VII SA/Wa 1879/23

VII SA/Wa 1879/23 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak /sprawozdawca/
Iwona Szymanowicz-Nowak
Renata Nawrot /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie: sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, asesor WSA Anna Pośpiech – Kłak (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi U. sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 25 maja 2001 r. nr XLII/552/01 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: I. umorzyć postępowanie w sprawie; II. zasądzić od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz U. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
U. sp. z.o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy Warszawy [...] z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru [...], w gminie Warszawa [...] w części w jakiej ww. Spółka jest właścicielem nieruchomości stanowiących działki [...] położonych w Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy wnosząc o stwierdzenie nieważności w zakresie § 12 ust. 2 pkt 9 planu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych.
W odpowiedzi na skargę Rada m.st. Warszawy wniosła o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. przed WSA w Warszawie przewodnicząca ujawniła, iż przed tutejszym Sądem zapadł wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/WA 793/23 z dnia 24 października 2023 r. dotyczący tożsamego przedmiotu sprawy.
Na pytanie przewodniczącej, pełnomocnik skarżącej, jak również pełnomocnik organu, oświadczyli, iż nie posiadają wiedzy o treści powyższego wyroku.
Sąd przeprowadził dowód z akt sprawy VII SA/WA 793/23. Na podstawie których ujawnił pełnomocnikom stron treść wyroku z dnia 24 października 2023 r. o stwierdzeniu nieważność § 12 ust. 2 pkt 9 uchwały Rady Gminy Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru [...] w Gminie Warszawa [...] oraz, że postanowienie o stwierdzeniu prawomocności tego wyroku z dniem 30 grudnia 2023 r. zostało wydane w dniu 26 stycznia 2024 r. (k-62). Nadto przez okazanie zwrotnego poświadczenia odbioru, Sąd ujawnił również informację o doręczeniu organowi w dniu 31 stycznia 2024 r. (k-65) prawomocnego wyroku z dnia 24 października 2023 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/WA 793/23.
W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż cofa skargę oraz, że podtrzymuje wniosek o zasądzenie kosztów, ponieważ organ nie powiadomił go, iż taka sprawa toczy się przed WSA w Warszawie, a nadto, że zapadł wyrok. Podnosi, że skarga byłaby zasadna w świetle powstałych zdarzeń.
Pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania wobec cofnięcia skargi i oddalenie wniosku o zasądzenie kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności sąd uzna je za niedopuszczalne.
Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W świetle zaś art. 161 § 2 p.p.s.a., postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie doszło do skutecznego cofnięcia skargi w trybie art. 60 p.p.s.a. - postępowanie sądowe, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej z dnia 7 lutego 2024 r., należało umorzyć. Tym bardziej, że Sąd nie dopatrzył się również okoliczności, o których mowa w art. 60 zd. 3 p.p.s.a., w świetle których cofnięcie skargi byłoby niedopuszczalne.
W świetle zaś art. 208 p.p.s.a. niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem.
"Niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie" dotyczy zachowania strony w trakcie postępowania sądowego, zaś adresatem tej normy jest Sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że Sąd ma możliwość dokonania oceny zachowania strony i w związku z tym dokonania określonego w tym przepisie ukształtowania zwrotu kosztów. Przepis ten może zostać zastosowany nie tylko w wyroku, ale również w innym orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, np. w postanowieniu o umorzeniu postępowania (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, opubl. LEX/el. 2021).
Jako oczywiście niesumienne lub oczywiście naganne zachowanie strony (uczestnika postępowania) należy uznać zwłokę organu w poinformowaniu o uwzględnieniu skargi sądu, ale także strony lub jej pełnomocnika, którzy stawiali się na rozprawie w oczekiwaniu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (M.Kazek, Koszty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd.
I, opubl.Legalis/el.2020).
W kontekście powyższego, Sąd dostrzega, że na etapie udzielenia odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie organ nie dysponował prawomocnym rozstrzygnięciem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 793/23, jednak miał już wiedzę, że tożsama przedmiotowo sprawa przed WSA w Warszawie zawisła pod sygn. akt VII SA/Wa 793/23. W sprawie tej, w dniu 24 października 2023 r., zapadł wyrok stwierdzający nieważność § 12 ust. 2 pkt 9 uchwały Rady Gminy Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru [...] w Gminie Warszawa [...]. Podczas publikacji tego wyroku był obecny tak profesjonalny pełnomocnik organu, jak i jego pracownik. Tym samym już w dniu 24 października 2023 r. organ dysponował wiedzą co do podjętego rozstrzygnięcia. Co więcej, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k-61) wynika, iż w dniu 31 stycznia 2024 r. Sąd doręczył organowi odpis tego wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać że obecna na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. pełnomocnik organu oświadczyła, iż nie ma wiedzy co do zapadłego rozstrzygnięcia w sprawie VII SA/Wa 793/23.
W świetle zaś ujawnionych na rozprawie okoliczności pełnomocnik skarżącej Spółki złożył oświadczenie o cofnięciu skargi oraz podtrzymał wniosek o zasądzenie kosztów, ponieważ organ nie powiadomił go, iż tożsama sprawa toczy się przed WSA w Warszawie, a nadto, że zapadł w niej prawomocny wyrok. Podniósł, że skarga przez niego złożona, w imieniu skarżących, byłaby zasadna w świetle powstałych zdarzeń.
Niezależnie od tego, w dniu 7 lutego 2024 r., w dniu wyznaczenia rozprawy, nie sposób było również doszukać się publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego zaskarżonej uchwały z zamieszczoną informacją o prawomocnym stwierdzeniu nieważności § 12 ust. 2 pkt 9 uchwały.
W ocenie Sądu, powyższe czyniło zasadnym zakwalifikowanie działań organu – przez nieujawnienie skarżącej informacji o treści wyroku z dnia 24 października 2023 r. w tożsamej przedmiotowo sprawie (o sygn. akt VII SA/Wa 793/23) do dnia wyznaczenia rozprawy w sprawie niniejszej - jako niesumienne.
Z tych względów Sąd uznał za zasadne zastosowanie art. 208 p.p.s.a. i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrot od organu kosztów postępowania sądowego (punkt 2 sentencji), na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalone zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz cały uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II na podstawie art. 208 p.p.s.a.