VII SA/Wa 1938/21

VII SA/Wa 1938/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-03-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek /przewodniczący/
Artur Kuś /sprawozdawca/
Mirosław Montowski
Symbol z opisem
6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 2095/22 - Wyrok NSA z 2025-03-25
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 24 poz 83
art. 137 ust. 1
Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Dz.U. 2016 poz 23
art. 31 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 50 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant st. sekr. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skarg P., Stowarzyszenia [...] oraz Związku [...] na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] lipca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania w zakresie praw autorskich oddala skargi
Uzasadnienie
1. Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu (dalej: "organ", "Minister") decyzją z [...] lipca 2021 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosków: Stowarzyszenia [...] (dalej: "[...]"), Związku [...] (dalej: "[...]") oraz P. (dalej: "[...]") o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2020 r. znak [...] stwierdzającą reprezentatywność organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi, w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych.
Decyzja organu zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Minister stwierdził reprezentatywność:
1. organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi - Związku [...] - w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji:
1) utrwalanie, 2) zwielokrotnianie, 3) najem, 4) użyczenie, 5) publiczne odtwarzanie, 6) publiczne wyświetlanie, 7) nadawanie, 8) reemitowanie, 9) publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym, oraz 2. organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi - Stowarzyszenia [...] - w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polu eksploatacji: wprowadzanie do obrotu.
W treści przedmiotowej decyzji organ odwołał się do art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1293, dalej: "u.z.z.") oraz art. 10 ust. 3 u.z.z.
Wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, na podstawie informacji uzyskanych od stron postępowania, tj. [...] oraz [...], że oba podmioty reprezentują różną liczbę uprawnionych do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na poszczególnych polach eksploatacji - na które posiadają zezwolenie na zbiorowe zarządzanie tymi prawami pokrewnymi - koniecznym stało się stwierdzenie z urzędu przez Ministra reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania.
Wnioski o ponowne rozpatrzenie od ww. decyzji złożyli [...],[...] oraz [...] żądając, m.in. chylenia wydanej decyzji w całości lub w części i ponownego rozpatrzenia sprawy.
Zarzucili organowi naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego (art. art. 7 k.p.a., art. 7b k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 i § 2 k.p.a.) oraz art. art. 10 ust. 2 u.z.z. i art. 137 ust. 2 u.z.z.
[...] i [...] w uzasadnieniach wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucili ponadto, wydanie skarżonej decyzji przed zakończeniem postępowania wszczętego na podstawie art. 137 ust. 1 u.z.z. i wydaniem oraz uprawomocnieniem się decyzji w przedmiocie cofnięcia lub zmiany zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi. Z kolei [...] wskazał m.in., że organ wydając decyzję nie ustalił czy rzeczywiście [...] reprezentuje, na podstawie umów o zbiorowe zarządzanie oraz umów o reprezentacji, zadeklarowaną liczbę uprawnionych na polu eksploatacji wprowadzanie do obrotu.
W uzasadnieniu decyzji z [...] lipca 2021 r. organ stwierdził, że wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługują na uwzględnienie, gdyż w istocie wnikliwie i zasadnie, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - o którym skarżący wiedzieli - wziął pod uwagę, że wydana w I instancji decyzja dotyczy wyłącznie reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na wymienionych w niej enumeratywnie polach eksploatacji.
Wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o informacje uzyskane od [...] i [...] w przedmiocie liczby uprawnionych - na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi oraz umowy o reprezentacji - w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych, reprezentowanych przez każdą z wyżej wymienionych organizacji zbiorowego zarzadzania, o której to liczbie wiedzieli skarżący.
Minister ponownie rozpoznając sprawę i całokształt zgromadzonego w niej materiału dowodowego stwierdził, że nie znajduje podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zapadłego rozstrzygnięcia.
W ocenie organu rozpoznającego ponownie sprawę, należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu sformułowanego we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionującego zasadność i racjonalność działania ustawodawcy, który w art. 137 ust. 1 i 2 u.z.z., która weszła w życie 19 lipca 2018 r., postanowił o wszczęciu w okresie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie dwóch odrębnych postępowań. Dalej przywołał art. 137 ust. 1 u.z.z. oraz art. 137 ust. 2 u.z.z. i wyjaśnił, że wszczęcie postępowania administracyjnego kończy się z reguły wydaniem decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części, o czym stanowi art. 104 k.p.a. Organ wyjaśnił, że reprezentatywność organizacji zbiorowego zarządzania w przypadku, o którym mowa w ust. 2, stwierdza z urzędu minister w drodze decyzji.
Minister wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego i dokonanych ustaleń wynika, że zarówno [...] jak i [...], posiadają zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji: 1) utrwalanie, 2) zwielokrotnianie, 3) najem, 4) użyczenie, 5) publiczne odtwarzanie, 6) publiczne wyświetlanie, 7) nadawanie, 8) reemitowanie, 9) publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym, 10) wprowadzanie do obrotu.
Organ wskazał, że powyższe skutkowało koniecznością wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorowego zarzadzania, zakończonego wydaniem [...] grudnia 2020 r. decyzji.
Minister podniósł, że zakładając racjonalność i praworządność ustawodawcy, jeżeli zakończenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności mogłoby nastąpić tylko po zakończeniu postępowań o których mowa w art. 137 ust. 1 u.z.z., znalazłoby to niewątpliwie swoje odzwierciedlenie w powołanym lub innym przepisie u.z.z. Podniósł również, że gdyby bowiem wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia lub zmiany zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi było warunkiem sine qua non zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania, to racjonalny ustawodawca z pewnością wprowadziłby takie uregulowania.
Minister przywołał art. 10 ust. 4 u.z.z. i wskazał, że na przykład wynik zakończonego postępowania w przedmiocie cofnięcia lub zmiany zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi będzie miał wpływ na działalność [...] lub [...] w sferze reprezentatywności, minister z urzędu uchyli lub zmieni decyzję o stwierdzeniu reprezentatywności w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na danych polach eksploatacji. Wyjaśnił jednocześnie, że to samo dotyczy przypadku, gdy po rewizji zezwoleń na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych przez organizacje zbiorowego zarzadzania objęte niniejszym postępowaniem, zgromadzony w rewizyjnym postępowaniu materiał dowodowy wykaże, iż nie na wszystkich polach eksploatacji organizacja uznana za reprezentatywną reprezentuje większą liczbę uprawnionych.
Organ na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdzenia reprezentatywności ocenił, że [...] reprezentuje na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie oraz umowy o reprezentacji większą liczbę uprawnionych do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na każdym polu eksploatacji, za wyjątkiem pola eksploatacji wprowadzanie do obrotu. Podniósł również, że [...] oraz [...] reprezentują - na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi oraz umowy o reprezentacji - następującą liczbę uprawnionych na poszczególnych polach eksploatacji: 1) utrwalanie: [...],[...], 2) zwielokrotnianie: [...], 3) wprowadzanie do obrotu: [...], 4) najem: [...], 5) użyczenie: [...], 6) publiczne odtwarzanie: [...], 7) publiczne wyświetlanie: [...], 8) nadawanie: [...], 9) reemitowanie: [...], 10) publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym: [...].
