w postaci błędnego pouczenia o przysługującym prawie odwołania od decyzji;
- pominięcie rozstrzygnięcia wstępnego polegającego na braku ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji;
- brak precyzyjnego wskazania lokalizacji inwestycji na poszczególnych działkach w związku z realizacją planowanej inwestycji tj. określenia przebiegu planowanej inwestycji poprzez wskazanie nr ew. działek, przez które będzie przebiegała inwestycja.
K. B. oprócz zagadnień wskazanych w powyżej opisanych jednobrzmiących odwołaniach dodatkowo podniosła brak ujęcia przedsięwzięcia w planie zagospodarowania przestrzennego województwa M., w planach budowy sieci przesyłowych P. S.A. do 2025 r. i gminnych planach zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżąca podniosła zarzut braku informacji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji, gdyż pierwotnie linia miała przebiegać w innej lokalizacji.
Kolejne zarzuty dotyczyły postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności skarżąca podniosła niezasadne odstąpienie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przeprowadzenie, wbrew zakazowi, części inwestycji przez M. Obszar Chronionego Krajobrazu oraz pominięcie w raporcie środowiskowym Rezerwatu J. Ponadto wskazała, że kwota 2000-2500 zł jednorazowego wynagrodzenia za dożywotnio zniszczoną nieruchomość jest za niska.
Odwołanie złożyło także Stowarzyszenie Ekologiczne "O.", które wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody M. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podniosło następujące zarzuty:
- naruszenie art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 7 art. 7a, art. 7b i art. 8 kpa poprzez usiłowanie zalegalizowania zagrożenia w postaci trucia, uśmiercenia, okaleczenia dzieci, a także degradację użytkowej i rynkowej wartości nieruchomości;
- naruszenie art. 38, art. 39, art. 68 ust. 3, art. 68 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 7.1 pkt 5) ustawy o samorządzie gminnym poprzez usiłowanie zalegalizowania zagrożenia w postaci trucia, uśmiercenia, okaleczenia dzieci, a także degradację użytkowej i rynkowej wartości nieruchomości;
- naruszenie art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 143 i art. 144 k.c. poprzez usiłowanie zalegalizowania pokrycia nieruchomości indukcją 50 Hz degradującą użytkową i rynkową wartość tych nieruchomości;
- naruszenie art. 2 i art. 82 Konstytucji RP poprzez usiłowanie realizacji inwestycji przy pomocy politycznych rozstrzygnięć, bazowanych na przestępczej ustawie o przygotowaniu i realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych;
- naruszenie art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 4 ust. 1 pkt. 5) i art. 14 ust. 1 ustawy przygotowaniu i realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych poprzez rozstrzygnięcie w oparciu o nieprawomocną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach;
- naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 3) i art. 6 ust. 2 pkt 2) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie określonych w tych przepisach wymagań;
- naruszenie art. 148 § 2 pkt 3, art. 148 § 3, art. 165 § 1 pkt 1, art. 231 § 1, art. 271 § 1, art. 294 § 1 w zw. z art. 288 § 1 k.k. poprzez umożliwienie Inwestorowi wyrządzenia ludności masowej deprecjacji wartości nieruchomości sięgającej wielu milionów złotych.
W oparciu o przedstawione zarzuty odwołujące stowarzyszenie wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Opisane powyżej odwołania wniesiono w terminie.
Minister Inwestycji i Rozwoju wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę M., w tym zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz poprawność wydanej przez niego decyzji Wojewody M., jak również rozpoznał zarzuty podniesione przez skarżących.
Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej, z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wystąpiła do Wojewody M. spółka P. S.A. z siedzibą w K.. Projektowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją numer 25 wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV wraz ze zmiana układu sieci NN pomiędzy aglomeracją w. a S.(pomiędzy nacięciami linii S.-N., S.-S. U., K.-S. U.)".
Minister dalej wskazał, że analizując złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, Minister uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej.
Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę M. postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i stwierdził, że w jego ocenie Wojewoda M. prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag lub zastrzeżeń oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazując miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, a zatem należycie o wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.
Pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. Wojewoda M. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wysyłając zawiadomienia na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń we wskazanych urzędach oraz na stronach internetowych BIP we wskazanych urzędów oraz w prasie o zasięgu ogólnopolskim - gazeta "N." z dnia [...] czerwca 2018 r.
W przedmiotowym obwieszczeniu organ pierwszej instancji zawarł oznaczenie nieruchomości, objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej oraz informację o terminie o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. W toku postępowania przed Wojewodą M., strony postępowania wniosły zastrzeżenia i wnioski, które organ pierwszej instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do zagadnień poruszonych przez strony postępowania.
Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda M. wydał w dniu [...] lipca 2018 r. decyzję Nr [...], o ustaleniu lokalizacji ww. strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, Wojewoda M. doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń wskazanych urzędów oraz w prasie o zasięgu ogólnopolskim - gazeta "N." z dnia 23 lipca 2018 r. Właścicieli nieruchomości objętych decyzją Wojewody M., organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomienia wysłanego na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniu oraz w obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 10 ust. 2 specustawy przesyłowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.
Minister wskazał, że kontrolowana decyzja Wojewody M., z zastrzeżeniem uchybienia, o którym organ wskazał poniżej, czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej.
Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Analizując decyzję Wojewody M. organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji w pkt 8 wyznaczył termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanie się ostateczna. Natomiast decyzja Wojewody M. dotyczy nieruchomości w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został jedynie ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na jej teren celem wykonania niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej.
W art 8 ust. 1 specustawy przesyłowej wymienione zostały elementy, jakie decyzja ta powinna zawierać. Należą do nich m.in. oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej (art. 8 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej) oraz nieruchomości, przez które urządzenia przesyłowe mają przebiegać (art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). O ile w odniesieniu do pierwszej kategorii nieruchomości ustawodawca w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej przewidział skutek w postaci przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, o tyle w przypadku drugiej kategorii, stanowi on w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej o ograniczeniu tego prawa poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym zakresie ustawodawca ustanowił także odesłanie do art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Ustanowienie dwóch odrębnych kategorii nieruchomości na których realizowana jest inwestycja polegająca na budowie sieci przesyłowej, w tym innych form władania nimi, nakazuje przyjęcie odmiennych regulacji dotyczących warunków korzystania z nich przez inwestora przy wykonywaniu prac budowlanych. Odnoszą się one m.in. do obowiązku ustanowienia terminu udostępnienia nieruchomości, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczącego nieruchomości podlegających wydaniu lub opróżnieniu.
Minister wskazał, że należy odróżnić od siebie obowiązek wydania nieruchomości, o którym wprost stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej od udostępnienia jej celem wykonania czynności polegających na założeniu i konserwacji urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. O tej formie władania nieruchomością, która nie prowadzi wszakże do przejęcia prawa własności nad nią, stanowi art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynika, jakoby decyzja wydawana na tej podstawie musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Wprost przeciwnie, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że wyznaczenie terminu na tej podstawie nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
Wobec powyższego, termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, wynikający z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej dotyczy tych nieruchomości, co do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek określony w art. 19 ust. 3-5 tej ustawy. Takie stanowisko jest zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Błędne zatem w tym względzie jest orzeczenie w pkt 8 zaskarżonej decyzji, 120-dniowego terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.
Uchybienie w postaci określenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej terminu z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, w stosunku do nieruchomości wskazanych w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, w ocenie Ministra Inwestycji i Rozwoju, winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w tym zakresie i odmową określenia takiego terminu. Organ odwoławczy uchyla bowiem zaskarżoną decyzję w części i rozstrzyga sprawę w tym zakresie co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa w określonej części. Decyzja jest zaś nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji (jej części) wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna.
Konsekwencją przedstawionego powyżej stanowiska jest - dokonana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - zmiana, szczegółowo określona w punkcie I niniejszej decyzji.
Dokonując powyższego rozstrzygnięcia Minister uznał, że nie narusza ono zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a.
Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy przesyłowej oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I niniejszej decyzji.
Rozpatrując odwołania od zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazał, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez ww. organy racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora.
To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice.
Stanowisko mówiące o kreacyjnej roli inwestora w procesie realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych zostało zaaprobowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Natomiast bogate orzecznictwo sądowo-administracyjne - zapadłe wprawdzie w odniesieniu do regulacji ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496, ze zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", ale aktualne w pełni w świetle rozwiązań przyjętych w specustawie gazowej wzorowanych m.in. na tej ustawie - nie pozostawia co do ww. zagadnienia jakichkolwiek wątpliwości.
Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy pismem z dnia 31 sierpnia
2018 r., wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej poruszonych przez skarżące Stowarzyszenie Ekologiczne "O.".
Natomiast w stosunku do złożonych przez wskazanych w decyzji skarżących odwołań, pełnomocnik inwestora w dniu 24 sierpnia 2018 r. zapoznał się z aktami sprawy w szczególności ze złożonymi odwołaniami i ustosunkował się do podniesionych zagadnień w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r.
Jak zostało wskazane powyżej w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r. oraz w piśmie z dnia 7 września 2018 r., inwestor odniósł się do zastrzeżeń i uwag skarżących, wskazując, iż w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie.
Działając w oparciu o art. 9 kpa, organ odwoławczy przesłał stanowisko inwestora skarżącym przy piśmie z dnia 6 września 2018 r., a Stowarzyszeniu Ekologicznemu "O." przy piśmie z dnia 14 września 2018 r. z jednoczesną informacją o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgłoszonych żądań oraz o możliwości przeglądania akt sprawy, zgodnie z art. 10 k.p.a.
Z uprawnienia skorzystała E.N., która w dniu 12 września 2018 r. zapoznała się z aktami sprawy.
Następnie w piśmie z dnia 15 września 2018 r. E.N. wyraziła nadzieję na rzetelną i wnikliwą ocenę materiału dowodowego w kontekście podniesionych zarzutów i żądań. Skarżąca ponownie podniosła zarzuty lokalizacyjne, środowiskowe, kwestie dotyczące odszkodowań oraz zdrowotne, konkludując stwierdzeniem, że napowietrzne linie przesyłowe to relikt. Ponadto w piśmie zostało wskazane, że inwestor otrzymał decyzję o pozwoleniu na budowę i już rozpoczął prace w terenie. Skarżąca wniosła o wstrzymanie działań inwestora. Dodatkowo E.N.wskazała, że mieszkańcy Gminy C. nie mieli możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w trakcie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji, bowiem obwieszenie zostało wywieszone w terminie znacznie przekraczającym możliwość zapoznania się z aktami. Licząc na uczciwe i rzetelne podejście do podniesionych postulatów, żądań w oparciu o przedstawione wnioski skarżąca wniosła o wydłużenie terminu załatwienia sprawy.
Pismo o jednakowej treści jak pismo E. N. z dnia 15 września 2018 r., złożyli także E. N.; A. G.; I. O.; R. K., J. M., E. D., Z.C., J. D., K. M., K. Z., J. Z., R. P., K. P., P. K.
Dodatkowo E.N. pismem z dnia 9 września 2018 r. zwróciła uwagę, że w aktach brak jest opinii Ministerstwa Obrony Narodowej podczas gdy inwestycja przebiega w pobliżu lotniska wojskowego w Janowie koło Mińska M.. W ocenie Skarżącej niedopuszczalne jest jej pominięcie.
Natomiast w piśmie z dnia 21 października 2018 r. E.N. właścicielka działek leśnych nr [...] i nr [...], wskazała, że nie udzieliła inwestorowi prawa do dysponowania i wykorzystania ich na cele budowlane w związku z omawianą inwestycją. Skarżąca wskazała, że zajęcie jej działek pod budowę dróg dojazdowych, w których pobliżu brak jest planowanego słupa oraz duktu leśnego, zmierza do ukarania jej jako przewodniczącej Komitetu S. Linii NN 2x400 kV. Ponadto E.N. zarzuciła, iż nie został jej przedstawiony operat szacunkowy dotyczący jej działek objętych planowaną inwestycją.
