VII SA/Wa 1820/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA uchylił postanowienia organów nadzoru budowlanego dotyczące przekazania zażalenia, uznając błędną interpretację przepisów proceduralnych przez organy administracji.
Sprawa dotyczyła skargi D.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które utrzymało w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przekazaniu zażalenia według właściwości. Organy administracji błędnie uznały się za niewłaściwe do rozpoznania zażalenia, które zostało wniesione bezpośrednio do organu wyższego stopnia. WSA uchylił zaskarżone postanowienia, stwierdzając naruszenie art. 65 § 1 k.p.a. i nakazując zwrot kosztów postępowania.
Skarżąca D.W. złożyła wniosek o wyłączenie organu, a następnie zażalenie na postanowienie o przekazaniu tego zażalenia według właściwości. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu przekazał zażalenie z powrotem do organu pierwszej instancji, uznając się za niewłaściwy do jego rozpoznania, powołując się na art. 129 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał to postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał jednak, że oba postanowienia organów administracji zapadły z naruszeniem art. 65 § 1 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że organ wyższego stopnia, do którego zażalenie zostało wniesione bezpośrednio, jest właściwy do jego rozpoznania. Błędne wniesienie zażalenia nie powoduje utraty właściwości przez organ odwoławczy, który powinien je przekazać organowi pierwszej instancji w celu nadania mu właściwego biegu. WSA uchylił zaskarżone postanowienia i zasądził koszty postępowania od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, organ wyższego stopnia jest właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego bezpośrednio. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien przekazać zażalenie organowi pierwszej instancji w celu nadania mu właściwego biegu, zamiast wydawać postanowienie o uznaniu się niewłaściwym.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że art. 129 § 1 k.p.a. (mający odpowiednie zastosowanie do zażaleń na mocy art. 11 k.p.a.) nakazuje wnoszenie odwołania za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Jednakże, wniesienie zażalenia bezpośrednio do organu wyższego stopnia nie pozbawia go właściwości do jego rozpoznania. Organ odwoławczy powinien podjąć czynność materialno-techniczną przekazania zażalenia organowi niższej instancji, a nie wydawać postanowienie o niewłaściwości.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (6)
Główne
k.p.a. art. 129 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Odwołanie od decyzji wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń.
k.p.a. art. 65 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Właściwy organ administracji publicznej może przekazać sprawę innemu organowi, jeżeli sprawa należy do jego właściwości.
p.p.s.a. art. 145 § §1 pkt.1 c
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.
Pomocnicze
k.p.a. art. 11
Kodeks postępowania administracyjnego
Przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio do zażaleń.
p.p.s.a. art. 152
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
p.p.s.a. art. 135
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd rozstrzyga sprawę co do istoty lub uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błędna interpretacja art. 65 § 1 k.p.a. przez organy administracji. Organ wyższego stopnia jest właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego bezpośrednio, a jego przekazanie organowi pierwszej instancji jest czynnością materialno-techniczną.
Odrzucone argumenty
Zarzuty skarżącej o charakterze emocjonalnym, niepoparte dowodami.
Godne uwagi sformułowania
Błędem było jednak również wydanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia o uznaniu się niewłaściwym do rozpoznania wniesionego do niego zażalenia. Jest to czynność materialno – techniczna i nie jest dopuszczalne wydawanie w takim przypadku przez organ odwoławczy postanowienia o uznaniu się niewłaściwym do jego rozpoznania. Przedstawioną przez organ odwoławczy interpretację art.65§1 kpa należy zdaniem Sądu uznać za błędną. Zarzuty podnoszone przez skarżącą zadaniem Sądu nie mają wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Są to zarzuty o charakterze emocjonalnym, mające charakter pomówień nie popartych żadnymi dowodami.
Skład orzekający
Leszek Kamiński
przewodniczący
Bogusław Moraczewski
sędzia
Grzegorz Czerwiński
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów k.p.a. dotyczących właściwości organów w przypadku zażaleń wnoszonych bezpośrednio do organu wyższego stopnia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej w postępowaniu administracyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje typowy błąd proceduralny popełniany przez organy administracji, który może być frustrujący dla strony postępowania. Pokazuje, jak sąd administracyjny koryguje takie błędy.