Zdaniem Ministra ocena taka, w świetle swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a., jest jak najbardziej uprawniona i logicznie uzasadniona. Wskazał, że organ nie ma również obowiązku żądania od stron postępowania i analizowania dodatkowych dowodów w postaci umów o zbiorowe zarządzanie oraz umów o reprezentacji lub innych dokumentów, celem ustalenia, która organizacja reprezentuje na danym polu eksploatacji największą liczbę uprawnionych. Wskazał również, że art. 75 k.p.a. wprowadza bowiem otwarty katalog środków dowodowych i żadnemu z nich ustawodawca nie nadał pierwszeństwa. W ocenie organu nie ma tym samym przeszkód prawnych, aby na potrzeby niniejszego postępowania uznać za wystarczający dowód w postaci odpowiedzi udzielonych przez [...] oraz [...], co do liczby reprezentowanych podmiotów.
Wyjaśnił ponadto, że żaden przepis u.z.z. nie wymaga także urzędowego potwierdzenia ilości zawartych z uprawnionymi umów przez każdą z organizacji zbiorowego zarządzania w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji. Wyjaśnił również, że nie był uprawniony, ani zobowiązany do odebrania od [...] i [...], na ich ewentualny wniosek, oświadczenia o takiej treści, złożonego pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania.
Wskazał jednocześnie, że stanowisko [...] jakoby nie została przez nią pierwotnie uwzględniona w oświadczeniu liczba 790 697 reprezentowanych uprawnionych do opłat, dochodzonych na podstawie art. 20 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm., dalej: "u.p.a."), na rzecz których [...] dokonuje podziału i wypłaty wynagrodzeń i opłat, co wymaga korekty liczby reprezentowanych przez [...] uprawnionych - nie zasługuje na uwzględnienie. Organ zwrócił uwagę, że opłaty należne organizacjom zbiorowego zarządzania od producentów i importerów urządzeń odtwarzających i czystych nośników (art. 20 u.p.a.), których poborem i podziałem zajmuje się [...] na rzecz artystów wykonawców - zgodnie także i na podstawie wyraźnych zapisów rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie określenia kategorii urządzeń i nośników służących do utrwalania utworów oraz opłat od tych urządzeń i nośników z tytułu ich sprzedaży przez producentów i importerów (Dz. U. z 2003 r. Nr 105, poz. 991 ze zm., dalej: "rozporządzenie") - dokonywane są na rzecz wszystkich artystów wykonawców.
Tymczasem Minister w decyzji w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności uwzględnił, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.z.z., tylko liczbę uprawnionych w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych reprezentowanych na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie oraz umowy o reprezentacji.
Minister odnosząc się do zarzut nie zawieszenia postępowania administracyjnego, w tym również podjęcie zawieszonego postępowania, w sprawie stwierdzenia reprezentatywności do czasu zakończenia postępowań przeglądowych w celu cofnięcia lub zmiany zezwoleń na zbiorowe zarządzanie oraz zakończenia postępowania nadzorczego wszczętego wobec [...] wskazał, że wszczęte na podstawie art. 137 ust. 1 u.z.z. postępowania administracyjne, nie stoją na przeszkodzie prowadzeniu i zakończeniu postępowania o stwierdzenie reprezentatywności w zakresie aktualnie obowiązujących zezwoleń [...] i [...]. Zaznaczył, że ustawodawca w art. 137 u.z.z. przewidział jednoczesne wszczęcie postępowań rewizyjnych, o których mowa w ust. 1 oraz postępowań o stwierdzenie reprezentatywności, o których mowa w ust. 2 (w terminie 6 miesięcy od wejścia w życie ustawy).
Za błędne stanowisko organ uznał, że niezakończenie wszczętego postępowania nadzorczego wobec organizacji zbiorowego zarządzania jest przeszkodą do stwierdzenia w drodze decyzji reprezentatywności organizacji zbiorowego zarzadzania. Zdaniem Ministra takich wniosków nie sposób bowiem wyprowadzić z treści art. 137 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 u.z.z.
W związku z powyższym organ pokreślił, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty stawiane przez skarżących we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Ponadto dla organ niezrozumiałym jest stanowisko [...], że przy ocenie kryterium reprezentatywności konieczne powinno być uwzględnienie wszystkich uprawnionych objętych reprezentacją danej organizacji, a więc artystów wykonawców lub ich następców prawnych każdocześnie uprawnionych, również mających jedynie prawa ułamkowe, według stanu na dzień wydawania decyzji o stwierdzeniu reprezentatywności. Wskazał, że [...] podnosi, iż w fazie przygotowania u.z.z. zwracano uwagę na wadliwe ujęcie kryteriów reprezentatywności, co zostało zignorowane i obecnie określenie sensu i racjonalnej wykładni art. 10 ust. 2 u.z.z jest niemożliwe.
W ocenie Ministra powyższe należy skonfrontować z treścią art. 10 ust. 2 u.z.z., który za organizację reprezentatywna uznaje tą, która w zakresie praw pokrewnych na danym polu eksploatacji reprezentuje największą liczbę uprawnionych na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie oraz umowy o reprezentacji. Ponadto wyjaśnił, że uprawnionym, w rozumieniu art. 3 pkt 4 u.z.z., jest każdy, komu przysługują prawa autorskie lub prawa pokrewne lub tytuł prawny do przychodów z tych praw, niebędącego organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi. Zdaniem organu kryterium uznania danego podmiotu za uprawniony zostało wyraźnie wskazane przez ustawodawcę, tj. liczba uprawnionych podmiotów, których prawami zarządza dana organizacja, i nie wymaga ono dodatkowych zabiegów interpretacyjnych. Wskazał, że do takich wniosków uprawnia brzmienie powołanych przepisów, których wykładni językowej nie można przełamywać odwołaniem się do braku precyzyjności zapisu art. 10 ust. 2 u.z.z., tak jak to stara się czynić [...].
Zdaniem Ministra nie znajduje również uzasadnienia stanowisko [...] jakoby wymagały weryfikacji podane przez [...] liczby reprezentowanych uprawnionych, w szczególności, mając na uwadze wątpliwości w kwestii dysponowania przez organizacje zbiorowego zarządzania danymi w zakresie zagranicznych artystów reprezentowanych przez organizacje, z którymi zawierają umowy o wzajemnej reprezentacji.
Ponadto z treści art. 5 ust. 1 u.z.z. wynika, iż domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi w zakresie udzielonego jej zezwolenia oraz posiada legitymację procesową w tym przedmiocie.
