VII SA/Wa 1935/22

VII SA/Wa 1935/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-01-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Iwona Ścieszka. /sprawozdawca/
Mirosław Montowski
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1042/23 - Wyrok NSA z 2025-10-23
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 40
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 293
art. 17
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), Protokolant st. sekr. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi J.S. i L.S. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę
Uzasadnienie
Rada Miejska w P. uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części miasta P. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia 2 kwietnia 2020 r. poz. [...].
Pismem z 11 sierpnia 2022 r. J.S. i L.S. wnieśli skargę na powyższą uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności w zakresie, w jakim dotyczy działki nr [...] w mieście P.. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie następujących przepisów:
1) art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 28 ust. 1 tej ustawy poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i ponadustawowe ograniczenie własności bez realnego uzasadnienia merytorycznego;
2) art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., tj. rażące naruszenie przysługującego stronie prawa własności do gruntu dotkniętego działaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustanowienie nieracjonalnych, nieproporcjonalnych i nieuzasadnionych ograniczeń prawa własności, które prowadzą do naruszenia istoty tego prawa;
3) art. 17 pkt 12 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nienależyty sposób rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez rozważenia naruszenia interesu prawnego i praw osób wnoszących uwagi;
4) art. 21 w zw. z art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez naruszenie prawa własności skarżących, uniemożliwiające im korzystanie z przysługujących praw, a przejawiające się w zbyt daleko posuniętym ograniczeniu ich uprawnień.
Skarżący podnieśli, że o podjęciu w dniu [...] marca 2020 r. uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. dowiedzieli się otrzymując pismo z Urzędu Miasta i Gminy P. w dniu 19 lipca 2022 r., które było zaproszeniem na spotkanie w sprawie nabycia ich nieruchomości położonej w P., która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została przeznaczona na stworzenie w P. rynku miejskiego. Zaznaczyli, że w 2020 r. otrzymali projekt tego planu, ale nie sądzili, że został on uchwalony. Wnieśli oni bowiem w terminie uwagi do projektu planu, na które nie otrzymali żadnej odpowiedzi. Dopiero w zaskarżanej uchwale przeczytali, że ich uwagi nie zostały uwzględnione, argumentacja zaś organu gminy mającą uzasadniać wprowadzone ograniczenia jest bardzo ogólna i lakoniczna. Brak jest porównania wartości interesu prywatnego i publicznego. Brak jest zachowania proporcjonalności. Nie zawarto żadnych argumentów, które uzasadniałyby ograniczenie naszej własności. Jak wywodzili, do czasu uchwalenia planu ich nieruchomość przeznaczona była na prowadzenie działalności usługowej, która stanowi podstawowe źródło dochodów. Dokonali licznych nakładów na ten majątek oraz modernizowali obiekt zlokalizowany na nieruchomości. Zdaniem skarżących, rynek miejski można stworzyć na innej nieruchomości stanowiącej własność miasta. Wyrazili wątpliwość, w jaki sposób rynek miejski może zaspokajać potrzeby mieszkańców i poprawiać jakość ich życia.
Zauważali, że w protokole sesji Rady Miejskiej, podczas której podejmowana była zaskarżona uchwała, w punkcie dotyczącym tej uchwały brak jest jakiejkolwiek wzmianki o tym, aby radni prowadzili jakiekolwiek rozważania na temat wniesionych przez skarżących uwag. Jest tylko wystąpienie inspektora wydziału budowlanego, który wskazał, iż Burmistrz nie uwzględniła uwag skarżących i podał krótkie uzasadnienie, które znalazło się w załączniku Nr 2 do uchwały Nr [...]. Radni nie prowadzili żadnej dyskusji, nie rozważali konieczności wprowadzenia ograniczeń wynikających z uchwalenia planu. Nie rozważano, czy nie dochodzi do naruszenia interesu prawnego lub prawa osób wnoszących uwagi. Po przedstawieniu informacji przez inspektora projekt uchwały został odczytany i poddany pod głosowanie. Jest to – zdaniem skarżących – niedopuszczalne. Rada gminy powinna rozważyć naruszenie interesu prawnego lub prawa osoby wnoszącej uwagi; czyniąc to winna skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uwzględnić okoliczności, które w myśl art. 1 ust. 1 u.p.z.p., w zagospodarowaniu przestrzennym się uwzględnia.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy P. wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Burmistrz wywodziła, że zaskarżoną uchwałę podjęto m.in. w celu realizacji centrum przesiadkowego jako rozwoju mobilności miejskiej i stworzenia atrakcyjnego miejsca dla oczekujących pasażerów z równoczesnym stworzeniem centrum i zabudowy mieszkaniowej o charakterze wielorodzinnym. W przedmiotowym planie dla działki skarżących nr [...] ustalono przeznaczenie terenu jako teren placu miejskiego 1.KP, wchodzący w skład obszaru przestrzeni publicznej.
