VII SA/Wa 1900/18

VII SA/Wa 1900/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Renata Nawrot
Wojciech Sawczuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2256/19 - Wyrok NSA z 2022-10-18
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art.156  1 pkt 2 kpa w zw. z art. 35 ust.1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skarg S. J. i M. J. oraz Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] oraz [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., znak [...], [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu - w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 66/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2776/15 - odwołania Gminy [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...]lipca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę amfiteatru na działce nr ew. [...]w [...], w pozostałej części uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]września 2013 r., Nr [...].
Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg:
Starosta [...], decyzją z dnia [...].09.2013 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rewitalizacji [...]wraz z budową amfiteatru (wraz z instalacjami) na działkach nr ewid. [...](k.m.14) położonych w [...], [...].
W związku z wnioskiem M. i S. J. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., stwierdził jej nieważność. Natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], uchylił po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...] zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
Po rozpatrzeniu skargi M. i S. J., wyrokiem z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2776/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., znak: [...]., zaś po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wyrokiem z dnia 2 listopada 2017 r, sygn. akt II OSK 66/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro "na nieruchomości skarżących znajduje się budynek, w którym - co niesporne - prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca m. in. na usłudze hotelarskiej, to z uwagi na rodzaj obiektu objętego źródłowym pozwoleniem na budowę - amfiteatr mający służyć prowadzeniu tzw. imprez plenerowych dla dużej ilości osób, M. J. i S. J. byli uprawnienia do domagania się sprawdzenia legalności pozwolenia na budowę, skoro budynek z pomieszczenia przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości, do których niewątpliwie należą hałas i drgania".
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stwierdził, że działki inwestycyjne objęte są zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2005 r., Nr [...]. Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem [...] (działka nr ew. [...]) oraz symbolem [...] - droga dojazdowa (działka [...]). Ustalenia ww. planu miejscowego miasta [...] nie dopuszczają realizacji na działce terenie [...] inwestycji w postaci amfiteatru. Zgodnie z § 16 ust. 102 pkt 4 i 6 dla ww. terenu ustala się zakaz zabudowy oraz nakazuje się rehabilitacje posadzki placu oraz wyposażenie terenu w obiekty małej architektury. Zgodnie natomiast z § 16 ust. 102 pkt 3 dopuszcza się lokalizację obiektów małej architektury, urządzeń zabawowych dla dzieci, wytyczanie utwardzonych ścieżek dla pieszych, plenerowych obiektów handlowych na potrzeby imprez masowych.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego (projekt budowlany - konstrukcja obiektu str. 47 i 48) wynika, iż w skład projektowanego amfiteatru wchodzą trybuna mieszcząca ok. 140 osób, ściany oporowe, schody zewnętrzne. Trybuna to konstrukcja żelbetowa posadowiona bezpośrednio na gruncie. Fundamenty zaprojektowano jako ławy żelbetowe wys. 35 cm, szer. 40 cm, posadowione na zmiennej głębokości od poz. -1,10 m p.p. "zera" obiektu=404,90 m n.p.m. do poz -0,25 p.p. "zera" obiektu = 405,75 m n.p.m. Ściany fundamentowe zostały zaprojektowane jako żelbetowe o grubości 20 cm oraz 25 cm. Płytę skośną trybun zaprojektowano jako żelbetową grubości 20 cm oraz 15 cm. Ściany oporowe zaprojektowano jako ścianę oporową masywną o konstrukcji żelbetowej monolitycznej o szerokości podstawy 50 cm. Ściany posadowione są na zmiennej głębokości od poz. -2,35 p.p. "zera" obiektu = 403,65 m n.p.m. do poz. -0,25 m p.p. "zera" obiektu= 405,75 m n.p.m. Schody zewnętrzne to konstrukcja żelbetowa monolityczna. Biegi schodów zaprojektowano grubości 15 cm natomiast ściany fundamentowe zaprojektowano grubości 20 cm.
W ocenie GINB przedmiotowy amfiteatr nie stanowi obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego z uwagi na jego wielkość.
