VII SA/Wa 1888/23

VII SA/Wa 1888/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/
Justyna Wtulich-Gruszczyńska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2537/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art.153, art.5 ust.1 pkt 9, art.35 ust.3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska Protokolant: referent stażysta Oliwia Nawrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2024 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości B. sp. z o.o w upadłości z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 20 czerwca 2023 r. nr 450/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
VII SA/Wa 1888/23
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r., Nr 450/OPON/2023, Wojewoda Mazowiecki (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682, dalej: "p.b."), po ponownym rozpatrzeniu odwołań E. i J. M. oraz Z. M. od decyzji Starosty P. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...], Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce B. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem - infrastrukturą naziemną i podziemną, ul. S., dz. nr ew. [...] obręb [...] w P. - uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce B. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem – infrastrukturą naziemną i podziemną, ul. S., dz. nr ew. [...] obręb [...] w P..
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta P., po rozpatrzeniu wniosku B. sp. z o.o., decyzją z [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z infrastrukturą naziemną i podziemną (garażami) na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] przy ul. S. w P.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. i J. M. oraz skarżący. Organ odwoławczy decyzją z 4 maja 2010 r. nr 244/10 uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1188/10 oddalił skargę skarżącego na decyzję organu odwoławczego z 4 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 126/11 oddalił skargę kasacyjną skarżącego od ww. wyroku WSA.
Inwestor (w piśmie z 2 lutego 2012 r.) poinformował m.in. o dokonaniu podziału działki nr ew. [...] obręb [...] w P. na działkę nr ew. [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja oraz na działkę nr ew. [...] - działkę drogową przekazaną miastu P., oznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]. Decyzją z [...] nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania E. i J. M. oraz skarżącego, decyzją z 13 czerwca 2012 r. nr 454/12 uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Organ I instancji decyzją z [...] nr [...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę ww. zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej. Wskazał w uzasadnieniu decyzji, że ustalony obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmuje działkę inwestora - nr ew. [...], a ponadto działkę nr ew. [...] będącą własnością skarżącego, z uwagi na posadowienie projektowanego budynku w ostrej granicy z tą działką oraz działki nr ew. [...], [...] i [...], będące własnością Gminy P.. Organ stwierdził też poprawność i kompletność projektu budowlanego. Podsumowując, organ I instancji wskazał na art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i to, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 tej ustawy zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania E. i J. M. oraz Z. M. od powyższej decyzji organu I instancji z [...], decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z. M. zaskarżył ww. decyzję organu odwoławczego do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.
Następnie organ odwoławczy, orzekając po raz kolejny, decyzją z 16 października 2013 r. nr 545/13 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...], a WSA w Warszawie wyrokiem z 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 oddalił wniesiona na tę decyzję skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej od powyższego wyroku WSA w Warszawie, wyrokiem z 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14, uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję organu odwoławczego z 16 października 2013 r. nr 545/13.
Po raz kolejny rozpatrując sprawę, organ odwoławczy decyzją z 26 października 2016 r. nr 474/1/2016 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] nr [...].
W wyniku skargi na ww. decyzję, wyrokiem z 20 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2898/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. M., który zaskarżył wyrok w całości. NSA rozpoznając powyższą skargę kasacyjną, wyrokiem z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 418/18 od wyroku WSA w Warszawie z 20 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2898/16 uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy po ww. wyroku NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 418/18, Wojewoda Mazowiecki wydał 16 lipca 2019 r. decyzję Nr 635/OPON/2019, którą utrzymał w mocy decyzję Starosty P. Nr [...] z [...] Z tą decyzja nie zgodził się skarżący, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję w całości.
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1853/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego Nr 635/OPON/2019 z dnia 16 lipca 2019 r.
Na skutek powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1853/19, po ponownym rozpatrzeniu odwołań E. i J. M. oraz Z. M. od decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...], Wojewoda Mazowiecki decyzją z 20 czerwca 2023 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce B. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazana co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Wojewoda Mazowiecki wskazał, że biorąc pod uwagę wytyczne Sądów co do zakresu koniecznego do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak i wskazówki interpretacyjne dotyczące tego jak ten stan należy oceniać pod względem prawnym, podkreślić należy, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, na co słusznie zwrócił uwagę Inwestor, winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi.
W ocenie organu, podstawą do analizy zagadnienia dotyczącego zgodności projektu budowlanego z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, przez pryzmat zabudowy działki nr ew. [...] z obrębu [...] w P., są przede wszystkim przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Organ II instancji wyjaśnił, że kluczową kwestią w przedmiotowym postępowaniu było ustalenie czy teren działki inwestycyjnej i działki należącej do odwołującego leży w tzw. zabudowie śródmiejskiej czy też nie. Kwestia ta była badana w toku przedmiotowego postępowania wielokrotnie, zarówno przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jak i przez sądy administracyjne. Jak wielokrotnie podkreśla wnioskodawca w swoich pismach, stosownie do przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 418/18, wyjaśnił w przedmiotowej sprawie, że kluczową kwestią dla oceny możliwości zabudowy sąsiednich nieruchomości jest przede wszystkim problem zacieniania. Pewne konsekwencje w tym zakresie wynikają przede wszystkim z rodzaju zabudowy ustalonej w miejscowym planie, tj. rodzaju śródmiejskiej zabudowy, jaką jest zabudowa pierzejowa.
Wojewoda podkreślił, że jest związany oceną prawną w zakresie kwestii zakwalifikowania zabudowy pierzejowej, jako zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ww. rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującym w dniu złożenia przez B. Sp. z o.o., wniosku o pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, za zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Kwestia zatem, czy planowana zabudowa leży w centrum miasta lub dzielnicy miasta, jest zgoła ocenna, niemniej jednak w przedmiotowej sprawie dokonały jej sądy administracyjne, których rozstrzygnięciami związany jest organ wojewódzki.
Organ podkreślił fakt, że przypisy przejściowe wprowadzające kolejne nowelizacje Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 listopada 2017 r. są tożsame i jednoznacznie wskazują, iż dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia: został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego - stosuje się przepisy dotychczasowe.
