VII SA/Wa 1981/14

VII SA/Wa 1981/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-08-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2014-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Ostrowska
Joanna Gierak-Podsiadły
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 3040/15 - Wyrok NSA z 2017-08-31
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 61a § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala
Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2013.267) w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 oraz art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r., poz.1409), po rozpoznaniu wniosku P. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...], która następnie decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013r. została przeniesiona na [...] Sp. z o. o. - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012r.
W uzasadnieniu organ podał, że P. W. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z drogą dojazdową i placem montażowym na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...].
Po dokonaniu analizy projektu budowlanego zatwierdzonego przedmiotową decyzją, Wojewoda [...] stwierdził, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.
Zgodnie z art. 61a Kpa, jeżeli żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia.
Osoba, która chce swym wnioskiem skutecznie wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności musi bezspornie dysponować przymiotem strony.
Podmiotem uprawnionym w sprawach o unieważnienie decyzji dotyczących pozwolenia na budowę, identycznie jak w sprawach o jego wydanie, jest tylko inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego).
Obszar oddziaływania obiektu, to według definicji legalnej z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny (wyroki II OSK 1774/09 z 20.10.2010 r.; II OSK 208/06 z 28.03.2007 r.) w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (jego unieważnienia) stronami w rozumieniu art. 28 Kpa są tylko osoby wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Inaczej mówiąc, podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki w związku z zatwierdzoną inwestycją nie ma przymiotu strony w rozumieniu cytowanych przepisów.
Podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności jest osoba, która poprzez lokalizację danego obiektu budowlanego w otoczeniu własnej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej działki, przy czym bezpośrednie sąsiedztwo w stosunku do nieruchomości, na której będzie zrealizowane dane przedsięwzięcie nie przesądza o przymiocie strony podmiotu, którego nieruchomość graniczy z terenem inwestycji (wyroki WSA w Gdańsku 28.01.2009 r., sygn. akt II SA/Gd 743/07, WSA w Warszawie z dn. 21.03.2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1221/2005).
Aby stwierdzić czy wnioskodawca jest stroną, zbadano usytuowanie nieruchomości wnioskodawcy względem projektowanego obiektu budowlanego oraz przeznaczenie tej nieruchomości na podstawie przepisów o planowaniu przestrzennym, a w dalszej kolejności analizowano czy planowana budowa może negatywnie wpłynąć na możliwość zagospodarowania działki skarżącego zgodnie z jej przeznaczeniem. Pod uwagę wzięto przepisy, które wymuszają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego, tj. § 57 - 60, § 12 - 13, § 271 - 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W omawianym przypadku takie ograniczenia nie występują.
Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012r, skutkowała również brakiem merytorycznej oceny sprawy.
P. W. złożył zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Domagał się jego uchylenie. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 6,7,8,9,10 kpa i art. 61 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W uzasadnieniu wskazał, że oczekiwał wszczęcia postępowania i możliwości przedstawienie wyjaśnień, a także zapoznania się z aktami sprawy. Organ wówczas mógłby ustalić jego interes prawny i faktyczny, jednak odmówił mu wszczęcia postępowania. Takie działanie organu było sprzeczne z prawem.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm,), po rozpatrzeniu zażalenia P. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przed wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności organ musi dokonać kontroli, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Na podstawie art. 61 a § 1 Kpa orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje m.in. wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie.
Stosownie do art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 Kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.
W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 z późn. zm.), stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 28 Kpa. stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009r., sygn. akt II OSK 1540/08, gdzie sąd stwierdził, iż postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, toteż brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowania inwestycja będzie wpływać na nieruchomość wnioskodawcy i godzić w konkretne uprawnienie do jej zagospodarowania (wyrok NSA z dnia 14.10.2010r., sygn. akt II OSK 1572/09; wyrok NSA z dnia 24.04.2009r., sygn. akt II OSK 626/08).
Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2007r., VII SA/Wa 550/07).
Wnioskodawca P. W. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...].
Pismem z dnia 13 marca 2014r., Główny Urząd Nadzoru Budowlanego wezwał P. W. do wykazania interesu prawnego do występowania w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...], oraz przesłania dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji.
