VII SA/Wa 1966/22

VII SA/Wa 1966/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak
Leszek Kobylski /sprawozdawca/
Renata Nawrot /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2022 r. znak: DON.7100.104.2022.ABA w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania i kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej jako: "GINB", "organ odwoławczy") z dn. 22 lipca 2022 r. znak DON. 7100.104.2022.ABA , który na podstawie art. 138§1 pkt.1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie ( dalej jako: "MWINB", "organ I instancji") z dn. 29 kwietnia 2022 r. Nr 468/22 w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji GINB wskazał, że postępowanie przeprowadzone w sprawie doprowadziło do ustalenia następującego stanu faktycznego:
Jak wynika z akt sprawy PINB dla m.st. Warszawy - po przeprowadzeniu postępowania dotyczącego "robót budowlanych polegających na przebudowie i rozbudowie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W. - wydał 30 czerwca 2021 r. decyzję, nakazującą A.P. i P.T. rozbiórkę rozbudowanej części budynku. Nakaz rozbiórki dotyczył "stałej zabudowy logii przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [...] od strony elewacji południowej z przywróceniem jej pierwotnej funkcji". Organ powiatowy przyjął, że roboty budowalne polegające na zabudowie tarasu stanowiły rozbudowę obiektu budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę prowadzenia procedury legalizacyjnej i dalej wydania decyzji nakazującej rozbiórkę z art. 48 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podniósł, iż w ramach prowadzonego postępowania nieważnościowego (w związku z zawartymi we wniosku z dnia 27.12.2021 r. informacjami) pozyskano dokumentację wskazującą na legalność wykonanych w w/w zakresie prac. I tak, przy piśmie Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m.st. Warszawy z dnia 05.04.2022r. przekazano akta archiwalne związane z decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr 939/2007 z dnia 06.11.2007r" znak: AM-D-IV/7353/484/07/IK, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom - Pani A.P. i Panu P.T. - pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie szklanej tarasu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., działka ewid. nr [...] obręb [...]. Jak wynika z przedmiotowego projektu, inwestorzy uzyskali zgodę na przeszklenie tarasu lokalu nr [...] (rzut elewacji południowej). Przy piśmie zaś GUNB z dnia 06.04.2022r. przekazano do akt sprawy kopię decyzji organu centralnego z dnia 19.07.2013r., znak: DOA/ORZ/7110/719/13, uchylającą w całości decyzję Wojewody Mazowieckiego Nr 275/13, z dnia 31.05.2013r., znak: WIŚ.I.7840.2.75.2012.MP i odmawiającą stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 939/2007, a także kopie wyroku WSA w Warszawie z dnia 31.01.2014r., sygn. akt VII SA/Wa 2073/13, oddalającej skargę na w/w decyzję GUNB z dnia 19.07.2013r., oraz wyroku NSA z dnia 23.10.2015r., sygn. akt II OSK 1245/14, oddalającej skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA z dnia 31.01.2014r. Powyższa dokumentacja potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości, iż prace związane z zabudową w/w logii wykonane zostały przez inwestorów na podstawie ważnego pozwolenia na ich realizację (pozwolenie to nie zostało wyeliminowane i pozostaje w obrocie prawnym ze wszelkimi związanymi z tym konsekwencjami), co nie pozwalało na wdrożenie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego (podstawa prawna wydania badanej decyzji nr IIOT/191/2021). W badanej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z samowolą budowlaną.
W ocenie organu nadzoru budowlanego opisywany wyżej stan wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stąd zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nr IIOT/191/2021 z dnia 30.06.2021r" znak: PINB.IIOT.5141.160.2019.JPR.
