VII SA/Wa 1935/20

VII SA/Wa 1935/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki
Marta Kołtun-Kulik /przewodniczący/
Tomasz Stawecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2215/21 - Wyrok NSA z 2024-05-09
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 134, art. 141 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art 48 ust 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę
Uzasadnienie
1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] maja 2020 r., znak: [...], którym organ powiatowy uchylił z urzędu własne postanowienie nr [...] z [...] listopada 2016 r., zmienione postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie nałożenia na skarżącą obowiązku dostarczenia określonych dokumentów.
Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
2. W związku z ujawnieniem zainstalowania na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. wolnostojącego nośnika reklamowego trwale związanego z gruntem oraz podświetlanej tablicy reklamowej o powierzchni 18 m2 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") wszczął postępowanie w sprawie legalności wymienionego obiektu. Po stwierdzeniu braku pozwolenia na budowę obiektu PINB postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2016 r., zmienionym postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2016 r., nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia następujących dokumentów: (1) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ww. wolnostojącego nośnika reklamowego usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W., (2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi i uzgodnieniami oraz (3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Postanowienie nr [...] z [...] listopada 2016 r. zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej "pr.bud.") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."). W postanowieniu tym PINB pouczył skarżącą, że na postanowienie to stronom nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, jednak zgodnie z art. 142 k.p.a. strony mogą zaskarżyć je w odwołaniu od decyzji, która zakończy postępowanie w sprawie przed organem pierwszej instancji.
Natomiast postanowienie nr [...] z [...] grudnia 2016 r. miało za podstawę art. 77 § 2 oraz art. 123 k.p.a. Także w tym przypadku organ pouczył skarżącą, że na wskazane postanowienie stronie nie przysługuje zażalenie. Podobnie jak w postanowieniu nr [...], zgodnie z art. 142 k.p.a. strony mogą jednak zaskarżyć postanowienie nr [...] do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w odwołaniu od decyzji, która zakończy postępowanie w sprawie przed organem pierwszej instancji.
Skarżąca nie kwestionowała ww. postanowień PINB, ani zawartych w nich pouczeń. Pismem z 13 grudnia 2016 r. skarżąca złożyła jedynie wyjaśnienia dotyczące stanu technicznego przedmiotowego nośnika reklamowego oraz wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli z 22 lipca 2016 r. w odniesieniu do wymiarów nośnika reklamowego oraz związania jego konstrukcji z gruntem. Przedstawione wyjaśnienia miały na celu skorygowanie niezbędnych ustaleń faktycznych oraz zastosowania przepisów z zakresu geodezji i kartografii.
W wykonaniu postanowienia nr [...] (wraz ze zmianą dokonaną na podstawie art. 77 § 2 k.p.a.) skarżąca w dniu 22 grudnia 2016 r. złożyła do organu powiatowego cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opinią techniczną, zgodnie z wymogami określonymi w postawieniu PINB oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ze względu na potrzebę rozstrzygnięcia kwestii warunków zabudowy. Postanowieniem [...] z [...] marca 2017 r. PINB zawiesił postępowanie nadzorcze w odniesieniu do ww. nośnika reklamowego.
3. Po podjęciu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ustalił, że obszar, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w związku z tym postępowanie w przedmiocie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też postanowieniem nr [...] z [...] maja 2020 r. PINB uchylił z urzędu własne postanowienie nr [...] z [...] listopada 2016 r., zmienione postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie nałożenia na skarżącą obowiązku dostarczenia określonych dokumentów niezbędnych dla zapewnienia zgodności przedmiotowego nośnika reklamowego z prawem budowlanym.
Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 77 § 2 oraz 123 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 1 pr.bud. (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.).