Wyjaśnił, że domniemanie przewidziane w powołanym przepisie obejmuje - na polach eksploatacji określonych zezwoleniem - cały repertuar organizacji zbiorowego zarządzania, w tym prawa do artystycznych wykonań zagranicznych wykonawców. Ponadto musi być ono - w myśl zasady asymilacji - rozumiane jednakowo w odniesieniu do twórców (artystów wykonawców) krajowych oraz zagranicznych. Nie ma więc podstaw do różnicowania wyłączenia stosowania tego domniemania w zależności od przynależności twórcy (artysty wykonawcy) do jednej z wymienionych grup.
Dalej wyjaśnił, że [...] zarzucił niewyjaśnienie sprzecznych informacji podanych przez [...] w sprawozdaniu z działalności według stanu na 31 grudnia 2018 r. oraz w piśmie z 20 grudnia 2018 r., co do liczby podmiotów które powierzyły [...] swoje prawa w zbiorowe zarządzanie, czego konsekwencją było nieprawidłowe przyjęcie, że [...] jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi reprezentatywną w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polu eksploatacji wprowadzanie do obrotu.
Odnosząc się do powyższego Minister wskazał, że zamieszczone w sprawozdaniu z działalności [...] za 2018 r. dane dotyczą podmiotów, które powierzyły swoje prawa w zbiorowe zarzadzanie, z wyłączeniem umów o wzajemnej lub jednostronnej reprezentacji. Z tego zatem względu podane w sprawozdaniu liczby nie odzwierciedlają rzeczywistej liczby reprezentowanych uprawnionych na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie oraz umowy o reprezentacji, tj. albo umowy o zbiorowe zarządzanie, a więc umowy zawieranej indywidualnie z konkretnym uprawnionym albo umowy o reprezentacji, a więc umowy, w której dany uprawniony reprezentowany jest przez organizację, której powierzył swoje prawa w zbiorowy zarząd.
Ponadto wskazał, że nie znajduje również uzasadnienia zarzut [...] naruszenia przez organ art. 137 ust. 2 i art. 10 ust. 2 u.z.z., w związku ze stwierdzeniem reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polu eksploatacji "reemitowanie". [...] wskazała, że na tym polu nie dochodzi do reemisji artystycznych wykonań, lecz wyłącznie utworów audiowizualnych, a pole eksploatacji "reemitowanie" nie zostało wymienione w art. 70 ust. 2¹ u.p.a., ustanawiającym wynagrodzenie dla m.in. artystów wykonawców z tytułu eksploatacji utworów audiowizualnych na niektórych polach.
Odnosząc się do ww. zarzutu Minister przywołał treści art 86 ust. 1 pkt 2 u.p.a., art. 86 ust. 2 u.p.a. i art. 86 u.p.a. Wskazał jednocześnie, że okolicznością prawną wynikającą bezpośrednio z u.p.a. jest możliwość reemitowania artystycznego wykonania utworów.
Minister wskazał, że błędne jest stanowisko [...] jakoby żadna z organizacji zbiorowego zarządzania nie udowodniła, aby na polach eksploatacji: publiczne odtwarzanie, nadawanie i reemitowanie dochodziło do eksploatacji artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno- muzycznych.
Wyjaśnił ponadto, że stwierdzenie reprezentatywności następuje w oparciu o zezwolenie udzielone danej organizacji na zbiorowe zarządzanie prawami danej kategorii uprawnionych do danego rodzaju utworów lub praw pokrewnych na danym polu eksploatacji. Wskazał również, że z art. 86 u.p.a. wynika, iż eksploatacja artystycznego wykonania może występować na takich polach jak: publiczne odtwarzanie, nadawanie i reemitowanie.
Zdaniem Ministra udowodnienie przez organizację zbiorowego zarządzania czy na wskazanych powyżej polach eksploatacji dochodziło do eksploatacji artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych nie jest objęte zakresem postępowania o stwierdzenie reprezentatywności w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych, co czyni podniesiony zarzut nieskutecznym. Ponadto przedmiotowe postępowanie nie ma bowiem za zadanie i na celu, co wynika z przepisów u.z.z., dokonywanie oceny przesłanki wykonywania udzielonego danej organizacji zezwolenia na zbiorowe zarządzanie.
Organ zaznaczył, że przed zakończeniem postępowania zainicjowanego wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy umożliwiono wszystkim skarżącym wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto w przedstawionych przez [...],[...] i [...] stanowiskach, zawartych odpowiednio w pismach z 22, 26 oraz 26 kwietnia 2021 r., podniesiono te same argumenty, które były już uprzednio formułowane, m.in.: we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wyjaśnił, że zostały one już wcześniej w niniejszej decyzji poddane rozważaniom i wyczerpującej argumentacji, to ponowne ustosunkowywanie się do nich uznał za niecelowe.
Dalej Minister odniósł się do wniosku [...] o dodatkową weryfikację podanej przez [...] liczby uprawnionych reprezentowanych na polu eksploatacji wprowadzanie do obrotu oraz odpowiadającemu mu stanowisku [...] w zakresie weryfikacji przedstawionych przez [...] danych liczbowych uprawnionych reprezentowanych, które nie dają możliwości precyzyjnego przypisania ich do pól eksploatacji wymienionych w art. 50 u.p.a.
W ocenie Ministra sposób obliczenia oraz przedstawienia przez organizację zbiorowego zarządzania uprawnionych reprezentowanych na każdym z pól eksploatacji - w sytuacji również kiedy działalność polegającą na wykonywaniu praw autorskich lub praw pokrewnych dla zbiorowej korzyści uprawnionych mogła i może być powierzona jedynie organizacjom dającym rękojmię należytego zarządzania powierzonymi prawami - nie może być przesłanką i zarazem domniemaniem wskazującym na nierzetelność przedłożonej w niniejszym postępowaniu liczby uprawnionych reprezentowanych na danym polu eksploatacji. Ponadto konieczność analizy kilkudziesięciu lub kilkuset tysięcy umów w celu "technicznego" stwierdzenia reprezentatywności w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na danych polach eksploatacji, nie znajduje racjonalnego, jaki i prawnego uzasadnienia oraz praktycznie uniemożliwiłoby to zakończenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności.
W związku z powyższymi Minister uznał, że skarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, a tym bardziej z rażącym naruszeniem tych przepisów.
2. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra z [...] lipca 2021 r. wnieśli odrębnie [...] (sygn. akt VII SA/Wa 1938/21), [...] (sygn. akt VII SA/Wa 1939/21) oraz [...] (sygn. akt VII SA/Wa 1940/21).