Dodatkowo M. W. wniósł o wydanie decyzji środowiskowej o wpływie inwestycji na środowisko i ludzi -tj. oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i kwestie odszkodowawcze.
Także Wójt Gminy C. wystąpił z pismem z dnia 7 września 2018 r. w trakcie prowadzonego postępowania żądając wstrzymania prac budowlanych w związku z wydaną decyzją Wojewody M., zarzucając naruszenie przepisu art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej.
Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym stanowiska inwestora, jak również zarzutów skarżących, Minister stwierdził, że objęcie zakresem przedmiotowej inwestycji działek, w sposób wskazany we wniosku inwestora nie narusza prawa, a ustalona w decyzji Wojewody M. lokalizacja inwestycji na tych działkach jest prawidłowa.
Minister ponownie podkreślił, że to inwestor danego przedsięwzięcia, w tym wypadku przedsięwzięcia elektroenergetycznego, decyduje o przebiegu danej inwestycji i o ile przebieg ten nie narusza powszechnie obowiązującego prawa, organy orzekające w sprawie ustalenia lokalizacji takiej inwestycji nie mogą ingerować w zamierzenie inwestycyjne inwestora. W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, zarówno organ l jak i II instancji nie dopatrzył się takich naruszeń.
Lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy przesyłowej oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności ustalenia lokalizacji ww. inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.
W rozpoznawanej sprawie interes ogólny (publiczny) jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych podmiotów i powoduje konieczność przedłożenia w tym konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny, bowiem w interesie publicznym leży ograniczenie chronionego przez Konstytucję RP prawa własności. W ocenie Ministra, w przypadku realizacji celów publicznych niemal zawsze dochodzi do nieuchronnej kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych. Co do zasady, w tego rodzaju sytuacji prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu, chyba że zakres planowanej ingerencji w prawo podmiotowe doprowadziłby do naruszenia jego istoty, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Nie ulega wątpliwości, że projektowana inwestycja stanowi cel publiczny, a jej lokalizacja ustalona została na podstawie stosownego w tym względzie aktu prawnego rangi ustawy.
Budowa linii elektorenergetycznej 400 kV wraz ze zmianą układu sieci NN pomiędzy aglomeracją w. a S., jest kluczowa dla bezpieczeństwa elektroenergetycznego Polski, dla zapewnienia bezpiecznych i ciągłych dostaw energii elektrycznej do centrum i północno-wschodniej części kraju, w tym do aglomeracji warszawskiej.
Brak zgody części właścicieli nieruchomości na realizację inwestycji, w przebiegu ustalonym w zaskarżonej decyzji, nie stanowi o wadliwości decyzji Wojewody M., gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy przesyłowej, nie uzależniają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości, bądź zawarcia umowy na wejście na teren na którym ma być realizowana inwestycja.
Specustawa przesyłowa, w oparciu o której przepisy wydano zaskarżoną decyzję Wojewody M. jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną (przyśpieszoną) procedurę przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Jest oczywiste, że szybka i sprawna realizacja inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i w związku z tym poprawa bezpieczeństwa energetycznego kraju leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora, natomiast z drugiej zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji.
W świetle powyższego sprzeciw społeczny jest normalną konsekwencją przedsięwzięć liniowych o znaczeniu strategicznym, natomiast kwestia jego uwzględnienia, bądź nieuwzględnienia nie podlega ocenie w postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji przesyłowej. Tym samym zarzut nieuwzględnienia społecznego protestu przeciwko inwestycji nie może podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu.
Chybione są zatem zarzuty braku wnikliwej analizy, braku szczególnej dbałości o aspekty środowiskowe i czynnik ludzki przy przygotowaniu projektu lokalizacji inwestycji. Jednocześnie Minister wskazał, że z akt sprawy, w szczególności z pisma inwestora z dnia 16 lipca 2018 r., jak i zaskarżonej decyzji Wojewody M. wynika, że wytypowanie przebiegu trasy optymalnej polegało na wyborze takiej trasy linii, której wykonanie będzie możliwie najmniej kolizyjne i najbardziej kompromisowe z innymi istniejącymi obiektami budowlanymi w szczególności z zabudową mieszkalną z jak największym poszanowaniem środowiska naturalnego.
Z wyjaśnień inwestora wynika, że koncepcja trasy została opracowana przez ekspertów i była weryfikowana z jednostkami planistycznymi w poszczególnych gminach, co stanowiło podstawę do korekty przy uwzględnieniu informacji o planowanych kierunkach rozwoju danych obszarów. Niektóre zaproponowane zmiany, nie znajdowały uzasadnienia, również w trakcie procesu informacyjno- konsultacyjnego, co z kolei skutkowało powrotem do pierwotnej propozycji inwestora. Zgodnie z informacjami przekazywanymi na spotkaniach, kierunkiem poszukiwań była taka lokalizacja linii, która pozwalała przeprowadzić ją możliwie najdalej od zwartej zabudowy mieszkaniowej. Przebieg linii projektowano głównie po terenach łąk, roli i lasów. Jak wynika z topografii, lokalizacja inwestycji przebiega przez tereny o dużej ilości zabudowy rozproszonej, siedliskowej stąd nieuniknionym było zbliżenie inwestycji w okolice jednostkowych budynków mieszkalnych lub kolonii.
Zatem, przy wyznaczaniu trasy inwestycji pod uwagę są brane aspekty społeczne, uwarunkowania środowiskowe, możliwości projektowe i techniczne, uwarunkowania istniejącej zabudowy, sposoby przeznaczenia terenów zapisanych w dokumentach planistycznych gmin. Tym samym niezasadnymi są zarzuty skarżących dotyczące braku szczególnej staranności przy wytyczaniu trasy, czy nie wzięcia pod uwagę aspektów związanych zwłaszcza z istniejącą zabudową mieszkalną.
Odnosząc się do zarzutu nie wybrania wariantu inwestycji przebiegającej wzdłuż terenów projektowanej autostrady A2 to zauważenia wymaga fakt, że ustalanie wariantów przebiegu przedsięwzięcia odbywało się na etapie postępowania poprzedzającego złożenie przez inwestora wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji, a mianowicie w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to właśnie we wspomnianym postępowaniu strony mogły wnosić i wniosły uwagi co do przebiegu projektowanej linii elektroenergetycznej. Zgodnie bowiem z art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405), zwaną dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zwany dalej - "raportem oopś". W myśl natomiast art. 66 ust. 1 pkt 4 - 7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, raport oopś powinien zawierać m.in. opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia; opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, jak i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru; określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na: ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków oraz wzajemne oddziaływanie między ww. elementami.
Jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedłożonym raporcie oopś, inwestor przedstawił analizę wariantów (Wl, WIJ, Will, Will') przedmiotowego przedsięwzięcia, różnicując cztery rozpatrywane rozwiązania w oparciu o zmiany lokalizacji przebiegu inwestycji na odcinku pomiędzy nacięciami istniejących linii S.-N., S.-S. U., K.-S. U.. Wskazał przy tym, na podstawie przeprowadzonego i zaprezentowanego w raporcie oopś porównania przewidywanego oddziaływania wariantów na środowisko, że W. jest najkorzystniejszy dla środowiska. Raport zawierał również opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po przeprowadzeniu analizy uwzględniającej kwestie środowiskowe, społeczne i ekonomiczne przedstawionych wariantów podzielił argumentację przytoczoną w raporcie oopś w kwestii celowości i pozytywnych skutków wykonania przedsięwzięcia w wariancie W.i wskazał właśnie ten wariant do realizacji.
W świetle powyższego Minister stwierdził, że zarzut nieuwzględnienia innego wariantu lokalizacji inwestycji elektroenergetycznej - terenów zajętych pod autostradę A2 jest chybiony.
Raport oopś jest podstawą do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Określone w ww. decyzji warunki muszą być przestrzegane w trakcie realizacji inwestycji. Dodatkowo również wydana decyzja narzuca szereg działań minimalizujących oraz określa sposoby prowadzenia budowy niwelujące negatywny wpływ na środowisko, przede wszystkim są to działania określające warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, ze szczególnym uwzględnieniem działań minimalizujących oddziaływania na płazy, gady, ptaki. Ponadto na inwestora został nałożony obowiązek wykonania monitoringu porealizacyjnego na odcinkach wymagających szczególnej uwagi w których znaczniki ostrzegawcze w postaci spiral rozmieszczono co 20 m naprzemiennie co 10 m. Zastosowane metody badań w monitoringu porealizacyjnym muszą być identyczne jak na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, i dodatkowo został nałożony obowiązek, aby na wybranym fragmencie o najintensywniejszym przelocie tj. na odcinku od [...] przeprowadzić monitoring śmiertelności ptaków. Inwestor został zobowiązany do składania sprawozdań z Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nałożył także obowiązek przedstawienia działań naprawczych lub łagodzących w sytuacji ewentualnego stwierdzenia negatywnego oddziaływania nowej linii 400 kV na ptaki lub nietoperze.
Tym samym organ nie zgodził się ze skarżącymi, że inwestycja bezpowrotnie zdegraduje środowisko naturalne.
Jak wskazał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., treść przedłożonego raportu oopś jest zgodna z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, zawarte warunki realizacji przedsięwzięcia i projektowane rozwiązania chroniące środowisko zostały zaproponowane racjonalnie i adekwatnie co do charakteru i skali oddziaływania inwestycji na środowisko.
Odnosząc się do zarzutu negatywnego wpływu przedsięwzięcia na ujęcie wody P.i błędnego stanowiska Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie organ uznał, że nie jest on zasadny. Z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w W. w piśmie z dnia 13 kwietnia 2018 r., wypowiedziało się w tej kwestii wskazując, że ze względu na skalę i zakres przedsięwzięcia nie będzie ono stwarzać zagrożeń, jeśli zostanie zrealizowane z uwzględnieniem warunków nałożonych przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w W. dla osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód i będzie się odbywało w sposób zapewniający nienaruszalność przepisów prawnych dotyczących ochrony wód, określonych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W.
Jak wynika z analizy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, także tereny chronione były przedmiotem analizy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. ustalił, że przedmiotowe przedsięwzięcie przecina M. Obszar Chronionego Krajobrazu na odcinku ok. 12,1 km oraz dwa korytarze ekologiczne (Korytarz Ekologiczny P. i M. Korytarz Ekologiczny), zalecił w decyzji stosowne działania i warunki, jakie mają być spełnione w związku z realizacją inwestycji. Odnosząc się do pominięcia kwestii rezerwatu Jedlina wskazanego przez K. B. to w piśmie inwestora z dnia 16 lipca 2018 r. zostało wskazane, że rezerwat Jedlina znajduje się poza obszarem 5 km oddziaływania wariantu realizacyjnego na obszarowe formy ochrony przyrody, co zostało ujęte w raporcie oopś.
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu braku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach determinuje więc rozwiązania projektowe określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji elektorenergetycznej. Organy orzekające w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ środowiskowy, gdyż kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Stąd Minister nie był władny do spełnienia wniosku o przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podniesionego przez M. W.
Minister wskazał też, że znaczna większość odwołujących się w niniejszym postępowaniu, podnosiła tożsame zarzuty, uwagi i wnioski w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczące ochrony środowiska i zdrowia, a do których Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odniósł się w swej decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...], tym samym Minister nie jest właściwy do oceny, czy zakwestionowania uzasadnienia dokonanego przez organ środowiskowy. .
