VII SA/Wa 1972/13

VII SA/Wa 1972/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Tarnowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1338/14 - Wyrok NSA z 2016-01-29
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 156 par. 1,  art. 156 par. 1 pkt 2,  art. 16
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 32 ust. 4 pkt 2
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala.
Uzasadnienie
I. Stan sprawy
1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] po rozpatrzeniu odwołania Powiatu [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] stwierdzającej na wniosek M. K. i A. K. nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Powiatowi [...] pozwolenia na przebudowę drogi powiatowej nr [...] w [...] - ul. [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] i od ulicy [...] do ulicy [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w [...] oraz na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2011 r. w części dotyczącej działki nr [...], oraz umarzającej postępowanie w części dotyczącej działki nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] znak [...] i odmówił w tym zakresie stwierdzenia nieważności tej decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że z akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w odniesieniu do części decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] dotyczącej działki nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] wynika, że zachodnia część działki nr [...] została objęta zakresem przedmiotowej inwestycji.
Działka ta uległa następnie podziałowi na działki nr [...] i [...]; granice tych działek ukazuje znajdująca się w aktach sprawy mapa z projektem podziału. Z porównania projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. z granicami nowo powstałych działek nr [...] i [...] wynika, że inwestycja objęta weryfikowaną w niniejszym postępowaniu decyzją znajduje się na działce nr [...], nie została natomiast przewidziana do realizacji na terenie odpowiadającym granicom działki nr [...].
Ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w odniesieniu do dawnej działki nr [...], dotyczy ono również działki nr [...], na której nie przewidziano realizacji inwestycji objętej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r., wobec czego, zdaniem organu, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...] zasadnie zostało przez Wojewodę [...] umorzone, stosownie do art. 105 § 1 kpa.
3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do działki nr [...] stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem, którego istotą jest wyłącznie ustalenie, czy orzeczenie, wobec którego toczy się postępowanie dotknięte jest przesłanką stwierdzenia nieważności określoną w art. 156 § 1 kpa.
Z ustaleń organu wynika, że we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] września 2010 r. inwestor nie wymienił działki nr [...], jednak, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną część decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r., zaplanował on niektóre elementy inwestycji także na tej działce, i nie złożył oświadczenia o prawie dysponowania działką na [...] na cele budowlane. Część inwestycji zaplanowana do realizacji na działce nr [...] nie została wyłączona z zakresu projektu budowlanego jaki został zatwierdzony decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r., a tym samym projekt ten został zatwierdzony w całości.
Wobec powyższego, zdaniem organu, decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jednakże, zdaniem organu, naruszenie to nie ma charakteru rażącego, bowiem przez rażące naruszenie prawa rozumie się wyłącznie takie naruszenie, które wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2000 r. III SA 1935/99). Jak natomiast wynika z akt sprawy, Wojewoda [...], na podstawie art. 73 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] stwierdził nabycie przez Powiat [...], z mocy prawa, z dniem [...] stycznia 1999 r. własności nieruchomości zajętej pod ulicę [...], stanowiącej część drogi publicznej nr [...] (obecnie nr [...])[...] - [...] - [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 56 m²; decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...].
Zdaniem organu, z powyższych rozstrzygnięć wynika, że w dniu wydania weryfikowanej w niniejszym postępowaniu decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] inwestor - Powiat [...] był właścicielem terenu oznaczonego aktualnie jako działka nr [...], a tym samym stwierdzone naruszenie polegające na niezłożeniu przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.
Projekt budowlany inwestycji jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), natomiast decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie ulicy [...] w [...] na odcinkach od ulicy [...] do ulicy [...] i od ulicy [...] do ulicy [...] nie obejmuje swoim zakresem terenu obecnej działki nr [...]. Nieprawidłowość ta, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego również nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem na obszarze odpowiadającym granicom obecnej działki nr [...] zaplanowano do realizacji jedynie chodnik i urządzenia elektroenergetyczne niskiego napięcia - budowa tych obiektów nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ zauważył również, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.
Z uwagi na powyższe, zdaniem organu, decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącą stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna.
Z uwagi na powyższe, zdaniem organu, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...], a tym samym zasadnym jest uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...] oraz orzeczenie o odmowie stwierdzenia w tym zakresie nieważności organu powiatowego.
4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.
II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron
1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. K. i A. K.; zarzucając naruszenie:
1) prawa materialnego:
a) art. 32 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez aprobatę samowoli budowlanej inwestora - Powiatu [...], polegającej na przeprowadzeniu robót budowlanych na części działki nr [...], z której już po zakończeniu robót budowlanych objętych pozwoleniem została wyodrębniona działka nr [...],
b) art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, poprzez nieuprawnione przyjęcie, że działka nr [...] została post factum przejęta przez Powiat [...] na mocy tego przepisu;
2) prawa procesowego, tj. art. 80 kpa przez nieuprawnioną i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego -
- wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji.