[...] zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- art. 137 ust. 2 u.z.z. w zw. z art. 10 ust 2 u.z.z. w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 2) lit. c) i art. 87 u.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie reprezentatywności w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polach, na których nie dochodzi do eksploatacji tych praw, zwłaszcza "reemitowanie", wobec czego zarówno [...] jak i [...] reprezentują na danym polu eksploatacji 0 artystów wykonawców, co uniemożliwia stwierdzenie ich reprezentatywności na takim polu eksploatacji;
- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie i wydanie decyzji w sprawie, w której postępowanie powinno zostać zawieszone ze względu na inne toczące się postępowania:
a) w sprawie skargi na postanowienie Ministra z [...] kwietnia 2021 r. ([...]);
b) wszczęte przez organ na podstawie art. 137 ust. 1 u.z.z. względem ([...]) o sygn. [...] oraz ([...]) o sygn. [...];
- art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 6 u.z.z. w zw. z art. 137 ust 2 u.z.z. w zw. z art. 10 ust. 2 u.z.z. poprzez niewłaściwe zastosowanie i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu jedynie o oświadczenia [...] i [...], czyli organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi uczestniczących w postępowaniu, dotyczącego liczby reprezentowanych uprawnionych na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi oraz umowy o reprezentacji, oraz o sporządzone przez [...] i [...] sprawozdania z działalności, podczas gdy zasada prawdy obiektywnej, zasada swobodnej oceny dowodów oraz - przede wszystkim - obowiązek zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, nakazują organowi zweryfikować te twierdzenia przeprowadzając dowód z zawartych przez [...] i [...] z uprawnionymi umów o zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi oraz umów o reprezentacji;
- art. 75 § 2 k.p.a. w zw. z art 83 § 3 k.p.a. w zw. z art. 233 § 2 Kodeksu karnego poprzez niezastosowanie, polegające na:
a) oparciu się przez organ o oświadczenia złożone przez [...] i [...] w swoich pisemnych stanowiskach, podczas gdy Strony ([...] ani [...]) nie złożyły wniosku o odebranie od nich oświadczeń złożonych pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, a ponadto organ nie uprzedził ich o odpowiedzialności za fałszywe zeznania, co jest warunkiem odpowiedzialności karnej, a co w konsekwencji uniemożliwiało wydanie decyzji wyłącznie na podstawie oświadczeń bez przeprowadzenia dowodów z dokumentów, wnioskowanych przez [...];
b) błędnym przyjęciu przez organ, że organ byłby uprawniony lub obowiązany do odebrania od [...] i [...], na ich wniosek, oświadczeń złożonych pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania wyłącznie wtedy, gdyby przepisy u.z.z. wymagały urzędowego potwierdzenia ilości zawartych z uprawnionymi umów przez każdą z organizacji zbiorowego zarządzania w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, podczas gdy zgodnie z art. 75 § 2 k.p.a.: "Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania";
- art 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, wskutek niepodjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym:
a) błędne zastosowanie i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie założenia, że informacje zawarte w pismach uczestników postępowania są prawdziwe, o ile nie są ze sobą sprzeczne, podczas gdy [...] kwestionowała prawdziwość oświadczeń i wskazywała na istniejące rozbieżności oraz prezentowała stanowisko przeciwne;
b) nieuwzględnienie wniosków dowodowych [...], których przeprowadzenie miałoby wpływ na wynik postępowania:
1) dokumenty, na których istnienie [...] i [...] powoływał się w swoich pismach, a których do pism nie dołączył, w szczególności zawartych przez [...] i [...] umów:
1. o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi;
2. o reprezentacji;
2) opinia biegłego co do zakresu pojęcia "utwór audiowizualny" i w konsekwencji eksploatacji utworów audiowizualnych oraz innych utworów i przedmiotów praw pokrewnych, w szczególności artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polach eksploatacji "nadawanie", "reemitowanie" i "publiczne odtwarzanie" - nieprzeprowadzenie tego dowodu skutkowało wydaniem decyzji w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych bez udziału biegłego.
Ponadto ostrożności procesowej [...] zaskarżyła w całości postanowienie organu z [...] września 2020 r. o podjęciu zawieszonego postępowania.
Podnosząc powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu z [...] grudnia 2020 r. w całości, a także nakazanie organowi zawieszenia postępowania administracyjnego ([...]) do czasu prawomocnego zakończenia postępowań wszczętych przez organ na podstawie art. 137 ust. 1 u.z.z. względem ([...]) o sygn. [...] oraz ([...]) o sygn. [...].
Ponadto wniosła o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w zakresie postanowienia Ministra z [...] kwietnia 2021 r ([...]), zaskarżonego przez [...] przed Sądem (sygn. VII SA/Wa 1361/21), a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Stanowisko [...] znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
[...] zaskarżył ww. decyzję Ministra w części, w jakiej organ utrzymał w mocy pkt 2 decyzji z [...] grudnia 2020 r, tj. w części, w jakiej stwierdził, że [...] jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi reprezentatywną w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polu eksploatacji wprowadzanie do obrotu.
Zaskarżonej części decyzji zrzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 u.z.z., polegające na nieustaleniu, czy [...] rzeczywiście reprezentuje zadeklarowaną liczbę uprawnionych na polu eksploatacji wprowadzanie do obrotu na podstawie umów o zbiorowe zarządzanie oraz umów o reprezentacji. Zdaniem [...] naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż w jego wyniku Minister nie miał wystarczających podstaw do stwierdzenia, że w tym zakresie [...] jest organizacją reprezentatywną, a biorąc pod uwagę dowody przedstawione przez [...], które Minister pominął przy rozpatrywaniu sprawy, istnieje prawdopodobieństwo, że organizacją reprezentatywną na ww. polu eksploatacji jest [...].
[...] wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz przekazanie w tym zakresie sprawy Ministrowi do ponownego rozpatrzenia, a przy tym o zobowiązanie Ministra do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów na okoliczność liczby uprawnionych reprezentowanych przez [...] na polu eksploatacji wprowadzanie do obrotu na podstawie umów o reprezentacji. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Stanowisko [...] znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
[...] zaskarżył ww. decyzję Ministra zakresie, w jakim decyzją tą stwierdzono reprezentatywność [...] na polach eksploatacji: utrwalanie oraz zwielokrotnianie.
Zaskarżonej części decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwego wyjaśnienia i rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy, w tym:
- nieprawidłową ocenę i interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego;
- prowadzenie i zakończenie postępowania oraz wyjaśnienie zasadności przesłanek skarżonej części decyzji bez należytego rozważenia wniosków i argumentów [...], a więc w sposób wywołujący uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości i słuszności podjętego rozstrzygnięcia;
- skonstruowanie uzasadnienia decyzji w sposób nie umożliwiający realizacji zasady przekonywania,
- w następstwie czego doszło do wydania decyzji naruszającej art. 10 ust. 2 u.z.z.
[...] wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra z [...] lipca 2021 r., w zaskarżonej części.
Stanowisko [...] znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
3. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie ewentualnie odrzucenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
4. Sprawy z ww. skarg, na mocy postanowień Sądu, zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stosownie do art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), i dalej są prowadzone pod sygn. akt VII SA/Wa 1938/21 (postanowienia WSA w Warszawie z 9 lutego 2022 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargi nie są zasadne.