Minister podkreślił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzasadnił swoje stanowisko co do braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, wskazując, że posiadane dane na temat przedsięwzięcia pozwoliły wystarczająco ocenić jego oddziaływanie na środowisko. Ponadto ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami, organ środowiskowy stwierdził, że nie ma możliwości kumulowania się oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się na obszarze w sposób powodujący istotny wzrost istniejących na tym obszarze uciążliwości. Również organ środowiskowy wskazał, że nie istnieje możliwość negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Natomiast odnośnie weryfikacji prognozowanego oddziaływania przedsięwzięcia na ptaki inwestor, jak zostało wskazane powyżej został zobowiązany do wykonania monitoringu porealizacyjnego.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po analizie dokumentacji, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził że zastosowanie wskazanych w decyzji działań zarówno w trakcie realizacji jak i eksploatacji spowoduje, że inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko.
Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji Wojewody M. na podstawie nieostatecznej decyzji środowiskowej, podniesionego przez wszystkich skarżących, organ zwrócił uwagę, że w art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 14 ust. 1 specustawy przesyłowej brak jest wymogu, aby do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji załączyć ostateczną decyzję środowiskową. Przepis stanowi, że wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej zawiera m.in. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną zgodnie ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie i ten wymóg został przez inwestora wypełniony, bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. w dniu [...] czerwca 2018 r., znak: [...], określająca środowiskowe uwarunkowania dla wariantu III realizacyjnego przedmiotowego przedsięwzięcia.
Jakkolwiek decyzja ta została zaskarżona to żaden przepis specustawy przesyłowej nie przewiduje, aby składana w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej decyzja środowiskowa bezwzględnie posiadała przymiot ostateczności.
Powyższej oceny nie zmienia okoliczność wniesionych do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odwołać od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy przesyłowej, decyzje o których mowa w art. 5 ust. 1 (decyzja lokalizacyjna), art. 13 ust. 1 (pozwolenie na budowę), art. 14 ust. 1 (decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), art. 15 ust. 1 (zezwolenie na wejście na teren nieruchomości) podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
Zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy samego prawa, co ma ten skutek, że przed upływem terminu wniesienia odwołania decyzja ta ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania od niej przez którąkolwiek ze stron nie wstrzymuje jej wykonania.
Z tego względu nieostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach mogła być podstawą wydania decyzji Wojewody M., jeszcze przed rozpatrzeniem odwołań złożonych od niej do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, gdyż wywiera skutki prawne takie same jak decyzja ostateczna od daty jej doręczenia stronie.
W świetle powyższego niezasadnie twierdzą skarżący, że Wojewoda M. powinien był zawiesić postępowanie o wydanie decyzji lokalizacyjnej do czasu rozpatrzenia odwołań przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.
Odnosząc się do braku informacji na temat pozyskania przez inwestora materiału do rozszerzonej inwentaryzacji przyrodniczej, która nie została dołączona do pierwotnej wersji raportu o środowiskowych uwarunkowaniach obejmującego tylko pół wymaganego okresu badań środowiska, Minister podniósł, że przedmiotowa kwestia dotyczy postępowania o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Natomiast Wojewoda M. jak i Minister wydając decyzję był związany decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się do kwestii ustosunkowania się do negatywnej opinii Zarządu Województwa M. w związku ze sprzecznością planowanej inwestycji ze strategią rozwoju Województwa M. (teren cenny przyrodniczo, mikroklimat sanatoryjno-uzdrowiskowy, główny korytarz migracyjny roślin, zwierząt, grzybów, główny szlak migracyjny ptaków wędrownych), organ podniósł, że została ona wyrażona w piśmie z dnia 21 sierpnia 2017 r.
Zgodnie z art. 4 ust. 5 specustawy gazowej opinie, o których mowa w ust. 2, zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie, zgody bądź stanowiska właściwych organów, wymagane odrębnymi przepisami dla lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Przedmiotowa opinia ma charakter nie wiążący, i nie decyduje o wadliwości decyzji Wojewody M.. Istotą bowiem opinii jest jej niewiążący charakter, inaczej niż w przypadku zezwoleń, pozwoleń lub innych aktów determinujących rozstrzygnięcie, wobec którego dane pozwolenie było wydane. Opinia, jeżeli szczególny przepis prawa nie nadał jej innego charakteru, jest tylko oceną faktów z użyciem ustawowych lub subiektywnych kryteriów opiniującego, która nie wiąże organu rozstrzygającego sprawę. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. [...], [...], Nr [...], poz. [...], w którym Trybunał stwierdził, iż "(...) organy samorządu terytorialnego w kwestii wniosku o ustalenie lokalizacji drogi mają prawo do: po pierwsze - wyrażenia opinii pozytywnej, po drugie - niewyraźenia w ogóle opinii na ten temat, po trzecie - wyrażenia opinii negatywnej co do całego wniosku, po czwarte - wyrażenia opinii co do części wniosku. W pierwszych dwóch sytuacjach (opinia pozytywna, niewyrażenie opinii) wojewoda ma prawo podjąć decyzję, która jest dodatkowo "umocniona" stanowiskiem pozytywnym (lub dorozumianym brakiem sprzeciwu) organów jednostek samorządowych. W trzeciej i czwartej możliwej sytuacji (opina negatywna lub częściowo negatywna) wojewoda, podejmując decyzję, nie ma prawnego obowiązku uzależniania decyzji od opinii właściwych jednostek samorządu terytorialnego". Z powyższego fragmentu orzeczenia jednoznacznie wynika, iż w ocenie Trybunału Konstytucyjnego opinie jednostek samorządu terytorialnego nie są wiążące dla organu orzekającego.
Pomimo że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, ze zm.), to uznać należy, że odnosi się odpowiednio do postępowań prowadzonych w trybie specustawy przesyłowej, będącej również ustawą wprowadzającą szczególne unormowania (w tym przypadku dotyczące ustalenia lokalizacji linii elektroenergetycznych). Charakter opinii załączanych do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji takiej linii jest bowiem taki sam, jak charakter opinii dołączanych do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a wcześniej - do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi.
Odnosząc się do zarzutu nieprawdziwej informacji, że Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe pozytywnie zaopiniowały przedmiotową inwestycję, Minister wskazał, że w piśmie z dnia 23 sierpnia 2017 r., Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. pozytywnie zaopiniował wniosek inwestora z wyłączeniem działki nr [...] obręb ewidencyjny W., Gmina L. oraz terenów kompleksów Uroczysko P. i M. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W.wskazał, że z uwagi na ustawowy obowiązek realizacji trwale zrównoważonej gospodarki leśnej, umiejscowienie sieci elektroenergetycznej pomiędzy słupami wysokiego napięcia powinno zostać tak zaprojektowane aby część działki ewidencyjnej nr [...] obręb ewidencyjny W., Gmina L. została włączona do inwestycji lub ta działka nie powinna wchodzić w obszar projektu. Zaś w stosunku do części inwestycji przechodzących przez ww. kompleksy leśne przebieg inwestycji powinien zostać zaprojektowany przez te tereny na słupach nadleśnych bądź poza tymi obszarami. Zgodnie ze stanowiskiem inwestora zawartym w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r., Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. postuluje zwiększenie zakresu inwestycji w ten sposób żeby linia elektroenergetyczna zajmowała większy obszar działki nr [...] niż wymaga tego jej budowa i eksploatacja. Ponadto zgodnie z art. 4 ust. 5 specustawy gazowej opinie, o których mowa w ust. 2, zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie, zgody bądź stanowiska właściwych organów, wymagane odrębnymi przepisami dla lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Organ podkreślił, że przedmiotowa opinia ma charakter nie wiążący i nie decyduje o wadliwości decyzji Wojewody M.. W związku z czym powyżej wskazane rozważania dotyczące nie wiążącego charakteru opinii, zachowują swoją aktualność także w tym przypadku.
Minister nie zgodził się także, że nie zostały uwzględnione liczne stanowiska archeologiczne położone w R., W., S., P., H., S.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym. W celu skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor na podstawie przepisów specustawy przesyłowej obowiązany jest do przedstawienia opinii i uzgodnień oraz decyzji innych organów, wyrażających stanowisko, co do przebiegu przedsięwzięcia i jego lokalizacji w określonym kształcie. Katalog tych dokumentów i informacji wynika z szerokich skutków prawnych, jakie decyzja lokalizacyjna wywołuje. Wzorem innych ustaw specjalnych (jak np. ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś.) przyjęto, że uzyskanie opinii właściwych organów następować będzie przed wszczęciem postępowania w sprawie decyzji lokalizacyjnej, a uzyskanie tych opinii leży w gestii inwestora. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 7 specustawy przesyłowej do wniosku o wydanie decyzji inwestor zobowiązany jest przedłożyć opinię właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do zabytków chronionych, zgodnie z przepisami ustawy. Opinie, o których mowa w ust. 2 specustawy przesyłowej, i uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 13 ww. ustawy, zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie, zgody bądź stanowiska właściwych organów, wymagane odrębnymi przepisami dla lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Oznacza to, że organ właściwy w sprawie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dokonuje oceny wniosku pod względem jego kompletności, tj. czy zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej w odniesieniu do indywidualnych uwarunkować w konkretnej sprawie. Ponadto organ ten w decyzji lokalizacyjnej wskazuje, jakie warunki wynikające z opinii, uzgodnień i pozwoleń właściwych organów muszą być zachowane przy realizacji inwestycji.
Z dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, opinii M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] wynika, że przebieg inwestycji koliduje ze stanowiskami archeologicznymi nr [...] i w tych miejscach realizacja inwestycji będzie możliwa po przeprowadzeniu badań wykopaliskowych o charakterze ratowniczym na odcinkach kolizji. Natomiast w stosunku do stanowisk archeologicznych nr [...], [...], [...], [...] sąsiadujących z planowaną inwestycją, jej powinna przebiegać pod ścisłym nadzorem archeologicznym. Do opinii zostały dołączone mapy z zaznaczonymi stanowiskami w sąsiedztwie planowanej inwestycji przesyłowej.
Do wniosku została także dołączona opinia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w L. - Delagatura w B.z dnia 4 lipca 2017 r., z której wynika, że na terenie gminy S. Ł. brak jest obiektów wpisanych do rejestru zabytków, bądź wojewódzkiej ewidencji zabytków.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że sama decyzja Wojewody M. w punkcie IV ust. 2 pkt 2.3 rozstrzygnięcia określiła warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym, a w szczególności wskazała jakie wymagania i warunki należy spełnić w odniesieniu do obiektów chronionych przepisami szczególnymi.
Zatem niezasadnie twierdzą wskazani w decyzji skarżący, że stanowiska archeologiczne zostały pominięte. Poza tym skarżący nie przedstawili żadnych dowodów z których by wynikało, że stanowiska archeologiczne zostały pominięte.
Odnosząc się do wniosku skarżących o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji Wojewody M., Minister zauważył, że organ odwoławczy został pozbawiony możliwości uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Ustawodawca w art. 25 ust. 4 specustawy przesyłowej, wyłączył stosowanie przepisu art. 135 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy mógł "w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji". Decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy samego prawa (art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej). Ustawodawca przewidział, że nie można wstrzymać natychmiastowego wykonania takiej decyzji. Jednocześnie uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, który nadawany jest z mocy ustawy i nie jest uzależniony od jakichkolwiek przesłanek jest niemożliwe. Uchylenie byłoby możliwe tylko w przypadku, gdy jego nadanie należałoby do uznania organu.