2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Powiatu [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. stwierdzającej na wniosek M. K. i A. K. nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Powiatowi [...] pozwolenia na przebudowę drogi powiatowej nr [...] w [...] - ul. [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] i od ulicy [...] do ulicy [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w [...] oraz na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2011 r. w części dotyczącej działki nr [...], oraz umarzającej postępowanie w części dotyczącej działki nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. i odmówił w tym zakresie stwierdzenia nieważności tej decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
3.1. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem M. i A. K. z dnia [...] listopada 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. i sprecyzowanym pismem z dnia [...] lutego 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Powiatowi [...] pozwolenia na przebudowę drogi powiatowej nr [...] w [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...].
3.2. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym jest formą nadzoru. Jak słusznie stwierdził organ, przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym organ administracji nie jest władny rozstrzygnąć sprawę co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny, i bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie jest rażącym naruszeniem prawa rozstrzygnięcie wynikające z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Rażącym naruszeniem prawa nie jest również błąd w wykładni przepisu, który, nawet przy zastosowaniu wszelkich zasad poprawnej interpretacji, może być interpretowany odmiennie. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeśli zastosowanie przepisu prawa wymaga interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego – nie ma rażącego naruszenia prawa.
Słusznie organ wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, przez rażące naruszenie prawa rozumie się wyłącznie takie naruszenie, które wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2000 r. III SA 1935/99).
Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki, które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest wadliwe, ponieważ nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 16 § 1 kpa - zasada stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej.
3.4. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w odniesieniu do dawnej działki nr [...], a więc dotyczyło również działki nr [...], na której nie przewidziano realizacji inwestycji objętej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. Słusznie więc stwierdził organ, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...] zasadnie zostało przez Wojewodę [...] jako bezprzedmiotowe, umorzone, stosownie do art. 105 § 1 kpa.
Z akt sprawy również wynika, że we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] września 2010 r. inwestor nie wymienił działki nr [...], jednakże, co wynika z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną część decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r., zaplanował on niektóre elementy inwestycji także na tej działce, lecz nie złożył oświadczenia o prawie dysponowania działką na [...] na cele budowlane. Część inwestycji zaplanowana do realizacji na działce nr [...] nie została wyłączona z zakresu projektu budowlanego jaki został zatwierdzony decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r., a tym samym projekt ten został zatwierdzony w całości.
Prawidłowo organ stwierdził zatem, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednakże naruszenie to nie ma charakteru rażącego, ponieważ Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] stwierdził nabycie przez Powiat [...], z mocy prawa, z dniem [...] stycznia 1999 r. własności nieruchomości zajętej pod ulicę [...], stanowiącej część drogi publicznej nr [...] (obecnie nr [...])[...] - [...] - [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 56 m²; decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 73 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), co oznacza, że w dniu wydania weryfikowanej w niniejszym postępowaniu decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] inwestor - Powiat [...] był właścicielem terenu oznaczonego aktualnie jako działka nr [...], a tym samym stwierdzone naruszenie polegające na niezłożeniu przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.
Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 następowało zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: nieruchomość (1) nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, (2) była zajęta pod drogę publiczną, (3) pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Przepis ten - art. 73 ust. 1 - ma charakter wywłaszczeniowy, i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r.
Z akt sprawy również wynika, że projekt budowlany inwestycji jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...], natomiast decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie ulicy [...] w [...] na odcinkach od ulicy [...] do ulicy [...] i od ulicy [...] do ulicy [...] wprawdzie nie obejmuje swoim zakresem terenu obecnej działki nr [...], jednakże, jak słusznie ocenił organ, również nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, skoro na obszarze odpowiadającym granicom obecnej działki nr [...] zaplanowano do realizacji jedynie chodnik i urządzenia elektroenergetyczne niskiego napięcia, a budowa tych obiektów nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Skoro projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącą stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna - brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...], a tym samym zasadnym było uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...] oraz orzeczenie o odmowie stwierdzenia w tym zakresie nieważności organu powiatowego.
3.5. W postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji dokonywane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dniu jej wydania, jednakże zasada ta nie znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków uchybienia. Ponieważ skutki danego aktu jak również skutki obciążających go uchybień, mają charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie konieczne jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania. W niniejszej sprawie zatem, ze względu na brak skutków społeczno-gospodarczych stwierdzonego naruszenia, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności nie ma podstaw do uznania, że w analizowanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
IV. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.
V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.
Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.