VII SA/Wa 1902/06

VII SA/Wa 1902/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Kuśmirek
Krystyna Tomaszewska /przewodniczący/
Mariola Kowalska. /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2007 roku sprawy ze skargi H. i T. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku
Uzasadnienie
Sygnatura akt VII SA/Wa 1902/06
UZASADNIENIE
Wojewoda O., decyzją z dnia [...] maja 2006r. znak: [...], działając na podstawie art. 157 § 1 - 3 Kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpoznaniu wniosku H. i T. K., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty K. z dnia [...] czerwca 2000r. udzielającej B. i D. G. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne w K. przy ul. P. na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami [...].
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie na obowiązki lub prawa właściciela nieruchomości tj. H. i T. K., w związku z tym uznał, że żądanie stwierdzenia nieważności nie opiera się na interesie prawnym lub obowiązku wnioskujących.
Ponadto organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, a zatem nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. W związku z tym organ uznał, że wnioskodawcy nie byli stronami postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, co oznacza, że nie mają prawa do złożenia skutecznego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odwołanie od decyzji Wojewody O. złożyli H. i T. K..
Skarżący zarzucili organowi, że "nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko funkcjonowania zakładu, który produkuje z odpadów zaliczanych do toksycznych - polichlorku winylu PCV i plastyfikatorów."
Ponadto H. i T. K. twierdzą, że zmiana funkcji obiektów na nieruchomości z hal magazynowych na produkcyjne wymaga pozwolenia na budowę, odpowiednich pozwoleń sanepidu, decyzji o warunkach
zabudowy i powinna być zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem skarżących Wojewoda O. nie odniósł się do tego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania H. i T. K., decyzją z dnia [...] lipca 2006r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że działka skarżących nie leży w terenie wyznaczonym w otoczeniu przedmiotowej hali magazynowej, a zatem wnioskodawcy nie mają przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] czerwca 2000r.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego aby uznać daną osobę za stronę postępowania, osoba ta musi legitymować się prawem do terenu znajdującego się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu w rozumieniu art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał jednocześnie, iż na podstawie § 2 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska , zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz.U. z 1998r. Nr 93, poz. 589) przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. i T. K.. Skarżący zarzucili naruszenie prawa proceduralnego:
-art. 81 i 10 Kpa przez brak możliwości udziału strony w postępowaniu i zapoznania się z dokumentami stanowiącymi podstawę wydania decyzji,
-art. 77 i 80 Kpa przez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego o rozpatrzenia go całościowo,
-art. 107 Kpa, gdyż zdaniem skarżących brak jest podstawy prawnej wydanej decyzji.
-art. 28 Kpa, przez wadliwe przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie są stroną, bez wyjaśnienia czy mają interes prawny.
Skarżący wskazują także na naruszenie prawa materialnego tj. art., art.21, art.7, art. 5, art. 74, i art. 30 Konstytucji, a także art. 222, 144 i 140 Kodeksu Cywilnego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 Kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Przepisy art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego określają zakres administracyjnego postępowania dowodowego oraz sposób działania organu, który ma doprowadzić do wyjaśnienia sprawy w stopniu umożliwiającym wydanie przez organ prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 Kpa.
W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie poczynił żadnych ustaleń, które pozwoliłyby na przyjęcie stanowiska wyrażonego w
uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że osoby składające wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] czerwca 2000r. nie posiadają interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Jest to o tyle istotne, że organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję przyjął odmienny od organu I instancji stan prawny sprawy.
Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska wymienionych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowiska tych inwestycji (Dz.U. z 1998r., Nr 93, poz. 589).
Wskazać należy, iż przyjmując takie stanowisko, na organie odwoławczym ciążył obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy zmiana sposobu użytkowania obiektów budowlanych, o której jest mowa w decyzji Starosty K. oraz fakt, iż przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących mieć wpływ na środowisko, wpływa na zasięg oddziaływania tej inwestycji w takim stopniu, że krąg podmiotów uprawnionych do działania w tej sprawie/ stron postępowania/ może nie być ograniczony, jak przyjęły to organy administracji w postępowaniu zakończonym decyzją o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego, tylko do najbliższego sąsiedztwa obiektu pogarszającego stan środowiska. Bez przeprowadzenia postępowania w takim zakresie nie można wykluczyć że krąg osób, którym można byłoby przypisać interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest znacznie szerszy, i być może obejmuje również wnoszących skargę.
Reasumując należy wskazać, że organy administracji nie wyjaśniły w toku postępowania administracyjnego wszystkich okoliczności sprawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy odniosą się do przedstawionych rozważań i dokonają ustaleń w oparciu o art. 7 i 77 Kpa.
Ujawnione wady, tj. naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia powodują uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt 2 wyroku.