W odpowiedzi na powyższe, P. W. przesłał odpisy z ksiąg wieczystych z których wynikało, że jest on właścicielem trzech działek rolnych nr [...], nr [...] i nr [...] w miejscowości [...].
Z projektu zagospodarowania terenu kwestionowanej inwestycji - m.in. rys nr I ark. 2, wynikało, że odległość elektrowni wiatrowej nr [...] od granicy działki nr [...] wynosi ok. 1,25 km, odległość od granicy działki [...] - ok. 1,5 km, zaś odległość od granicy działki [...] - ok. 300 m.
Mając na uwadze usytuowanie projektowanej inwestycji względem działek P. W., organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na jego nieruchomości, w szczególności nie ograniczy sposobu ich zagospodarowania.
Poza tym, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2012r., II OSK 911/11, LEX nr 1221366, wskazał iż w obszarze oddziaływania takiego obiektu jak elektrownia wiatrowa przepisy odrębne nie przewidują żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu związanych z tym obiektem w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawo budowlane. Nie ma podstaw, aby odmiennie interpretować w drodze wykładni rozszerzającej art. 28 ust. 2 Prawo budowlane.
Ewentualne ograniczenie w zagospodarowaniu działek nr [...], [...], [...] nie wynikały również z przepisów obowiązującego na spornym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2006r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości [...], [...], w gminie [...].
Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 podpunkt a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu umożliwienia właściwej eksploatacji, zapewnienia bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska wyznacza się wokół projektowanych elektrowni wiatrowych teren strefy technicznej w odległości 55m od osi wieży poszczególnej elektrowni wiatrowej. Natomiast, działki nr [...], [...], [...], znajdują się w odległości ponad 55m od osi wieży wiatraka, a tym samym poza wyznaczoną strefą techniczną.
Oceniając, czy przedmiotowa inwestycja, nie przekracza norm dotyczących hałasu, organ analizował rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r., Nr 120, poz. 826). Zgodnie z tabelą 1 ww. rozporządzenia, dopuszczalny poziom hałasu dla terenów mieszkaniowo - usługowych oraz dla terenów zabudowy zagrodowej wynosi 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej.
Z raportu o oddziaływaniu na środowisko zespołu elektrowni wiatrowych (ZEW) [...] [...]-[...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą - gmina [...], sporządzonego przez biegłego Ministra Ochrony Środowiska mgr inż. S. W. na działkach skarżącego poziom hałasu nie przekracza 45 dB.
Tym samym oddziaływanie inwestycji na działki skarżącego nie wynika również z przepisów tego rozporządzenia.
Wnioskodawca nie wskazał, jakie ograniczenia czy uciążliwości, dla jego działek powoduje przedmiotowa inwestycja. Nie powołał się również na przepis prawny, z którego wywodziłby swój interes prawny do bycia stroną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych ( wyrok NSA z dnia 14 października 2010r., II OSK 1572/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2013r., VII SA/Wa 1264/13).
P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawa skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r.
Domagał się uchylenia wydanych w sprawie postanowień. Zarzucił im rażące naruszenie prawa tj. art 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 35 ustawy Prawo budowlane, a także art 6,7,8,9,10 kpa. W jego odczuciu wydane postanowienia są krzywdzące i nie odpowiadają prawu. Oprócz wskazanych przepisów prawa, zarzucił naruszenie konstytucyjnej zasady równości.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Przed wszczęciem postępowania objętego wnioskiem P. W. (w sprawie stwierdzenia nieważności) organ musiał dokonać kontroli, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Na podstawie art. 61 a § 1 Kpa orzeka się o niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje m.in. wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie.
Stosownie do art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 Kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.
W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 z późn. zm.), stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 28 Kpa stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Warunkiem uznania wnioskodawcy za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim było wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowania inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości.
Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę roszczenia i w konsekwencji uprawniał do żądania stosownych czynności organu administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca P. W. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r.
Słusznie zatem Główny Urząd Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia 13 marca 2014r., wezwał P. W. do wykazania interesu prawnego do występowania w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...].
W odpowiedzi na powyższe, P. W. przesłał odpisy z ksiąg wieczystych z których wynikało, że jest on właścicielem trzech działek rolnych nr [...], nr [...] i nr [...] w miejscowości [...].
