VII SA/WA 1878/21

VII SA/Wa 1878/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-12-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący/
Marta Kołtun-Kulik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1121/22 - Wyrok NSA z 2023-10-10
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant sek. sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi P. [...] .[...] S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") po rozpatrzenia odwołania P. S.A. (dalej: "skarżąca", "Spółka") - na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę.
Z akt sprawy wynika poniższy stan faktyczny i prawny.
P. S.A., złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. G. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę stacji paliw: posadowienie podziemnego zbiornika o pojemności 80 m3 trzykomorowego dwu płaszczowego na paliwa płynne olej napędowy, benzynę; montaż czterech sztuk dystrybutorów paliw; wykonanie zadaszenia nad dystrybutorami; wykonanie planowanych dystrybucji i przyjmowanie paliw jako szczelne z ujęciem wód opadowo-roztopowych do istniejącej kanalizacji deszczowej, zmianę lokalizacji dystrybutora gazu, na działce nr ew. [...] w K. przy ul. K.
Ww. decyzją z [...] kwietnia 2021 r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r.
Powołaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2021 r., GINB - po rozpatrzeniu odwołania skarżącej - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji wskazał, że skarżąca – P. S.A. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r. Z uwagi jednak na fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nowym postępowaniem obowiązkiem organu było na nowo ustalić krąg stron postępowania. We wniosku o stwierdzenie nieważności Spółka wskazała, że swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r. wywodzi z tytułu przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego do działki ew. nr [...], położonej w K., która to sąsiaduje z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Powyższe potwierdza ksiega wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w B. Ponadto skarżąca jest właścicielem budynku posadowionego na ww. działce nr ew. [...].
GINB wyjaśnił, że aliza projektu zagospodarowania działki nr ew. [...] wykazała, iż projektowany zbiornik paliw o pojemności 80 m3 został zaplanowany w odległości ok. 45 m od granicy działki nr ew. [...] i ok. 50 m od znajdującego się na niej budynku stacji paliw (nr [...]). Projektowany najbliżej granicy działki nr ew. [...] dystrybutor paliw (nr [...]) znajduje się w odległości ok. 16 m od jej granicy i ok. 28 m od posadowionego na niej budynku stacji paliw. Natomiast odmierzacz gazu oznaczony jako dystrybutor nr [...] ([...]) został usytuowany w odległości ok. 20 m od granicy działki nr ew. [...] i ok. 32 m od istniejącego na niej budynku stacji paliw P. S.A. (tak: Projekt budowlany, Plan zagospodarowania działki, str. 43 oraz Projekt budowlany, Technologia-sytuacaj, rys. nr 1, str. 111).
Organ II instancji podniósł, że w § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz. 1853) magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż:
1) 10 m - od budynku stacji paliw płynnych;
2) 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej;
3) 30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych;
4) 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego;
5) 20 m - od innych budynków niż wymienione w pkt 3 i 4;
6) 20 m - od granicy lasu;
7) 6 m - od zbiorników naziemnych innych paliw płynnych;
8) 10 m - od rzutu skrajnego przewodu sieci elektroenergetycznej i skrajnej szyny linii tramwajowej - o napięciu do 1 kV;
9) 1,5-krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii;
10) określona w § 98 ust. 1 pkt 6,1j. jak przewidziana w przepisach dotyczących wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej, wykonywania robót ziemnych, w sąsiedztwie linii kolejowych oraz sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych.
Mając na uwadze powyższe odległości dzielące działkę nr ew. [...] i usytuowaną na niej stację paliw od poszczególnych elementów spornej inwestycji, GINB stwierdził, że działka nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji wyznaczonym w oparciu o ww. § 124 ust. 1.
