VII SA/Wa 193/05

VII SA/Wa 193/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Mariola Kowalska. /przewodniczący/
Wojciech Mazur /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] W. postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. nr [...], na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na K. Z. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 11.720,00 zł. za niedopełnienie obowiązku rozbiórki dobudowanego do istniejącej altanki od strony północnej pomieszczenia o wymiarach 3,80 m. x 3,40 m. wraz z werandą o wymiarach 3,30 m. x 2,40 m. i drewnianą komórką o wymiarach 1,30 m. x 3,30 m., usytuowanego na terenie działki nr [...] Pracowniczych Ogrodów Działkowych im. [...] w W.. Obowiązek ten wynikał z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. W. z dnia [...]listopada 2001 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę wskazanego pomieszczenia wraz z werandą i pomieszczeniem gospodarczym. Organ nie wyjaśnił szczegółowych motywów swego rozstrzygnięcia, rezygnując z jego uzasadnienia.
Po rozpatrzeniu zażalenia K. Z., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu podał, że nakaz rozbiórki wynikał z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. W. z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] oraz wskazał, że w protokole oględzin nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] W. ustalił, iż obowiązek nałożony tą decyzją nie został wykonany. Z tych przyczyn w dniu [...] maja 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] W. wydał upomnienie nr [...] wzywające do wykonania obowiązku, a następnie wystawił tytuł wykonawczy z dnia [...] października 2003 r. nr [...] i wydał zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ odwoławczy podkreślił, że w jego ocenie wysokość grzywny została wyliczona prawidłowo. W odniesieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu stwierdził, iż chociaż zobowiązana podnosi, że wykonała nałożone na nią obowiązki już w 2002 r., twierdzenie to nie jest zgodne z dokonanymi w terenie ustaleniami zawartymi w protokole z dnia [...] lipca 2003 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. Z. podnosząc, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w oparciu o istniejący stan faktyczny, a podstawa naliczania należności finansowej była wadliwa. Skarżąca nadmieniła, iż wykonała wszystkie postanowienia nałożone przez organ wojewódzki oraz podała, że obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie, jest altanką wraz z werandą i jako usytuowany na terenie Pracowniczego Ogrodu Działkowego [...] W.-M. podlega przepisom ustawy z dnia 6 maja 1981 r. - o pracowniczych ogrodach działkowych.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że lokalizacja samowoli budowlanej na terenie pracowniczego ogrodu działkowego nie wyłącza stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a decyzja rozbiórkowa nie została wykonana - wbrew stanowisku, które zostało przedstawione w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego orzekły o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w oparciu o art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis wskazanego artykułu ma zastosowanie jedynie w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, a zatem - obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, wydzielonego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadającego fundamenty i dach, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Do obiektów budowlanych lub ich części, których rozbiórkę nakazano, a które nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przy nakładaniu grzywny w celu przymuszenia nie można stosować przepisu art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek, należy stosować przepisy art. 121 § 2, 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2002 r. Sygn. akt IV SA 122/01).
Postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczyło pomieszczenia dobudowanego do istniejącej altanki wraz z werandą i drewnianą komórką. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez skarżącą do protokołu na rozprawie w dniu [...] stycznia 2006 r., komórka została rozebrana, a weranda jest zadaszona i posiada tylko jedną ścianę z dykty. Obiekt budowlany o tak opisanej konstrukcji nie stanowi natomiast budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.
Stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z oczywistym naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Kontrolując i oceniając legalność tych rozstrzygnięć, a więc ich zgodność z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, Sąd wskazuje, iż organy administracji publicznej są zobowiązane do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Tylko bowiem kompletny materiał dowodowy stanowi gwarancję wydania zgodnego z prawem, zasadnego i celowego rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 107 § 3 Kpa organy administracji publicznej są zobowiązane wskazać w uzasadnieniu swych rozstrzygnięć fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej.
W przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego powinny w szczególności dokładnie wyjaśnić powierzchnię i charakter werandy, gdyż ustalenia te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Szczegółowy opis obiektu budowlanego, którego dotyczy nakaz rozbiórki, jest zawarty jedynie w protokole oględzin z dnia [...] maja 2001 r. nr [...]. Charakterystyka tego obiektu podana w protokole oględzin z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] jest lakoniczna i ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że dobudowane pomieszczenie wraz z werandą i pomieszczeniem gospodarczym istnieje. A zatem, stanowisko zaprezentowane przez skarżącą na rozprawie w dniu [...] stycznia 2006 r., w związku z argumentacją zawartą w skardze oraz zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wymaga przeprowadzenia przez organ ponownie rozpoznający sprawę postępowania wyjaśniającego we wskazanym zakresie. Ujawnione naruszenie przepisów prawa procesowego musi więc skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je orzeczenia organu I instancji.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Na mocy art. 152 wskazanej ustawy zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zwrotu kosztów postępowania sądowego nie zasądzono, zgodnie z art. 210 cytowanej ustawy.