VII SA/Wa 1873/06

VII SA/Wa 1873/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska
Ewa Machlejd /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Zdanowicz
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. i M. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem
nr [...] z dnia [...] września 2005 r. nałożył na inwestorów A. i M. J. grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., tj. nakazu całkowitej rozbiórki sieci odwodnienia terenu (kanalizacji deszczowej) na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w K.
Po rozpatrzeniu zażalenia inwestorów [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wobec niewykonania nałożonego w/w decyzją obowiązku w dniu [...] lipca 2005 r. wydane zostało upomnienie, po czym mocą tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2005 r. organ wszczął postępowanie egzekucyjne.
Organ wskazał, że decyzja z dnia [...] marca 2005 r. została zastępczo na podstawie
art. 44 kpa doręczona inwestorom w dniu 7.04.2005 r. i stała się ostateczna w dniu 22.04.2005 r.
Odwołanie zaś zostało wniesione z uchybieniem terminu czemu organ dał wyraz mocą stosownego postanowienia.
W dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego decyzja nakazująca rozbiórkę była ostateczna i w pełni wymagalna.
W skardze do Sądu inwestorzy wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc, że doręczenie zastępcze nie było skuteczne, decyzja nie stała się ostateczna, a więc brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił, jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Nie można odmówić skarżącym słuszności, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez należytego wyjaśnienia przesłanek uzasadniających wszczęcie postępowania egzekucyjnego.
Organ winien zbadać z urzędu dopuszczalność egzekucji, co miałoby miejsce jedynie, gdyby decyzja była ostateczna.
Decyzją ostateczną zaś jest ta, od której nie przysługują zwykłe środki odwoławcze. Warunkiem wyprowadzenia decyzji do obrotu jest jej skuteczne doręczenie stronie i upływ terminu do wniesienia odwołania, w którym środka tego
nie złożono.
Organ ustalając, że decyzja stała się ostateczna w dniu 22.04.2005 r. oparł się na ustaleniu, że decyzja z dnia [...] marca 2005 r. nakazująca rozbiórkę została doręczona skarżącym zastępczo na podstawie art. 44 kpa w dniu 7.04.2005 r.
Doręczenie przewidziane w tym przepisie określone jest jako doręczenie zastępcze stwarzające domniemanie doręczenia i ma na celu usunięcie przeszkody
w dalszym prowadzeniu postępowania administracyjnego.
Przesłanką zastosowania przepisu art. 44 kpa jest "nieważność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa". Niemożność obejmuje sytuacje,
w których adresatowi będącemu osobą fizyczną nie doręczono pisma w żądnym
z miejsc przewidzianych w art. 42 kpa. Niemożność doręczenia dotyczy przypadku,
w którym doręczający nie zastał adresata pisma (adresat był nieobecny). Niemożność doręczenia zaś w sposób wskazany w art. 43 kpa dotyczy sytuacji, w których doręczający nie zastał dorosłego domownika strony, jego sąsiada lub dozorcy.
Podmiot doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce
na korespondencję o złożeniu pisma na okres siedmiu dni we wskazanym urzędzie pocztowym. W wypadku, gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie 7 dni, wówczas doręczający jest obowiązany pozostawić powtórnie zawiadomienie
o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pisemnego zawiadomienia.
Adresat musi być zatem zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie zastępcze bezskutecznym.
Wobec tego, że w aktach administracyjnych brak jest druku dowodu doręczenia, nie sposób ustalić przyczyny nieoddania przesyłki adresatowi, która uzasadniałaby złożenie przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej. Brak jest także adnotacji
o pierwszym awizo, a jedynie znajduje się odręczna adnotacja bez podpisu "II awizo 30.03.2005", a następnie adnotacja "7.04.05", nieczytelny podpis przy pieczątce "zwrot do nadawcy, nie podjęto w terminie". Przede wszystkim zaś brak jest w aktach zwrotnego poświadczenia odbioru zawierającego informację o czynnościach doręczającego (przez niego wypełnionego).
W tej sytuacji nie wiadomo, jak działał doręczający. Doręczenia nie można więc uznać za dokonane (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28.06.2001 r. II SA 2871/00)
Z tych względów organ nie miał podstaw do uznania, że decyzja o rozbiórce została doręczona skutecznie w trybie określonym w art. 44 kpa z dniem 7 kwietnia 2005 r. oraz że termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 21.04.2005 r., a więc decyzja stała się ostateczna w dniu 22.04.2005 r.
Jeśli zaś decyzja nie stała się ostateczna prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie miało podstaw prawnych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.