Odnosząc się do zarzutu P. S.A. jakoby ograniczenie w zabudowie wynikało z § 124 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r, poprzez niezachowanie przez inwestora odległości 60 m od projektowanego odmierzacza gazu do budynku posadowionego na działce nr ew. [...], który w ocenie skarżącej jest budynkiem użyteczności publicznej stacji paliw, GINB stwierdził, że zakładając racjonalność ustawodawcy, należy przyjąć, że na potrzeby rozporządzenia z 21 listopada 2005 r. budynek stacji paliw (skarżącej) nie należy do kategorii budynków użyteczności publicznej.
Uzasadniając powyższe organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.) przez budynek użyteczności publicznej należy rozumieć budynek przeznaczony na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym usług pocztowych lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny. Natomiast w § 124 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r., ustawodawca określił odległość projektowanych odmierzaczy gazu oddzielnie dla budynku stacji paliw - 10 m (pkt 1) i oddzielnie dla budynków użyteczności publicznej - 60 m (pkt 4).
Organ podkreślił, że § 124 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. nie rozróżnia budynku stacji paliw na działce inwestycyjnej i budynku stacji paliw na działce sąsiadującej i określa tylko, że należy zachować odległość 10 m od tego typu obiektów. W związku z powyższym w analizowanej sprawie znajdzie zastosowanie § 124 ust. 1 pkt 1, a nie jak wskazała skarżąca § 124 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych.
Jednoczesnie GINB wskazał, że na powyższą ocenę nie wpływa podniesiona w odwołaniu okoliczność, że w istniejącym na działce nr ewid. [...] budynku stacji paliw znajduje się sklep. Z odwołania wynika bowiem, że powierzchnia sklepowa znajduje się tylko w części tego budynku. Skoro zaś sklep ten stanowi część składową budynku stacji paliw, to w ocenie organu II instancji, brak jest podstaw do uznania, aby cały budynek stacji paliw zakwalifikować jako budynek użyteczności publicznej. W szczególności należy podkreślić, że jest to działalność prowadzona niejako dodatkowo, podstawowym celem prowadzonej w tymże budynku działalności jest sprzedaż paliw i gazu, a sprzedaż innych artykułów jest działalnością poboczną. Jak wskazano bowiem wyżej cytowane rozporządzenie wyraźnie rozróżnia budynek stacji paliw i budynki użyteczności publicznej. Wobec tego, zdaniem GINB, przeznaczenie części budynku stacji paliw na funkcję sklepową nie zmienia przeznaczenia całości obiektu.
Dalej GINB stwierdził, że analiza akt wykazała, iż działka nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania określonym w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Tym samym nie został naruszony § 12 tego rozporządzenia (dopuszczalne odległości budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej) § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 13 (przesłanianie obiektów), § 23 (odległość miejsc na pojemniki stałe i kontenery na odpady stałe), § 179 (odległość zbiorników podziemnych z gazem płynnym od budynków). Organ II instancji podkreślił, że sporna inwestycja nie pozbawia nieruchomości nr ewid. [...] dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja).
GINB podkreślił, że odmierzacz gazu oznaczony jako dystrybutor nr [...] ([...]) został usytuowany w odległości ok. 20 m od granicy działki nr ewid. [...], należącej do skarżącej oraz 32 m od znajdującego się na niej budynku. Tym samym, działka nr ewid. [...] nie jest ograniczona w zabudowie w przyszłości. Ograniczenia w zabudowie nie wynikają także z innych przepisów powyższego rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r.