1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji Ministra, w której stwierdzono reprezentatywność organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi dwóch uprawnionych podmiotów na następujących polach eksploatacji:
a) [...] w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji: 1) utrwalanie, 2) zwielokrotnianie, 3) najem, 4) użyczenie, 5) publiczne odtwarzanie, 6) publiczne wyświetlanie, 7) nadawanie, 8) reemitowanie, 9) publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym;
b) [...] w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polu eksploatacji: wprowadzanie do obrotu.
W niniejszej sprawie rozpatrywane były zatem trzy skargi: [...],[...] i [...] (zgodnie z postanowieniem WSA w Warszawie połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia).
Skarżąca [...] wniosła o uchylenie w całości decyzji, podnosząc przy tym szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Z kolei skarżący [...] i [...] zaskarżyli decyzję w części, z tym, że: a) [...] w zakresie, w jakim decyzją tą stwierdzono reprezentatywność [...] na polach eksploatacji: utrwalanie oraz zwielokrotnianie; b) [...] w części, gdzie stwierdzono, że [...] jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi reprezentatywną w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polu eksploatacji wprowadzanie do obrotu.
Zdaniem Sądu, wszystkie skargi są bezzasadne i podlegają oddaleniu. Inne są jednak podstawy oddalenia skargi [...] (formalne) a inne [...] i [...] (merytoryczne).
2. W pierwszej kolejności należało odnieść się do skargi [...] i wskazać na podstawową argumentację powodującą oddalenie skargi w tym zakresie. Jest to o tyle istotne, że powody oddalenia skargi są zupełnie inne niż powody oddalenia pozostałych skarg, tj. [...] i [...].
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny skargi [...] obowiązkiem Sądu było w pierwszej kolejności przeprowadzenie kontroli, czy skarżąca jest uprawniona do jej wniesienia. Sąd administracyjny nie jest bowiem związany ustaleniami organów w zakresie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Tym samym nie może poprzestać na samym stwierdzeniu, że została ona dopuszczona do udziału, ale jest zobowiązany zbadać, czy było ono uzasadnione jej celami statutowymi i czy przemawiał za tym interes społeczny. Sąd może stwierdzić, że warunek ten nie został spełniony, również w sytuacji, gdy organizacja brała udział w postępowaniu na prawach strony (por. wyrok NSA z 27 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3153/14; wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2099/12). Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym daje bowiem prawa procesowe w postępowaniu administracyjnym, ale nie daje tych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 października 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 773/16). Innymi słowy sam fakt, że organizacja społeczna brała udział w postępowaniu administracyjnym nie tworzy po jej stronie legitymacji skargowej (zob. wyrok WSA z 3 lipca 2020 r. sygn. II SA/Gl 108/20, LEX nr 3033049).
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje jako własną argumentację WSA w Warszawie zawartą między innymi w wyrokach z 12 października 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 910/21 i sygn. akt VII SA/Wa 911/21), gdzie rozpatrywana była spraw ze skargi [...] na decyzję Ministra w przedmiocie zmiany zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Sąd wówczas oddalił skargi, wskazując na następującą argumentację.
Po pierwsze - legitymację skargową w postępowaniu sądowoadministracyjnym reguluje art. 50 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnienie to posiada każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Wymieniona w tym przepisie kolejność podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi nie jest przypadkowa, gdyż wynika z wagi chronionych wartości w demokratycznym państwie prawnym. To przede wszystkim ochrona praw podmiotowych jednostki jest podstawową wartością, którą ma chronić postępowanie sądowoadministracyjne. Regulacja przyznająca legitymację innym podmiotom, nie może zatem podlegać wykładni rozszerzającej, gdyż otwierałaby możliwość nieuzasadnionej ingerencji w prawa jednostki.
Po drugie - podstawę prawną dopuszczenia do postępowania administracyjnego [...] stanowił art. 31 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby zostać dopuszczona do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Hipoteza tej normy prawnej przewiduje zatem łącznie dwie przesłanki, spełnienie których skutkuje uprawnieniem organizacji społecznej do zgłoszenia wymienionego żądania i powinny być one wykładane ściśle, z ograniczeniami wprowadzonymi przez ww. przepis prawa. I tak, cele działania organizacji społecznej, domagającej się dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby, muszą być odpowiednio skonkretyzowane w statucie, a więc tak, aby można było określić rzeczywisty i bezpośredni związek pomiędzy celami statutowymi, a postępowaniem w którym organizacja domaga się uczestnictwa na prawach strony. Nie wystarczy zatem ogólne wskazanie, że działa ona w interesie społecznym, gdyż na takiej zasadzie każda taka organizacja mogłaby brać udział w każdym postępowaniu administracyjnym. Ponadto, kryterium interesu społecznego, jako pojęcie niedookreślone wymaga w każdej sprawie indywidualnej oceny. Musi być zatem poprzedzone zbadaniem, czy poszerzenie kręgu uczestników postępowania administracyjnego jest korzystne dla gromadzenia materiału dowodowego i dla wyjaśnienia istotnych faktów, czy aspektów sprawy (por. wyrok NSA 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1038/08). Musi też odpowiadać wymogom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych. Nie jest ono bowiem obojętne dla stron, zwłaszcza gdy reprezentują przeciwstawne interesy. Ochrona strony przed negatywnymi skutkami aktywności organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym również leży w interesie społecznym, a organ takie wymagania winien brać pod uwagę przy ocenie żądań organizacji społecznej. Niedopuszczalna jest zatem taka wykładnia art. 31 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ byłby automatycznie zobligowany do uwzględnienia żądania organizacji społecznej z tych tylko powodów, że jest ona organizacją społeczną, której żądanie jest uzasadnione celami statutowymi, bez badania, czy przemawia za tym interes społeczny.
Po trzecie - w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z 28 września 2009 r. (sygn. akt II GZ 55/09) podkreślono, że istotą udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, nie jest zaspokojenie partykularnych interesów samej organizacji, ale zapewnienie szeroko pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem. Organ nie jest zobowiązany do każdorazowego uwzględnienia wniosku organizacji społecznej tylko z tego powodu, że charakter rozpoznawanej sprawy jest zgodny z zakresem jej statutowej działalności. Tym samym, na gruncie konkretnej sprawy rola organizacji społecznej, która zabiega o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu, musi być jednoznaczna. Musi być jasne, czy jej udział prowadzi do realizacji celów statutowych, czy też jest tylko formą popierania interesów określonej grupy podmiotów. Skoro podstawą działalności organizacji społecznej z założenia jest interes publiczny, zaś organizacja zgłaszając żądanie udziału zmierza do realizacji zadań mających znaczenie dla interesu ogólnospołecznego, to ustalenie okoliczności wyłączających istnienie interesu społecznego organizacji w powyższym znaczeniu obliguje organ do wydania postanowienia odmownego na mocy art. 31 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 139/09).