Wojewoda Mazowiecki, przechodząc do przedstawionej w toku postępowania odwoławczego analizy przesłaniania wykonanej na zlecenie inwestora, wskazał, iż obszar, na którym projektowane są oba budynki, co zostało już w niniejszej sprawie udowodnione, należy zaliczyć do zabudowy śródmiejskiej, zatem odległości o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mogą zostać zmniejszone o połowę.
W ocenie organu, analiza Inwestora jest dotknięta wadą, która nie pozwala na nadanie jej pełnej mocy dowodowej. Wynika bowiem z niej, że inwestor planuje realizację budynku 6 kondygnacyjnego w głębi działki, a także obniżenie do 6 kondygnacji wysokości budynku zlokalizowanego w pierzei ul S.. Jednakże jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego część projektu budowlanego - budynek ten ma 7 kondygnacji naziemnych, a także obniżenie części budynku od ul. S. następuje do 7 kondygnacji. Kierując się jednak doświadczeniem organu oraz przeciętną wysokością jakie zostały zrealizowane w spornej inwestycji, wysokość przesłania przy uwzględnieniu § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie będzie większa od odległości między budynkami. W powyższej analizie odwołujący się wskazał wysokość przesłaniania bez odjęcia połowy tej odległości. Zatem nawet po dodaniu 3 m (uwzględniając przeciętna wysokość kondygnacji wraz z elementami konstrukcyjnymi), odległości dla zabudowy śródmiejskiej zostaną zachowane. W pierwszym analizowanym fragmencie od strony ul. S., krawędź przesłaniająca ósmej kondygnacji znajdującej się na wysokości 14,63 m oraz 20,71 m (w zależności od projektowanego rozkładu mieszkań i usług) siódmej kondygnacji znajdująca się na wysokości 18, znajduje się 26,30 m oraz 22,4 m w odległości od hipotetycznej zabudowy na działce Odwołującego, dodanie zatem 3 m dla dodatkowej kondygnacji, przy uwzględnieniu § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia nie spowoduje niedozwolonego przesłaniania projektowanej zabudowy.
Pozostałe fragmenty budynku są niższe i zlokalizowane w większych odległościach niż ten od ul. S., zatem uwzględniając wysokości przesłaniania na poziomie 15,35 m oraz 12,35 m oraz 18 m oraz konieczność dodania do tych danych 3m stanowiące wysokość ostatniej kondygnacji, przy uwzględnieniu § 13 ust. 4 rozporządzenia czy możliwość zmniejszenia o połowę odległości przesłaniających (tu między ustalonej na ok. 18 m), nie spowoduje niedozwolonego przesłaniania projektowanej zabudowy.
Przechodząc do analizy przesłaniania, wykonanej na zlecenie Z. M., organ wskazał, że w wyniku wezwania Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 lipca 2022 r. odwołujący przyjął na potrzeby omawianej analizy inny kształt projektowanych budynków, wskazał, iż planuje realizację dwóch budynków o kształcie zbliżonym do inwestycji już istniejącej.
Analiza odwołującego zawiera braki, które uniemożliwiają na tak pełne odniesienie się do wszystkich jej aspektów, jak w przypadku analizy wykonanej na zlecenie Syndyka. Przede wszystkim nie uwzględniono w niej, że na działce inwestycyjnej istnieją dwa budynki o różnych wysokościach. Przekroje wysokości przesłaniającej, w zestawieniu z wysokością przesłania przedstawiają tylko dwa budynki o zbliżonej wysokości. Przekroje te, nie uwzględniają też nieregularnych odległość budynków między sobą. Odwołujący w analizie nie wskazał również, czy na 1 kondygnacji projektowanego budynku planuje realizować usługi, czy też lokale mieszkalne, nie określił także odległości od granicy działki ani też odległości budynków między sobą. Wskazane jest natomiast, że w zależności od fragmentów projektowanego budynku wysokość przesłaniania będzie się wahać między 25,72 m a 18,14 m. Wartości wskazane przez odwołującego są zbliżone do tych wykazanych przez Inwestora. Więc należy przyjąć, że obie analizy przedstawiają podobne parametry. Odwołujący wykazuje na arkuszu załączonej analizy fragmenty budynków, które będą wzajemnie się zacieniały, co w jego opinii uniemożliwi zabudowę jego działki analogicznym budynkiem, jednakże powyższa analiza nie zawiera wariantu, wskazanego w § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, czyli zmniejszenia odległości obiektów przesłaniających o połowę, co zgodnie z jednoznacznym stanowiskiem sadów administracyjnych, jest w przedmiotowej sprawie dozwolone.
Resumując Wojewoda Mazowiecki wskazał. że porównanie obu analiz przesłaniania, mimo błędów i braków przy ich wykonaniu, pozwala na stwierdzenie, że sporny budynek, nie uniemożliwi zabudowy działki sąsiedniej, nawet w kształcie przyjętym przez odwołującego.
Organ II instancji, przechodząc do przedstawionej w toku postępowania odwoławczego analizy nasłonecznienia wykonanej na zlecenie Inwestora, wskazał, iż obszar, na którym projektowane są oba budynki, co zostało już w niniejszej sprawie udowodnione, należy do zabudowy śródmiejskiej, zatem § 60 ust. 3 dopuszcza ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.
Wojewoda wskazał, że na potrzeby wykonania tej analizy, Inwestor przyjął tożsame parametry, jak w przypadku analizy przesłaniania oraz tożsamy kształt dla projektowanego budynku odwołującego się. Przy przyjętych parametrach wynikających z Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego, Nr [...] z 2007 r., poz. [...]), dla terenu [...] 6-8 kondygnacji, z następującymi zastrzeżeniami: a) zabudowa zlokalizowana wzdłuż ul. J. S. 8 kondygnacji, nie więcej niż 30 m od poziomu terenu i na przestrzeni nie większej niż 35 m od południowej linii rozgraniczającej terenu w kierunku północnym oraz nie bliżej niż 20 m od zachodniej linii rozgraniczającej terenu, b) wysokość zabudowy na pozostałej części terenu stopniowo obniżająca się w kierunku północnym do 6 kondygnacji - wysokość zabudowy przy północnej granicy terenu nie więcej niż 18 m.