W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę amfiteatru została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 16 ust. 102 pkt 4 i 6 uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] Organ zauważył, że udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji wbrew ograniczeniom zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, stanowi wyraz niewypełnienia podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania wprowadzające obowiązek zgodności zaprojektowanej inwestycji z warunkami, na jakich może być ona realizowana, winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one przestrzeganie zasad ochrony środowiska i ładu przestrzennego. W zakresie skutków społeczno-gospodarczych kwestionowanej inwestycji GINB zwrócił uwagę na okoliczność, że w następstwie stwierdzonego uchybienia z całą pewnością pogorszy się jakość życia osób zamieszkujących nieruchomości sąsiadujące bezpośrednio z działką inwestycyjną m. in. poprzez zwiększenie hałasu, naruszenie ładu przestrzennego.
Zdaniem GINB w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, ponieważ inwestor dołączył do projektu oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr ew. [...] i [...] na cele budowlane, zaś z uwagi na zaplanowanie spornej inwestycji na nieruchomościach położonych na obszarze objętym planem miejscowym, nie było wymagane uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Kontrolując inwestycję pod względem zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno – budowlanymi organ odwoławczy uznał, że nie niesie ona za sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów na działce o nr ew. [...] o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm). Poziom terenu na działce nr ew. [...] wynosi około 406 m n.p.m., natomiast wysokość zaprojektowanego wzdłuż granicy z tą działką muru sięga poziomu 408,30 m n.p.m. (mapa do celów projektowych, projekt budowlany tom II, s. 3, przekrój B-B - projekt budowlany tom I, s. 41). Mając na uwadze, że projektowany mur znajduje się w odległości 4,25 m od budynku na działce nr ew. [...] (projekt zagospodarowania terenu) oraz fakt, że obowiązujące przepisy wymagają zachowania odległości 4 m od granicy dla ścian z otworami okiennymi, przedmiotowa inwestycja nie ogranicza w sposób sprzeczny z przepisami prawa dostępu naturalnego światła do pomieszczeń w budynku na działce nr ew. [...].
Wskazał również, że dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do M. i S. J. (przepis § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Jak wynika z projektu budowlanego (str. 16, tom I) wody opadowe z terenu inwestycji odprowadzone będą do projektowanego zbiornika szczelnego na wodę deszczową zlokalizowanego na terenie inwestycji. Przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości wnioskodawców dostępu do drogi publicznej (do budynku na działce sąsiedniej istnieje wjazd z drogi [...]) oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja).Wobec tego nie zachodzi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zatwierdzony projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenie, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Konkludując organ stwierdził, że decyzji Starosty [...] z dnia [...]września 2013 r. nie jest ona obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M.i S. J. oraz Gmina [...].
M. i S. J. zarzucili organowi naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w części i orzeczenie w tej części co do istoty sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i utrzymania tej decyzji w całości w mocy wobec stwierdzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż co najmniej jeden obiekt objęty decyzją Starosty [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Gminie [...], a mający wchodzić w skład części inwestycji dotyczącej rewitalizacji [...], stanowi mur, a w konsekwencji narusza prawo materialne to jest art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 16 ust. 102 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2005 r., Nr [...]).
- art. 8, 77 § 1, 80 k.p.a., polegające na:
• nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w konsekwencji oparciu decyzji na błędnie ustalonych okolicznościach i wadliwie przeprowadzonej ocenie postępowania dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że część inwestycji a dotycząca rewitalizacji [...], nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...] i błędnego stwierdzenia przez Organ, że decyzja Starosty [...] z dnia [...]września 2013 r. w części nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
• błędnym ustaleniu, że inwestycja polegająca na rewitalizacji [...]i budowie amfiteatru stanowią więcej niż jeden obiekt, a każdy z nich może funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem według art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, podczas gdy inwestycja ta stanowi jedno zamierzenie budowlane,
• błędnym ustaleniu, że inwestycja nie narusza przepisów w szczególności techniczno- budowlanych, a zatem jak przyjął Organ, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie odprowadzania wód opadowych z terenu tej inwestycji
- art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji bez należytego wyjaśnienia jej podstawy faktycznej w odniesieniu do zaskarżonej części rozstrzygnięcia.