Burmistrz podkreśliła, że w czerwcu 2019 r., gdy otrzymano koncepcję nowego planu miejscowego, a przed uchwaleniem zmiany Studium, w Urzędzie odbyło się spotkanie ze skarżącymi. Burmistrz przedstawiła skarżącym konieczność realizacji projektu unijnego na budowę centrum przesiadkowego i przedstawiła koncepcję zagospodarowania terenu przy Dworcu [...], tj. m.in. budowę centrum przesiadkowego i placu miejskiego. Wówczas skarżący byli przychylnie nastawieni do tego projektu. Stwierdzili, że nie będą blokować rozwoju miasta. W ramach rekompensaty, w miejscowym planie wyznaczono dla skarżących teren przewidziany pod zabudowę usługową, który znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie placu miejskiego. W wyniku prowadzonych rozmów i na prośbę skarżących, dopuszczono na terenie będącym przedmiotem zamiany, również zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Uzgodniony został sposób podzielenia działki i ustalona powierzchnia nowej działki, która miała być przedmiotem przyszłej zamiany.
Następnie w dniu 18 lipca 2019 r., a zatem już po uchwaleniu Studium, do którego skarżący nie wnieśli żadnych uwag, została uchwalona zmiana Studium dla terenu przy dworcu [...], w którym między innymi teren skarżących został przeznaczony pod plac miejski. Skarżący nie składali żadnych wniosków ani uwag w trakcie procedury zmiany Studium. Równocześnie w dniach 11 lipca – 2 sierpnia 2019 r. wyłożono do publicznego wglądu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 29 lipca 2019 r. wpłynęła pismo od skarżących, w którym nie wyrazili zgody na zamianę ich nieruchomości, tym samym wycofali się z wcześniejszych ustaleń. Po tym piśmie podjęto próby, zarówno na piśmie jak i telefonicznie, umówienia się na spotkanie ze skarżącymi, jednakże do takiego spotkania nie doszło.
Jak wynika z powyższego, organ, określając sposób zagospodarowania terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym działki skarżących, miał na względzie nie tylko niewątpliwie ważny interes publiczny, ale również interes prywatny. Dlatego też, po wstępnym uzgodnieniu ze skarżącymi, w miejscowym planie zabezpieczono teren zabudowy usługowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej na rysunku planu symbolem U(MN) który, jak wykazano wyżej, miał być przedmiotem zamiany. A zatem, jak wykazano wyżej, brak jest podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia przepisu art. 1 ust. 3 u.p.z.p.
W ocenie organu, wbrew stwierdzeniom skarżących nie doszło również do naruszenia przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Jak podkreślono, skarżący nie wnosili żadnych uwag zarówno w trakcie jak i po uchwaleniu studium. Zarówno zaś w złożonej skardze, jak również we wcześniejszych pismach i uwagach składanych w trakcie uchwalania planu, skarżący nie wykazali zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności uchwał Rady Miejskiej dot. studium lub planu miejscowego enumeratywnie wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Organ wskazywał również, że nie doszło do naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. Organ rozważał uchwalając zaskarżoną uchwałę zarówno ważny interes publiczny, jak i interes prywatny skarżących. Zagwarantowane zaś w art. 140 Kodeksu cywilnego prawo własności podlega bowiem ograniczeniom nałożonym w drodze ustawy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 12 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Burmistrz zaznaczyła, że prawidłowo rozpatrzyła uwagi złożone do projektu planu. Uwaga skarżących wpłynęła do Urzędu 7 lutego 2020 r. Burmistrz Zarządzeniem Nr 9.2020 z dnia 28 lutego 2020 r. w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P., rozpatrzyła złożone uwagi. Do Rady Miejskiej w P. został następnie skierowany projekt uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. z kompletem załączników i uzasadnieniem. Integralną częścią projektu uchwały stanowił m.in. załącznik Nr 2 w postaci rozstrzygnięcia Rady Miejskiej w P. o sposobie rozpatrzenia uwag dotyczących wyłożonego od 27 grudnia 2019 r. do 17 stycznia 2020 r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P.. Złożone uwagi do projektu planu były następnie przedmiotem dyskusji na posiedzeniach Komisji Rady Miejskiej. Zgodnie z uchwalonym Studium, nieruchomość skarżących została przeznaczona pod teren placu miejskiego, oznaczonego na rysunku studium symbolem KP. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W zaskarżonej uchwale działka skarżących została przeznaczona pod teren placu miejskiego, oznaczonego na rysunku planu symbolem 1.KP, zgodnie z ustaleniami studium. Jak wynika z powyższego, zaskarżona uchwała nie narusza ustaleń studium.
