VII SA/Wa 1896/21

VII SA/Wa 1896/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-12-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Gierak-Podsiadły
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 455/22 - Wyrok NSA z 2024-11-20
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant ref. stażysta Katarzyna Bińczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") decyzją z [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. W., od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z [...] lipca 2021 r. znak: [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek M. W., nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej, na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. R. w B..
Od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2021 r. M. W., odwołała się do GINB. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania oraz przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, GINB wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] sierpnia 2021 r.
2. Rozpoznając sprawę organ wskazał, że inwestor do wniosku z 29 września 2020 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...]. Przedłożył również decyzję Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2020 r., nr [...], ustalającą dla K. T. warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Budynek mieszkalny jednorodzinny - dwulokalowy jak połowa bliźniaka" na działce o nr ew. [...], obr. B.
Mając powyższe na uwadze GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b. Decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...], nie narusza rażąco warunków zawartych w ww. decyzji Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2020 r., nr [...], znak: [...]. W szczególności nie stwierdzono, aby projektowana inwestycja naruszała rażąco wymogi dotyczące:
- rodzaju inwestycji - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna dwulokalowa w zabudowie bliźniaczej (projektowany - budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy w zabudowie bliźniaczej);
- wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - od 20% do 33% powierzchni terenu (projektowana - powierzchnia zabudowy ma wynosić 96 m2 a powierzchnia działki ma 450 m2 - tj. ok. 21% [na projekcie zagospodarowania terenu błędnie wskazano 19%]);
- udziału powierzchni biologicznie czynnej w zagospodarowaniu powierzchni terenu inwestycji - minimum 25% powierzchni terenu (projektowana - 51 %);
- szerokości elewacji frontowej rozumianej jako cała szerokość budynku od strony obowiązującej linii zabudowy - od 8,8 m do 13,2 m (projektowana szerokość elewacji frontowej: 12 m);
- wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla budynku zlokalizowanego kalenicowo do linii zabudowy - od 3 m do 4 m (projektowana wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 3,53 m);
- kąta nachylenia dachu - od 25° do 35°(projektowany kąt nachylenia dachu: 29° i 35°);
- układu połaci dachu – dwu - lub wielospadowy, dopuszcza się wykonanie lukarn (projektowany: dach dwuspadowy z lukarnami);
- wysokości kalenicy - od 5,5 do 7 m (projektowana wysokość kalenicy - 7 m);
- kierunku głównej kalenicy - równoległy do obowiązującej linii zabudowy (projektowany - kierunek głównej kalenicy równoległy do obowiązującej linii zabudowy).
Inwestycja nie narusza ponadto obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej na załączniku graficznym do ww. decyzji Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2020 r., nr [...], znak: [...].
Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że ww. decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...], nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.
Stosownie do § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. – wg. stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), jeżeli z § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
Stosownie zaś do § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z dokumentacji projektowej wynika, że sporny budynek mieszkalny usytuowano w odległości 3 m od granicy działki o nr ew. [...] (ściana pełna); 5 m od granicy działki drogowej o nr ew. [...] oraz 17,5 m od granicy działki o nr ew [...]. Natomiast od południa projektowany budynek usytuowany został w granicy z działką skarżącej o nr ew. [...] w ten sposób, że będzie przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na tej działce.
Odnosząc się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności, że "nie jest możliwe wybudowanie budynku, którego szerokość będzie wynosiła 8,00 m i który jednocześnie będzie przylegał do budynku mojej mocodawczyni na całej szerokości tj. tak jak zaznaczono na projekcie, gdyż cała szerokość budynku istniejącego wynosi 9,40 m" organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że szerokość elewacji południowej spornego budynku będzie taka sama jak szerokość elewacji budynku znajdującego się na działce o nr ew. [...], do którego będzie przylegać. Zgodnie z tym rysunkiem ściany budynków przylegających do siebie mają 8 m.
Z analizy projektu budowlanego wynika, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji został sporządzony mapie do celów projektowych aktualnej na dzień 17 lipca 2019 r. sporządzonej przez uprawnionego geodetę P. D. Wbrew twierdzeniom wniosku o stwierdzenie nieważności na projekcie zagospodarowania znajduje się pieczęć podpisana z upoważnienia Starosty [...] w dniu 24 lipca 2019 r. poświadczająca, że "niniejszy dokument został opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego", z której wynika, że dniu 24 lipca 2019 r. operat techniczny wpisano do ewidencji materiałów zasobu.
Tym samym nie ma wątpliwości, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony przez uprawnionego geodetę na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Niemniej jednak do wniosku o stwierdzenie nieważności dołączono kopię decyzji Starosty [...] z [...] marca 2004 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ew. [...] w B. oraz kopię mapy sytuacyjno - wysokościowej opatrzonej pieczęcią Starostwa Powiatowego w K. z [...] listopada 2003 r., z której wynika, że ściana budynku na działce o nr ew. [...] usytuowana w granicy z działką o nr ew. [...] ma szerokość
9,40 m.