Odnosząc się do wniosku o pozyskanie aktualnych opinii wynikających z przepisu art. 4 ust. 2 specustawy przesyłowej, organ stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do ponownego występowania o opinie. Należy wskazać, że inwestor, dopełnił obowiązku wynikającego z ww. przepisu i dołączył do wniosku wymagane opinie. Niemożliwością byłoby pozyskanie opinii na moment złożenia samego wniosku, skoro termin ustawowy na wydanie decyzji o ustaleniu strategicznej inwestycji przesyłowej wynosi 30 dni jak to zostało wskazane powyżej. Jak wynika z praktyki, opinie są pozyskiwane przed złożeniem wniosku, w celu ustalenia szczególnych aspektów danego terenu co w konsekwencji może przyczynić się do uzupełnienia, bądź zmiany dokumentacji planowanego przedsięwzięcia.
Odpowiadając na zarzut dotyczący poziomów pola elektromagnetycznego oraz jego wpływu na ich zdrowie, organ wskazał, że wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ewentualne uwagi i zastrzeżenia co do skutków środowiskowych realizacji przedmiotowej inwestycji, w tym wpływu na życie i zdrowie ludzi, skarżące stowarzyszenie mogło zgłaszać w toku postępowania środowiskowego z czego skorzystało.
Z uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, iż przedstawiony raport oopś spełnia wymogi art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a co z tym się wiąże, to wpływ linii 400 kV na zdrowie i życie człowieka, podlegał badaniu i analizie i został oceniony przez właściwy organ.
Jak wynika z akt sprawy, takie inwestycje jak rozpatrywana, są realizowane mając na względzie poziomy dopuszczalne promieniowania elektromagnetycznego, ustalone w drodze rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003 nr 192 poz. 1883) zwanym dalej "rozporządzeniem Ministra Środowiska". A zatem poziomy te uwzględniają aspekty medyczne oddziaływania pól elektromagnetycznych na organizm człowieka i zostały ustalone przy założeniu, że ciągle przebywanie osób w dowolnym wieku i stanie zdrowia (w polach o poziomach niższych), nie może pociągać za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób.
Stosownie zaś do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, dopuszczalne poziomy promieniowania, ustalone w drodze rozporządzenia Ministra Środowiska, uwzględniają aspekty medyczne oddziaływania pól elektromagnetycznych na organizm człowieka i znajdują zastosowanie również względem grup podwyższonego ryzyka, w tym dzieci. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku w miejscach dostępnych dla ludności, zostały ustalone przy założeniu, że ciągłe przebywanie osób w dowolnym wieku i stanie zdrowia - w polach o określonych poziomach - nie może pociągać za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób. Dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego w środowisku współtworzą na mocy art. 83 ust. 2 Prawo ochrony środowiska, standardy jakości środowiska, będące w zgodzie z art. 82 Prawo ochrony środowiska, jednym z podstawowych narzędzi służących realizacji ochrony zasobów środowiska.
Zatem realizacja przedsięwzięcia z zachowaniem ustalonego pasa technologicznego terenu i tym samym dopuszczalnych poziomów promieniowania elektromagnetycznego w środowisku, nie będzie oddziaływać znacząco na zdrowie ludzi, którzy nie będą na stałe przebywać w pasie technologicznym linii energetycznej. Ponadto należy pamiętać, że w trakcie prowadzonej procedury o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. pozyskał opinię Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] marca 2018 r. oraz L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] marca 2018 r. Zatem przedsięwzięcie zostało poddane ocenie organów administracji publicznej wyspecjalizowanych w zakresie warunków sanitarnych, higienicznych i zdrowotnych, i w konsekwencji uzyskało pozytywne opinie warunków realizacji.
W świetle powyższego Minister uznał, że kolejny zarzut Stowarzyszenia Ekologicznego "O." polegający na naruszeniu art. 2 i art. 82 Konstytucji RP jest chybiony. Brak jest podstaw prawnych do rozszerzenia zakresu inwestycji poprzez zwiększenie obszaru oddziaływania linii elektroenergetycznej do 300 m od osi linii w celu ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym. Jak wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska to największe wartości poziomów pól elektrycznych i magnetycznych o częstotliwości 50 Hz, jakie mogą występować na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz w miejscach dostępnych dla ludności nie mogą przekraczać 1 kV/m, a natężenie pola magnetycznego - 60 A/m. W środowisku, w miejscach dostępnych dla ludności natężenie pola elektrycznego o częstotliwości 50 Hz nie może przekraczać 10 kV/m, a natężenie pola magnetycznego - 60 A/m. W konsekwencji pas oddziaływania linii nie przekracza 35 m od osi linii elektroenergetycznej. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że wartość ta winna wynosi ok 300 m.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu stowarzyszenia, dotyczącego naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 7 art. 7a, art. 7b i art. 8 kpa poprzez usiłowanie zalegalizowania zagrożenia w postaci trucia 4305 osób, uśmiercenia, okaleczenia dzieci, a także degradację użytkowej i rynkowej wartości nieruchomości indukcją 50 Hz o gęstości strumienia magnetycznego B>200÷17 600[nT] organ wskazał, że podniesiona argumentacja nie wykazuje związku z zarówno z art. 7, art. 7a i art. 7b kpa, to wydaje się nawiązywać do treści art. 8 kpa. Nie sposób jednak przyjąć, że organ pierwszej instancji w toku postępowania nie kierował się zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W doktrynie przyjmuje się, że z omawianego artykułu wynikają obowiązki organu administracji dotyczące sposobu prowadzenia postępowania, wykraczające poza konieczność kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji powinny więc postępować w sposób przejrzysty, uczciwy i sprawiedliwy. Nie sposób jednak zarzucić organowi pierwszej instancji sprzeniewierzenia się tym zasadom. Minister podobnie jak inwestor, stoi na stanowisku, że Wojewoda M. działał w obszarze zakreślonym obowiązującymi przepisami, na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego wydał zaskarżoną decyzję, która jest zgodna z przepisami specustawy przesyłowej.
Odnosząc się do podniesionego przez Stowarzyszenie Ekologiczne "O." zarzutu naruszenia art. 38, art. 39, art. 68 ust. 3, art. 68 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 994) o samorządzie gminnym organ wskazał, że jest on także nieuzasadniony.
Minister wskazał, że w celu przygotowania inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przed złożeniem wniosku o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji inwestor zobowiązany jest pozyskać szereg dokumentów, o których mowa w art. 4 specustawy przesyłowej. W ustępie 2 pkt 1 powołanego przepisu wskazano, że do wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor załącza opinię ministra właściwego do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych na obszarach, którym został nadany status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Z tego względu jednak, że przedmiotowa inwestycja nie przebiega przez tereny posiadające status uzdrowiska, bądź status obszaru ochrony uzdrowiskowej inwestor nie był w obowiązku pozyskać opinii Ministra Zdrowia. Samo twierdzenie, że inwestycja będzie przechodzić przez teren o walorach leczniczych w świetle obowiązujących przepisów jest niewystarczający, by teren ten objąć statusem uzdrowiska. Dbałość o wspólne dobro wymaga także działań ze strony środowisk lokalnych, władzy lokalnej w celu zapewnienia ochrony środowiska dla potomnych. A skoro w niniejszej sprawie obszar nie został objęty specjalną ochroną to nie można zasadnie podnosić zarzutu totalnej degradacji, legalizacji zagrożenia truciem, uśmiercaniem oraz okaleczeniem i w konsekwencji pozbawieniem ludności prawnej ochrony zdrowia, poddania jej masowemu medycznemu eksperymentowi, wyniszczania osób o podwyższonym ryzyku zdrowotnym oraz wsparcia epidemicznie narastającego zagrożenia zdrowia.
Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 3) i art. 6. ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. z dnia o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) poprzez nieuwzględnienie określonych w tych przepisach wymagań, także podniesionego przez Stowarzyszenie Ekologiczne "O." organ wskazał, że art. 11 ust. 1 specustawy przesyłowej wskazuje, że w sprawach określonych w rozdziale 2 specustawy przesyłowej, zatytułowanym "Przygotowanie strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej", przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z wyjątkiem art. 57 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stosuje się odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Wskazane przez skarżącego przepisy ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym nie miały zatem w niniejszej sprawie zastosowania, przez co nie może być mowy o ich naruszeniu.
Odnosząc się do zarzutu Wójta Gminy C. polegającego na braku precyzyjnego wskazania lokalizacji inwestycji przesyłowej na poszczególnych działkach organ wskazał, dołączone do decyzji Wojewody M. załączniki graficzne (49 arkuszy) przeczy powyższemu. Na mapach do celów projektowych zostały zaznaczone linie rozgraniczające teren strategicznej inwestycji (linia różowa przerywana), numery i granice działek, obszar dla którego decyzja Wojewody M. ma wywołać skutek z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej (kolor żółty pola), Na mapach wyraźnie jest zaznaczona projektowana oś linii 400 kV (czarna kreska i kropka), rzut poziomy przewodów fazowych i przewodów odgromowych a także pas 2 x 35 m od osi linii.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w celu zapewniania prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a także prac związanych z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ograniczy sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przepisy art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio. W zaskarżonej decyzji Wojewody M. w pkt lII zostały wskazane nieruchomości podlegające ograniczeniu z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej.
Natomiast odnosząc się do braku wskazania okresu ograniczenia sposobu korzystania, Minister wskazał, że z art. 8 specustawy przesyłowej nie wynika taka dyspozycja. Poza tym ograniczenie sposobu korzystania jest co do zasady ustalane na przyszłość. Podobnie zagadnienie oceniane jest w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, co prawda w odniesieniu do art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednak mające zastosowanie również w niniejszej sprawie. Jak zatem słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015r. sygn. II SA/Ke 267/15 realizacja inwestycji celu publicznego wykraczająca poza zakres remontu, konserwacji, czy usuwanie awarii, wymagająca decyzyjnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, nie wiąże się z wymogiem określania w decyzji okresu ograniczenia uprawnień właścicielskich. Podobne stanowisko wyraziły także inne sądy administracyjne: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 5 lutego 2015r. sygn. IISA/GI 1137/14. Ten ostatnio wymieniony sąd administracyjny wprost stwierdził, że określenie terminu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, miałoby miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej, niezwłocznie po wykonaniu robót, o których mowa w ust. 1, na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego.
Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje od inwestora odszkodowanie. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 ust. 2 i 4-7 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Odnosząc się do zarzutu Wójta Gminy C. w którym podniesiono, że w pkt IV.2 decyzji Wojewody M. (dotyczącym warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczących przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym) ograniczono się do wskazania, że w dniu [...] czerwca 2018 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. została wydana decyzja znak. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, organ wskazał, że nie jest on zasadny. W dalszej części decyzji Wojewody M. pkt IV.2 został uszczegółowiony. W ppkt 2.1 określono warunki ochrony i kształtowania zasobów środowiska wynikające z obowiązujących przepisów, w ppkt 2.2 wskazano warunki dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym, zaś w ppkt 2.3 określono warunki ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej wynikające z obowiązujących przepisów.
Minister wskazał, że niezasadny jest zarzut Wójta Gminy C. dotyczący błędnego w jego ocenie pouczenia o przysługującym prawie odwołania od przedmiotowej decyzji. Wojewoda M. zarówno w przedmiotowej decyzji jak i w zawiadomieniu o jej wydaniu, zgodnie z art. 25 ust. 2 specustawy przesyłowej, prawidłowo poinformował o możliwości jego wniesienia tj. w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia stronie albo w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia lub doręczenia zawiadomienia o ich wydaniu za pośrednictwem Wojewody M. do Ministra Inwestycji i Rozwoju.
W kwestii natomiast, podniesionego przez Wójta Gminy C. oraz D. M. zarzutu naruszenia przepisu art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej, zgodnie z którym z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 7 i 8, na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z tym że rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna, organ wskazał, że nie może być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, bowiem kwestia realizacji inwestycji należy do właściwości organów nadzoru budowlanego.