“Błąd organu administracji: Jak sąd naprawił niewłaściwe przekazanie zażalenia?”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyVII SA/Wa 1820/04 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2005-07-21 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-12-22 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Bogusław Moraczewski Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/ Leszek Kamiński /przewodniczący/ Symbol z opisem 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601 Skarżony organ Inspektor Nadzoru Budowlanego Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński ( spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2005 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. znak [...] w przedmiocie przekazania zażalenia według właściwości. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej D. W. kwotę 100 zł. ( sto złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] września 2004 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art.65§1 kpa przekazał [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego we W. wniosek D. W. z dnia [...] lipca 2004 roku o wyłączenie M. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T . Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła D. W. wnosząc je bezpośrednio do organu odwoławczego to jest do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. Postanowieniem z dnia [...] października 2004 roku, Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na podstawie art.65§1 kpa przekazał zażalenie D. W. zgodnie z właściwością Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w T. W uzasadnieniu swojego postanowienia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. stwierdził, że zgodnie z treścią art.129§1 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Wobec możliwości zastosowania art.129§1 kpa złożone zażalenie winno być rozpoznane w pierwszym rzędzie przez organ nadzoru budowlanego I instancji. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła D. W. podnosząc zarzut, iż postanowienie to nie zawiera wskazania faktów, które [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uznał za udowodnione. Nadto podniosła zarzut naruszenia art.133 kpa . Postanowieniem dnia [...] listopada 2004 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] października 2004 roku podzielając zawarte w nim stanowisko. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła D. W. wnosząc o zawiadomienie Prokuratury, gdyż jej zdaniem inspektorzy Głównego Nadzoru Budowlanego w W. uczestniczą w przestępstwach zorganizowanych ukrywając nadużycia popełnione przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w T. oraz [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego we W. Nadto jej zdaniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylając decyzję organu I instancji nie zażądał od podległego sobie organu stosownych decyzji. Podniosła również szereg zarzutów nie związanych z zaskarżonym postanowieniem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu zarzutów podniesionych przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym i nie jest przy tym związany zarzutami podniesionymi w skardze. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zapadło z naruszeniem art.65§1 kpa. Zgodnie z treścią art.129§1 kpa odwołanie od decyzji wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Przepis ten na mocy art.11 kpa ma odpowiednie zastosowanie również do zażaleń na postanowienia. Jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła zażalenie bezpośrednio do organu wyższego stopnia co było oczywiście błędem. Błędem było jednak również wydanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia o uznaniu się niewłaściwym do rozpoznania wniesionego do niego zażalenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem wyższego stopnia w stosunku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Był więc niewątpliwie organem właściwym do rozpoznania zażalenia. Okoliczność, iż zażalenie złożone zostało bezpośrednio do niego, a nie za pośrednictwem organu I instancji nie powodowała, iż stał się on niewłaściwy do rozpoznania środka odwoławczego. Zażalenie wniesione nieprawidłowo bezpośrednio do organu wyższego stopnia winno być przez ten organ przekazane organowi I instancji w celu nadania temu zażaleniu właściwego biegu. Jest to czynność materialno – techniczna i nie jest dopuszczalne wydawanie w takim przypadku przez organ odwoławczy postanowienia o uznaniu się niewłaściwym do jego rozpoznania. Organ odwoławczy winien przesłać zażalenie organowi I instancji wraz z pismem przednim informującym o błędnym wniesieniu zażalenia bezpośrednio do organu odwoławczego oraz o konieczności podjęcia czynności związanych z nadaniem środkowi odwoławczemu właściwego biegu. Utrzymanie w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego błędnego rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego było zdaniem Sądu w tej sytuacji również nieprawidłowe. Przedstawioną przez organ odwoławczy interpretację art.65§1 kpa należy zdaniem Sądu uznać za błędną. Zarzuty podnoszone przez skarżącą zadaniem Sądu nie mają wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Są to zarzuty o charakterze emocjonalnym, mające charakter pomówień nie popartych żadnymi dowodami. Nie sposób ustosunkować się racjonalnie do tego typu zarzutów. Z powyższych względów na podstawie art. 145§1 pkt.1 c, art.152 i art.135 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.