Mając na uwadze dokumenty przedłożone przez wnioskodawczynię ponownie organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych przyjętej do ewidencji materiałów zasobu w dniu 24 lipca 2019 r., co potwierdza stosowna adnotacja na tej mapie. GINB dodał, że organy nie mogą - co do zasady - kwestionować mocy prawnej mapy pochodzącej od właściwego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej. W przypadku, gdy inwestor spełnia wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz w przepisach wykonawczych, dotyczące sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stwierdza klauzula właściwego organu, nie ma podstaw do tego, by organy administracji architektoniczno-budowlanej podważały treść mapy do celów projektowych i to jedynie w oparciu o twierdzenia strony skarżącej, sprzeciwiającej się realizacji planowanej inwestycji.
Wydając skarżoną decyzję Starosta [...] nie miał podstaw, żeby kwestionować okoliczność, że budynek na działce o nr ew. [...] ma szerokość 8 m tak jak zaznaczono na projekcie zagospodarowania terenu.
GINB wskazał także, że nie można pominąć okoliczności, że wnioskodawczyni brała udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...] i w toku postępowania nie zakwestionowała zaznaczonej przez uprawnionego geodetę szerokości budynku na działce o nr ew. [...].
Tym samym wbrew twierdzeniom wniosku o stwierdzenie nieważności wskazana okoliczność nie stanowi o tym, że decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...], jest niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały. GINB wskazał, że niewykonalność decyzji z przyczyn prawnych mieści się w przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak natomiast wynika z powyższej analizy, nie stwierdzono, aby decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...], została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Z kolei niewykonalność faktyczna decyzji oznacza realną niemożliwość wykonania decyzji i nie stanowią powodu niewykonania decyzji ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe, ani też trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji. Analiza akt sprawy nie wskazuje, aby niewykonalnym było zrealizowanie przedmiotowej inwestycji.
Mając na uwadze całokształt zarzutów GINB wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu ocenie podlega sporne zamierzenie inwestycyjne w jego projektowanym kształcie, które jak wskazano wyżej nie narusza rażąco przepisów prawa. Skoro bowiem organ podstawowy nie miał powodów, aby kwestionować dane przedstawione na mapie do celów projektowych, to okoliczność, że budynek na działce o nr ew. [...] ma inną szerokość nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę. Ubocznie jedynie wskazać należy, że jak wynika z projektu budowlanego projektowany budynek mieszkalny będzie przylegał całą swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce o nr ew. [...], niezależnie od tego czy ma ona 8 m (jak wynika z projektu), czy też 9,40 m (na co wskazują skarżący). Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, sporne zamierzenie inwestycyjne nie narusza rażąco § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, że "Wojewoda [...] mając pełną wiedzę o umorzeniu postępowania w całości przez PINB w K. i tak wskazał na organ nadzoru budowlanego, a powinien ewentualnie wystąpić o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, czego nie uczynił" GINB wyjaśnił, że organ wojewódzki w skarżonej decyzji wskazał wyłącznie, że organ nadzoru budowlanego będzie właściwy w kwestii "doprowadzenia inwestycji do zgodności z przepisami i stanem faktycznym", brak zatem było konieczności wystąpienia z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
Projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W dokumentacji projektowej znajduje się ponadto oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.
Reasumując, organ stwierdził, że w toku niniejszego postępowania nie stwierdzono, aby kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...], była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Z uwagi na powyższe organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2021 r.
3. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję złożyła M. W., wnosząc o:
a) uwzględnienie skargi w całości przez GINB na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez uchylenie własnej decyzji znak: [...] z [...] sierpnia 2021 r.;
b) uchylenie zaskarżonej decyzji GINB znak: [...] z [...] sierpnia 2021 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] znak: [...] z [...] lipca 2021 r. przez WSA w Warszawie, w przypadku nie uwzględnienia skargi przez GINB w trybie autokontroli,
c) zasądzenie od GINB na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania.
Skarżąca stwierdziła, że zaskarżoną decyzją naruszono art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Organy obu instancji popełniły błąd uznając, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla K. T. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej, na działce położonej w B., ul. R., nr ewid. gruntów [...] jest wykonalna, gdy tymczasem w ocenie skarżącej decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Nie jest bowiem możliwe wybudowanie budynku, którego szerokość będzie wynosiła 8 m i który jednocześnie będzie przylegał do budynku skarżącej na całej szerokości tj. tak jak zaznaczono na projekcie, gdyż cała szerokość budynku istniejącego wynosi 9,40 m.