Odnosząc się do zarzutu Spółki co do ograniczenia możliwości zmiany zagospodarowania terenu działki, organ II instancji wyjaśnił, że żródłem interesu prawnego są przepisy prawa materialnego i nie można go wywodzić ze zdarzeń przyszłych i niepewnych, cechą tego interesu jest bowiem jego realność, nie może być przewidywany czy hipotetyczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1148/15). Zatem, interes prawny skarżącej należy ocenić z uwzględnieniem obecnego sposobu zagospodarowania działki nr ew. [...], na której również znajduje się stacja paliw. Zgodnie z aktualnie obowiązującą uchwałą Rady Miejskiej w K. z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., działka spółki położona jest na terenie oznaczonym symbolem KS.1, tj. terenie obsługi komunikacji i turystyki (§ 7 ww. miejscowego planu). Zgodnie z § 29 ww. miejscowego planu dla terenu KS.1 ustala się jako przeznaczenie podstawowe - lokalizację obiektów i urządzeń związanych z obsługą transportu samochodowego i ruchu turystycznego, w tym stacje paliw, zakłady obsługi technicznej pojazdów, miejsca obsługi podróżnych, obwód drogowy, garaże i parkingi w tym wielopoziomowe (ust. 2); przeznaczenie dopuszczalne - lokalizacja obiektów towarzyszących funkcji podstawowej, zieleń urządzona, mała architektura i infrastruktura techniczna (ust. 3). Biorąc pod uwagę przeznaczenie działki skarżącej nr ew. [...] w ww. miejscowym planie, sporna inwestycja nie ogranicza potencjalnej nowej zabudowy (czy też - co podnosi skarżąca - możliwości zmiany zagospodarowania) na tejże działce, zgodnej z ustaleniami planu.
Jednoczesnie organ II instancji stwierdził, że dla wykazania przymiotu strony w postępowaniu nie jest wystarczające przywołanie (tak jak skarżąca) norm prawa cywilnego (art. 140 k.c.) wyznaczających zakres i ochronę prawa własności, gdyż organy administracji architektoniczno-budowlanej w procesie budowlanym ich nie stosują albowiem nie mogą odmówić udzielenia pozwolenia na budowę jedynie z tego powodu, że sporna inwestycja oddziałuje na tereny sąsiednie (por. wyrok WSA w Warszawie z 15 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1374/17). Przepisem odrębnym, na podstawie którego określonemu podmiotowi można przyznać status strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, nie jest zatem art. 140 k.c., który to przepis definiując prawo własności i sam w sobie żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu przedmiotu tego prawa nie wprowadza, a jedynie możliwość ich wprowadzenia przez prawodawcę przewiduje.
Reasumując, GINB podkreślił, że działka nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a tym samym skarżącej nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W rezultacie zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia - z wniosku P. S.A. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...]. Zgodnie art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
P. S.A. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że nieruchomość skarżącej (działka nr ewidencyjna [...]) nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, w rozumieniu art 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a tym samym skarżącej nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a w rezultacie zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia – z wniosku skarżącej - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę, podczas gdy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, albowiem istnieją przepisy prawa materialnego (art. 140 k.c., § 124 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21.11.2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych ich usytuowanie), które nakładają na Inwestora określone obowiązki i ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, a w konsekwencji użytkownik wieczysty tej działki - skarżąca - jest stroną postępowania i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu II instancji spełnia wymagania określone stosownymi przepisami ustawowymi oraz aktami wykonawczymi czy nie.
Skarżąca w oparciu o art 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. oraz art 135 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB z [...] lipca 2021 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021r., znak [...].
W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zgodna z prawem.
W niniejszej sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia była ocena interesu prawnego P. S.A. do skutecznego zainicjowania postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji Starosty [...] z [ grudnia 2015 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. G. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę stacji paliw plegającą na: posadowienie podziemnego zbiornika o pojemności 80 m3 trzykomorowego dwu płaszczowego na paliwa płynne olej napędowy, benzynę; montaż czterech sztuk dystrybutorów paliw; wykonanie zadaszenia nad dystrybutorami; wykonanie planowanych dystrybucji i przyjmowanie paliw jako szczelne z ujęciem wód opadowo-roztopowych do istniejącej kanalizacji deszczowej, zmianę lokalizacji dystrybutora gazu, na działce nr ew. [...] w K. przy ul. K.
Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi wobec regulacji art. 28 k.p.a. lex specialis, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.