Natomiast odnosząc się do zarzutu D.M. dotyczącego naruszenia przepisu art. 23 ust. 1 specustawy przesyłowej organ wskazał, że nie znajduje on uzasadnienia, bowiem w niniejszej sprawie brak jest nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. W stosunku do nieruchomości objętych przedmiotową decyzją występuje skutek z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, polegający na ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutu skarżących, polegającego na nieakceptowanej formie prowadzenia przez inwestora procesu informacyjno-konsultacyjnego i procesu rokowań, organ wskazał, iż specustawa przesyłowa, na podstawie przepisów której wydana została decyzja Wojewody M., nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości.
Natomiast czynny udział społeczeństwa jest także zapewniony w procedurze środowiskowej z czego prawie wszyscy skarżący skorzystali wnosząc wnioski, uwagi, zastrzeżenia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W.
Odnosząc się do zarzutu E.N., dotyczącego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w dniu [...] lipca 2018 r. (10 dni po wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody M.) czyli w konsekwencji naruszenia przepisu art. 10 kpa, organ wskazał, że jest to zarzut nieuzasadniony. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zawiadomienie o wszczęciu postępowania, skierowanej do E.N. wynika, że została ona odebrana w dniu 13 lipca 2018 r. przez dorosłego domownika B. K.szwagierkę, a zatem co najmniej na kilka dni przed wydaniem decyzji Wojewody M.. W związku z czym, nie można przyjąć, że to jest zbyt krótki okres czasu. Taki zarzut należy rozpatrywać w kontekście ewentualnego naruszenia art. 10 k.p.a.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez nie zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.
W sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa.
Skarżąca nie wskazała na czynności procesowe, których nie mogła dokonać. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku strony.
Ponadto E.N. wskazała także, że wielu właścicieli nieruchomości nie otrzymało przedmiotowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania przed wydaniem decyzji Wojewody M.. Jednakże zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być podnoszony tylko wobec swojego interesu prawnego a nie w stosunku do interesu prawnego innych podmiotów.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu E.N. dotyczącego braku opinii Ministerstwa Obrony Narodowej, należy wskazać, że inwestycja nie przebiega, ani nie oddziałuje na tereny zamknięte bądź strefy ochronne, dlatego opinia ww. organu nie została dołączona do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu strategicznej inwestycji przesyłowej. Niemniej inwestor dysponuje pozytywną opinią Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 22 sierpnia 2017 r., którą pozyskał w ramach postępowania poprzedzającego wystąpienie z wnioskiem, a skoro inwestycja nie przebiega i nie oddziałuje na tereny zamknięte ustanowione przez tego ministra bądź ich strefy ochronne to nie było obowiązku jej przedkładania. Tym samym brak opinii Ministra Obrony Narodowej w aktach sprawy nie może być podstawą uchylenia decyzji Wojewody M. i nie jest dowodem na błędnie przeprowadzone postępowanie.
Natomiast Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP pismem z dnia 17 listopada 2017 r. zaaprobowało przebieg inwestycji i sposób oznakowania przeszkodowego słupów podtrzymujących linię 400 kV oraz samej linii. Tym samym obawy E.N. o bezpieczeństwo samolotów i helikopterów powinny zostać rozwiane, bowiem stosowne służby posiadają wiedzę o planowanej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżących, związanych z kwestią odszkodowań, Minister wskazał, że organ orzekający w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych nie orzeka o odszkodowaniu. Kwestie związane z ustaleniem wysokości i wypłatą odszkodowań, stanowią oddzielne byty, podlegające odrębnym trybom zaskarżenia. Zatem też w żaden sposób nie mają wpływu dla oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody M.. Skarżącym będzie przysługiwało odszkodowanie, ustalane na zasadach określonych w art. 22 specustawy przesyłowej i art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez Stowarzyszenie Ekologiczne "O." dotyczącego naruszenia przepisów karnych poprzez umożliwienie inwestorowi bezkarnego dokonywania czynów niedozwolonych, podlegających przepisom Kodeksu Karnego Minister wskazał, że odpowiednie organy ścigania są właściwe do oceny podnoszonych naruszeń a nie organ odwoławczy w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej decyzji.
Natomiast w kwestii braku odpowiedzi Wojewody M. na złożone przez Stowarzyszenie Ekologiczne "O." odwołanie, organ wskazał, że zgodnie z art. 133 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132. W świetle zacytowanego przepisu brak jest obowiązku ustosunkowania się do złożonego odwołania. Obowiązek rozpatrzenia odwołania ciąży na organie odwoławczym, tym samym niezasadnie odwołujące się stowarzyszenie zarzuca Wojewodzie M. brak udzielenia odpowiedzi.
Podsumowując, Minister uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor. Zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody M. - poza częścią uchyloną decyzją odwoławczą - nie naruszają prawa, a zarzuty skarżących stron nie zasługują na uwzględnienie.
Skargi na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. I., A. K., Z. A. i E.N. reprezentowane przez radcę prawnego H. M., M. W., W. M. i D. M., Gminy C..
Skarżące E. I. i A. K. w uzasadnieniu złożonej skargi podniosły, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji Minister Inwestycji i Rozwoju pomija ich kluczowe argumenty i posługuje się gotowymi wyjaśnieniami zaczerpniętymi z pism inwestora. Podały, że Wojewoda M. pismem datowanym na dzień 21 czerwca 2018 r. powiadomił właścicieli nieruchomości objętych inwestycją o wszczęciu postępowania, ale pisma te zostały nadane dużo później tj. około 12-13 lipca. Podniosły że biorąc pod uwagę, że był to okres wyjazdów wakacyjnych w konsekwencji docierały do właścicieli nieruchomości tak jak to miało miejsce w ich przypadku dziesięć bądź więcej dni po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji dla procedowanego przedsięwzięcia, tym samym pozbawiając ich prawa udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Zdaniem skarżących było to celowe działanie zmierzające do ograniczenia stron w toczącym się postępowaniu. Skarżące uważają, iż w uzasadnieniu decyzji Wojewoda M. wyraźnie faworyzuje inwestora wyznaczając termin wydania nieruchomości na najkrótszy z możliwych ujęty w art. 8 ust. 1 pkt 9 natomiast Minister Inwestycji i Rozwoju idzie o krok dalej i uchylając decyzję Wojewody M. w tym zakresie nie wyznacza terminu wydania nieruchomości, co w konsekwencji ma prowadzić do jego skrócenia, a co jest niezgodne ze specustawą przesyłową i bezwzględnie ogranicza ich prawa nawet te bezpośrednio wynikające ze specustawy przesyłowej. Zdaniem skarżących niedopuszczalnym i niezrozumiałym byłby fakt nie stosowania wymogu ostateczności decyzji środowiskowej w procedowaniu inwestycji, która zawsze znacząco oddziałuje na środowisko. Zarówno inwestor jak i Wojewoda M. celowo pomijają i bezwzględnie wykorzystują brak precyzyjnie sformułowanego zapisu na swoją korzyść. W ocenie skarżących, Wojewoda M. wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji dla ww. inwestycji działał niezgodnie z obowiązującym prawem. W M. Urzędzie Wojewódzkim w W. doszło również do szeregu celowych według mnie zaniechań, zaniedbań, utrudnień. Dostęp do akt sprawy był utrudniony poprzez krótki dostęp do nich tj. trzy dni w tygodniu, trzy godziny dziennie, w pokoju, który obsługiwał również interesantów zgłaszających się w innych sprawach. Zawiadomienia o wszczęciu postępowania dostarczone po zapadnięciu decyzji w sprawie. Decyzja nie była udostępniona w formie elektronicznej co znacznie ograniczyło dostęp do niej a co za tym idzie udział stron w procesie odwoławczym.
Skarżąca podała, że B. K. nie jest jej domownikiem i osobiście nigdy nie otrzymała zawiadomienia o wszczęciu postępowania dostarczonego w dniu 13 lipca 2018 roku. Odebrała natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania odnośnie lokalizacji ww. inwestycji dnia [...] lipca 2018 roku tj. dziesięć dni po wydaniu zaskarżonej decyzji, co ewidentnie jej zdaniem narusza art. 7.1.2 "specustawy przesyłowej" i art.. 10 k.p.a. Skarżąca podniosła, że skutkowało to tym, że jako strona postępowania nie mogła wziąć czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, jak również wnieść swoich uwag na etapie trwania postępowania.
Skarżące E.N.i Z. A. reprezentowane przez radcę prawnego H.M. w złożonych skargach zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie:
1) art. 7 ust. 1 pkt. 2) Specustawy, w zw. z art. 6, 8, 9 10 § 1 k.p.a, przez niezapewnienie skarżącej przez organ I instancji czynnego udziału w postępowaniu oraz brak umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań na etapie postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji Wojewody, podczas gdy skarżącej przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu, czym rażąco naruszone zostały naczelne zasady postępowania administracyjnego takie jak zasada praworządności, zasada pogłębiania zaufania, zasada udzielania informacji i zasada wysłuchania stron,
2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 7 ust. 1 pkt. 2) Specustawy polegające na uznaniu przez Ministra, że nie wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności postępowania, to znaczy przyjęcie, że skarżąca została należycie zawiadomiona o wszczęciu postępowania i brała udział w postępowaniu, mimo że nie doręczono jej prawidłowo zawiadomienia o wszczęciu postępowania,
3) art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 7 i art. 77, art. 80 k.p.a polegające na błędnych ustaleniach faktycznych, lakoniczności uzasadnienia decyzji odnośnie dowodów na jakich oparł się Minister stwierdzając prawidłowość zawiadamiania właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem i inwestora;
4). art. 8 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 Specustawy oraz art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 i 2 Specustawy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec:
a) nieuprawnionego przyjęcia, że Specustawa nie wymaga ustalenia terminu dla wydania nieruchomości, wskazanych w art. 8 ust. 1 pkt 8 Specustawy przesyłowej, pomimo że:
- ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 22 ust. 1 Specustawy polega, ze względu na specyfikę budowy sieci energetycznych, na konieczności wydania nieruchomości w rozumieniu dysponowania nią na czas budowy (choćby czasowego), jak ma to miejsce w sytuacjach wskazanych w art. 19 ust. 3-5 Specustawy,
- wymóg oznaczenia terminu w decyzji odnosi się zarówno do nieruchomości, co do których decyzja lokalizacyjna ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 Specustawy jak i do nieruchomości, o których mowa w art. 22 ust. 1 Specustawy;
b) nieuprawnionego przyjęcia, że do wykonywania robót budowlanych nie jest wymagane wydanie nieruchomości, skoro z art. 22 ust. 2 Specustawy wynika, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje od inwestora odszkodowanie;
c) błędnego przyjęcia wykładni przepisu art. 8 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 8 Specustawy w zakresie pojęcia "terminu wydania nieruchomości" w sposób sprzeczny z wykładnią funkcjonalno-celowościową powołanych przepisów oraz naruszającą zasady proporcjonalności i obrony praw i interesów obywateli, w tym równości podmiotów wobec prawa, pomijając aspekt odpowiedniego przygotowania się właścicieli nieruchomości objętych dyspozycją art. 22 ust. 1 Specustawy do robót budowalnych mających odbywać się na ich nieruchomościach;
5) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody, która z uwagi na wystąpienie przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a winna zostać uchylona;
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących rozwinął zarzuty ww. skargi i w oparciu o nie wniósł:
1) na podstawie art. [...] § 1 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa
2) na podstawie art. [...] §1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a o uchylenie w całości decyzji organu I instancji z uwagi na występującą wadę nieważności.
3)
Skarżąca Gmina C. we wniesionej skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 6 Specustawy) poprzez uznanie, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w ww. przepisie nie musi posiadać przymiotu ostateczności i prawomocności, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o nieostateczną decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. , tj. bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, co z kolei stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z art.[...] § 1 pkt 6 k.p.a.,
2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zaniechanie ustalenia czy decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] określająca środowiskowe uwarunkowania przedmiotowego przedsięwzięcia, jest decyzją ostateczną.