Działka odwołującego, zgodnie z analizą wykonaną przez inwestora, znajduje się w obszarze zacieniania wybudowanego budynku w godz. od 12:03 do godz. 17:00 Działka ta posiada minimalny czas nasłonecznienia od 7:00 do godz. 17:00. Projektowany budynek znajduje się w obszarze zacieniania dla elewacji zachodnich w godzinach od 13:00 do godz. 17:00 przez istniejącą inwestycję.
Przechodząc do analizy odwołującego, organ wyjaśnił, iż w analizie nie wskazał, czy na 1 kondygnacji projektowanego budynku planuje realizować usługi, czy też lokale mieszkalne, można jednak przypuszczać, że będą one realizowane dopiero od 2 kondygnacji, nie określił także odległości od granicy działki ani też odległości budynków między sobą.
Natomiast analiza rysunków oraz linijki słońca i cienia pozwala ponownie na stwierdzenie, iż analiza nasłonecznienia przedłożona przez odwołującego i inwestora zawierają zbliżone dane, natomiast w obu spełniony jest nominalny czas nasłonecznienia mieszkań w projektowanym budynku w wymiarze większym niż 1,5 godz.
Co istotne w sprawie, polskie przepisy nie precyzują czy czas nasłonecznienia powinien być zapewniony w sposób ciągły. Można stąd wnosić, że ustawodawca dopuszcza spełnienie wymogu jako sumy odrębnych interwałów nasłonecznienia. Wymóg można więc spełnić "łapiąc" pojedynczym oknem częściowo światło wschodnie i zachodnie lub też dwoma różnie zorientowanymi oknami w tym samym pomieszczeniu. Innymi słowy wymóg nasłonecznienia dla danego pomieszczenia należy uznać za spełniony, jeśli suma wszystkich interwałów nasłonecznienia dla jednego pomieszczenia odpowiada normie 90 minut.
Reasumując, w ocenie organu odwoławczego, powyższe analizy pozwalają na stwierdzenie, iż proponowana zabudowa zlokalizowana na terenie zabudowy śródmiejskiej, nie uniemożliwia realizacji projektowanej zabudowy na działce Odwołującego się. Mieszkania jednopokojowe i wielopokojowe zarówno dwu lub wielostronne i jednostronnie będą posiadały wymagany czas nasłonecznienia.
Wojewoda Mazowiecki wskazał także, że brak możliwości zabudowy działki odwołującego nie wynika również z analizy przepisów § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy także zauważyć, że inwestycja należąca do Inwestora nie ogranicza zabudowy działki odwołującego się w oparciu o § 19 ww. rozporządzenia (dotyczący usytuowania miejsc postojowych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Oprócz powyższego stwierdzić należy, iż realizacja spornej inwestycji nie ogranicza możliwości zabudowy z uwagi na warunki ochrony przeciwpożarowej (przepis § 271 i inne, ww. rozporządzenia).
Zdaniem organu II instancji, będąca przedmiotem niniejszego postępowania inwestycja nie uniemożliwia zagospodarowania nieruchomości Z. M.. Szczegółowe rozwiązania projektowe w odniesieniu do działki nr ew. [...] będą ocenione w konkretnym niezależnym postępowaniu dotyczącym działki nr ew. [...] wszczętym na wniosek Z. M..
W uzasadnieniu decyzji, organ wyjaśnił także, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, tylko w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Tym samym, aby zarzut naruszenia uzasadnionych interierów osób trzecich, podniesiony w odwołaniu niósł ze sobą zasadność jego rozpatrywania, powinien być bezpośrednio powiązany z przepisem prawa, który został naruszony przez planowaną inwestycję. Skarżący nie wskazali żadnej normy prawa materialnego, która została naruszona przez planowaną inwestycję, co naruszyłoby ich uzasadniony interes. Na marginesie organ wskazał, iż zasada poszanowania interesów osób trzecich nie oznacza, że interesy tych osób muszą być w pełni zaspokojone, ponieważ powinny być wzięte pod uwagę i traktowane na równi z interesami wszystkich stron postępowania, w tym inwestora. W przedmiotowej sprawie, obok interesu inwestora i odwołującego, należy także uwzględnić interes społeczny i interes innych obywateli, w szczególności osób, które nabyły odrębną własność lokali mieszkalnych w wybudowanym już budynku przy ul. S. w P..
Odnosząc się do drugiej kwestii tj. niezgodności projektowanej inwestycji z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego, Nr [...] z 2007 r., poz. [...]) w zakresie § 5 ust. 8 ustalającego minimalne wskaźniki parkingowe dla zabudowy usługowej Wojewoda Mazowiecki wskazał, iż nie sposób zaakceptować stanowiska przedstawionego przez inwestora jakoby, winno się w przedmiotowej sprawie uwzględniać jedynie powierzchnię usługową, jako podstawę do wyliczenia niezbędnej ilości miejsc postojowych.
Zgodnie z § 5 ust. 8 pkt 1 obowiązującego miejscowego planu "ustala się następujące minimalne wskaźniki parkingowe dla poszczególnych funkcji: 1) dla zabudowy usługowej - 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, dla obiektów o mniejszej powierzchni użytkowej nie mniej niż 2 miejsca parkingowe".
Organ podkreślił, że zaprojektowanie 33 miejsc postojowych, na potrzeby części projektowanego obiektu przeznaczonej na cele usługowe, zajmującej 1977 m2 jest w odniesieniu do wymogów planu miejscowego niewystarczające.
W ocenie organu odwoławczego, argument Inwestora, iż obecnie suma powierzchni użytkowej lokali usługowych po wyłączeniu z nich pomieszczeń pomocniczych wynosi obecnie 1388,87 m2, a nie 1080 m2 (tak jak zostało to pierwotnie opisane w projekcie budowlanym), która nastąpiła w wyniku innych podziałów lokali względem projektu budowlanego oraz iż na tej podstawie Inwestor dokonał wyodrębnienia i stwierdzenia samodzielności lokali usługowych i uzyskał Zaświadczenie Nr [...] z dnia [...], co ma świadczyć o zgodności z planem w zakresie miejsc postojowych jest całkowicie bezzasadny. Organ podkreślił, że wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali nie przesądza w żaden sposób o zgodności inwestycji z miejscowym planem. Nie uszło uwadze organu, że inwestor zaprojektował, zgodnie z własną deklaracją 33 miejsca postojowe uwzględniając powierzchnie usług jako 1080 m2, następnie, zwiększył ją do 1388,87 m2, zwiększając liczbę miejsc postojowych jedynie do 38, nie zaś jak wynika ze sposobu bilansowania miejsc do 42. Nie można zatem przyjąć, iż jest to nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu, ponieważ przekłada się ono ilość wymaganych planem miejsc postojowych.
