VII SA/Wa 1961/10

VII SA/Wa 1961/10 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-05-31
Data wpływu
2010-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Pakuła-Getka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Referendarz sądowy- Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2011r. po rozpoznaniu wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanawia: przyznać J. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Uzasadnienie
W dniu 4 maja 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie wpłynął uzupełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J. K., w którym wniosła o ustanowienie radcy prawnego.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie uznano, że wnioskodawczyni w nadesłanym formularzu wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem radcy prawnego.
Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem. Zaznaczyła, że jest osobą niepełnosprawną. Wnioskodawczyni oświadczyła, że oprócz czynszu, który otrzymuje z tytułu najmu lokalu w budynku w wysokości 400,00 złotych nie uzyskują z mężem innych dochodów. Podała, że nie są zarejestrowani w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotni, nie pobierają zasiłku z pomocy społecznej, nie posiadają kont i lokat dewizowych, ani wartościowych przedmiotów ruchomych.
Podkreśliła, że do czasu uzyskania renty jako odszkodowania są na utrzymaniu rodziny, która im pomaga w codziennym utrzymaniu oraz opłacić rachunki za media.
We wniosku wnioskodawczyni zakreśliła, że posiada wspólnie z mężem dom mieszkalny o pow. 150 m ² oraz działkę o pow. 856 m ². Ponadto oświadczyła, że nie posiada oszczędności ani papierów wartościowych.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. ustanowienia radcy prawnego. Oceniono bowiem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie
i małżonka.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.