W oparciu o powyższe Gmina C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Gmina wskazała, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 specustawy przesyłowej wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera m.in. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, 1566 i 1999). Wyjaśniła, że decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. określił środowiskowe uwarunkowania dla wariantu III realizacyjnego przedmiotowego przedsięwzięcia. Niemniej pismem z dnia 25 czerwca 2018r. Gmina C. wniosła odwołanie od ww. decyzji do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wobec tego strona skarżąca podkreśliła, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na dzień sporządzania niniejszej skargi nie rozpoznał wniesionego odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z czym decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. jest nieostateczna. Skarżąca Gmina podkreśliła również, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 specustawy przesyłowej wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej w zakresie sieci przesyłowej powinien zawierać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Podała, że decyzja taka została wprawdzie załączona do przedmiotowego wniosku, niemniej nie oznacza to, iż warunek określony w art. 4 ust. 1 pkt specustawy przesyłowej został spełniony. Wskazał, że ilekroć przepisy warunkują możliwość wydania decyzji od uzyskania stanowiska innego organu, chodzi o stanowisko ostateczne i prawomocne.
Zdaniem Gminy C. decyzja Wojewody M. utrzymana w mocy przez Ministra Inwestycji i Rozwoju, została wydana przedwcześnie. W związku z tym, wobec dopuszczenia się przez organ II instancji wydania przedmiotowej decyzji mimo zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania, w pełni uzasadnione jest jej uchylenie i wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Skarżący M. W.w złożonej skardze podniósł, że inwestor w poniżający sposób dla własności prywatnej wycenia nieruchomości skarżących, rozpatruje ich uwagi i wnioski, odwołania, a nie odpowiednie inwestycje do tego powołane. To inwestor sprawuje kontrolę nad stanowiskami archeologicznymi i wszystkimi pozwolenia na budowę mając ostateczne słowo.
Skarżący D.M.i W. M. w złożonej skardze podnieśli, że skarżona decyzja faworyzuje inwestora, a Wojewodę M. wydającego decyzję lokalizacyjną sprowadza tylko i wyłącznie do organu sprawdzającego dokumenty w sprawie. Skarżący podali, że do dnia wniesienia skargi nie były prowadzone z nimi żadne negocjacje w sprawie odszkodowania, nie dostali nawet operatu szacunkowego swoich działek. Proponowana przez inwestora kwota jest rażąco niska na co się nie zgadzają. Skarżący podnieśli, że przedmiotowa inwestycja całkowicie niszczy ich życiowe plany związane z nieruchomością. Domagają się również wydania opinii środowiskowej o wpływie inwestycji na środowisko i ludzi.
W odpowiedzi na ww. skargi E. I.j, A. K., Z. A., M. W. W. M.i D. M., Gminy C., E. N. Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o ich oddalenie oraz zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności oraz wznowienia postępowania w stosunku do decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018r., znak: [...].
Postanowieniami z dnia [...] maja 2019 r. Sąd połączył sprawy ze skargi M.W. (sygn. akt IV SA/Wa 3361/18), W.M.i D.M.( sygn. akt IV SA/Wa 3362/18), Gminy C. ( sygn. akt IV SA/Wa 3363/18 ), E.N.
(sygn. akt IV SA/Wa 122/19) i postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. ze skargi Z. A. ( sygn. akt IV SA/Wa 2008/19) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt IV SA/Wa 3360/18.
Z uwagi na zmianę właściwości wydziałowej sprawa otrzymała sygn. akt VII SA/Wa 1987/21.
W dniu 13 listopada 2018 r. do organu odwoławczego wpłynęły wnioski A. K., E. I. i E.N. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra oraz wniosek A. W. o wznowienie postępowania. W dniu 26 listopada 2018 r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek M. B. o wznowienie postępowania.
Zaistniała więc podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego w oparciu o art. 56 p.p.s.a. Obowiązek zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego na podstawie art. 56 p.p.s.a., będzie miał miejsce, gdy - przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego - organ administracji publicznej wszczął postępowanie nadzwyczajne. Dotyczy to sytuacji, gdy przedmiotem skargi do sądu i postępowania nadzwyczajnego jest ten sam akt prawny (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GZ 153/14, LEX nr 1443382). Zgodnie z art. 61 § 3 kpa, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej.
W związku z tym, że powyższe wnioski wpłynęły wcześniej niż skargi na decyzję Ministra, Sąd postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. Sąd na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji z [...] października 2018 r. oraz postępowania o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją.
Z uwagi na zakończenie obu wyżej wspomnianych postępowań nadzwyczajnych, co wynika z pism Ministra z dnia 13 listopada 2019 r. (k. 225 akt sądowych), z dnia 28 kwietnia 2020 r. (K. 232 akt sądowych), 9 listopada 2020 r. (k. 256 akt sądowych), Sąd postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., podjął zawieszone postępowanie sądowe. Ponownie zostało no zawieszone postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. z uwagi na śmierć uczestnika postepowania M. K., a następnie podjęte postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. [...] § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. [...] § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. [...] § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. [...] § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Wskazane wyżej regulacje, określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi dla niej skutkami, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.
Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie złożonych skarg. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że decyzja ta nie narusza prawa.
Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie ustalenia strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla przedsięwzięcia pod nazwą: "budowa linii 400 kV wraz ze zmianą układu sieci NN pomiędzy aglomeracją w. a S.(pomiędzy nacięciami linii S. - N., S.- S. U., K. - S. U.)".
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 404).
Stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis ten umożliwia organowi odwoławczemu m.in. dokonanie korekty zaskarżonej decyzji przez jej uchylenie i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, tj. wydanie decyzji reformatoryjnej. Jeżeli bowiem organ administracji publicznej, działając w trybie odwoławczym, nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego oraz nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu pierwszej instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981/2/88).
Opisana sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, zaś wydanie decyzji merytoryczno – reformatoryjnej było uzasadnione wyznaczeniem przez organ I instancji w pkt 8, terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanie się ostateczna. Decyzja Wojewody M. dotyczy natomiast nieruchomości w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został jedynie ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na jej teren celem wykonania niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. W art 8 ust. 1 specustawy przesyłowej wymienione zostały elementy, jakie decyzja ta powinna zawierać. Należą do nich m.in. oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej (art. 8 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej) oraz nieruchomości, przez które urządzenia przesyłowe mają przebiegać (art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). O ile w odniesieniu do pierwszej kategorii nieruchomości ustawodawca w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej przewidział skutek w postaci przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, o tyle w przypadku drugiej kategorii, stanowi on w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, o ograniczeniu tego prawa poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym zakresie ustawodawca ustanowił także odesłanie do art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustanowienie dwóch odrębnych kategorii nieruchomości na których realizowana jest inwestycja polegająca na budowie sieci przesyłowej, w tym innych form władania nimi, nakazuje przyjęcie odmiennych regulacji dotyczących warunków korzystania z nich przez inwestora przy wykonywaniu prac budowlanych. Odnoszą się one m.in. do obowiązku ustanowienia terminu udostępnienia nieruchomości o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczącego nieruchomości podlegających wydaniu lub opróżnieniu. Należy zatem odróżnić od siebie obowiązek wydania nieruchomości, o którym wprost stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej od udostępnienia jej celem wykonania czynności polegających na założeniu i konserwacji urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. O tej formie władania nieruchomością, która nie prowadzi wszakże do przejęcia prawa własności nad nią, stanowi art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Podkreślić należy, że z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wynika, jakoby decyzja wydawana na tej podstawie musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Wprost przeciwnie, w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazano, że wyznaczenie terminu na tej podstawie, nie znajduje oparcia w przepisach prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 774/15, LEX nr 2100743 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2872/15, LEX nr 2100674). Wobec powyższego, termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, wynikający z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej dotyczy tych nieruchomości, co do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek określony w art. 19 ust. 3-5 tej ustawy.
Stanowisko to również jest zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1956/17, LEX nr 2401400 oraz z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1928/17, LEX nr 2399906).
Orzeczenie zawarte w pkt 8 zaskarżonej decyzji, dotyczące 120-dniowego terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, jest zatem błędne i w pełni uzasadnione było wydanie w tym zakresie decyzji reformatoryjnej.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 404).
Przepis art. 4 ust. 1 i ust. 2 specustawy przesyłowej określa elementy konieczne wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że w rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera wszystkie wymagane elementy.
Podkreślenia wymaga, że tego rodzaju decyzja ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami prawa, to organ zobligowany jest wniosek uwzględnić i wydać decyzję pozytywną. Oznacza to jednocześnie, że organ związany jest żądaniem zawartym we wniosku i nie może wykroczyć poza jego granice w rozstrzygnięciu podjętym w sprawie. Ponadto, to inwestor swobodnie decyduje, czy konkretny wniosek dotyczyć będzie całej inwestycji, czy tylko jej części (art. 5 ust. 2 ustawy).
Tytułem wstępu odnosząc się do wielokrotnie pojawiającej się w toku niniejszego postępowania kwestii przebiegu planowanej inwestycji, wskazać należy, że to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, decyduje o jej przebiegu i oraz o wielkości terenu niezbędnego dla jej realizacji. Również inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych dla inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt SK 11/02, prawa konstytucyjne chronione nie mają charakteru absolutnego. Dopuszczalne jest ze względu na ważny interes publiczny ograniczenie prawa własności. W tym kontekście wskazać należy, że planowana inwestycja, mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, określonych w załączniku do ww. ustawy, w którym pod pozycją nr 6 wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV K. – S. U.". Tym samym, wniosek inwestora był w świetle obowiązujących przepisów w pełni uprawniony.
Nie są zasadne w ocenie Sądu zarzuty podniesione w skargach M.W., D. M., W. M., Wójta Gminy C., E. I. i A.K.
Zarzuty podniesione w tych skargach, w przeważającej części pokrywają się z zarzutami podniesionymi na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego przez Ministra, jak i postępowania prowadzonego przez Wojewodę M., do których to zarzutów, Minister ustosunkował się w zaskarżonej decyzji.
Zarzuty zawarte we wspólnej skardze E. I. i A. K., w istocie stanowią polemikę ze stanowiskiem ujętym w zaskarżonej decyzji. Ponadto skarga ta dotyczy innego stanu faktycznego niż ten, który jest udziałem skarżących. Wskazana kwestia doręczenia zawiadomienia oraz kwestia działek leśnych pod drogi dojazdowe dotyczy bowiem odwołania E. N., a nie skarżących. Także część argumentacji przedstawionej w skardze stanowi polemikę z odniesieniem się do zarzutów w decyzji Ministra, wskazanych tylko przez E. N. tj. kwestia dotycząca odebrania zawiadomienia skierowanego do E.N. przez B. K. zastrzeżenia co do opinii Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP.
Niezasadny jest także w ocenie Sądu, podniesiony przez wszystkich skarżących zarzut pominięcia ich uwag i wniosków, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej prowadzącym postępowanie zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodnie z rzeczywistością i dokonanie wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego.
Z kolei przepis art. 77 § 1 k.p.a., nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanej normy prawnej wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.
Kierowanie się przy wydaniu rozstrzygnięcia zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7 i 77 k.p.a. nie zawsze jednak musi oznaczać zadośćuczynienie żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu.
W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób zdaniem Sądu przyjąć, że organy pierwszej i drugiej instancji rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełniły obowiązków przewidzianych w art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując niezbędnej dbałości o dokładne wyjaśnienie sprawy. Wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedź, co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.