Organ wyjaśnił, że spółka B. sp. z.o.o. już w 2009 r., składając wniosek o pozwolenie na budowę, miała skonkretyzowany zamierzenie inwestycyjne. Natomiast Z. M. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w dniu 16 marca 2012 r., czyli ponad 2 lata po B. sp. z.o.o.
W dniu składania wniosku przez Z. M. o pozwolenie na budowę, B. dysponował nieostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
W dalszej kolejności należy wskazać, iż B. sp. z o. o. w okresie od 28 września 2012 r. do dnia 26 czerwca 2013 r., dysponował ostateczną decyzją Starosty P. Nr [...] z dnia [...], a następnie w okresie od 16 października 2013 r. do 12 maja 2016 r., do czasu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14.
W tym okresie Z. M. od dnia 22 maja 2013 r., do dnia 19 listopada 2015, legitymował się ostateczną decyzją o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Co istotne w przedmiotowej sprawie, negatywna decyzja dla Z. M. została uchylona dopiero w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wojewoda Mazowiecki wskazał, iż zamierzenie inwestycyjne B., od początku było bardziej zaawansowane. Prawie 2,5 roku wcześniej został opracowany projekt budowlany, który był procedowany przez organy obu instancji. Co więcej obie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla Z. M. zostały oparte o nieuzupełnienie przez Niego dokumentacji projektowej zgodnie z postanowieniami wydanymi na podstawie art. 35 ust. 3 p.b., nie zaś na braku możliwości tej inwestycji z uwagi na realizację zamierzenia przez B. sp. z o.o.
Organ odwoławczy podkreślił także, że zamierzenie inwestycyjne na działce należącej do Z. M., jest możliwe do realizacji, w świetle inwestycji B. sp. z o.o. Co więcej z przedstawionej w toku postępowania odwoławczego analizy nasłonecznienia wykonanej na zlecenie Inwestora, wynika, że projektowana przez niego inwestycja, może powstać w zasadzie w pierwotnym kształcie uwzględniając możliwość zachowania preferencyjnych warunków przesłaniania i zacieniania z uwagi na lokalizację inwestycji w zabudowie śródmiejskiej.
Na koniec swoich rozważań organ wskazał, że inkryminowana decyzja Starosty P. Nr [...] z dnia [...], znak: [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Spółce B. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem - infrastrukturą naziemną i podziemną, ul. S., dz. nr ew. [...] obręb [...] w P., została wydana w sprzeczności z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z § 5 ust. 8 pkt 1 obowiązującego miejscowego planu "ustala się następujące minimalne wskaźniki parkingowe dla poszczególnych funkcji: 1) dla zabudowy usługowej - 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, dla obiektów o mniejszej powierzchni użytkowej nie mniej niż 2 miejsca parkingowe". Inwestor, zaprojektował, zgodnie z własną deklaracją 33 miejsca postojowe uwzględniając powierzchnie usług jako 1080 m2, a następnie, zwiększył ją do 1388,87 m2, zwiększając liczbę miejsc postojowych jedynie do 38, nie zaś jak wynika ze sposobu bilansowania miejsc do 42. Nie sposób zaakceptować stanowiska przedstawionego przez Inwestora jakoby, winno się w przedmiotowej sprawie uwzględniać jedynie powierzchnię usługową jako podstawę do wyliczenia niezbędnej ilości miejsc postojowych.
Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w P., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art 7 k.p.a. przez zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia ' stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również rozstrzygnięcie z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a to w szczególności przez
2) art 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie, a to prowadząc postępowanie w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, jak również bez uzasadnionej przyczyny odstępując od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w szczególności w zakresie wykładni pojęć nieobjętych definicjami legalnymi,
3) art 28 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieokreślenie wszystkich podmiotów będących stroną w postępowaniu przed organem,
4) art 77 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku, by w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a to przez pominięcie okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności iż:
a) Skarżący posiada pozwolenie na użytkowanie zespołu zabudowy mieszkalno - usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem - infrastrukturą naziemną i podziemną, usytuowanego przy ul. W. P. [...] na działce nr ew. [...] obręb [...] w P., stosownie do Decyzji nr [...] z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.,
b) przedmiotowy budynek wzniesiony zgodnie z pozwoleniem na budowę uchylonym zaskarżoną decyzją jest już od dawna zamieszkały i od dawna też własność poszczególnych lokali, zarówno mieszkalnych, jak i usługowych, nie należy do Skarżącego,
c) Spółka P. I. Sp. z o.o. (właściciel lokali użytkowych w przedmiotowym budynku) urządziła dodatkowy parking naziemny na ok. 20 pojazdów poza terenem przedmiotowej inwestycji - na wydzierżawionej części sąsiedniej działki o nr ew. [...] położonej u wlotu ul. P. i rozpatrzenia ich konsekwencji prawnych
5) art 80 k.p.a. przez jego niezastosowanie i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów,
6) art 85 k.p.a. przez jego niezastosowanie, mimo iż w sprawie występują rozbieżności co do stanu faktycznego w zakresie ilości miejsc parkingowych i niewątpliwie zachodzi potrzeba uzasadniająca przeprowadzenie oględzin,
7) art 107 § 3 k.p.a. przez jego niezastosowanie i brak uzasadnienia faktycznego decyzji, w szczególności zawierającego wskazanie faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również brak pełnego uzasadnienia prawnego - z uwagi na przytoczenie tylko części przepisów prawa stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji.
naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art 4 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez naruszenie tzw. swobody budowlanej przez nieuzasadnione uznanie braku zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami prawa,
2) § 5 ust 8 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]") przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotowy projekt budowlany jest sprzeczny z ww. przepisem prawa miejscowego,
3) § 5 ust. 4 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, przez jego niezastosowanie, mimo iż Spółka P. I. Sp. z o.o. (właściciel lokali użytkowych w przedmiotowym budynku) urządziła dodatkowy parking naziemny na ok 20 pojazdów poza terenem przedmiotowej inwestycji -,na wydzierżawionej części sąsiedniej działki o nr ew. [...] położonej u wlotu ul. P.,
4) art 2 Ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece przez jego niezastosowanie i brak prawidłowego ustalenia wszystkich stron postępowania w rozumieniu art 28 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest reformatoryjna decyzja Wojewody Mazowieckiego Nr 450/OPON/2023 z dnia 20 czerwca 2023r., uchylająca decyzję Starosty P. Nr [...] z dnia [...] i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce B. sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem – infrastrukturą naziemną i podziemną, ul. S., dz. nr ew. [...] obręb [...] w P..