Wskazano także, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji GINB jest w istocie nie na temat. Istota problemu w ogóle nie dotyczy kwestii jakiegokolwiek naruszenia prawa, a już tym bardziej rażącego naruszenia prawa. GINB w sposób całkowicie bezzasadny łączy przesłankę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z przesłanką nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. To, że decyzja nie narusza prawa i to nawet w sposób rażący, wcale nie oznacza, że jest wykonalna i odwrotnie. Potwierdzeniem niewykonalności decyzji jest ocena ustaleń zawartych w projekcie przez organy nadzoru budowlanego (PINB w K. i [...]WINB w P.). Inwestor wykonuje budynek na działce nr [...] o szerokości 8 m, co potwierdza kontrola PINB w K. A zatem wykonuje budynek, który co prawda przylega cały swoją ścianą do budynku istniejącego skarżącej na działce nr [...], ale nie na całej jego szerokości - to jest w taki sposób, jak zaznaczono i opisano w projekcie zagospodarowania dziatki - załącznik nr 4 do żądania z dnia 13 maja 2021 r.
PINB w K. stwierdza, że realizacja budynku o szerokości równej szerokości budynku na działce sąsiedniej spowodowałaby istotne odstępstwo, gdyż rozbieżność o 1,4 m w stosunku do 8 m przekracza dopuszczalne 2 % określone w art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. b p.b. W zaskarżonej decyzji GINB nie zajął stanowiska w kluczowej kwestii, a mianowicie co do tego, jaką szerokość powinien mieć w istocie zaprojektowany budynek 8 m czy 9,40 m i jak stan faktyczny ustalony przez PINB w K. ma się do zapisu zatwierdzonego projektu, że szerokość projektowanego budynku ma być taka sama, jak budynku istniejącego skarżącej.
4. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów wydanych w tzw. trybie nieważnościowym, w których odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej, na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. R. w B.
Przypomnieć trzeba, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Istotą tego postępowania jest ustalenie czy decyzja podlegająca ocenie jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność, czy zatem przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z decyzji badanej wynika. Organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowanym orzeczeniem. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja
Głównym zarzut skarżącego jest związany z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż "decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały", ponieważ "nie jest możliwe wybudowanie budynku, którego szerokość będzie wynosiła 8,00 m i który jednocześnie będzie przylegał do budynku mojej mocodawczy na całej szerokości tj. tak jak zaznaczono na projekcie, gdyż cała szerokość budynku istniejącego wynosi 9,40 m".
Przypomnieć należy, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych jej wykonania, bądź istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. Inaczej rzecz ujmując niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Niewykonalność faktyczna decyzji to natomiast trwała niemożność jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2626/18). Zatem przez niewykonalność rozumie się niewykonalność faktyczną (brak możliwości technicznych wykonania postanowienia) lub prawną (z obowiązujących przepisów wynika nieusuwalna przeszkoda w wykonaniu postanowienia). Niewykonalność decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., musi być rezultatem niesuwalnych przeszkód, a nie trudności choćby bardzo poważnych związanych z jej wykonaniem (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2685/17).
2. Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia:
- inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...] a także przedłożył decyzję Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2020 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji;
- organy zasadnie wskazały, że inwestycja nie naruszała szczegółowo opisanych w decyzjach warunków zabudowy (tj. rodzaju inwestycji, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, udziału powierzchni biologicznie czynnej w zagospodarowaniu powierzchni terenu inwestycji, szerokości elewacji frontowej rozumianej jako cała szerokość budynku od strony obowiązującej linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla budynku zlokalizowanego kalenicowo do linii zabudowy, kąta nachylenia dachu, układu połaci dachu, wysokości kalenicy, kierunku głównej kalenicy, obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej na załączniku graficznym do decyzji Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2020 r.);
- z dokumentacji projektowej wynika, że sporny budynek mieszkalny usytuowano w odległości: 3 m od granicy działki o nr ew. [...] (ściana pełna); 5 m od granicy działki drogowej o nr ew. [...]; 17,5 m od granicy działki o nr ew. [...]; od południa projektowany budynek usytuowany został w granicy z działką skarżącej o nr ew. [...] w ten sposób, że będzie przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na tej działce.
Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że szerokość elewacji południowej spornego budynku będzie taka sama jak szerokość elewacji budynku znajdującego się na działce o nr ew. [...], do którego będzie przylegać. Zgodnie z tym rysunkiem ściany budynków przylegających do siebie mają 8,00 m (zob. Projekt budowlany, rys. nr 3, projekt zagospodarowania, s. 14). Projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został sporządzony na mapie do celów projektowych aktualnej na dzień 17 lipca 2019 r. (zob. Projekt budowlany, rys. nr 3, projekt zagospodarowania, s. 14) sporządzonej przez uprawnionego geodetę P. D. (zob. pieczęcie na projekcie zagospodarowania terenu). Z kolei do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dołączono kopię decyzji Starosty [...] z [...] marca 2004 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ew. [...] w B. oraz kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej opatrzonej pieczęcią Starostwa Powiatowego w K. z [...] listopada 2003 r., z której wynika, że ściana budynku na działce o nr ew. [...] usytuowana w granicy z działką o nr ew. [...] ma szerokość 9,40 m.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zasadnie przyjęto, że organy administracyjne nie mogą kwestionować mocy prawnej takiej mapy pochodzącej od właściwego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej. Nie ma podstaw do tego, by organy administracji architektoniczno-budowlanej podważały treść mapy do celów projektowych i to jedynie w oparciu o twierdzenia strony skarżącej, sprzeciwiającej się realizacji planowanej inwestycji (zob. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 765/18). Wydając skarżoną decyzję Starosta K. nie miał zatem podstaw, żeby kwestionować okoliczność, że budynek na działce o nr ew. [...] ma szerokość 8,00 m tak jak zaznaczono na projekcie zagospodarowania terenu.
3. Podkreślić należy, że wskazana wyżej okoliczność nie stanowi o tym, że decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...], jest niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały.
W ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu zasadnie organy oceniały sporne zamierzenie inwestycyjne w jego projektowanym kształcie, które jak wskazano wyżej nie narusza rażąco przepisów prawa. Skoro bowiem organy nie miał żadnych powodów, aby kwestionować dane przedstawione na mapie do celów projektowych, to okoliczność, że budynek na działce o nr ew. [...] ma inną szerokość (jest szerszy o 1,40 m) nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę.
Jak wynika z projektu budowlanego, projektowany budynek mieszkalny będzie przylegał "całą swoją ścianą" do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce o nr ew. [...], niezależnie od tego czy ma ona 8 m (jak wynika z projektu), czy też 9,40 m (na co wskazują skarżący).
Projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W dokumentacji projektowej znajduje się ponadto oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b.).
Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Ze wskazanego przepisu wynika wiec, że projektowany budynek powinien między innymi "przylegać swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce". To zatem oznacza, że projektowany budynek (ściana o szerokości 8 m) musi w całości przylegać do budynku istniejącego, niezależnie od tego jaki jest w praktyce wymiar tego budynku sąsiedniego. To, że ściana sąsiedniego budynku ma w rzeczywistości 9,40 m nie oznacza, że krótsza ściana 8 metrowa projektowanego budynku nie będzie w "całości" przylegać do budynku istniejącego.
W orzecznictwie wskazuje się, że określenie "przylegania ściany do ściany budynku istniejącej na sąsiedniej działce" należy rozumieć nie jako przyleganie w jakimkolwiek stopniu, ale w takim, w którym cała ściana planowanego budynku przylegać będzie do ściany budynku na działce sąsiedniej (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2095/19).
W ocenie Sądu, skoro w przepisach prawa brak jest wymogów co do wzajemnego stosunku (relacji) wielkości ściany powstającej do istniejącej to dopuszczalne jest sytuowanie w granicy ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych, która nie musi przylegać całą swoją powierzchnią do istniejącej dłuższej ściany budynku sąsiedniego (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 960/09). Powyższy pogląd, na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy, zasługuje na akceptację, tym bardziej, cała ściana (8 m) projektowanego budynku będzie w całości przylegała do budynku sąsiedniego.
4. Reasumując, jak wynika z projektu budowlanego, projektowany budynek mieszkalny będzie przylegał całą swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce o nr ew. [...], niezależnie od tego czy ma ona 8 m (jak wynika z projektu), czy też 9,40 m (na co wskazują skarżący). Taka sytuacja powoduje to, że całkowicie bezzasadne są zarzuty zawarte w skardze. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w tzw. trybie nieważnościowym jest poczynienie ustaleń pod kątem wszystkich wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., gdyż odmowa stwierdzenia nieważności oznacza stwierdzenie przez organ administracji, że akt administracyjny wolny jest od wszelkich wskazanych w przepisie wad kwalifikowanych. Taka też analiza została przez organy przeprowadzona. W szczególności należy wskazać, że zarzut "niewykonalności" decyzji podnoszony w skardze jest całkowicie niezasadny. Decyzja jest "niewykonalna" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Nie stanowią natomiast powodu niewykonalności ani przeszkody ekonomiczne ani finansowe albo też trudności techniczne czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 682/17). Różnice w szerokości sąsiadujących budynków nie oznaczają zatem, że kwestionowana decyzja (pozwolenie na budowę) będzie "niewykonalna" zarówno w sensie faktycznym, jak i prawnym.
5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.