Decyzja Starosty [...] w zakresie, w którym nie stwierdzono jej nieważności, przewiduje budowę muru, co zdaniem skarżących jest sprzeczne z § 16 ust. 102 pkt 4 planu miejscowego, gdyż na terenie inwestycji ustalony został zakaz zabudowy.
Skarżący zarzucili organowi nie dokonanie kwalifikacji pozostałych elementów inwestycji takich jak ogrodzenia, konstrukcje oporowe, budowla ziemna (np. podwyższenie terenu, formowanie i usunięcie części skarpy wraz z budową nowych schodów), pod kątem ich zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście zakazu zabudowy ale i w kontekście możliwości uznania ich za rehabilitację posadzki.
W skardze podniesiono, że trudno uznać, iż inwestycja polegająca na rewitalizacji [...]i budowie amfiteatru stanowią więcej niż jeden obiekt, a każdy z nich może funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem według art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.
W zakresie oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżących wskazali oni, że usunięcie skarpy zabezpieczającej konstrukcję ich budynku (objętego ochroną konserwatorską) przed przemieszczeniami poziomymi i ewentualnym osunięciem poprzez niwelację terenu stanowi poważne zagrożenie dla tego obiektu a samo zjawisko osuwania gruntu może być potęgowane przez zmiękczenie gruntu na skutek ulew, co wyraźnie wskazał w ekspertyzie stanu technicznego i ocenie przydatności do użytkowania mgr. K. G. już w listopadzie 2014 r. (w aktach sprawy). Od tego czasu Gmina [...] nie podjęła żadnych działań mimo doręczenia jej treści tego dokumentu.
Gmina [...] zaskarżyła decyzję GINB w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015r.domagajac się jej uchylenia w tej części oraz uchylenia decyzji organu I instancji w całości.
W części zaskarżonej zarzucono organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej Gminy przepisy miejscowego planu należy odczytywać łącznie z § 13 pkt 4 tego aktu dotyczącym tego samego obszaru, który stanowi o możliwości rehabilitacji placu [...] jako historycznego ryneczku [...] w celu przywrócenia terenowi charakteru placu z możliwością organizowania plenerowych imprez handlowych i kulturalnych.
Zdaniem skarżącej inwestycja objęta pozwoleniem na budowę spełnia kryteria wynikające z § 13 pkt 4 oraz § 16 ust 102 pkt 3 i 6 planu miejscowego, a budowa amfiteatru wymuszona topografia terenu wpisuje się w formę placu i stanowi element zaaranżowania posadzki, polegającej na odpowiednim ukształtowaniu poprzez wykorzystanie różnic w poziomie terenu.
Na rozprawie w dniu 6 marca 2019r. Sąd na podstawie art.111§ 1 zarządził połączenie spraw o sygn. akt VII SA/Wa 1900/18 i VII SA/Wa 1976/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn.akt VII SA/Wa 1900/18.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem skarg wywiedzionych do tutejszego Sądu jest reformatoryjna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]lipca 2015 r., znak: [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę amfiteatru na działce nr ew. [...]w [...], w pozostałej części uchylająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., Nr [...].
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, przede wszystkim zaznaczyć trzeba, iż wydana ona została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności.
Tego rodzaju postępowanie ma charakter nadzwyczajny i jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań, albowiem ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), weryfikuje kwestionowany akt administracyjny. Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 2095/06, Lex Nr 299851), w którym Sąd przyjął, iż "Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego". Zatem, organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzorczym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, gdyż rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź braku - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. W omawianym postępowaniu organ nadzoru ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości natury procesowej, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się -co należy w tym miejscu podkreślić- na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym.
Wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Dla dokonania oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, rozstrzygający jest stan prawa, który obowiązywał w dniu wydania tej decyzji.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję uznał, iż prawa ona nie narusza.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony œśrodowiska.
Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...]września 2005 r. (Dz. U. Woj. [...]. z 2005 r., Nr [...], poz. [...]), wynika, że działka nr [...] ( inwestycyjna) położona jest na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem [...], tj. teren urządzonej zieleni parkowej, dla którego zgodnie z § 16 ust. 102 ww. uchwały:
1) sieci uzbrojenia podziemnego i nadziemnego należy prowadzić skrajem terenu, zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami;
2) uzupełniające nasadzenia zieleni w granicach terenu należy wprowadzać w sposób nie naruszający istniejących wartości œśrodowiska przyrodniczego;
3) dopuszcza się lokalizację obiektów małej architektury, urządzeń zabawowych dla dzieci, wytyczanie utwardzonych œścieżek dla pieszych, plenerowych obiektów handlowych na potrzeby imprez masowych;
4) ustała się zakaz zabudowy;
5) dopuszcza się likwidacje istniejących budynków;
6) nakazuje się rehabilitacje posadzki placu oraz wyposażenie terenu w obiekty małej architektury.
Z zatwierdzonej decyzją Starosty [...] decyzja Nr [...] z [...] września 2013r. dokumentacji projektowej wynika ,że przedmiotowa inwestycja obejmuje rewitalizację [...]wraz z budową amfiteatru o powierzchni 255 m2. Przedmiotowy amfiteatr zaprojektowano w północno-wschodnim narożniku, tj. od północnej strony w granicy z działką skarżących M. i S. J.- o długościach boków wynoszących: 24,48 m od strony działki nr [...] (droga) i 17,17 m od strony działki nr [...] (działki skarżących).
W skład projektowanego amfiteatru wchodzą: trybuna mieszcząca 139 osób, ściany oporowe i schody zewnętrzne.
Trybuna to konstrukcja żelbetowa, posadowiona bezpośrednio na gruncie. Fundamenty trybuny zaprojektowano jako żelbetowe o wys. 35 cm i szer. 40 cm, posadowione na zmiennej głębokości od poz. -1,10 m p.p."zero" obiektu do -0,25 m p.p."zero" obiektu. Ściany fundamentowe zostały zaprojektowane jako żelbetowe o gr. 20 cm i 25 cm. Płytę skośną trybun zaprojektowano jako płytę żelbetową dwukierunkowo zbrojoną o gr. 20 cm i 15 cm. Ściany oporowe zaprojektowano jako œścianę oporową masywną o konstrukcji żelbetowej monolitycznej o szer. 50 cm. Natomiast dla pokonania różnic wysokości zaprojektowano schody zewnętrzne (terenowe) o konstrukcji żelbetowej monolitycznej ze œścianami fundamentowymi o gr. 20 cm.
Należy podzielić twierdzenia organów obu instancji, że przedmiotowa inwestycja obejmująca budowę amfiteatru o powierzchni 255 m2 (wymiary: 24,48 m x 17,17 m), ze względu na jej żelbetową konstrukcję, gabaryty oraz głębokość posadowienia nie może zostać zaliczona do obiektów małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, do których ustawodawca zaliczył przede wszystkim obiekty niewielkie, w szczególności obiekty kultu religijnego: kapliczki, krzyże, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, a także użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.
Okoliczności tej zdaje się nie kwestionować również skarżąca Gmina [...].
Mając na uwadze jednoznaczny zakaz zabudowy na przedmiotowym obszarze (poza obiektami małej architektury) wynikający z miejscowego planu , za całkowicie uzasadnione należy uznać twierdzenia organu odwoławczego o rażącej sprzeczności pozwolenia na budowę obiektu budowlanego jaki jest amfiteatr z prawem miejscowym.
Przy czym na uwagę zasługuje, wbrew zarzutom skargi Gminy [...], że sam projektant zarówno w części opisowej projektu jak i jej części rysunkowej rozróżnia rewitalizację [...] (wraz) z budową amfiteatru. Projektant nie traktuje także budowy amfiteatru jako obiektu małej architektury skoro projekt przewiduje takie obiekty: ławki betonowe, ławki drewniano- betonowe z oparciem, huśtawki dla dzieci.