W uzasadnieniu postanowienia z [...] maja 2020 r. PINB wskazał, że w związku z uchwaleniem przez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ww. nośnika reklamowego stało się bezprzedmiotowe i zostanie umorzone. Lokalizacja przedmiotowego nośnika reklamowego narusza bowiem ustalenia ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie organu bezzasadne jest więc nakładanie obowiązku sporządzenia i dostarczenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pr.bud. w przypadku, gdy obiekt zlokalizowany jest na terenie nieruchomości objętej ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także gdy obiekt narusza przepisy w zakresie uniemożliwiającym jego legalizację.
PINB wyjaśnił też (po raz kolejny), że zgodnie z art. 77 § 2 k.p.a. organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.
4. Pismem z 4 lipca 2020 r. skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz komentarze, stwierdziła, że organ błędnie pouczył stronę, a także, że na ww. rozstrzygnięcie nie służy zażalenie, podczas gdy – w jej ocenie – takie zażalenie przysługuje.
5. Po rozpatrzeniu zażalenia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. stwierdził niedopuszczalność złożonego przez skarżącą zażalenia.
Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud.
[...] WINB wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, tylko wówczas gdy Kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje wyłącznie, gdy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Stosownie do ogólnych zasad proceduralnych ustawodawca enumeratywnie, tj. w sposób zamknięty, wymienił przypadki, kiedy na postanowienie wydane w pierwszej instancji służy prawo złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia..
Organ drugiej instancji wyjaśnił, że wbrew zarzutom zażalenia złożonego przez pełnomocnika skarżącej pouczenie zawarte w postanowieniu PINB nr [...] z [...] maja 2020 r. jest prawidłowe. Podstawy prawnej postanowienia nr [...] nie stanowi art. 48 ust. 2 pr.bud., na które to zażalenie przysługuje, lecz art. 77 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 77 § 2 k.p.a. nie przewiduje się możliwości zaskarżenia takiego postanowienia o zmianie, uzupełnieniu lub uchyleniu postanowienia dotyczącego przeprowadzenia dowodu. Pouczenie zawarte w postanowieniu nr [...] jest zatem zgodne z prawem.
Organ drugiej instancji wskazał również, że stanowisko PINB znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 142 k.p.a. prawidłowość postanowienia PINB nr [...] niepodlegającego na obecnym etapie postępowania odrębnemu zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji może być przez stronę kwestionowana wraz z odwołaniem od decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej w przedmiotowej sprawie. Z dokumentów pozostających w dyspozycji organu drugiej instancji wynika, że pełnomocnik skarżącej złożyła odwołanie od decyzji [...] wraz z zażaleniem m.in. na postanowienie nr [...].
W związku z powyższym organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, tj. z przyczyn wyłączenia przez przepisy prawa możliwości samodzielnego zaskarżenia postanowienia w administracyjnym toku instancji.
6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 19 września 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie ww. postanowienia w całości.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:
art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. przez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, pomimo że w jej ocenie na postanowienie organu pierwszej instancji przysługuje zażalenie;
art 142 k.p.a. przez stwierdzenie, że postanowienie organu pierwszej instancji może być zaskarżone jedynie w odwołaniu od decyzji;
art. 77 § 2 k.p.a. przez błędne zastosowanie;
art. 48 ust. 2 i ust. 3 pr.bud. przez niezastosowanie (niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), pomimo że według ww. przepisów przysługuje zażalenie na postanowienie w sprawie obowiązku przedstawienia dokumentów nałożonego na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 pr.bud., a w przedmiotowej sprawie ww. przepisy stanowiły podstawę prawną postanowienia PINB z 2016 r.;
art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców przez niezastosowanie (niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ponieważ od dnia 1 stycznia 2017 r. obowiązują przepisy art. 48 pr.bud., według których w sprawie przysługuje zażalenie na postanowienie w sprawie obowiązku przedstawienia dokumentów nałożonego na podstawie art 48 ust. 2 i ust 3 pr.bud.