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że Wojewoda Mazowiecki rozstrzygał w sprawie w warunkach związania zarówno ocenami prawnymi, dokonanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (w wymienionych w uzasadnieniu faktycznym prawomocnych wyrokach), jak również ww. wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego – w szczególności zaś wyroku NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 418/18. We wszystkich tych wyrokach zostały zawarte wskazania, co do sposobu dalszego postępowania organu w sprawie i wiążące organ oceny prawne.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Pośrednio więc wiążą również strony postępowania administracyjnego, zaś bezpośrednie związanie stron wynika z art. 170 i 171 p.p.s.a. Oznacza to, że przepis o charakterze cogentis zobowiązuje organ do uwzględnienia w ponownym orzekaniu sądowej oceny prawnej i nakazuje mu wykonanie sądowych wskazań dotyczących tego, co musi uczynić przed merytorycznym orzeczeniem. Nie jest rolą organu jakiekolwiek kontestowanie oceny prawnej lub ww. wskazań – organ ma obowiązek się do nich zastosować w pełni.
W ostatnim z wydanych w sprawie orzeczeń, WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 23 stycznia 2020r. uchylając decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 lipca 2019r. nr 635/OPON/2019 utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] nr [...] wyjaśnił, że organ odwoławczy ponownie nie zrealizował wytycznych i zaleceń sformułowanych w wyrokach tutejszego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego czym naruszył art. 153 i 170 p.p.s.a.
I tak w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy został zobowiązany do oceny :
- czy zamierzenia związane z inwestowaniem na sąsiedniej nieruchomości są przyszłe i niepewne, czy też realne, przygotowane, a niemożliwe do realizacji w świetle przedmiotowej inwestycji,
- czy inwestorowi przysługuje bezwzględne pierwszeństwo, nawet wtedy, gdy jego projekt ogranicza, czy też wyklucza zabudowę na działce sąsiedniej zgodną z przepisami, w tym planem zagospodarowania przestrzennego,
- stopień zaawansowania w planach budowlanych sąsiada spornej inwestycji, to jest skarżącego, przez weryfikację twierdzeń skarżącego, że dysponuje projektem budowlanym dla własnego zamierzenia inwestycyjnego i decyzją odmowną na jego realizację w związku z niniejszą inwestycją.
Wyjaśnić także należy, że prawidłowość stanowiska WSA w Warszawie, wyrażonego zarówno w ww. ocenie prawnej, jak i wskazaniach co do dalszego postępowania potwierdził NSA w wyroku z 12 maja 2016 r., sygn. II OSK 2092/14. Sąd II instancji potwierdził, że obowiązkiem organu odwoławczego jest wykonanie wszystkich zaleceń WSA w Warszawie. Co więcej, NSA nakazał Wojewodzie Mazowieckiemu:
- rozważenie stopnia zaawansowania w planach budowlanych sąsiada inwestycji (działki nr [...]) i wzięcie pod uwagę zaawansowanej sąsiedniej inwestycji przy udzielaniu pozwolenia na budowę inwestorowi w zakresie działki nr [...],
- szczegółowe odniesienie się do obowiązujących norm pod kątem rozważenia, czy inwestycja na działce nr [...] narusza uzasadnione interesy osób trzecich, a w tej sprawie także inwestora, który na działce nr [...] planuje inwestycję i ubiegał się o udzielenie pozwolenia na budowę (w tym zakresie NSA wskazał też, ze niektóre elementy zabudowy, w szczególności wysokość zabudowy i dominanty, ewentualnie mogą mieć wpływ dla dwóch różnych, a sąsiadujących bezpośrednio ze sobą inwestycji, w ramach zabudowy pierzejowej),
- wyjaśnienie zbliżenia planowanej inwestycji do granicy działki sąsiedniej oraz planowanej wysokości zabudowy z uwzględnieniem istotnej w sprawie okoliczności, czy parametry nowej zabudowy mogą mieć wpływ na ograniczenia planowanej zabudowy na sąsiedniej nieruchomości.
Organ odwoławczy miał obowiązek (art. 153 p.p.s.a.) rozważenia stopnia zaawansowania w planach budowlanych sąsiada inwestycji (działki nr [...]) i wzięcie pod uwagę zaawansowania sąsiedniej inwestycji przy udzielaniu pozwolenia na budowę inwestorowi w zakresie działki nr [...]. Poprzestanie w tym aspekcie na stwierdzeniu, że "przepisy techniczno-budowlane muszą być wykładane ściśle i nie mogą być stosowane, gdy działka sąsiednia jest niezabudowana", a "na organie nie ciążył zatem obowiązek sprawdzenia, czy projektowana inwestycja nie spowoduje ograniczenia w realizacji obiektów, które w przyszłości mogą powstać na działce sąsiedniej" jest wprost zanegowaniem dokonanej przez sądy obu instancji, w prawomocnych wyrokach, oceny prawnej i wskazań dla organu.
W wydanym przez NSA wyroku z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 634/14 Sąd ten wyraźnie stwierdził (wiążąco dla organu), że § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy wykładać w ten sposób, że ma on zastosowanie także wtedy, gdy sąsiednia nieruchomość jest jeszcze niezabudowana i nawet wtedy, gdy jej właściciel nie ma sprecyzowanych planów inwestycyjnych. "Stosując w takiej sytuacji wskazany przepis organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy, jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję".