W świetle powyższego Burmistrz Miasta i Gminy P. podniosła, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a skarga jako bezzasadna powinna ulec oddaleniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola legalności zaskarżonej uchwały, według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu, prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skarżący uczynili przedmiotem skargi uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] marca 2020 r. w części, w jakiej jej postanowienia dotyczą działki nr [...], na której skarżący prowadzą działalność gospodarczą, obiekt usługowo-handlowy.
Na wstępie zauważyć trzeba, że inicjująca niniejsze postępowanie skarga oparta została o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 40, dalej: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała, jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), mogła być na podstawie przywołanego przepisu objęta skargą skierowaną do tut. Sądu. W odniesieniu do warunku naruszenia interesu prawnego skarżących należy podkreślić, że naruszenie interesu prawnego strony następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09, CBOSA). Przy czym, ów interes prawny musi być bezpośredni, realny i aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego powinno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (por. wyroki NSA z 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 208/12, z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/12, z 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1209/13, z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, CBOSA).
W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są co do zasady właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Koresponduje to z art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skarżący uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego może w konsekwencji skutecznie podważać tylko te ustalenia planu, które naruszają jego prawo własności (por. wyrok NSA z 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1905/19, CBOSA).
Analiza skargi prowadzi do wniosku, że skarżący wykazali naruszenie interesu prawnego, poprzez ograniczenie ich prawa własności, dla działki o numerze ewid. [...]. Przyjęcie takiego stanowiska pozwala Sądowi na przejście do drugiego etapu rozpoznawania wniesionej skargi, a mianowicie do rozpatrzenia jej merytorycznej zasadności. W ramach tej części kontroli legalności kwestionowanej uchwały Sąd zobligowany jest do odniesienia się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze.
Zarzut dotyczący procedury planistycznej nakierowany jest na wykazanie naruszenia art. 17 pkt 12 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na nieprawidłowości sposobu rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu Sąd podkreśla, że będąc zobowiązana do przeprowadzenia procedury planistycznej ustalonej w art. 17 u.p.z.p. Rada Miejska w P. dokonała kolejnych czynności proceduralnych, wypełniając w całości nałożone tym przepisem obowiązki. Jak wynika z akt planistycznych przedłożonych wraz ze skargą, Burmistrz P., po podjęciu uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 2018 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P., obejmującego m.in. nieruchomość oznaczoną w ewid. nr [...], dokonał publicznego ogłoszenia o jej podjęciu określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Jednocześnie zawiadomił o podjęciu uchwały właściwe instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu, kolejno: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. Delegatura w S., Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Zarząd Województwa Mazowieckiego, [...] S.A., Zarząd Powiatu [...], Wojewódzki Sztab Wojskowy. Następnie, po rozpatrzeniu wniosków, Burmistrz sporządził projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego. Kolejno, pismami z 17 kwietnia 2019 r. wystąpił o opinie o projekcie planu do Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W. oraz [...] S.A. Biuro Nieruchomości i Geodezji Kolejowej, Wojewody Mazowieckiego, Wojewódzki Sztab Wojskowy oraz Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego i dokonał stosownych uzgodnień. W dniu 5 marca 2019 r. Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna pozytywnie zaopiniowała projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. (dla terenu Galerii).
Następnie, dokonano obwieszczenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Poinformowano, że z dokumentacją można zapoznać się w dniach od 11 lipca 2019 r. do 2 sierpnia 2019 r., a publiczna dyskusja odbędzie się 18 lipca 2019 r. Ponownego wyłożenia projektu planu dokonano w dniach od 27 grudnia 2019 r. do 17 stycznia 2020 r., wyznaczając termin do złożenia uwag do dnia 7 lutego 2020 r., o czym powiadomiono przez obwieszczenie. W dyskusji publicznej nad przyjętymi rozwiązaniami w dniu 15 stycznia 2020 r. uczestniczyli skarżący, informując o braku ich zgody na przeznaczenie ich działki na plac miejski. Pisemne uwagi złożyli też w dniu 7 lutego 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. zarządzeniem z 28 lutego 2020 r. odniosła się do uwag zgłoszonych w toku publicznego wyłożenia projektu planu. Rozstrzygnięcie uwag, w tym zgłoszonych przez skarżących, stanowi załącznik do ww. zarządzenia. W tak przeprowadzonej procedurze Burmistrz przedstawiła Radzie Miejskiej w P. projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag.
Powyższe stanowi o wyczerpaniu ustalonego przepisem art. 17 u.p.z.p. trybu poprzedzającego uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Następnie Rada Miejska w P., po uprzednim stwierdzeniu, że plan nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P., zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. oraz rozstrzygając o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu, podjęła uchwałę Nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P.. Forma graficzna planu i sposób rozstrzygnięcia zgłoszonych uwag stanowią załączniki do uchwały. Powyższe świadczy o wypełnieniu obowiązków organu uchwałodawczego ustalonych przepisem art. 20 ust. 1 u.p.z.p.