W toku postepowania, nie doszło również do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji przesyłowej przeprowadzone zostało w sposób zgodny z wymogami k.p.a. oraz specustawy przesyłowej. Organ odwoławczy pouczał strony tego postępowania o przysługujących im prawach, natomiast w uzasadnieniu decyzji Ministra, w sposób klarowny przedstawił swój tok rozumowania oraz przesłanki, które przesądziły o wydaniu rozstrzygnięcia w takim a nie innym kształcie.
W ocenie Sądu, organ wyważył również ciężar relacji pomiędzy interesem obywateli i interesem społecznym, co jest konieczne w przypadku realizacji inwestycji przesyłowych, których lokalizacja musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy przesyłowej oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich, nie może więc stanowić podstawy kwestionowania legalności ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji.
Podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna i dokonana bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana, co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania.
Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego braku ostatecznej decyzji środowiskowej, wskazać należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzasadnił swoje stanowisko co do braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, wskazując, że posiadane dane na temat przedsięwzięcia pozwoliły wystarczająco ocenić jego oddziaływanie na środowisko. Ponadto ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami, organ środowiskowy stwierdził, że nie ma możliwości kumulowania się oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się na obszarze w sposób powodujący istotny wzrost istniejących na tym obszarze uciążliwości. Również organ środowiskowy wskazał, że nie istnieje możliwość negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Natomiast odnośnie weryfikacji prognozowanego oddziaływania przedsięwzięcia na ptaki inwestor, jak zostało wskazane powyżej został zobowiązany do wykonania monitoringu porealizacyjnego.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po analizie dokumentacji, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził że zastosowanie wskazanych w decyzji działań zarówno w trakcie realizacji jak i eksploatacji spowoduje, że inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko.
Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji Wojewody M. na podstawie nieostatecznej decyzji środowiskowej, należy zwrócić uwagę, że w art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 14 ust. 1 specustawy przesyłowej brak jest wymogu, aby do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji załączyć ostateczną decyzję środowiskową. Przepis stanowi, że wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej zawiera m.in. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną zgodnie ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie i ten wymóg został przez inwestora wypełniony, bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony
Środowiska w W. w dniu [...] czerwca 2018 r., znak: [...], określająca środowiskowe uwarunkowania dla wariantu III realizacyjnego przedmiotowego przedsięwzięcia.
Jakkolwiek decyzja ta została zaskarżona to wskazać należy, że żaden przepis specustawy przesyłowej nie przewiduje, aby składana w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej decyzja środowiskowa bezwzględnie posiadała przymiot ostateczności
Powyższej oceny nie zmienia okoliczność wniesionych do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odwołać od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy przesyłowej, decyzje o których mowa w art. 5 ust. 1 (decyzja lokalizacyjna), art. 13 ust. 1 (pozwolenie na budowę), art. 14 ust. 1 (decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), art. 15 ust. 1 (zezwolenie na wejście na teren nieruchomości) podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
Zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy samego prawa, co ma ten skutek, że przed upływem terminu wniesienia odwołania decyzja ta ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania od niej przez którąkolwiek ze stron nie wstrzymuje jej wykonania (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1066/15, Lex nr 2108434, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r, sygn. akt III RN 201/01, Lex 78675).
Z tego względu nieostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach mogła być podstawą wydania decyzji Wojewody M., jeszcze przed rozpatrzeniem odwołań złożonych od niej do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, gdyż wywiera skutki prawne takie same jak decyzja ostateczna od daty jej doręczenia stronie.
W konsekwencji podniesiony przez Gminę C. zarzut naruszenia przepisu art. [...] § 1 pkt 6 kpa nie znajduje uzasadnienia.
Odnośnie do zarzutu E.I. i A. K.orzeń w przedmiocie uchylenia terminu 120 dniowego na wydanie nieruchomości bez wskazania kolejnego terminu, należy wskazać, że kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona wyżej w związku z wydaniem przez organ odwoławczy decyzji o charakterze reformatoryjnym. Krótko przypomnieć jedynie należy, że w stosunku do nieruchomości objętych skutkiem z art. 22 specustawy przesyłowej, który występuje w niniejszej sprawie, terminu się nie wyznacza, bowiem brak jest co do takiego rozstrzygnięcia oparcia w przepisach prawa.
Odnosząc się do podniesionej w skardze E. I. i A. K. kwestii dotyczącej rezerwatu Jedlina, wskazać należy, że organ odwoławczy odniósł się do tego zarzutu wskazując, że rezerwat Jedlina znajduje się w odległości 5 km poza obszarem oddziaływania wariantu realizacyjnego na obszarowe formy ochrony przyrody, co zostało ujęte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Nie jest zasadny wniosek zawarty w skardze M. W. o przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wskazać bowiem należy, że Minister nie jest właściwy do jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym. W celu skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor na podstawie przepisów specustawy przesyłowej obowiązany jest do przedstawienia opinii i uzgodnień oraz decyzji innych organów, wyrażających stanowisko, co do przebiegu przedsięwzięcia i jego lokalizacji w określonym kształcie. Katalog tych dokumentów i informacji wynika z szerokich skutków prawnych, jakie decyzja lokalizacyjna wywołuje. Wzorem innych ustaw specjalnych (jak np. ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś.) przyjęto, że uzyskanie opinii właściwych organów następować będzie przed wszczęciem postępowania w sprawie decyzji lokalizacyjnej, a uzyskanie tych opinii leży w gestii inwestora. Opinie, o których mowa w ust. 2 specustawy przesyłowej, i uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 13 ww. ustawy, zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie, zgody bądź stanowiska właściwych organów, wymagane odrębnymi przepisami dla lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Oznacza to, że organ właściwy w sprawie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dokonuje oceny wniosku pod względem jego kompletności, tj. czy zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej w odniesieniu do indywidualnych uwarunkować w konkretnej sprawie. Ponadto organ ten w decyzji lokalizacyjnej wskazuje, jakie warunki wynikające z opinii, uzgodnień i pozwoleń właściwych organów muszą być zachowane przy realizacji inwestycji. Podkreślić należy, że organy orzekające w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ środowiskowy, gdyż kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie.
Nie jest zasadny w odniesieniu do zaskarżonej decyzji podnoszony w skardze E. I. i A. K. argument związany z degradacją środowiska będącą skutkiem realizacji przedmiotowej inwestycji. Kwestia ta bowiem nie leży w kompetencjach Ministra. Przypomnieć jedynie należy, że w odniesieniu do kwestii środowiskowych, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...], stwierdził, że nie istnieje możliwość negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Natomiast odnośnie weryfikacji prognozowanego oddziaływania przedsięwzięcia na ptaki inwestor, jak już wspomniano, został zobowiązany do wykonania monitoringu porealizacyjnego.
Odnosząc się do zarzutu zagrożenia ujęcia wody w P. zaopatrującego w wodę 3 gminy to jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w W. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] wypowiedziało się w tej kwestii wskazując, że ze względu na skalę i zakres przedsięwzięcia nie będzie ono stwarzać zagrożeń, jeśli zostanie zrealizowane z uwzględnieniem warunków nałożonych przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w W. dla osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód i będzie się odbywało w sposób zapewniający nienaruszalność przepisów prawnych dotyczących ochrony wód, określonych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W..
Nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania, podniesione w skargach D. M., W. M., M. W., E.I. i A. K. kwestie związane z ustaleniem wysokości i wypłatą odszkodowań. Mimo, że oczywiście są one związane z decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, to jednak stanowią oddzielne byty i nie podlegają ocenie w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, stronom będzie przysługiwało odszkodowanie, ustalane na zasadach określonych w art. 22 specustawy przesyłowej i art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w formie decyzji podlegającej odrębnemu trybowi zaskarżenia.
Nie mógł zostać uwzględniony podniesiony w skardze E. I. i A. K. zarzut nieuwzględnienia skargi złożonej przez A. W. Wyjaśnić bowiem należy, że interes właścicieli konkretnych nieruchomości, co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności. Podnoszenie zaś zarzutów w kontekście rozstrzygnięć organu dotyczących innych nieruchomości nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego. Podmiot posiadający prawo własności, użytkowania wieczystego lub inne ograniczone prawo rzeczowe jest stroną decyzji, ale tylko w części dotyczącej jego nieruchomości ( M. W., Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz 2. wydanie, C.H. Beck Warszawa 2010).
Nie należy również do kompetencji Ministra podnoszona we wspomnianych skargach kwestia nielegalności robót budowlanych, a zatem podniesiony w tym zakresie zarzut, nie mógł zostać uwzględniony.
W ocenie Sądu, nie zasługuje także na uwzględnienie, skarga wniesiona przez Z.A.
Nie jest zasadny podniesiony w tej skardze zarzut dotyczący rażącego naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu przed Wojewodą M.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 10 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 15 marca 2012r. sygn. akt II SA/Go 33/12, LEX nr 1435190, "Podzielić bowiem należy, dominujący i utrwalony w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To do strony stawiającej wskazany zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r. w sprawie II OSK 831/05, z 15 maja 2003 r. w sprawie I SA/Gd 199/00, Przegląd Podatkowy 2004 nr 1, str. 43, uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005r. w sprawie II FPS 6/04). Zatem to strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na
wynik sprawy. Mieć przy tym należy na uwadze, iż wynikający z przepisu art. 10 § 1 Kpa
obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu obciąża zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy i to nawet w sytuacji, gdy nie prowadził on już postępowania dowodowego ".
Tymczasem skarżąca nie wykazała na czym ten istotny wpływ na wynik sprawy miał polegać i jakiej konkretnie czynności, mającej wpływ na wynik sprawy, strona nie mogła dokonać w wyniku naruszenia przez organ przepisu art. 10 k.p.a. Skarżąca nie wykazała również jakich dowodów lub czynności nie mogła dokonać w związku z niezawiadomieniem jej przez Wojewodę M. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, które mógłby doprowadzić do innych ustaleń faktycznych w sprawie. Tymczasem warunkiem skutecznego zarzucenia organom administracji publicznej naruszenia przepisów postępowania pozostaje obowiązek wykazania potencjalnego chociażby wpływu podnoszonego uchybienia na wynik sprawy. Oznacza to, że warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu administracyjnym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, z dnia 18 maja 2006 r" sygn. akt II OSK 831/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2009 r" sygn. akt III SA/Kr 1055/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej: "CBOSA").
W niniejszej sprawie Wojewoda M. wysłał zawiadomienia na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Nawet gdyby przyjąć, że Wojewoda M. dopuścił się naruszenia art. 10 k.p.a., to nie można tego naruszenia rozpatrywać w kontekście rażącego naruszenia prawa.
Wojewoda M. prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag lub zastrzeżeń oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazując miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.
Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...], Wojewoda M. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wysyłając zawiadomienia na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń w M. Urzędzie Wojewódzkim w W., w Urzędzie Gminy S. Ł., w Urzędzie Gminy W., w Urzędzie Gminy L., w Urzędzie Gminy C., w Urzędzie Miejskim w K., w Urzędzie Gminy W., w Urzędzie Gminy D., na stronach internetowych BIP ww. wskazanych urzędów oraz w prasie o zasięgu ogólnopolskim - gazeta "N " z dnia [...] czerwca 2018 r.
W przedmiotowym obwieszczeniu organ pierwszej instancji zawarł oznaczenie nieruchomości, objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, oraz informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. W toku postępowania przed Wojewodą M.m, strony postępowania wniosły zastrzeżenia i wnioski, które organ pierwszej instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do zagadnień poruszonych przez strony postępowania.