Odnosząc się do zarzutów uczestniczki postępowania A.P. organ nadzoru budowlanego stwierdził, że decyzja ta nie jest obarczona, wbrew twierdzeniom Skarżącej, wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tzn. nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Pomiędzy sprawą w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, a postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 48 Prawa budowlanego nie zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy. Jednocześnie w odniesieniu do zarzutów dotyczących braku doręczenia stronie ww. decyzji organ nadzoru budowlanego podniósł, że decyzja PINB dla m.st. Warszawy została jej skutecznie doręczona zgodnie z art. 44 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do zarzutów Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. podniesionych w odwołaniu organ nadzoru budowlanego wskazał, że pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie. Projekt budowlany przeszklenia tarasów zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wcale nie dotyczył, jak to próbuje wykazać skarżąca Wspólnota, wyłącznie "lekkiej zabudowy tarasu czy loggii, która nie zmienia swojego przeznaczenia", a właśnie zezwalał na "trwałe skutki wykonanych prac budowlanych". Zgodnie z zatwierdzonym projektem zakres prac obejmował wymurowanie murku szerokości 54 cm, ocieplenie go dwustronnie styropianem grubości 5 cm oraz przykrycie z wierzchu 2 cm gładzią cementową. Następnie prace miały polegać na obsadzeniu otworów okiennych dołem mocowanych do projektowanego murka, a górą do istniejącego podciągu oraz wykonanie obróbki blacharskiej umożlwiającej odpływ wody opadowej do istniejącej kanalizacji deszczowej.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją skargę na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. 26 sierpnia 2022 r. złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] ( dalej jako: "Wspólnota", "skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
a/ przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: KPA) poprzez nieprawidłową ocenę dowodów skutkującą błędnym ustaleniem przez organ stanu faktycznego, co doprowadziło do utrzymania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie wadliwej decyzji organu I instancji, stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla M. St. Warszawy z dnia 30 czerwca 2021 r. II OT 191/2021;
b/ przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż stwierdzona w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przebudowa, rozbudowa lokalu nr [...] w nieruchomości przy ul. [...] w W. została wykonana legalnie tj. na podstawie decyzji Prezydenta M. St. Warszawy nr 939/2007 z dnia 6 listopada 2007 r., podczas gdy decyzja ta odnosiła się jedynie do szklanej zabudowy loggii, a nie przebudowy, rozbudowy i zwiększania kubatury lokalu, co doprowadziło do utrzymania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie wadliwej decyzji organu I instancji, stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla M. St. Warszawy z dnia 30 czerwca 2021 r. II OT 191/2021;
c/ przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, dalej: PrBud) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że organ : powiatowy winien zastosować procedurę naprawczą zamiast legalizacyjnej, w sytuacji gdy roboty budowlane były wykonywane bez wymaganego prawem pozwolenia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego.
Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w skardze, autor skargi podniósł, że organ nadzoru budowlanego z uwagi na błędną ocenę materiału dowodowego, przyjął, iż wykonanie prac budowlanych w szerszym zakresie niż przewidziano to w decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę nie stanowi nieprawidłowości. W skardze wskazano, że decyzja o pozwoleniu na budowę zezwalała na wykonanie szklanej zabudowy tarasu, natomiast z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla M. St. Warszawy wynika, iż w rzeczywistości inwestorzy wykonali trwałą rozbudowę lub przebudowę lokalu nr [...] zwiększającą jego kubaturę. Zatem stan stwierdzony w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla M. St. Warszawy obejmował wykonanie prac znacznie szerszych niż objętych pozwoleniem zawartym w decyzji Prezydenta M. St. Warszawy nr 939/2007 z dnia 6 listopada 2007 r. W ocenie skarżącej Wspólnoty wspomniana decyzja Prezydenta M. St. Warszawy nie zezwalała na tak daleko idące skutki wykonywanych prac budowlanych, a jedynie na szklaną zabudowę tarasu. Czym innym jest bowiem wykonanie lekkiej zabudowy tarasu czy loggii, która nie zmienia swojego przeznaczenia, a czym innym wykonanie tej zabudowy w sposób zwiększających kubaturę całego budynku.
Natomiast uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, skarżąca Wspólnota wskazała, że organy nadzoru budowlanego dokonały błędnej wykładni przepisu art. 48 ust.1 pkt.1 i 2 ustawy p.b. i w konsekwencji właściwego rozróżnienia przepisów regulujących procedurę naprawczą i legalizacyjną. Skarżąca Wspólnota podniosła, że w niniejszej sprawie w decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę, nie przewidziano wykonania prac budowlanych w szerszym zakresie. Prawidłowa analiza dowodów, jak również wykładnia przepisów prawa materialnego, powinna prowadzić do konkluzji, iż powyższe może stanowić podstawę do wydania decyzji nakazania rozbiórki (również wobec zaniechania podjęcia działań legalizacyjnych przez uczestników). W tej sytuacji należy uznać, iż PINB był w pełni upoważniony do zastosowania w sprawie art. 48 Pr. Bud, a w konsekwencji nakazania rozbiórki wykonanych prac.
W odpowiedzi na skargę, GINB przedkładając akta sprawy wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję MWINB z dn. 29 kwietnia 2022 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy nr IIOT/191/2021 z dn. 30 czerwca 2021 r. nakazującej A.P. i P.T. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., tj. stałej zabudowy logii przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [...] od strony elewacji południowej z przywróceniem jej pierwotnej funkcji.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.
Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.
Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .
Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).
Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.
Podkreślić przy tym trzeba, iż rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.