W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi nakierowanych na nieprawidłowości procedury planistycznej wynikające ze sposobu, w jakim rozpatrzone zostały zgłoszone m.in. przez skarżących uwagi do projektu planu, wskazać należy, że w myśl art. 17 pkt 12 u.p.z.p. wójt (burmistrz, prezydent miasta) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania. W orzecznictwie zauważa się, że ustawa nie określa formy, w jakiej następuje rozpatrzenie uwag przez organ wykonawczy gminy, choć w praktyce często następuje to w formie zarządzenia organu wykonawczego gminy (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 941/20, CBOSA). Z kolei zaś zgodnie z art. 17 pkt 14 u.p.z.p., wójt przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Przepis ten nie zawiera wymogu uzasadnienia przez wójta rozstrzygnięcia o nieuwzględnieniu uwag. Obowiązkiem wójta jest dołączenie przez wójta do projektu planu listy nieuwzględnionych uwag. Jak wynika z przedłożonych akt planistycznych, uwagi skarżących do projektu planu zostały rozpatrzone przez Burmistrza P. łącznie z uwagami innych podmiotów i przedstawione w formie tabeli, w której organ wskazał, że uwaga skarżących nie została uwzględniona oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Następnie uwagi te zostały przedstawione Radzie Miejskiej, która również ich nie uwzględniła. Zatem procedura planistyczna w tym zakresie nie została naruszona.
Podkreślić trzeba, że Rada była związana ustaleniami Studium, które dla obszaru, na którym znajduje się działka skarżących przyjęła przeznaczenie pod "teren placu miejskiego" (symbol: KP). Art. 9 ust. 4 u.p.z.p. przyjmuje zaś, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ustalenie Studium zostało przejęte i odzwierciedlone w postanowieniach planu miejscowego. Na terenie placu dopuszczono jedynie obiekty małej architektury, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej oraz miejsca parkingowe (§ 16 ust. 2 części tekstowej planu).
Odnosząc się kolejno do zarzutów podnoszonych w skardze stwierdzić należy, że nieuzasadnionym pozostaje wywód skargi podyktowany wykazaniem, że zaskarżona uchwała narusza art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i nadmierne, bo niewynikające z norm ustawowych, ograniczenie własności skarżących. Zauważyć należy, że Rada Miejska w P. ustalając przeznaczenie planistyczne działki skarżących zważyła interes publiczny i prywatny, w tym zgłaszane przez skarżących uwagi zmierzające do ochrony aktualnego sposobu zagospodarowania tej nieruchomości. Jednakże w tym względzie dała prymat interesowi publicznemu, który został zidentyfikowany jako realizacja centrum przesiadkowego, czynnika wpływającego na rozwój mobilności miejskiej, a także miejsca przystankowego w ramach projektu "Parkuj i jedź". Jak zaznaczono, teren placu miejskiego, ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, poprawi jakość życia mieszkańców, zaspokoi ich potrzeby społeczne. Na zauważenie zasługuje przy tym, że obszar objęty planem przestał zaliczać się do terenów zamkniętych, jego uporządkowanie i włączenie w tkankę Miasta było zatem niezbędne.
Wobec tak ustalonego celu, uwzględnienie prawa własności przysługującego skarżącym do działki nr [...] okazało się niewystarczające dla przyjęcia innych rozwiązań planistycznych, oczekiwanych przez skarżących.
W tym zakresie zatem podnoszony zarzut naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. nie dostarczył wystarczających podstaw dla uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności planu miejscowego w zakresie, w jakim jego ustalenia odnoszą się do działki nr [...]. Zaznaczyć przyjdzie, że dokonane ograniczenia prawa własności przysługujące skarżącym pozwoliło Miastu na realizację zamierzonego celu, jakim jest zorganizowanie miejsca odpoczynku, miejsca przesiadkowego, jak również terenu przyległego do mającej w przyszłości powstać galerii handlowej. Regulacja ta okazała się niezbędna dla ochrony zidentyfikowanego interesu publicznego, zaś efekt takiego zapisu planistycznego pozostaje w proporcji do ciężarów, jakie nałożone zostały na obywatela. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona regulacja w nawiązaniu do praw przysługujących skarżącym do działki nr [...] spełnia kryterium przydatności, niezbędności i proporcjonalności. Nie doszło zatem do podnoszonego w skardze zbyt daleko posuniętego ograniczenia ich uprawnień właścicielskich do nieruchomości. Powyższe czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 21 w zw. z art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.