Nie można zatem podzielić argumentu, że Minister stwierdzając prawidłowość zawiadamiania właścicieli nieruchomości objętych inwestycją oparł się na błędnych ustaleniach faktycznych i lakonicznie uzasadnił swoją decyzję co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Ewentualne bowiem naruszenia procedury nie mogą stanowić rażącego naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Jak już wyżej wspomniano, materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedź, co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Ponadto, w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji Ministra nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji przesyłowej w sposób zgodny z wymogami kpa i specustawy przesyłowej. Organ odwoławczy pouczał strony tego postępowania o przysługujących im prawach, natomiast w uzasadnieniu decyzji Ministra, organ jasno przedstawił swój tok rozumowania oraz przesłanki, które przesądziły o wydaniu rozstrzygnięcia w takim a nie innym kształcie, pouczając jednocześnie strony o przysługujących im prawach. Podkreślić również należy, że stanowisko Ministra w wystarczający sposób wskazuje na tok rozumowania przyjęty przy rozpoznawaniu sprawy, a w konsekwencji nie narusza norm postępowania administracyjnego.
Skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa strony, skutecznie zaskarżyła decyzją Wojewody M.
Kwestia dotycząca niekomfortowych warunków przeglądania akt w M. Urzędzie Wojewódzkim w W. nie podlega ocenie Ministra.
Odnosząc się do zarzutu wysłania zawiadomień co do innych stron postępowania w terminie po wydaniu decyzji Wojewody M. zauważyć należy, że interes właścicieli konkretnych nieruchomości, co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności. Jak już wyżej wspomniano, podnoszenie zaś zarzutów w kontekście rozstrzygnięć organu dotyczących innych nieruchomości nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego.
Podniesiona w skardze kwestia dotycząca uchylenia przez Ministra decyzji w zakresie terminu 120 dniowego na wydanie nieruchomości bez wskazania kolejnego terminu, została wyżej omówiona ze wskazaniem, że w stosunku do nieruchomości objętych skutkiem z art. 22 specustawy przesyłowej, który występuje w niniejszej sprawie, terminu się nie wyznacza, bowiem brak jest oparcia w przepisach prawa. Przywołano tam również na poparcie tej tezy stosowne orzecznictwo.
Odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego przyjęcia, że do wykonywania robót budowlanych nie jest wymagane wydanie nieruchomości, należy wskazać, że zgodnie z art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 7 i 8, na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z tym że rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna. Natomiast kwestia rzeczywistego wydania nieruchomości inwestorowi pozostaje poza zakresem przedmiotowego postępowania.
Nie można zatem zarzucić Ministrowi naruszenia przepisu art. 138 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody M..
Odnosząc się do zarzutów i argumentacji przedstawionej w skardze E.N., wskazać należy, że również odniesieniu do tej skarżącej, aktualne pozostają argumenty Sądu dotyczące konieczności wykazania jaki wpływ na wynik sprawy, miało ewentualne naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. wskazane w odniesieniu do skargi Z. A. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji w dniu [...] lipca 2018 r. (10 dni po wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody M.), czyli w konsekwencji naruszenia przepisu art. 10 k.p.a., należy stwierdzić, że jest on nieuzasadniony. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zawiadomienie o wszczęciu postępowania, skierowanej do E.N. wynika, że została ona odebrana w dniu 13 lipca 2018 r. przez dorosłego domownika B. K. szwagierkę, a zatem co najmniej na kilka dni przed wydaniem decyzji Wojewody M.. W związku z czym, nie można przyjąć, że to jest zbyt krótki okres czasu. Taki zarzut należy rozpatrywać w kontekście ewentualnego naruszenia art. 10 k.p.a., które jak już wspomniano, nie miało miejsca. Również i ta skarżąca nie wykazała, jakiej konkretnie czynności, mającej wpływ na wynik sprawy nie mogła dokonać w wyniku naruszenia przez organ przepisu art. 10 k.p.a. Skarżąca wskazuje, że B. K. jest jedynie jej sąsiadką, jednakże organ odwoławczy nie miał podstaw do kwestionowania faktu, czy podjęła się ona doręczenia zawiadomienia E. N., nie miał też podstaw do sprawdzenia, czy B. K. zamieszkuje wraz ze skarżącą.
Pełnomocnik skarżącej dołączył do skargi kopie koperty, nr nadawczy [...]. Z opisu naklejki na kopercie wynika, że w środku znajdowało się także zawiadomienie o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego. Przesyłka została doręczona E. N. w dniu 27 lipca 2018 r., zatem już po wydaniu decyzji Wojewody M.. Wysłanie drugiego zawiadomienia nie może jednak przesądzać o rażącym naruszeniu art. 10 k.p.a., ponieważ nie wykazano, jaki fakt ten miał wpływ na wynik sprawy. Ponadto należy podkreślić, że naruszenie to nie wystąpiło w przypadku wysłania zawiadomień o wydaniu decyzji i skarżąca skutecznie zrealizowała przysługujące jej uprawnienia, a zatem nawet gdyby przyjąć, że Wojewoda M. dopuścił się naruszenia art. 10 k.p.a., to nie można tego naruszenia rozpatrywać w kontekście rażącego naruszenia prawa.
Jak już wcześniej wskazano, Wojewoda M. prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag lub zastrzeżeń oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazując miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.
Pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. znak: [...], Wojewoda M. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem owszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wysyłając zawiadomienia na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń w M. Urzędzie Wojewódzkim w W., w Urzędzie Gminy S. Ł., w Urzędzie Gminy W., w Urzędzie Gminy L., w Urzędzie Gminy C., w Urzędzie Miejskim w K., w Urzędzie Gminy W., w Urzędzie Gminy D., na stronach internetowych BIP ww. wskazanych urzędów oraz w prasie o zasięgu ogólnopolskim - gazeta "N." z dnia [...] czerwca 2018 r.
W przedmiotowym obwieszczeniu organ pierwszej instancji zawarł oznaczenie nieruchomości, objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, oraz informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. W toku postępowania przed Wojewodą M, strony postępowania wniosły zastrzeżenia i wnioski, które organ pierwszej instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do zagadnień poruszonych przez strony postępowania.
Tym samym w świetle powyższego nie można się zgodzić się ze skarżącą, że Minister stwierdzając prawidłowość zawiadamiania właścicieli nieruchomości objętych inwestycją oparł się na błędnych ustaleniach faktycznych i lakonicznie uzasadnił swoją decyzję co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa strony, skutecznie zaskarżyła decyzją Wojewody M., zapoznała się z aktami sprawy w budynku Ministerstwa.
Kwestia dotycząca niekomfortowych warunków przeglądania akt w M. Urzędzie Wojewódzkim w W. nie podlega ocenie Ministra.
Kwestia wysłania zawiadomień co do innych stron postępowania w terminie po wydaniu decyzji Wojewody M., nie mogła stanowić skutecznego zarzutu z uwagi na to, że jak wcześniej wskazano, interes właścicieli konkretnych nieruchomości, co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności. Podnoszenie zaś zarzutów w kontekście rozstrzygnięć organu dotyczących innych nieruchomości nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego.
Podniesiona w skardze kwestia dotycząca uchylenia przez Ministra decyzji w zakresie terminu 120 dniowego na wydanie nieruchomości bez wskazania kolejnego terminu, została wyżej omówiona ze wskazaniem, że w stosunku do nieruchomości objętych skutkiem z art. 22 specustawy przesyłowej, który występuje w niniejszej sprawie, terminu się nie wyznacza, bowiem brak jest oparcia w przepisach prawa. Przywołano tam również na poparcie tej tezy stosowne orzecznictwo.
Odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego przyjęcia, że do wykonywania robót budowlanych nie jest wymagane wydanie nieruchomości, to wskazać należy, że zgodnie z art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 7 i 8, na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z tym że rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna. Natomiast kwestia rzeczywistego wydania nieruchomości inwestorowi pozostaje poza zakresem przedmiotowego postępowania.
W związku z powyższym, nie można zarzucić Ministrowi naruszenia przepisu art. 138 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody M..
Jak już wcześniej wspomniano, to inwestor danego przedsięwzięcia, w tym wypadku przedsięwzięcia elektroenergetycznego, decyduje o przebiegu danej inwestycji i o ile przebieg ten nie narusza powszechnie obowiązującego prawa, organy orzekające w sprawie ustalenia lokalizacji takiej inwestycji nie mogą ingerować w zamierzenie inwestycyjne inwestora. W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, zarówno organ l jak i II instancji nie dopatrzył się takich naruszeń. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że nie jest możliwe zaprojektowanie linii przesyłowej o takim przebiegu, który nie wzbudzałby sprzeciwu przynajmniej części właścicieli nieruchomości objętych inwestycją lub innych podmiotów. Sprzeciw taki wydaje się być oczywiście naturalnym odruchem ochrony sposobu wykonywania własności nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela, jednakże rozwój urbanizacyjny skutkuje zwiększającym się ograniczaniem indywidualnych praw właścicielskich na rzecz konieczności rozwoju infrastruktury o publicznej lub społecznej użyteczności w ramach społecznej funkcji prawa własności. W takich okolicznościach inwestor zawsze będzie narażony na wywołanie lokalnego konfliktu społecznego, ponieważ to on samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych.
Zauważyć przy tym należy, że lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy przesyłowej oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności ustalenia lokalizacji ww. inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.
W rozpoznawanej sprawie interes ogólny (publiczny) jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych podmiotów i powoduje konieczność przedłożenia w tym konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny, bowiem w interesie publicznym leży ograniczenie chronionego przez Konstytucję RP prawa własności. W ocenie Ministra, w przypadku realizacji celów publicznych niemal zawsze dochodzi do nieuchronnej kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych. Co do zasady, w tego rodzaju sytuacji prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu, chyba że zakres planowanej ingerencji w prawo podmiotowe doprowadziłby do naruszenia jego istoty, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Nie ulega wątpliwości, iż projektowana inwestycja stanowi cel publiczny, a jej lokalizacja ustalona została na podstawie stosownego w tym względzie aktu prawnego rangi ustawy.
Budowa linii elektroenergetycznej 400 kV wraz ze zmianą układu sieci NN pomiędzy aglomeracją w. a S. jest kluczowa dla bezpieczeństwa elektroenergetycznego P., dla zapewnienia bezpiecznych i ciągłych dostaw energii elektrycznej do centrum i północno-wschodniej części kraju, w tym do aglomeracji [...].
Brak zgody części właścicieli nieruchomości na realizację przedmiotowej inwestycji, w przebiegu ustalonym w zaskarżonej decyzji, nie stanowi o wadliwości decyzji Wojewody M., gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy przesyłowej, nie uzależniają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości, bądź zawarcia umowy na wejście na teren na którym ma być realizowana inwestycja.
Odnosząc się jeszcze do kwestionowanego przez skarżących przebiegu inwestycji, wskazać należy, że z wyjaśnień inwestora wynika, że koncepcja trasy została opracowana przez ekspertów i była weryfikowana z jednostkami planistycznymi w poszczególnych gminach, co stanowiło podstawę do korekty przy uwzględnieniu informacji o planowanych kierunkach rozwoju danych obszarów. Niektóre zaproponowane zmiany, nie znajdowały uzasadnienia, również w trakcie procesu informacyjno- konsultacyjnego, co z kolei skutkowało powrotem do pierwotnej propozycji inwestora. Zgodnie z informacjami przekazywanymi na spotkaniach, kierunkiem poszukiwań była taka lokalizacja linii, która pozwalała przeprowadzić ją możliwie najdalej od zwartej zabudowy mieszkaniowej. Przebieg linii projektowano głównie po terenach łąk, roli i lasów. Jak wynika z topografii, lokalizacja inwestycji przebiega przez tereny o dużej ilości zabudowy rozproszonej, siedliskowej stąd nieuniknionym było zbliżenie inwestycji w okolice jednostkowych budynków mieszkalnych lub kolonii.
Reasumując, zarzuty skargi pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie narusza przepisów prawa. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. osobę, która ukończyła studia podyplomowe w zakresie urbanistyki i gospodarki przestrzennej, stosownie do art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, zaś wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.