Po czwarte - ze statutu [...] wynika, że stanowi ona organizację samorządu gospodarczego reprezentującą interesy gospodarcze zrzeszonych w niej przedsiębiorców (§ 1 pkt 4). Tym samym - tak jak w przypadku wszystkich izb gospodarczych - podejmuje działania w ich interesie (art. 1 i art. 2 ustawy z 30 maja 1998 r. o izbach gospodarczych - Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 710 ze zm.). W konsekwencji do celów statutowych [...] należy przede wszystkim reprezentacja i ochrona interesów gospodarczych jej członków. [...] nie jest zatem autentycznie i bezinteresowne zaangażowana w ochronę ogólnie pojmowanych interesów społecznych. Czym innym jest bowiem działanie w interesie społecznym, a czym innym działanie w celach statutowych organizacji społecznej dla osiągniecia najbardziej korzystnego wyniku finansowego zrzeszonych w niej członków.
Po piąte - przedmiotem postępowania, do którego została dopuszczona [...], było stwierdzenie reprezentatywność organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi, w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych. Na gruncie niniejszej sprawy nie można uznać, aby [...] wykazała, że jej udział w postępowaniu toczącym się w opisanym przedmiocie leżał w tak pojmowanym interesie społecznym, co z kolei skutkowało brakiem legitymacji do złożenia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a.
Po szóste – takie okoliczności sprawy uprawniają Sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Interes prawny jest bowiem kategorią prawa materialnego, a zatem wymaga poczynienia ustaleń i rozważań w tym kierunku. Ich negatywny wynik musi prowadzić do oddalenia skargi, nie zaś jej odrzucenia (por. wyrok WSA w Szczecinie z 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 1048/20).
3. Odnosząc się zaś do skarg [...] i [...], należy w pierwszej kolejności wskazać na podstawy prawne zaskarżonej decyzji.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 137 ust. 2 u.z.z., zgodnie z którym minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego obowiązany był, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy, z urzędu wszcząć postępowania administracyjne w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 2. Zgodnie z art. 10 ust. 2 u.z.z., jeżeli zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami danej kategorii uprawnionych do danego rodzaju utworów lub przedmiotów praw pokrewnych na danym polu eksploatacji posiada więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania, organizacją reprezentatywną jest ta, która w tym zakresie reprezentuje największą liczbę uprawnionych na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi oraz umowy o reprezentacji. Reprezentatywność organizacji zbiorowego zarządzania w tym przypadku, stwierdza z urzędu minister w drodze decyzji (art. 10 ust. 3 u.z.z.).
Taka regulacja prawna w niniejszej sprawie skutkowała koniecznością wszczęcia w ustawowym terminie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania w zakresie praw pokrewnych do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji: utrwalanie, zwielokrotnianie, wprowadzanie do obrotu, najem, użyczenie, odtwarzanie, nadawanie, reemitowanie, publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym oraz wyświetlanie - które zakończyło się wydaniem [...] grudnia 2020 r. decyzji, utrzymanej następnie przez Ministra w mocy decyzją z [...] lipca 2021 r.
Z istoty wskazanych decyzji wynika to, że [...] jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami pokrewnym reprezentatywną w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji: utrwalanie, zwielokrotnianie, najem, użyczenie, publiczne odtwarzanie, publiczne wyświetlanie, nadawanie, reemitowanie, publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym, zaś [...] jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami pokrewnym reprezentatywną w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polu eksploatacji: wprowadzanie do obrotu.
Skarżący kwestionują zasadność i racjonalność działania ustawodawcy, który w art. 137 ust. 1 i 2 u.z.z., postanowił o wszczęciu w okresie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie dwóch odrębnych postępowań. Zgodnie z art. 137 ust. 1 u.z.z. terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister z urzędu wszczyna postępowanie w celu:
a) cofnięcia zezwolenia w zakresie, w jakim: - w toku dotychczasowej działalności organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, o której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 123, na danym polu eksploatacji nie podjęła zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi lub wykonywała zbiorowe zarządzanie na danym polu eksploatacji w niewielkiej skali; - w odniesieniu do określonego rodzaju utworów lub przedmiotów praw pokrewnych nie istnieje potrzeba zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na danym polu eksploatacji;
b) zmiany zezwolenia w zakresie, w jakim konieczne jest jego dostosowanie do nazw pól eksploatacji, określonych w art. 50 ustawy zmienianej w art. 123.
Stosownie do art. 137 ust. 2 u.z.z., w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister z urzędu wszczyna postępowanie w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 2. Zgodnie z art. 10 ust. 2 u.z.z., jeżeli zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami danej kategorii uprawnionych do danego rodzaju utworów lub przedmiotów praw pokrewnych na danym polu eksploatacji posiada więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania, organizacją reprezentatywną jest ta, która w tym zakresie reprezentuje największą liczbę uprawnionych na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi oraz umowy o reprezentacji
4. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zostały naruszone wskazane przez skarżących w skardze przepisy prawa materialnego i procesowego, a tym samym nie wystąpiły przesłanki przemawiające za uchyleniem decyzji w przedmiocie reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania w całości lub w części. Argumentacja taka wynika z następujących przesłanek.
Po pierwsze – zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o szczegółowe informacje uzyskane od [...] i [...] w przedmiocie liczby uprawnionych - na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi oraz umowy o reprezentacji - w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych, reprezentowanych przez każdą z wyżej wymienionych organizacji zbiorowego zarzadzania, o której to liczbie miała wiedzę każda ze stron postępowania oraz [...]. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zarówno [...] jak i [...], posiadają zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji: 1) utrwalanie, 2) zwielokrotnianie, 3) najem, 4) użyczenie 5) publiczne odtwarzanie, 6) publiczne wyświetlanie, 7) nadawanie, 8) reemitowanie, 9) publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym, 10) wprowadzanie do obrotu. Skoro tak, to konieczne było wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorowego zarzadzania (w sprawie wystąpiły więcej niż dwa podmioty).
Po drugie - zarzut braku zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowań przeglądowych w celu cofnięcia lub zmiany zezwoleń na zbiorowe zarządzanie oraz zakończenia postępowania nadzorczego wszczętego wobec [...] nie jest zasadny. Wszczęte na podstawie art. 137 ust. 1 u.z.z. postępowania administracyjne, nie stoją na przeszkodzie prowadzeniu i zakończeniu postępowania o stwierdzenie reprezentatywności w zakresie aktualnie obowiązujących zezwoleń [...] i [...]. W art. 137 u.z.z. przewidziano jednoczesne wszczęcie postępowań rewizyjnych, o których mowa w ust. 1 oraz postępowań o stwierdzenie reprezentatywności, których mowa w ust. 2 (w terminie 6 miesięcy od wejścia w życie ustawy). Zasadnie twierdzi Minister, że jeżeli zatem na przykład wynik zakończonego postępowania w przedmiocie cofnięcia lub zmiany zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi będzie miał wpływ na działalność [...] lub [...] w sferze reprezentatywności, minister z urzędu uchyli lub zmieni decyzję o stwierdzeniu reprezentatywności w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na danych polach eksploatacji. To samo dotyczy przypadku, gdy po rewizji zezwoleń na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych przez organizacje zbiorowego zarzadzania objęte niniejszym postępowaniem, zgromadzony w rewizyjnym postępowaniu materiał dowodowy wykaże, iż nie na wszystkich polach eksploatacji organizacja uznana za reprezentatywną reprezentuje większą liczbę uprawnionych.