Zasadniczym zatem punktem ocen w tej sprawie jest sposób rozumienia interesu prawnego skarżącej Spółki w aspekcie zawartego w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego terminu "obszaru oddziaływania obiektu". Wg powołanego przepisu, przez "obszar oddziaływania obiektu" rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Podkreślić jednak trzeba, iż interes prawny określonego podmiotu, wywodzony z przepisów wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowie danego terenu, winien być przede wszystkim aktualny i realny w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Gdyby bowiem kwestia zarówno aktualności, jak i realnego charakteru interesu prawnego mogła być pomijana, wówczas o statusie strony w postępowaniu administracyjnym, w tym dotyczącym pozwolenia na budowę (stwierdzenia nieważności takiej decyzji), decydowałyby okoliczności abstrakcyjne, oderwane od realiów danej sprawy.
Nie jest sporne w sprawie, że projektowany zbiornik paliw o pojemności 80 m3 został zaplanowany przez inwestora w odległości około 45 m od granicy działki skarżącej nr ew. [...] i około 50 m od znajdującego się na niej budynku stacji paliw. Powyższe odzwierciedla mapa do celów projektowych, projekt zagospodarowania działki nr [...] [...], [...]. Budynek stacji paliw oznaczono nr [...]. Projektowany najbliżej granicy działki nr ew. [...] dystrybutor paliw (nr [...]) znajduje się w odległości około 16 m od jej granicy i około 28 m od posadowionego na niej budynku stacji paliw. Natomiast odmierzacz gazu oznaczony jako dystrybutor nr [...]([...]) został usytuowany w odległości około 20 m od granicy działki nr ew. [...] i około 32 m od istniejącego na niej budynku stacji paliw P.S.A.
Skarżąca swój interes prawny upatruje w § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego. W ocenie skarżącej wymóg ten nie został zachowany, powodując ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr ew. [...]. Spółka do obiektu użyteczności publicznej zaliczyła bowiem budynek stacji paliw, w którego części znajduje się powierzchnia sklepowa.
W tym miejscu należy podzielić stanowisko GINB, że według rysunku znajdującego się w aktach sprawy, sklep stanowi niewielką część składową budynku stacji paliw. Rozporządzenie z 21 listopada 2005 r. nie definiuje budynku użyteczności publicznej. W § 124 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r. odrębnie określono odległość projektowanych odmierzaczy gazu dla budynku stacji paliw - 10 m (pkt 1) i oddzielnie dla budynków użyteczności publicznej - 60 m (pkt 4).
Wedlug § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) przez budynek użyteczności publicznej należy rozumieć budynek przeznaczony na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym usług pocztowych lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny.
Zasadnie GINB zwrócił uwagę, że § 124 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. nie rozróżnia budynku stacji paliw na działce inwestycyjnej od budynku stacji paliw na działce sąsiadującej, określa natomiast tylko i wyłącznie odległość 10 m od tego typu obiektu.
Skarżąca podała, że wykonanie przez inwestora przedmiotowej inwestycji w niewielkiej odległości od granicy z sąsiednią działką (zabudowaną budynkiem stacji paliw) wprowadza dla tej działki ograniczenie dla lokalizacji przyszłych ewentualnych inwestycji. Zatem, stwierdzić należy, że wywodzony z § 124 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia interes prawny skarżącej do uzyskania statusu strony postępowania administracyjnego, ma charakter wyłącznie hipotetyczny i abstrakcyjny, a polega jedynie na tym, że brak będzie w przyszłości możliwości ewentualnego rozbudowania nieruchomości skarżącej. Wykazywany więc interes prawny nie ma zatem charakteru realnego i aktualnego, lecz jedynie hipotetyczny, a przez to w ogóle wątpliwy.
W tym więc aspekcie przywołane w skardze naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r., wpływające na interes prawny Spółki, nie zasługują na uwaględnienie. W konsekwencji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej prawidłowo wydał decyzję o umorzeniu postępowania.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.