Wojewoda Mazowiecki także , wbrew wyraźnym wskazaniom sądowym, nie wyjaśnił należycie kwestii przyjętych przez ten organ kryteriów ustalenia powierzchni użytkowej, a w rezultacie niezbędnych miejsc parkingowych. Stwierdzenia organu opierają się bowiem na jego własnej "ocenie". Tym niemniej, organ negując zaliczenie do powierzchni użytkowej "powierzchni pomocniczej" dokonuje wyłączenia, które z prawa w ogóle nie wynika. Sam zresztą organ przyznaje, że tzw. "powierzchnia użytkowa usług" nie jest pojęciem prawnym. Stąd też wyłączenie takiej "nienazwanej" prawnie powierzchni z ogólnej powierzchni użytkowej bez poprawnego uzasadnienia stanowiska organu jest działaniem dowolnym, niepoddającym się ocenie merytorycznej.
Jak wyjaśnił Sąd w wyroku z dni 23 stycznia 2020r.- konsekwencją naruszenia art. 153, 170 i 171 p.p.s.a. było to, że Wojewoda Mazowiecki naruszył art. 6 k.p.a., gdyż zlekceważenie zarówno ocen prawnych, zawartych w ww. wyrokach WSA w Warszawie i NSA, jak i wskazań co do dalszego postępowania stanowiło działanie niezgodne z prawem. Jednocześnie Sąd związany oceną prawną, dokonaną w poprzedzających wyrokach przez sądy administracyjne wskazał, że wiąże go stanowisko NSA, wyrażone w wyroku z 13 grudnia 2018 r.( II OSK 418/18), w którym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że następujące zarzuty naruszenia prawa materialnego :
- art. 5 Prawa budowlanego w zw. z § 238 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej też, jako: "r.w.t."),
- § 12 ust. 9 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych,
- § 60 ust. 2 r.w.t., § 5 ust. 1, 7 i 8 oraz § 17 ust. 9 pkt. 2 uchwały [...] z [...] Rady Miejskiej w P. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla części P. "[...]" ([...]),
- § 3 pkt. 14 w zw. z § 3 pkt. 9, 11-13 r.w.t., pkt. 6 i załącznika graficznego decyzji Burmistrza P. nr [...] z [...] oraz opinii ZUD nr [...] z [...],
- § 13 r.w.t. w zw. z art. 34, art. 80 i art. 81, art. 34 ust. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego
podlegają "oddaleniu a limine – jako zmierzające do podważenia mocy wiążącej ocen prawnych wyrażonych w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2699/12) i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. (sygn. akt II OSK 2092/14)".
Ponadto, NSA w wyroku z 12 maja 2016 r. ostatecznie przesądził, że jedynym zagadnieniem wymagającym rozważenia i oceny z punktu widzenia kontroli legalności kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę jest problem udzielenia ochrony prawnej uzasadnionym interesom strony skarżącej w świetle zasady wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego. Wyrokiem w sprawie II OSK 418/18, NSA oddalił także zarzuty Z. M. dotyczące naruszenia rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, gdyż nie zostały w sposób konieczny skonkretyzowane.
Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy respektując związanie wynikające z art. 153 i 170 p.p.s.a. dokonał merytorycznej oceny projektu budowlanego z uwzględnieniem wytycznych zawartych w zapadłych w sprawie wyrokach Sądów.
W tym celu organ II instancji postanowieniem z dnia 4 listopada 2020r. Nr 465/OPON/2020 zlecił Staroście P. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez:
- wykazanie zgodności projektu budowlanego z art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego, uwzględniając zapisy § 13 i § 60 rozp. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wysokość zabudowy i jej możliwą dominantę, zbliżenie planowanej inwestycji do granicy działki sąsiedniej oraz planowanej wysokości zabudowy z uwzględnieniem, czy parametry nowej zabudowy mogą mieć wpływ na ograniczenie planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiedniej;
- wykazanie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]", w zakresie § 5 ust 8 ustalającego minimalne wskaźniki parkingowe dla zabudowy usługowej wynoszącej 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że projekt budowlany respektuje zawarty w art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego obowiązek poszanowania , występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich w kontekście możliwości zabudowy działki nr ew. [...] w P. ze względu na uwarunkowania wynikające z § 13 i § 60 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz.690 ze zm.).
Kwestią zasadniczą dla oceny projektu w tym zakresie było ustalenie czy działka inwestycyjna położona jest w zabudowie śródmiejskiej. Ten aspekt sprawy był przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 12 maja 2016r. w sprawie II OSK 2092/14 stwierdził, że "zgodnie zaś z § 60 ust. 2 tego rozporządzenia "w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia". Przepis § 60 ww. rozporządzenia mówi o "śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej". Prawo budowlane nie definiuje tego pojęcia w sposób szczególny. Nie może jednak budzić wątpliwości to, że przedmiotowa inwestycja temu pojęciu odpowiada, gdy zważyć na jej lokalizację w mieście, pośród okalających ją budynków. Dodatkowo, wskazania wymaga, że wymóg zachowania ciągłości pierzei ul. S. świadczy o charakterze przedmiotowej lokalizacji jako zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej. Oznacza to, że dla projektowanych mieszkań wielopokojowych i 1-pokojowych zgodnie z § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia w projekcie w sposób dopuszczalny obniżono standard czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych. To bowiem konsekwencja dopuszczalności realizacji w tej sprawie szczególnego rodzaju zabudowy, jaką jest zabudowa śródmiejska (pierzejowa).
Podkreślenia wymaga, że powyższe wiążące stanowisko NSA znajduje swoje oparcie w § 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu I instancji, który stanowi, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie śródmiejskiej — rozumie się przez to zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidziane w planie miejscowym centrum miasta lub dzielnicy miasta.