Po trzecie – ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że [...] reprezentuje na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie oraz umowy o reprezentacji większą liczbę uprawnionych do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na każdym polu eksploatacji, za wyjątkiem pola eksploatacji wprowadzanie do obrotu. [...] oraz [...] reprezentują bowiem - na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi oraz umowy o reprezentacji - następującą liczbę uprawnionych na poszczególnych polach eksploatacji: 1) utrwalanie: [...], 2) zwielokrotnianie: [...], 3) wprowadzanie do obrotu: [...], 4) najem: [...], 5) użyczenie: [...], 6) publiczne odtwarzanie: [...], 7) publiczne wyświetlanie: [...], 8) nadawanie: [...], 9) reemitowanie: [...], 10) publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym: [...]. Zasadnie twierdzi Minister, że organ nie ma obowiązku żądania od stron postępowania i analizowania dodatkowych dowodów w postaci umów o zbiorowe zarządzanie oraz umów o reprezentacji lub innych dokumentów, celem ustalenia, która organizacja reprezentuje na danym polu eksploatacji największą liczbę uprawnionych.
Po czwarte - art. 75 k.p.a. wprowadza otwarty katalog środków dowodowych i żadnemu z nich ustawodawca nie nadał pierwszeństwa. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Określenie "nie jest sprzeczne z prawem" należy rozumieć szeroko – jako sprzeczność z wszelkiego rodzaju przepisami prawa, a nie wyłącznie z przepisami prawa administracyjnego. Oświadczenie strony jest środkiem dowodowym o charakterze szczególnym – organ może żądać od strony złożenia oświadczenia wyłącznie wówczas, gdy przepis prawa wymaga potwierdzenia faktów lub stanu prawnego w drodze oświadczenia (art. 220 § 2 k.p.a.). Nie ma tym samym przeszkód prawnych, aby na potrzeby niniejszego postępowania uznać za wystarczający dowód w postaci odpowiedzi udzielonych przez [...] oraz [...], co do liczby reprezentowanych podmiotów. Ustawa nie wymaga także urzędowego potwierdzenia ilości zawartych z uprawnionymi umów przez każdą z organizacji zbiorowego zarządzania w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ nie był uprawniony, ani zobowiązany do odebrania od [...] i [...], na ich ewentualny wniosek, oświadczenia o takiej treści, złożonego pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75 § 2 i art. 83 § 3 k.p.a. w zw. z art. 233 § 2 k.k., polegającym na oparciu się przez organ jedynie na oświadczeniach pisemnych [...] i [...] oraz błędnym przyjęciu przez organ, że byłby uprawniony do odebrania od [...] i [...], na ich wniosek, oświadczeń złożonych pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania wyłącznie wtedy, gdyby przepisy ustawy u.z.z. wymagały urzędowego potwierdzenia ilości zawartych z uprawnionymi umów przez każdą z organizacji zbiorowego zarządzania w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji - należy stwierdzić, że jest on chybiony. Podkreślić bowiem trzeba, że oświadczenia składane przez strony oraz przedstawiane przez nie dokumenty korzystają z domniemania prawdziwości. Z kolei art. 75 § 2 zd. 1 k.p.a. stanowi, iż jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Z powołanego przepisu wynika, że oświadczenie strony jest środkiem dowodowym, który podlega ocenie przez organ administracji publicznej na zasadach i w trybie przewidzianych w k.p.a. Oświadczenie strony nie jest zatem szczególnym środkiem dowodowym, a okoliczność faktyczna stwierdzona w oświadczeniu może być przedmiotem dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych itd., jeżeli prawdziwość oświadczenia budzi wątpliwości. Z drugiej zaś strony organ może poprzestać na odebraniu od strony oświadczenia (także na piśmie), jeżeli to oświadczenie "nie budzi w ocenie organu wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy" - co rzeczywiście miało miejsce w niniejszym postępowaniu administracyjnym.
Po piąte – zasadnie twierdzi Minister, że stanowisko [...] jakoby nie została przez nią pierwotnie uwzględniona w oświadczeniu liczba 790 697 reprezentowanych uprawnionych do opłat, dochodzonych na podstawie art. 20 u.p.a., na rzecz których [...] dokonuje podziału i wypłaty wynagrodzeń i , opłat, co wymaga korekty liczby reprezentowanych przez [...] uprawnionych - nie zasługuje na uwzględnienie. Opłaty należne organizacjom zbiorowego zarządzania od producentów i importerów urządzeń odtwarzających i czystych nośników (art. 20 u.p.a.), których poborem i podziałem zajmuje się [...] na rzecz artystów wykonawców - zgodnie także i na podstawie wyraźnych postanowień rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie określenia kategorii urządzeń i nośników służących do utrwalania utworów oraz opłat od tych urządzeń i nośników z tytułu ich sprzedaży przez producentów i importerów (Dz. U. z 2003 r. Nr 105, poz. 991 ze zm.) - dokonywane są na rzecz wszystkich artystów wykonawców. W decyzji w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności Minister uwzględnił (zgodnie z art. 10 ust. 2 u.z.z.) tylko liczbę uprawnionych w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych reprezentowanych na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie oraz umowy o reprezentacji. Za organizację reprezentatywna uznaje tą, która w zakresie praw pokrewnych na danym polu eksploatacji reprezentuje największą liczbę uprawnionych na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie oraz umowy o reprezentacji. Uprawnionym, w rozumieniu art. 3 pkt 4 u.z.z., jest każdy, komu przysługują prawa autorskie lub prawa pokrewne łub tytuł prawny do przychodów z tych praw, niebędącego organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.
Po szóste - kryterium uznania danego podmiotu za uprawniony zostało wyraźnie wskazane przez ustawodawcę, tj. liczba uprawnionych podmiotów, których prawami zarządza dana organizacja. Kryterium takie nie wymaga dodatkowych zabiegów interpretacyjnych i innej wykładni poza wykładnią językową. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "największą liczbę uprawnionych" wymaga zatem zestawienia liczb uprawnionych podmiotów i czysto matematycznego wskazanie "liczby większej". W niniejszej sprawie, co trzeba wyraźnie podkreślić, wskazywane przez strony liczby są znacząco różne (czasami są to różnice 5 lub 6-krotne). Nie są to więc różnice jednostkowe (np. różniące się o kilka uprawnionych podmiotów), co mogłoby powodować uzasadnione wątpliwości i konieczność przeprowadzenia np. dodatkowego postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie kryterium liczbowe "uprawnionych podmiotów" jest zatem bardzo czytelne i wymaga jedynie zestawienia i porównania liczb tych podmiotów wskazanych przez strony postępowania, stosujące oczywiście jednolitą metodologię ich liczenia (tj. zgodnie z art. 10 ust. 2 u.z.z. – "(...) na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi oraz umowy o reprezentacji").