7. Odpowiadając w dniu 22 października 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.
Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
9. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
10. Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest formalnoprawne rozstrzygnięcie organu odwoławczego dotyczące wyłącznie tego, czy postanowienie PINB Nr [...] o uchyleniu przez organ pierwszej instancji własnego, wcześniejszego postanowienia może być przedmiotem zaskarżenia w drodze złożenia zażalenia. Wskazane postanowienie nr [...] ma charakter procesowy, tzn. zostało wydane na podstawie art. 77 § 2 oraz art. 123 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 pr.bud.
Wskazany art. 77 § 2 k.p.a. przewiduje, że organ administracji może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Jest to przepis prawny zawierający normę prawną stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W tej sytuacji należy art. 77 § 2 k.p.a. interpretować ściśle w myśl przyjętej w polskiej kulturze prawnej zasady, że wyjątkom nie powinno się nadawać znaczenia szerszego niż wynika to z jednoznacznego brzmienia przepisu (exceptiones non sunt extendendae).
Powołany art. 77 § 2 k.p.a. zawiera zatem normę prawną, której adresatem jest organ administracji prowadzący postępowanie. Przepis ten określa sposób, w jaki organ administracji powinien prowadzić postępowanie administracyjne. Ze względu na brzmienie art. 77 § 2 k.p.a. nie powinno się jednak łączyć art. 141 § 2 k.p.a. bezpośrednio z przepisami materialnoprawnymi określającymi obowiązki i uprawnienia strony w danym postępowaniu administracyjnym. Z tego względu Sąd przyjmuje, że wyrażone w art. 48 ust. 2 pr.bud. uprawnienie inwestora w postępowaniu legalizacyjnym nie ma charakteru przepisu szczególnego (lex specialis) wobec art. 141 § 2 k.p.a. w związku z art. 77 § 2 k.p.a. Jak wskazał organ odwoławczy, a co przyjmuje również skarżąca, w art. 48 ust. 2 zdanie drugie pr.bud. przewidziana jest możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Porównując zatem art. 48 ust. 2 pr.bud. oraz art. 77 § 2 k.p.a. należy dojść do wniosku, że mamy do czynienia z normami prawnymi skierowanymi do różnych adresatów w różnych okolicznościach faktycznych. W tym stanie rzeczy nie ma podstawy logicznej, aby uznać, że w rozpatrywanej sprawie norma dopuszczająca złożenie zażalenia na postanowienie wyrażona w art. 48 ust. 2 pr.bud. pozwala uchylić normę wyrażoną w art. 141 § 2 k.p.a. w odniesieniu do art. 77 § 2 k.p.a. jako normę ogólną (lex generalis).
W związku z tym Sąd nie podzielił opinii skarżącej o dokonaniu przez PINB a konsekwentnie również [...] WINB błędnej interpretacji 134 k.p.a. w związku z art. 141 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 144 k.p.a. oraz naruszenia prawa poprzez błędne zastosowanie art. 77 § 2 k.p.a.
Dodatkowo, wykładnia systemowa przepisów ustawy Prawo budowlane wskazuje, że zażalenie inwestora w trakcie postępowania legalizacyjnego dotyczyć może wyłącznie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Kluczowe zdanie wyrażające dopuszczalność skorzystania ze środka zaskarżenia zostało zawarte w art. 48 ust. 2 pr.bud., a nie w art. 48 ust. 3 pr.bud. Jest to zrozumiałe i przekonywujące rozwiązanie, gdyż to postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych stanowi istotną ingerencję w działanie inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej. Natomiast, przewidziana w art. 48 ust. 3 pr.bud. możliwość nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów dotyczy już dalszego etapu prowadzenia postępowania legalizacyjnego w związku z art. 48 ust. 1 pr.bud. Należy też zauważyć, że przepis dopuszczający zażalenie jest zawarty w art. 48 ust. 2, a nie po art. 48 ust. 2 i ust. 3 pr.bud. Wykładnia systemowa (a ściśle: systematyczna, argumentum a rubrica) wskazują potrzebę rozdzielenia rozstrzygnięcia na podstawie art. 48 ust. 2 i rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 48 ust. 3 pr.bud.