Z projekt zagospodarowania terenu m.in. rys nr I ark. 2, wynikało że odległość elektrowni wiatrowej [...] od granicy działki wnioskodawcy nr [...] wynosi powyżej 1,25 km, odległość od granicy działki [...] - ok. 1,5 km, zaś odległość od granicy działki [...] - ok. 300 m.
Mając na uwadze usytuowanie projektowanej inwestycji względem działek P. W., zasadnym było uznanie , że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na jego nieruchomości, w szczególności nie ograniczy sposobu ich zagospodarowania.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2012r., II OSK 911/11, LEX nr 1221366, wskazał iż w obszarze oddziaływania takiego obiektu jak elektrownia wiatrowa przepisy odrębne nie przewidują żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu związanych z tym obiektem w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawo budowlane.
Ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr [...], [...], [...] nie wynikają również z przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2006r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości [...], [...], w gminie [...].
Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 podpunkt a) ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu umożliwienia właściwej eksploatacji, zapewnienia bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska wyznacza się wokół projektowanych elektrowni wiatrowych teren strefy technicznej w odległości 55m od osi wieży poszczególnej elektrowni wiatrowej. Jak wskazano powyżej, działki nr [...], [...], [...], znajdują się w odległości ponad 55m od osi wieży wiatraka, a tym samym poza wyznaczoną strefą techniczną.
Na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r., Nr 120, poz. 826) oceniono, czy przedmiotowa inwestycja, nie przekracza norm dotyczących hałasu.
Zgodnie z tabelą 1 ww. rozporządzenia, dopuszczalny poziom hałasu dla terenów mieszkaniowo - usługowych oraz dla terenów zabudowy zagrodowej wynosi 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej.
Jak wynikało z Raportu o oddziaływaniu na środowisko zespołu elektrowni wiatrowych (ZEW) [...] [...]-[...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą - gmina [...], sporządzonego przez biegłego Ministra Ochrony Środowiska mgr inż. S. W. na działkach skarżącego poziom hałasu nie przekracza 45 dB.
Tym samym oddziaływanie kwestionowanej inwestycji na działki skarżącego zostało wykluczone również na podstawie przepisów ww. rozporządzenia.
Wnioskodawca nie wykazał, że przedmiotowa inwestycja powoduje ograniczenia czy uciążliwości dla jego działek. Nie powołał się również na przepis prawny, z którego wywodziłby swój interes prawny do bycia stroną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych ( wyrok NSA z dnia 14 października 2010r., II OSK 1572/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2013r., VII SA/Wa 1264/13).
Nie można zarzucić by organ odwoławczy uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie własnego interesu prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolite jest stanowisko, że to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno – prawną w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (wyroki NSA: z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 626/08, z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. akt 1563/04, z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 206/10). Rzeczą wnioskodawcy było wykazanie negatywnego odziaływania kwestionowanej inwestycji na własne działki i to takiego które wprowadza ograniczenia w ich zagospodarowaniu.
Skarżący nie wskazał przepisów prawa materialnego mogących świadczyć o naruszeniu interesów prawnych, a w konsekwencji nie wykazał interesu prawnego w postępowaniu, dlatego organ miał podstawy do zastosowania przepisu art. 61 a k.p.a. i odmowy wszczęcia postępowania.
Wprawdzie dopiero w toku rozprawy przed sądem administracyjnym, skarżący złożył dokumenty na poparcie własnego interesu prawnego, z których wynikało, że wcześniej niż przedmiotowa spółka, podejmował starania o wybudowanie elektrowni wiatrowej na swoich działkach w [...], jednak starania te wobec braku zgody stosownych organów zakończyły się niepowodzeniem. Te okoliczności faktyczne, zdaniem Sądu nie świadczą o aktualnym istnieniu interesu prawnego we wszczęciu niniejszego postępowania nadzwyczajnego.
Brak było jakichkolwiek podstaw do przyznania przymiotu strony P. W. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
W ocenie Sądu sprawa zainicjowana wnioskiem została prawidłowo rozpatrzona, wbrew twierdzeniom skargi organ nie dopuścił się naruszenia przepisów procesowych w szczególności art. 61a § 1 k.p.a. ani art. 7 k.p.a. , 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a.
Nie znajdując zatem podstaw dla uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.