Po siódme – zasadnie również twierdzi Minister, że nie znajduje również uzasadnienia stanowisko [...] jakoby wymagały weryfikacji podane przez [...] liczby reprezentowanych uprawnionych, w szczególności, mając na uwadze wątpliwości w kwestii dysponowania przez organizacje zbiorowego zarządzania danymi w zakresie zagranicznych artystów reprezentowanych przez organizacje, z którymi zawierają umowy o wzajemnej reprezentacji. Z art. 5 ust. 1 u.z.z. wynika, iż domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi w zakresie udzielonego jej zezwolenia oraz posiada legitymację procesową w tym przedmiocie. Domniemanie to obejmuje - na polach eksploatacji określonych zezwoleniem - cały repertuar organizacji zbiorowego zarządzania, w tym prawa do artystycznych wykonań zagranicznych wykonawców. Musi być ono - w myśl zasady asymilacji - rozumiane jednakowo w odniesieniu do twórców (artystów wykonawców) krajowych oraz zagranicznych. Nie ma więc podstaw do różnicowania wyłączenia stosowania tego domniemania w zależności od przynależności twórcy (artysty wykonawcy) do jednej z wymienionych grup.
Po ósme – prawidłowo przyjął również Minister, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 137 ust. 2 u.z.z., art. 10 ust. 2 u.z.z., w związku ze stwierdzeniem reprezentatywności organizacji zbiorowego zarządzania w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na polu eksploatacji "reemitowanie". Wskazano, że na tym polu nie dochodzi do reemisji artystycznych wykonań, lecz wyłącznie utworów audiowizualnych, a pole eksploatacji "reemitowanie" nie zostało wymienione w art. 70 ust. 21 u.p.a. ustanawiającym wynagrodzenie dla m.in. artystów wykonawców z tytułu eksploatacji utworów audiowizualnych na niektórych polach. Wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 2 u.p.a., artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne prawo do korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na następujących polach eksploatacji: a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową, b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono - wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy, c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż określony w lit. b - nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym. Stosownie natomiast do art. 86 ust. 2 u.p.a. artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane w przepisach ustawy. W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania artystycznego wykonania za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia (art. 86 ust. 3 u.p.a.). W świetle powyższego, okolicznością prawną wynikającą bezpośrednio z ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jest możliwość reemitowania artystycznego wykonania utworów. Stanowisko [...] jakoby żadna z organizacji zbiorowego zarządzania nie udowodniła, aby na polach eksploatacji: publiczne odtwarzanie, nadawanie i reemitowanie dochodziło do eksploatacji artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych jest oczywiście błędne. Stwierdzenie reprezentatywności następuje w oparciu o zezwolenie udzielone danej organizacji na zbiorowe zarządzanie prawami danej kategorii uprawnionych do danego rodzaju utworów lub praw pokrewnych na danym polu eksploatacji. Z art. 86 u.p.a. wynika, iż eksploatacja artystycznego wykonania może występować na takich polach jak: publiczne odtwarzanie, nadawanie i reemitowanie. Udowodnienie przez organizację zbiorowego zarządzania czy na wskazanych powyżej polach eksploatacji dochodziło do eksploatacji artystycznych wykonań utworów muzycznych o słowno-muzycznych nie jest objęte zakresem postępowania o stwierdzenie reprezentatywności w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych, co czyni podniesiony zarzut nieskutecznym. Przedmiotowe postępowanie nie ma bowiem za zadanie i na celu, co wynika z u.z.z., dokonywanie oceny przesłanki wykonywania udzielonego danej organizacji zezwolenia na zbiorowe zarządzanie.
Po dziewiąte – bezzasadny był w niniejszej sprawie wniosek [...] o dodatkową weryfikację podanej przez [...] liczby uprawnionych reprezentowanych na polu eksploatacji wprowadzanie do obrotu oraz odpowiadającemu mu stanowisku [...] w zakresie weryfikacji przedstawionych przez [...] danych liczbowych uprawnionych reprezentowanych, które nie dają możliwości precyzyjnego przypisania ich do pól eksploatacji wymienionych w art. 50 u.p.a. Sposób obliczenia oraz przedstawienia przez organizację zbiorowego zarządzania uprawnionych reprezentowanych na każdym z pól eksploatacji - w sytuacji również kiedy działalność polegającą na wykonywaniu praw autorskich lub praw pokrewnych dla zbiorowej korzyści uprawnionych mogła i może być powierzona jedynie organizacjom dającym rękojmię należytego zarządzania powierzonymi prawami - nie może być w ocenie organu przesłanką i zarazem domniemaniem wskazującym na nierzetelność przedłożonej w niniejszym postępowaniu liczby uprawnionych reprezentowanych na danym polu eksploatacji. Zasadnie twierdzi Minister, że konieczność analizy kilkudziesięciu lub kilkuset tysięcy umów w celu "technicznego" stwierdzenia reprezentatywności w zakresie praw do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na danych polach eksploatacji, nie znajduje racjonalnego, jaki i prawnego uzasadnienia oraz praktycznie uniemożliwiłoby to zakończenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności.
Po dziesiąte – w niniejszej sprawie nie można skutecznie zarzucać Ministrowi naruszenia zasad postępowania administracyjnego, oczekując przy tym, że organ administracji publicznej, niejako w interesie Skarżących - dysponując już określonym materiałem dowodowym, wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia - będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. W szczególności dotyczy to poboru i podziału opłat (o których mowa w art. 20 u.p.a. - opłaty od urządzeń odtwarzających i czystych nośników), gdzie organ jednoznacznie stwierdził i ustalił, że reprezentowanie przez organizację zbiorowego zarządzania uprawnionych do opłat z ww. tytułu, nie uprawniania do korekty zwiększającej liczbę reprezentowanych uprawnionych w zakresie praw pokrewnych do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych. Co więcej, [...] nie dokonuje poboru i podziału wskazanych opłat. Wynika to bowiem jednoznacznie z rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie określenia kategorii urządzeń i nośników służących do utrwalania utworów oraz opłat od tych urządzeń i nośników z tytułu ich sprzedaży przez producentów i importerów (Dz.U. z 2003 r., Nr 105, poz. 991 ze zm.). Tym samym zarzut, niewyjaśnienia w sprawie czy zaprezentowane przez [...] dane obejmują również reprezentację w zakresie opłat z art. 20 u.p.a. jest całkowicie nieuzasadniony.
Po jedenaste - co do zaskarżenia postanowienia organu z [...] września 2020 r. (znak: [...]), którym podjęto zawieszone postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności [...] albo [...] - należy wskazać, że sprawa w tym przedmiocie została rozpoznana przez WSA w Warszawie w wyroku z 2 grudnia 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1361/21). Sąd oddalił skargę [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi jako bezzasadne.