Analiza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że dopuszcza on zabudowę na działce inwestycyjne o maksymalnej liczbie kondygnacji 8 , ale nie więcej niż 30 m. Projekt przewiduje 7-8 kondygnacji przy maksymalnej wysokości 28 m. Z § 17 ust. 4 planu wynika, że ustala on nieprzekraczalną wysokość z zastrzeżeniem, że pkt 2 lit. a i b tego przepisu dotyczy możliwości (ale nie obowiązku) zlokalizowania wysokości od strony ulicy S., która powinna mieć wysokość 8 kondygnacji i nie więcej niż 30 m. A ponadto zabudowa w tym miejscu powinna być pierzejowa (§ 17 ust. 2). Zaplanowana wysokość 8 kondygnacji taki cel dominanty realizuje, co nie przekreśla możliwości realizacji takiej dominanty także na działce nr ew. [...], ponieważ plan miejscowy nie zawiera wskazania dopuszczalnej wysokości takiej dominanty. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 maja 2016r. "Skoro w tej sprawie inwestor przewidział dla 8 kondygnacji maksymalną wysokość 28 m, nie wyklucza to, że na sąsiedniej działce może powstać zabudowa 8-kondygnacyjna o maksymalnej wysokości 30 m, jak i z dominantą, ponieważ § 17 ust. 4 planu miejscowego nie dotyczy dominanty, której wymóg został zawarty w § 6 ust. 4 pkt 3 tego planu".
Przedstawiona w toku postępowania odwoławczego przez inwestora analiza przesłaniania potwierdza, że na działce nr ew. [...] możliwa jest zabudowa budynkiem o zbliżonej wysokości. W głąb działki budynek inwestora ulega obniżeniu do 6 kondygnacji, a na działce sąsiedniej można zrealizować również budynek 6 kondygnacyjny o zbliżonym kształcie i odległości jak budynki projektowane. Również pozostałe fragmenty zabudowy przy uwzględnieniu § 13 ust 4 rozp. w sprawie warunków technicznych , nie spowoduje niedozwolonego przesłaniania projektowanej zabudowy. Również analiza przesłaniania wykonana na zlecenie uczestnika Z. M., pomimo braków, nie potwierdza aby zabudowa na działce nr ew. [...] była niemożliwa w związku z przedmiotową inwestycją na działce nr ew. [...].
Również przestawione analizy nasłonecznienia ( przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z § 60 ust 3 warunków technicznych) wskazują na spełniony warunek nominalnego czasu nasłonecznienia w projektowanym budynku w wymiarze większym niż 1,5 godz. Konkludując - realizacja zatwierdzonego projektu budowlanego nie uniemożliwia realizacji zabudowy na działce nr ew. [...], a mieszkania jednopokojowe oraz wielopokojowe będą miały zapewniony przepisami czas nasłonecznienia.
Należy także podzielić ocenę organu odwoławczego, że zabudowa działki nr ew. [...] nie doznaje ograniczeń na skutek naruszeń innych przepisów rozporządzenia wykonawczego, bowiem zatwierdzony projekt budowlany nie narusza
§12 , § 57, § 19 , § 23 , a realizacja inwestycji jest zgodna z warunkami ochrony przeciwpożarowej ( § 271 i następne).
W tym miejscu należy przypomnieć, że uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, to interesy mające umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi zatem o wszelkie uciążliwości czy też utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. Zgodnie natomiast z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia z przepisami. Zasada ta wypływa z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP nakazujących poszanowanie wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (wyroki NSA: z 14 listopada 2007 r. II OSK 1489/06; z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09).
Biorąc powyższe pod uwagę i po analizie postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ, w ocenie Sądu uzasadnionym jest stanowisko, że oceniany w ramach niniejszego postępowania projekt budowlany nie narusza uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej nr ew. [...], bowiem nie uniemożliwia mu zabudowy swojej nieruchomości przy zachowaniu analogicznych gabarytów i parametrów tej zabudowy.
W ramach realizacji wytycznych zawartych w wyrokach sądów, a dotyczących stopnia zaawansowania w planach budowlanych sąsiada spornej inwestycji organ wyjaśnił, że Z. M. wniosek o pozwolenie na budowę zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażem podziemnym, infrastrukturą naziemną i podziemną, parkingiem oraz separatorem na działce nr ew. [...] złożył w dniu 16 marca 2012r., a więc ponad dwa lata po złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę na działce nr ew. [...] przez B. sp. z o.o.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta P. odmówił Z. M. udzielenia pozwolenia na budowę , przy czym decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody Mazowieckiego, który zakwestionował prawidłowość nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia analizy zacienienia w sytuacji gdy inwestycja na działce nr ew. [...] nie uzyskała jeszcze ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ponownie rozpatrując sprawę Starosta P. postanowieniem z dnia [...] nr [...] nałożył na inwestora w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez przedłożenie projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych oraz analizy zacienienia względem inwestycji zatwierdzonej ostateczną decyzją Starosty P. z dnia [...] nr [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażami wraz z terenem, infrastrukturą naziemną i podziemną, parkingami oraz separatorem na działce nr ew. [...]. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 22 maja 2013r. Nr 245/13 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1627/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 maja 2013 r. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej od ww. wyroku Sądu I instancji, wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 634/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 245/16 WSA w Warszawie uchylił decyzje organów obu instancji.
Starosta P. postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej , a następnie decyzją z dnia [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przy czym odmowy udzielenia pozwolenia na budowę następowały z powodu nie wykonania przez inwestora postanowień wydanych na podstawie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego i nieuzupełnieniu dokumentacji projektowej, a nie z powodu barku możliwości zabudowy działki nr ew. [...] z uwagi na inwestycję na działce nr ew. [...].
B. sp. z o.o w okresie od 28 września 2012r. do 26 czerwca 2013r. dysponowała ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i zrealizowała inwestycję ( kontrola z 2 sierpnia 2016r.).
Tym niemniej, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, nie można zaakceptować projektu budowlanego budowy zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem – infrastrukturą naziemną i podziemną, ul. S., dz. nr ew. [...] obręb [...] w P. z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( art. 35 ust 1 Prawa budowlanego).
Podkreślić trzeba, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).
Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.
Należy zauważyć, iż jak to wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, władztwo planistyczne, pod pojęciem którego rozumie się kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na terenie gminy należy do gminy. Przyznanie gminie władztwa planistycznego nie oznacza jednak, iż sposób i tryb kształtowania ładu przestrzennego pozostawiony został wyłącznemu uznaniu gminy. Przeciwnie, nie można zapominać, iż uchwała rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który jak to wynika z treści art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, jest źródłem prawa. Jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym – do obszaru gminy.
Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że dla nieruchomości objętej inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]" zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] Zgodnie z § 5 ust 8 powyższej uchwały ustala się następujące minimalne wskaźniki parkingowe dla poszczególnych funkcji:
1) dla zabudowy usługowej – 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, dla obiektów o mniejszej powierzchni użytkowej nie mniej niż 2 miejsca parkingowe, 2) dla zabudowy mieszkaniowej: jednorodzinnej - 2 miejsca parkingowo - garażowe na jedno mieszkanie, wielorodzinnej 1,2 miejsca parkingowo - garażowego na jedno mieszkanie, 3) dla zabudowy usługowo - mieszkaniowej, miejsca parkingowe należy zapewnić oddzielnie dla każdej funkcji, 4) dopuszcza się dla funkcji usługowej usytuowanie parkingów w innej przyległej lokalizacji, po uprzednim uzyskaniu zgody zarządcy lub właściciela działki.
Z projektu budowlanego wynikają następujące powierzchnie: użytkowa usług na parterze – 657 m2, użytkowa usług na piętrze – 423 m2, zapleczy dla usług – 897 m2. W projekcie w dziale technologia usług, przeznaczenie obiektu wskazano, że planuje się funkcjonowanie sklepu samoobsługowego spożywczego z wydzielonym stanowiskiem z kosmetykami i chemią gospodarczą, w zapleczu zaprojektowano pomieszczenia magazynowe, socjalne, sanitarne i administracyjne.
W bilansie miejsc postojowych przewidziano 33 miejsca postojowe przy ustaleniu 1080 m2 powierzchni użytkowej usług. Tymczasem prawidłowo ustalona powierzchnia użytkowa dla części usługowej wyniosła 1977 m2, która generowała potrzebę zaprojektowania 59 miejsc postojowych.
Upraszczając, powierzchnię użytkową budynku mierzy się po wewnętrznej stronie ścian pomieszczeń, a powierzchnię całkowitą po zewnętrznym obrysie budynku. O ile do powierzchni użytkowej nie wlicza się pomieszczeń o wysokości do 1,4 m., jak również klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, a także ścian zewnętrznych czy schodów, o tyle brak jakiejkolwiek podstawy prawnej dla odejmowania od tej powierzchni, powierzchni pomieszczeń pomocniczych związanych z funkcjonowaniem części usługowej budynku.
Słusznie organ podkreśla, że plan miejscowy nie odwołuje się w zacytowanym przepisie do powierzchni usługowej, ale części użytkowej części budynku z przeznaczeniem pod usługi . Nie ma więc uzasadnienia żądanie wyłączenia z powierzchni stanowiącej podstawę wyliczenia miejsc parkingowych fragmentów zajmowanych przez zaplecza, sanitariaty czy pomieszczenia socjalne związane z częścią usługową budynku.
Podkreślenia także wymaga, że zastosowana przez inwestora przy obliczaniu powierzchni użytkowej norma PN-70B-02365 wskazywała, że powierzchnia pomocnicza stanowi część powierzchni użytkowej , która jest przeznaczona do zaspokojenia pomocniczych potrzeb wynikających z funkcji budynku i nie wchodzących w zakres podstawowych potrzeb. Zgodnie z § 3 pkt 14 rozp. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, lokalem użytkowym jest jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo gospodarczym. Jednocześnie pomieszczenia pomocnicze ( § 3 pkt 11) nie zostały wyłączone z pojęcia lokalu użytkowego.
Przypomnienia także wymaga, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2699/12 problem wyliczenia bilansu miejsc postojowych w projekcie podkreślał wskazując na konieczność wyjaśnienia tej kwestii.
Odnosząc się do podnoszonej w skardze okoliczności , że obecnie suma powierzchni użytkowej lokali usługowych jest mniejsza, bowiem doszło do innych niż w projekcie podziałów lokali oraz zrealizowania w różnej formie wystarczającej liczby miejsc parkingowych ( np. dodatkowe 20 miejsc postojowych na wydzierżawionej działce oraz 8 miejsc we wnęce prowadzącej do rampy wyładowczej), to należy wskazać, że okoliczności te pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, bowiem w toku niniejszego postępowania dokonano oceny zgodności z zapisami miejscowego planu projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty P. z dnia [...] Wszelkie zmiany , które nastąpiły po tej dacie lub też w trakcie realizacji inwestycji nie mogą być brane pod uwagę przy badaniu zgodności projektu zatwierdzonego w 2012r. z przepisami prawa, pomimo upływu 11 lat.
Podkreślić także trzeba, że fakt zrealizowania budowy, uzyskania pozwolenia na użytkownie, a także sprzedaży lokali jest ambiwalentny z punktu widzenia oceny prawidłowości przedłożonego projektu budowlanego i może mieć znaczenie prawne jedynie w dalszym postepowaniu dotyczącym przedmiotowej inwestycji, prowadzonym w innym trybie i przez inne organy.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a, poprzez brak zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkim aktualnym właścicielom lokali mieszkalnych w budynkach zrealizowanych na podstawie decyzji Starosty P. z dnia [...] ,to w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę kształtuje przepis szczególny jakim jest art. 28 ust 2 Prawa budowlanego . Po drugie zaś wyjaśnić trzeba, że Sąd zarzutu tego nie mógł uwzględnić przede wszystkim z tego względu, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Wyjaśnić należy, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższy pogląd jest obecnie dominujący w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego(por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia; 5 czerwca 2006 r., I OSK 911/05; 17 czerwca 2008 r., II OSK 665/07; 22 grudnia 2008 r. II OSK 1109/07; 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; 26 maja 2009 r., II OSK 832/08, 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08, 18 maja 2010 r., II OSK 796/09; 14 grudnia 2011 r., II OSK 1886/10; 26 października 2017 r., II OSK 2711/15; 11 stycznia 2018 r., II OSK 782/16; 1 marca 2018 r., II OSK 1837/17; dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10 publikowany w zbiorze LEX nr 898486, w którym przyjęto, że zasadą jest, iż prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjny nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.
W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7, 8 i 77 k.p.a. poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego Syndyka masy upadłości spółki B..
W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.