Niczym nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącej, zwłaszcza z punktu widzenia projektu i przepisów budowlanych , że budowa znacznego obiektu budowlanego stanowi element rehabilitacji samego placu bez jego zabudowy. Sam fakt, że amfiteatr został wkomponowany w przestrzeń placu i wymuszony topografią terenu nie pozbawia go kwalifikacji zabudowy sprzecznej z miejscowym planem, a jego realizacja nie mieści się w pojęciu " rehabilitacji posadzki".
Powyższa ocena , zasługująca na aprobatę Sądu, wbrew zarzutom skargi Gminy, nie pozostaje w sprzeczności z zapisami § 13 pkt 3 miejscowego planu które przewidują jako podstawową funkcję przedmiotowego terenu- urządzenie placu z możliwością organizowania plenerowych imprez handlowych i kulturalnych z zachowaniem funkcji terenu urządzonej zieleni parkowej.
Uchwałodawca tworząc plan zakładał realizację tej funkcji bez prawa zabudowy terenu, czemu dał precyzyjnie wyraz w zapisach planu.
Zatem zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W niniejszej sprawie niewątpliwie zasadnie stwierdzono, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej amfiteatru stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, albowiem w sposób oczywiście sprzeczny z prawem miejscowym zezwolono na wybudowanie amfiteatru na terenie objętym zakazem takiej zabudowy. Przy czym Sąd podziela stanowisko organu ,że decyzja ta wywołała nieakceptowalne skutki prawne, bowiem akceptuje naruszenie ładu przestrzennego określonego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym na Gminie spoczywa obowiązek szczególnej staranności przestrzegania prawa miejscowego.
Nie zasługują także na aprobatę zarzuty skargi M. i S. J., bowiem w pozostałym zakresie projekt budowlany nie narusza przepisów Prawa budowlanego , przede wszystkim art. 32 ust 4 pkt 2 oraz art. 35 ust 1 pkt 1 tej ustawy a także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm). Projektowany mur znajduje się w odległości 4,25 m od budynku na działce nr ew. [...] (projekt zagospodarowania terenu) zaś przepisy rozporządzenia wymagają zachowania odległości 4 m od granicy dla ścian z otworami okiennymi.
Wbrew zarzutom skargi sam fakt, że zarówno rewitalizacja Placu jak i budowa amfiteatru zostały objęte jednym zamierzeniem inwestycyjnym nie oznacza, że nie mogłyby przedmiotowo stanowić przedmiotu dwóch odrębnych postępowań o udzielenie pozwolenia na budowę, stąd na akceptację zasługuje stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2013r w części.
Przedmiotowa inwestycja , zachowując normy § 13 ust. 1 pkt 1a rozp. nie ogranicza w sposób sprzeczny z przepisami prawa dostępu naturalnego światła do pomieszczeń w budynku na działce nr ew. [...].
Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do M. i S. J. co wypełnia dyspozycję przepisu § 29 rozp. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).
Projekt budowlany zakłada, że wody opadowe z terenu inwestycji odprowadzone będą do projektowanego zbiornika szczelnego na wodę deszczową zlokalizowanego na terenie inwestycji.
Projekt kanalizacji deszczowej przewiduje wykorzystanie naturalnego układu działki umożliwiającego naturalny spływ wód do dwóch odowodnieni liniowych RECYFIX 150 o przekroju 0,0225 m2 przy minimalnym spadku wynoszącym 0,1%, które mają zdolność przejęcia ca 10l/s. Na końcówkach odwodnienia liniowego zaprojektowano studzienki rewizyjne. Nadmiar wód opadowych przewidziano do odprowadzenia przelewem do kanalizacji deszczowej.
Słusznie także organ odwoławczy podnosi, że przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości wnioskodawców dostępu do drogi publicznej (do budynku na działce sąsiedniej istnieje wjazd z drogi [...]) oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja).
Kwestia ewentualnych uszkodzeń budynku skarżących ,podnoszona w skardze jest związana z prawidłowością wykonanych robót budowlanych i nie może być przedmiotem oceny w sprawie niniejszej, a ich weryfikacja leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego.
W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi nadzorczemu zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie.
Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącej.
W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018 ,poz. 1302), należało orzec jak w sentencji i oddalić obie skargi.