VII SA/Wa 1803/06

VII SA/Wa 1803/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Leszek Kamiński
Mirosława Kowalska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w związku prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4582/03, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej w W. i P. [...] Sp. z o. o. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] lipca 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul.[...] w W., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2003 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...] lipca 2000 r., Nr [...].
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., Nr [...], Burmistrz Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany oraz zezwolił na wykonanie robót budowlanych stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W.
Wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji złożyła G. R., właścicielka lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., zarzucając iż Inwestor zainstalował urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. wbrew woli, jak również bez wiedzy współwłaścicieli i lokatorów domu.
Decyzją z dnia [...] maja 2002 r., Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...]nr [...] z [...] lipca 2000 r.
Powyższa decyzja została uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2002 r.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...], stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lipca 2000 r., Nr [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2003 r., znak: [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4582/03, uchylił powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r., podnosząc m. in., iż nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy inwestor w momencie wydawania decyzji, pozwolenie na budowę nie dysponował nieruchomością na cele budowlane, ale brak ten został uzupełniony po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż w myśl przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązuje zasada, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia, przy ponownym badaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym. Podstawowe i zasadnicze znaczenie posiada analiza prawna dokonana w uzasadnieniu w/w wyroku.
W ocenie organu zasadnym więc było uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...]lipca 2000 r., Nr [...]i orzeczenie, że w/w decyzja Burmistrza Gminy [...], zapadła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G. R.
W uzasadnieniu skarżąca podjęła polemikę z argumentacją przeprowadzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny, zawartą w wyroku, sygn. akt II OSK 715/05, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4582/03.
W ocenie G. R. nie uwzględniono, że zawarcie umowy najmu rządzi się przepisami prawa cywilnego (art. 58 k.c.) w związku z przepisami ustawy o własności lokali (art. 22). W myśl tych przepisów zawarcie umowy bez wyrażenia zgody jest jednoznaczne z jej nieważnością i nie może być konwalidowane. Ponadto, skarżąca podniosła, iż brak poinformowania przed zawarciem umowy o wszelkich konsekwencjach z niej wynikających jest także przesłaną powodującą nieważność umowy, która z nazwy swej rozstrzyga o tym, że każda strona powinna być traktowana na równi pod względem informacji o jej treści, by miała możliwość zajęcia swego stanowiska.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Wskazać należy, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w komentowanym przepisie, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia. W tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.
Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy.
Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (zob. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 975/97; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r, sygn. akt IV SA 527/97).
Wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4582/03, poddał kontroli decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003r., znak: [...], precyzując jednocześnie ocenę prawną w zakresie wystąpienia przesłanek nieważnościowych. Mianowicie wyraził pogląd, "iż w sytuacji, gdy brak dysponowania gruntem na cele budowlane został po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę uzupełniony, to nie można uznać, że decyzja ta nie da się pogodzić z porządkiem prawnym i z tej przyczyny zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa, określona w art. 156 par. 1 pkt 2 kpa".
Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę obowiązany był więc, w świetle powyższych rozważań, do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w wyroku uchylającym w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r.
Tym samym należy uznać, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. zapadła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga jako bezzasadną należało oddalić.