Odrzucenie przez ustawodawcę możliwości zaskarżenia postanowienia organu nadzoru budowlanego w przedmiocie przedstawienia przez inwestora określonych dokumentów znajduje również uzasadnienie o charakterze funkcjonalnym. Obowiązek przedłożenia dokumentów wskazanych przez organ zgodnie z art. 48 ust. 3 pr.bud. ma bowiem służyć doprowadzeniu do zgodności z prawem obiektu realizowanego przez inwestora. Taki obowiązek może być zakwestionowany przez inwestora zgodnie z art. 142 k.p.a., gdyby organ uznał niemożliwość legalizacji i nałożył na inwestora obowiązek rozbiórki kwestionowanego obiektu w myśl art. 48 ust. 1 pr.bud. Jeśli natomiast postępowanie legalizacyjne zakończy się zatwierdzeniem projektu budowlanego, wówczas podważanie postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia dokumentów byłoby bezcelowe.
Z wymienionych względów, zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 48 ust. 2 i ust. 3 pr.bud. przez ich niezastosowanie.
W przedstawionym stanie prawnym art. 77 § 2 k.p.a. należy zatem uznać za wyznaczający reguły postępowania organu, a ściśle rzecz biorąc kompetencje organu, niezależnie od materialnoprawnych regulacji znajdujących zastosowanie w danej sprawie. Dlatego też należy powrócić do pytania, czy rozstrzygnięcie organu na podstawie art. 77 § 2 k.p.a. może być przedmiotem zaskarżenia w drodze zażalenia.
W tym zakresie Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, że stanowisko [...] WINB jest prawidłowe. Zgodnie z art. 141 k.p.a. postanowienie może bowiem być zaskarżone tylko, jeśli możliwość taka została bezpośrednio wskazana w przepisach k.p.a. lub w przepisach prawa materialnego. Wszystkie inne postanowienia są niezaskarżalne. Zażalenie na postanowienie przysługuje zatem w wypadkach przewidzianych w k.p.a., a mianowicie art. 31 § 2, art. 59 § 1, art. 61 § 2, art. 66 § 3, art. 74 § 2, art. 88 § 1 i 2, art. 96, art. 101 § 3, art. 106 § 5, art. 108 § 2, art. 113 § 3, art. 119 § 1, art. 122f § 2, art. 149 § 4, art. 152 § 2, art. 159 § 2, art. 261 § 3, art. 264 § 2 oraz art. 219.
Niewątpliwie zatem art. 77 § 2 k.p.a. nie znajduje się wśród przepisów, co do których przyjęto wyjątek od ogólnej zasady, że zażalenie na postanowienie jest niedopuszczalne. Jednocześnie, jak wskazano wyżej, w przepisach prawa materialnego nie można znaleźć normy, która dopuszczałaby zażalenie od postanowienia wydanego na podstawie art. 77 § 2 k.p.a.
Zasady tej nie kwestionowała również skarżąca. Jak wskazano bowiem w części pierwszej uzasadnienia, skarżąca nie kwestionowała bowiem jednoznacznych pouczeń o niedopuszczalności zażalenia na postanowienia wydane przez PINB na podstawie art. 48 ust. 3 pr.bud. oraz bezpośrednio na podstawie art. 77 § 2 k.p.a. Oba wymienione postanowienia, tj. pierwsze z [...] listopada 2016 r. nr [...] oraz drugie – z [...] grudnia 2016 r. nr [...] skarżąca wykonywała zgodnie z ich treścią. Dopiero w przypadku postanowienia PINB z [...] maja 2020 r. Nr [...] skarżąca przyjęła odmienne stanowisko.
W związku z ww. okolicznościami zaskarżone postanowienie [...] WINB należało uznać za zgodne z prawem.
11. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.