Przedmiotem postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej jako: "PINB") dla m. st. Warszawy z dn. 30 czerwca 2021 r. nakazująca A. i P. małż. T. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., tj. stałej zabudowy logii przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [...] od strony elewacji południowej z przywróceniem jej pierwotnej funkcji.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela ustalenia organów nadzoru budowlanego ( zarówno GINB, jak i MWINB), że PINB dla m. st. Warszawy wadliwie przeprowadził postępowanie nadzorcze w odniesieniu do wykonanych przez małż. T. prac budowlanych, które doprowadziły do zabudowy szklanej tarasu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w lokalu nr [...] w W. Organy nadzoru budowlanego pozyskały dokumentację architektoniczno-budowlaną wskazującą na legalność wykonanych w w/w zakresie prac. I tak, przy piśmie Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m.st. Warszawy z dnia 05.04.2022r. przekazano akta archiwalne związane z decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr 939/2007 z dnia 06.11.2007r" znak: AM-D-IV/7353/484/07/IK, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom - Pani A.P. i Panu P.T. - pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie szklanej tarasu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., działka ewid. nr [...] obręb [...]. Jak wynika z przedmiotowego projektu, inwestorzy uzyskali zgodę na przeszklenie tarasu lokalu nr [...] (rzut elewacji południowej). Przy piśmie zaś GUNB z dnia 06.04.2022r. przekazano do akt sprawy kopię decyzji organu centralnego z dnia 19.07.2013r., znak: DOA/ORZ/7110/719/13, uchylającą w całości decyzję Wojewody Mazowieckiego Nr 275/13, z dnia 31.05.2013r., znak: WIŚ.I.7840.2.75.2012.MP i odmawiającą stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 939/2007, a także kopie wyroku WSA w Warszawie z dnia 31.01.2014r., sygn. akt VII SA/Wa 2073/13, oddalającej skargę na w/w decyzję GUNB z dnia 19.07.2013r., oraz wyroku NSA z dnia 23.10.2015r., sygn. akt II OSK 1245/14, oddalającej skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA z dnia 31.01.2014r. Powyższa dokumentacja potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości, iż prace związane z zabudową w/w logii wykonane zostały przez inwestorów na podstawie ważnego pozwolenia na ich realizację (pozwolenie to nie zostało wyeliminowane i pozostaje w obrocie prawnym ze wszelkimi związanymi z tym konsekwencjami), co nie pozwalało na wdrożenie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego (podstawa prawna wydania badanej decyzji nr IIOT/191/2021). Powyższe jednoznacznie dowodzi, że badanej sprawie nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną.
Formułowane w rozpoznawanej skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 48 ust.1 pkt. 1 i 2 ustawy p.b. w odniesieniu do jego błędnej wykładni i wadliwego rozróżnienia procedury naprawczej i legalizacyjnej, są oczywiście niezasadne i nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie ww. zarzutów opiera się na uznaniu, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dn. 6 listopada 2007 r. nie zezwalała na tak daleko idące skutki wykonywanych prac budowlanych w zakresie stałej zabudowy loggi, a jedynie na szklaną zabudowę tarasu. Powyższe zarzuty oraz ich uzasadnienie w tym zakresie są w istocie tożsame z zarzutami będącymi przedmiotem kontroli sądowej w sprawach sygn. akt VII SA/Wa 2073/13 i II OSK 1245/14, gdzie Sąd jednoznacznie zakwalifikował te zarzuty jako błędne, nie znajdujące uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w prawidłowo dokonanej wykładni przepisów art. 2 ust.2 i art. 3 ust.2 ustawy o własności lokali i art. 48 ustawy p.b. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela powyższe stanowisko i się z nim zgadza. Formułowane w obecnie złożonej skardze powyższego zarzutu opiera się na nie mającej uzasadnienia ani w zebranym materiale dowodowym, ani w wykonanych robotach budowlanych rozróżnienia tzw. "lekkiej zabudowy tarasu" a zabudową zwiększającą kubaturę całego budynku. W treści zaskarżonej decyzji organy nadzoru budowlanego wskazują na argumentację branżową budowlaną która podważa te koncepcje, a Sąd rozpoznający sprawę się z nią zgadza.
Jako niezasadne należy także potraktować podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprawidłową ocenę dowodów skutkującą błędnym ustaleniem przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy. Wbrew tym zarzutom Sąd stwierdził, że to PINB m. st. Warszawy w postępowaniu poprzedzającym wydanie kontrolowanej decyzji z dn. 30 czerwca 2021 r. rażąco naruszył przepisy postępowania ( art. 7, art. 77 kpa) ponieważ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w konsekwencji czego nie ustalił okoliczności mającej kluczowe znaczenie w sprawie, tj. że inwestycja w stosunku do której było prowadzone postępowanie legalizacyjne, nie była samowolą budowlaną.
Sąd nie stwierdził także, w ramach kontroli przeprowadzonej z urzędu, innych naruszeń, czy nieprawidłowości zaskarżonych decyzji.
Stąd uznając, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, Sąd skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.